மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.163
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.163.1
सोमदत्तं तु सम्प्रेक्ष्य विधुन्वानं महद्धनुः ।
सात्यकिः प्राह यन्तारं सोमदत्ताय मां वह ॥ ७.१६३.१ ॥
சோமதத்தன் தனது பெரிய வில்லை அசைப்பதைக் கண்டு, சாத்யகி தேரோட்டியிடம் கூறினான்: "என்னை சோமதத்தனை நோக்கி ஓட்டிச் செல்."
7.163.2
न ह्यहत्वा रणे शत्रुं सोमदत्तं महाबलम् ।
निवर्तिष्ये रणात्सूत सत्यमेतद्वचो मम ॥ ७.१६३.२ ॥
"சூதனே, போரில் மகாபலம் பொருந்திய பகைவன் சோமதத்தனைக் கொல்லாமல் நான் போர்க்களத்திலிருந்து திரும்ப மாட்டேன்; இது என் சத்திய வாக்கு."
7.163.3
ततः सम्प्रैषयद्यन्ता सैन्धवांस्तान्मनोजवान् ।
तुरङ्गामाञ्छङ्खवर्णान्सर्वशब्दातिगान्रणे ॥ ७.१६३.३ ॥
பின்னர் தேரோட்டி மனத்தைப் போல் வேகமுள்ள, சங்கு நிறமுடைய, போரில் எல்லா ஒலிகளையும் மிஞ்சும் அந்த சைந்தவ குதிரைகளை முன்னே செலுத்தினான்.
7.163.4
तेऽवहन्युयुधानं तु मनोमारुतरंहसः ।
यथेन्द्रं हरयो राजन्पुरा दैत्यवधोद्यतम् ॥ ७.१६३.४ ॥
அரசே, மனத்தையும் காற்றையும் போன்ற வேகமுடைய அந்தக் குதிரைகள் யுயுதானனை (சாத்யகியை) சுமந்து சென்றன; முன்பு அசுரர்களைக் கொல்ல முனைந்த இந்திரனை ஹரி குதிரைகள் சுமந்தது போல.
7.163.5
तमापतन्तं सम्प्रेक्ष्य सात्वतं रभसं रणे ।
सोमदत्तो महाबाहुरसम्भ्रान्तो न्यवर्तत ॥ ७.१६३.५ ॥
போரில் வேகமாகப் பாய்ந்து வரும் சாத்வதனை (சாத்யகியை) கண்ட மகாபாகு சோமதத்தன் கலங்காமல் அவனை நோக்கித் திரும்பினான்.
7.163.6
विमुञ्चञ्छरवर्षाणि पर्जन्य इव वृष्टिमान् ।
छादयामास शैनेयं जलदो भास्करं यथा ॥ ७.१६३.६ ॥
மழை பொழியும் மேகம் போல அம்பு மழையைப் பொழிந்து, மேகம் சூரியனை மறைப்பது போல சைனேயனை (சாத்யகியை) மறைத்தான்.
7.163.7
असम्भ्रान्तश्च समरे सात्यकिः कुरुपुङ्गवम् ।
छादयामास बाणौघैः समन्ताद्भरतर्षभ ॥ ७.१६३.७ ॥
போரில் கலங்காத சாத்யகி குருக்களின் காளையை நாலா புறமும் அம்புப் பெருக்கால் மறைத்தான், பரதர்களின் காளையே.
7.163.8
सोमदत्तस्तुतं षष्ट्या विव्याधोरसि माधवम् ।
सात्यकिश्चापि तं राजन्नविध्यत्सायकैः शितैः ॥ ७.१६३.८ ॥
சோமதத்தன் அறுபது அம்புகளால் மாதவனின் (சாத்யகியின்) மார்பில் துளைத்தான்; அரசே, சாத்யகியும் கூர்மையான அம்புகளால் அவனைத் துளைத்தான்.
7.163.9
तावन्योन्यं शरैः कृत्तौ व्यराजेतां नरर्षभौ ।
सुपुष्पौ पुष्पसमये पुष्पिताविव किंशकौ ॥ ७.१६३.९ ॥
அம்புகளால் புண்பட்ட அந்த இரு நரசிங்கங்களும் பூக்கும் காலத்தில் பூத்த இரண்டு கிம்சுக மரங்களைப்போல் ஒளிர்ந்தனர்.
7.163.10
रुधिरोक्षितसर्वाङ्गौ कुरुवृष्णियशस्करौ ।
परस्परमवेक्षेतां दहन्ताविव लोचनैः ॥ ७.१६३.१० ॥
குருக்களுக்கும் விருஷ்ணிகளுக்கும் புகழ் சேர்ப்பவர்களான அவ்விருவரும், இரத்தத்தில் தோய்ந்த உடலுடன், தங்கள் கண்களால் எரித்துவிடுவார்களோ என்பது போல் ஒருவரையொருவர் பார்த்தனர்.
7.163.11
रथमण्डलमार्गेषु चरन्तावरिमर्दनौ ।
घोररूपौ हितावास्तां वृष्टिमन्ताविवाम्बुदौ ॥ ७.१६३.११ ॥
தேர்வட்டங்களின் வழிகளில் திரிந்த, பகைவரை நசுக்கும், பயங்கர உருவம் கொண்ட அவ்விருவரும் மழை சுமந்த மேகங்களைப்போல இருந்தனர்.
7.163.12
शरसम्भिन्नगात्रौ तु सर्वतः शखलीकृतौ ।
श्वाविधाविव राजेन्द्र दृश्येतां शरविक्षतौ ॥ ७.१६३.१२ ॥
அம்புகளால் உடல் துளைக்கப்பட்டு, எல்லா இடத்திலும் சல்லடை போல் ஆக்கப்பட்ட அவ்விருவரும், அரசர்களின் அரசே, அம்பு காயம்பட்ட முள்ளம்பன்றிகளைப்போல் தோன்றினர்.
7.163.13
सुवर्णपुङ्खैरिषुभिराचितौ तौ व्यराजताम् ।
खद्योतैरावृतौ राजन्प्रावृषीव वनस्पती ॥ ७.१६३.१३ ॥
பொன் இறகுடைய அம்புகளால் நிறைந்த அந்த இருவரும் அரசே, மழைக்காலத்தில் மின்மினிகளால் சூழப்பட்ட இரண்டு மரங்களைப் போல் ஒளிர்ந்தனர்.
7.163.14
सम्प्रदीपितसर्वाङ्गौ सायकैस्तैर्महारथौ ।
अदृश्येतां रणे क्रुद्धावुल्काभिरिव कुञ्जरौ ॥ ७.१६३.१४ ॥
அம்புகளால் உடல் முழுவதும் ஒளிரும் அந்த இரு மகாரதர்களும் போர்க்களத்தில் கோபத்துடன், தீப்பந்தங்களால் சூழப்பட்ட இரு யானைகளைப் போலத் தெரிந்தனர்.
7.163.15
ततो युधि महारज सोमदत्तो महारथः ।
अर्धचन्द्रेम चिच्छेद माधवस्य महद्धनुः ॥ ७.१६३.१५ ॥
பின்னர், மகாராஜனே, போரில் மகாரதர் சோமதத்தர் அர்த்தசந்திர அம்பால் மாதவனின் (சாத்யகியின்) பெரிய வில்லை அறுத்தார்.
7.163.16
अथैनं पञ्चविंशत्या सायकानां समार्पयत् ।
त्वरमाणस्त्वराकाले पुनश्च दशभिः शरैः ॥ ७.१६३.१६ ॥
பின்னர் அவன் விரைந்து, இருபத்தைந்து அம்புகளை அவன்மீது எய்தான்; விரைவான அந்தக் கணத்தில் பத்து அம்புகளாலும் மீண்டும் தாக்கினான்.
7.163.17
अथान्यद्धनुरादाय सात्यकिर्वेगवत्तरम् ।
पञ्चभिः सायकैस्तूर्णं सोमदत्तमविध्यत ॥ ७.१६३.१७ ॥
பின்னர் சாத்யகி மற்றொரு வில்லை எடுத்து, மிகவும் வேகமான ஐந்து அம்புகளால் உடனே சோமதத்தரைத் துளைத்தான்.
7.163.18
ततोऽपरेण भल्लेन ध्वजं चिच्छेद काञ्चनम् ।
बाह्लीकस्य रणे राजन्सात्यकिः प्रहसन्निव ॥ ७.१६३.१८ ॥
பின்னர் சாத்யகி மற்றொரு பல்ல அம்பால் பாஹ்லீகனின் பொன் கொடியை அறுத்தான்; அரசே, போர்க்களத்தில் சிரிப்பவனைப் போல.
7.163.19
सोमदत्तस्त्वसम्भ्रान्तो दृष्ट्वा केतुं निपातितम् ।
शैनेयं पञ्चविंशत्या सायकानां समाचिनोत् ॥ ७.१६३.१९ ॥
சோமதத்தன் கலங்காமல் தன் கொடி விழுந்ததைக் கண்டு, சைனேயனை (சாத்யகியை) இருபத்தைந்து அம்புகளால் மூடினான்.
7.163.20
सात्वतोऽपि रणे क्रुद्धः सोमदत्तस्य धन्विनः ।
धनुश्छिच्छेद भल्लेन क्षुरप्रेण शितेन ह ॥ ७.१६३.२० ॥
சாத்வதன் (சாத்யகி) போரில் சினந்து, வில்லாளி சோமதத்தனின் வில்லை கூரான பல்ல, க்ஷுரப்ர அம்புகளால் அறுத்தான்.
7.163.21
अथैनं रुक्मपुङ्खानां शतेन नतपर्वणाम् ।
आचिनोद्बहुधा राजन्भग्नदंष्ट्रमिव द्विपम् ॥ ७.१६३.२१ ॥
பின்னர், அரசே, பொன் இறகுகளும் வளைந்த கணுக்களுமுள்ள நூறு அம்புகளால் அவனை பலவாறாக மூடினான், தந்தம் முறிந்த யானையைப் போல.
7.163.22
अथान्यद्धनुरादाय सोमदत्तो महारथः ।
सात्यकिं छादयामास शरवृष्ट्या महाबलः ॥ ७.१६३.२२ ॥
பின்னர் மகாரதன் சோமதத்தன் வேறொரு வில்லை எடுத்து, மிகுந்த வலிமையுடன், அம்பு மழையால் சாத்யகியை மூடினான்.
7.163.23
सोमदत्तं तु सङ्क्रुद्धो रणे विव्याध सात्यकिः ।
सात्यकिं शरजालेन सोमदत्तोऽप्यपीडयत् ॥ ७.१६३.२३ ॥
போரில் மிகவும் சினந்த சாத்யகி சோமதத்தனைத் துளைத்தான்; சோமதத்தனும் அம்பு வலையால் சாத்யகியை வருத்தினான்.
7.163.24
दशभिः सात्वतस्यार्थे भीमोऽहन्बाह्लिकात्मजम् ।
सोमदत्तोप्यसम्भ्रान्तो भीममार्च्छच्छितैः शरैः ॥ ७.१६३.२४ ॥
சாத்வதனுக்காக (சாத்யகிக்காக) பீமன் பத்து அம்புகளால் பாஹ்லீகனின் மகனைக் கொன்றான்; சோமதத்தனும் கலங்காமல் கூரான அம்புகளால் பீமனைத் தாக்கினான்.
7.163.25
ततस्तु सात्वतस्यार्थे भीमसेनो नवं दृढम् ।
मुमोच परिघं घोरं सोमदत्तस्य वक्षसि ॥ ७.१६३.२५ ॥
அப்போது சாத்வதனுக்காக பீமசேனன் புதிய, உறுதியான, கொடிய பரிகத்தை சோமதத்தனின் மார்பை நோக்கி எறிந்தான்.
7.163.26
तमापतन्तं वेगेन परिघं घोरदर्शनम् ।
द्विधा चिच्छेद समरे प्रहसन्निव कौरवः ॥ ७.१६३.२६ ॥
வேகமாக வந்த அந்த கொடிய தோற்றமுள்ள பரிகத்தை கௌரவன் போரில் சிரிப்பது போல் இரண்டாக வெட்டினான்.
7.163.27
स पपात द्विधा च्छिन्न आयसः परिघो महान् ।
महीधरस्येव महच्छिखरं वज्रदारितम् ॥ ७.१६३.२७ ॥
இரண்டாக வெட்டுண்ட அந்த பெரிய இரும்புப் பரிகம் இடியால் பிளக்கப்பட்ட மலைச்சிகரம் போல விழுந்தது.
7.163.28
ततस्तु सात्यकी राजन्सोमदत्तस्य संयुगे ।
धनुश्चिच्छेद भल्लेन हस्तावापं च पञ्चभिः ॥ ७.१६३.२८ ॥
அப்போது அரசே, சாத்யகி போரில் சோமதத்தனின் வில்லை ஒரு பல்லத்தால் வெட்டி, ஐந்து அம்புகளால் அவனது கைக்காப்பையும் வெட்டினான்.
7.163.29
ततश्चतुर्भिश्च शरैस्तूर्णं तांस्तुरगोत्तमान् ।
समीपं प्रेषयामास प्रेतराजस्य भारत ॥ ७.१६३.२९ ॥
பின்னர் நான்கு அம்புகளால் விரைவாக அந்த சிறந்த குதிரைகளை யமராஜனிடம் அனுப்பினான், பாரதா.
7.163.30
सारथेश्च शिरः कायाद्भल्लेन नतपर्वणा ।
जहार नरशार्दूलः प्रहसञ्छिनिपुङ्गवः ॥ ७.१६३.३० ॥
அந்த நரசார்தூலன், சினிகளில் சிறந்தவன், சிரித்தபடி வளைந்த முனையுள்ள பல்லத்தால் சாரதியின் தலையை உடலிலிருந்து வெட்டினான்.
7.163.31
ततः शरं महाघोरं ज्वलन्तमिव पावकम् ।
मुमोच सात्वतो राजन्स्वर्णपुङ्गं शिलाशितम् ॥ ७.१६३.३१ ॥
பின்னர் சாத்வதன், அரசே, எரியும் நெருப்பைப் போன்ற மிகக் கொடிய அம்பை விடுத்தான்; அது தங்கச் சிறகுகள் கொண்டதும் கல்லில் கூர்தீட்டப்பட்டதுமாகும்.
7.163.32
स विमुक्तो बलवता शैनेयेन शरोत्तमः ।
घोरस्तस्योरसि विभो निपपाताशु भारत ॥ ७.१६३.३२ ॥
வலிமையான ஷைனேயனால் (சாத்யகியால்) விடப்பட்ட அந்த உயர்ந்த கொடிய அம்பு, ஓ வீரனே, ஓ பாரதனே, உடனே அவனது மார்பில் விழுந்தது.
7.163.33
सोऽतिविद्धो महाराज सात्वतेन महारथः ।
सोमदत्तो महाबाहुर्निपपात ममार च ॥ ७.१६३.३३ ॥
ஓ மகாராஜா, சாத்வதனால் பெரிதும் துளைக்கப்பட்ட அந்த மகாரதன், பெருந்தோள் சோமதத்தன் விழுந்து இறந்தான்.
7.163.34
तं दृष्ट्वा निहतं तत्र सोमदत्तं महारथाः ।
महता शरवर्षेण युयुधानमुपाद्रवन् ॥ ७.१६३.३४ ॥
அங்கே சோமதத்தன் கொல்லப்பட்டதைக் கண்ட மகாரதர்கள், பெரும் அம்புமழையுடன் யுயுதானனை (சாத்யகியை) நோக்கி விரைந்தனர்.
7.163.35
छाद्यमानं शरैर्दृष्ट्वा युयुधानं युधिष्ठिरः ।
पाण्डवाश्च महाराज सह सर्वैः प्रभद्रकैः।
महत्या सेनया सार्धं द्रोणानीकमुपाद्रवन् ॥ ७.१६३.३५ ॥
யுயுதானன் (சாத்யகி) அம்புகளால் மூடப்பட்டிருப்பதைக் கண்ட யுதிஷ்டிரனும் பாண்டவர்களும், ஓ மகாராஜா, அனைத்து பிரபத்ரகர்களுடன், ஒரு பெரும் படையுடன் துரோணரின் படையை நோக்கி விரைந்தனர்.
7.163.36
ततो युधिष्ठिरः क्रुद्धस्तावकानां महाबलम् ।
शरैर्विद्रावयामास भारद्वाजस्य पश्यतः ॥ ७.१६३.३६ ॥
பின்னர் கோபமடைந்த யுதிஷ்டிரன், பரத்வாஜரின் (துரோணரின்) கண்முன்னே உங்கள் மகாபலமுள்ள படையை அம்புகளால் சிதறடித்து ஓடச்செய்தான்.
7.163.37
सैन्यानि द्रावयन्तं तु द्रोणो दृष्ट्वा युधिष्ठिरम् ।
अभिदुद्राव वेगेन क्रोधसंरक्तलोचनः ॥ ७.१६३.३७ ॥
படைகளைச் சிதறடித்துக்கொண்டிருந்த யுதிஷ்டிரனைக் கண்ட துரோணர், கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் வேகமாக அவர்மீது பாய்ந்தார்.
7.163.38
ततः सुनिशितैर्बाणैः पार्थं विव्याध सप्तभिः ।
युधिष्ठिरोऽपि सङ्क्रुद्धः प्रतिविव्याध पञ्चभिः ॥ ७.१६३.३८ ॥
பின்பு துரோணர் கூர்மையான அம்புகளால் பார்த்தனை (அர்ஜுனனை) ஏழு அம்புகளால் துளைத்தார். யுதிஷ்டிரரும் மிகுந்த கோபத்துடன் ஐந்து அம்புகளால் பதிலடி கொடுத்தார்.
7.163.39
सोऽतिविद्धो महाबाहुः सृक्विणी परिसंलिहन् ।
युधिष्ठिरस्य चिच्छेद ध्वजं कार्मुकमेव च ॥ ७.१६३.३९ ॥
மிகவும் காயமடைந்த பெரும்புயவீரர் (துரோணர்), வாயோரங்களை நாவால் நக்கியபடி, யுதிஷ்டிரரின் கொடியையும் வில்லையுமே அறுத்தார்.
7.163.40
स च्छिन्नधन्वा त्वरितस्त्वराकाले नृपोत्तमः ।
अन्यदादत्त वेगेन कार्मुकं समरे दृढम् ॥ ७.१६३.४० ॥
வில் அறுபட்ட அந்த உத்தம அரசர், விரைவாக அந்த நெருக்கடி நேரத்தில், போர்க்களத்தில் வேறொரு உறுதியான வில்லை வேகமாக எடுத்துக்கொண்டார்.
7.163.41
ततः शरसहस्रेण द्रोणं विव्याध पार्थिवः ।
साश्वसूतध्वजरथं तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ७.१६३.४१ ॥
பின்பு அரசர் ஆயிரம் அம்புகளால் துரோணரைத் துளைத்தார்; குதிரைகள், தேரோட்டி, கொடியுடன் கூடிய அவரது தேர் அதிசயமாகத் தோன்றியது.
7.163.42
ततो मुहूर्तं व्यथितः शरपातप्रपीडितः ।
निषसाद रथोपस्थे द्रोणो भरतसत्तम ॥ ७.१६३.४२ ॥
பின்பு ஒரு கணம் வேதனையுற்றும் அம்புமழையால் துன்புற்றும் துரோணர், பரதர்களில் சிறந்தவரே, தேரின் தளத்தில் அமர்ந்தார்.
7.163.43
प्रतिलभ्य ततः संज्ञां मुहूर्ताद्द्विजसत्तमः ।
क्रोधेन महताऽऽविष्टो वायव्यास्त्रमवासृजत् ॥ ७.१६३.४३ ॥
பின்னர் ஒரு கணத்தில் நினைவு பெற்ற, அந்தணர்களில் சிறந்த துரோணர், பெரும் கோபத்தால் நிரம்பி வாயவ்யாஸ்திரத்தை ஏவினார்.
7.163.44
असम्भ्रान्तस्ततः पार्थो वायव्येनैव वीर्यवान् ।
तदस्त्रमस्त्रेण रणे स्तम्भयामास भारत ॥ ७.१६३.४४ ॥
பின்னர் கலங்காத, வீரியமிக்க பார்த்தன் வாயவ்ய அஸ்திரத்தாலேயே போரில் அந்த அஸ்திரத்தை அஸ்திரத்தால் தடுத்து நிறுத்தினான், பாரதா.
7.163.45
चिच्छेद च धनुर्दीर्घं ब्राह्मणस्य च पाण्डवः ।
ततोऽन्यद्धनुरादत्त द्रोणः क्षत्रियमर्दनः।
तदप्यस्य शितैर्भल्लैश्चिच्छेद कुरुपुङ्गवः ॥ ७.१६३.४५ ॥
பாண்டவன் பிராமணரின் (துரோணரின்) நீண்ட வில்லை அறுத்தான். பின்னர் க்ஷத்திரியர்களை நசுக்கும் துரோணர் வேறொரு வில்லை எடுத்தார். குரு-காளையான அவன் அதையும் கூர்மையான பல்லங்களால் அறுத்தான்.
7.163.46
ततोऽब्रवीद्वासुदेवः कुन्तीपुत्रं युधिष्ठिरम् ॥ ७.१६३.४६ ॥
பின்னர் வாசுதேவன் குந்தியின் மகன் யுதிஷ்டிரரிடம் கூறினான்.
7.163.47
युधिष्ठिर महाबाहो यत्त्वां वक्ष्यामि तच्छ्रणु ।
उपारमस्व युद्धे त्वं द्रोणाद्भरतसत्तम ॥ ७.१६३.४७ ॥
யுதிஷ்டிரா, மகாபாகு, நான் உனக்குச் சொல்வதைக் கேள். பரதர்களில் சிறந்தவனே, துரோணருடனான போரிலிருந்து நீ விலகு.
7.163.48
यतते हि सदा द्रोणो ग्रहणे तव संयुगे ।
नानुरूपमहं मन्ये युद्धमस्य त्वया सह ॥ ७.१६३.४८ ॥
துரோணர் எப்போதும் போரில் உன்னைப் பிடிக்க முயற்சி செய்கிறார். அவருடன் நீ போரிடுவது பொருத்தமானது என்று நான் கருதவில்லை.
7.163.49
योऽस्य सृष्टो विनाशाय स एवैनं हनिष्यति ।
परिवर्ज्य गुरुं याहि यत्र राजा सुयोधनः ॥ ७.१६३.४९ ॥
அவனை அழிப்பதற்காக அனுப்பப்பட்டவனே அவனைக் கொல்வான். ஆசாரியரைத் தவிர்த்து, அரசன் சுயோதனன் இருக்கும் இடத்திற்குச் செல்.
7.163.50
राजा राज्ञा हि योद्धव्यो नाराज्ञा युद्धमिष्यते ।
तत्र त्वं गच्छ कौन्तेय हस्त्यश्वरथसंवृतः ॥ ७.१६३.५० ॥
அரசனுடன் அரசனே போர் புரிய வேண்டும்; அரசனல்லாதவருடன் போர் விரும்பப்படுவதில்லை. அங்கே நீ, குந்தியின் மகனே, யானைகள், குதிரைகள், தேர்களால் சூழப்பட்டு செல்.
7.163.51
यावन्मात्रेण च मया सहायेन धनञ्जयः ।
भीमश्च रथशार्दूलो युध्यते कौरवैः सह ॥ ७.१६३.५१ ॥
என்னுடைய துணை எவ்வளவு உள்ளதோ அதைக் கொண்டு தனஞ்சயனும், தேர்வீரர்களில் புலியான பீமனும் கௌரவர்களுடன் போரிடுகின்றனர்.
7.163.52
वासुदेववचः श्रुत्वा धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
मुहूर्तं चिन्तयित्वा तु ततो दारुणमाहवम् ॥ ७.१६३.५२ ॥
வாசுதேவனின் சொற்களைக் கேட்டு, தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரன் சிறிது நேரம் சிந்தித்தான்; பின்னர் அந்தக் கொடிய போரைப் பற்றி.
7.163.53
प्रायाद्द्रुतममित्रघ्नो यत्र भीमो व्यवस्थितः ।
विनिघ्नंस्तावकान्योधान्व्यादितास्य इवान्तकः ॥ ७.१६३.५३ ॥
பகைவரைக் கொல்பவன் விரைவாக அங்கே சென்றான், அங்கே பீமன் நின்றிருந்தான்; உங்கள் வீரர்களை அழித்தபடி, வாய் பிளந்த யமனைப் போல்.
7.163.54
रथघोषेण महता नादयन्वसुधातलम् ।
पर्जन्य इव धर्मान्ते नादयन्वै दिशो दश।
भीमस्य निघ्नतः शत्रून्पार्ष्णिं जाग्रह पाण्डवः ॥ ७.१६३.५४ ॥
பெரும் தேர்ப் பேரொலியால் பூமியை முழங்கச் செய்து, பருவ முடிவில் மேகம் போல் பத்துத் திசைகளையும் முழங்கச் செய்து, பகைவரைக் கொல்லும் பீமனின் பின்புறத்தை பாண்டவன் காத்தான்.
7.163.55
द्रोणोऽपि पाण्डुपाञ्चालान्व्यधमद्रजनीमुखे ।
नादयंस्तलघोषेण तव सैन्यानि मारिष ॥ ७.१६३.५५ ॥
துரோணரும் இரவின் தொடக்கத்தில் பாண்டவர்களையும் பாஞ்சாலர்களையும் அழித்தார்; தம் உள்ளங்கைத் தட்டொலியால் உமது படைகளை முழங்கச் செய்தவாறு, ஐயனே.