Mahābhārata · Adhyāya 7.164
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.164.1
वर्तमाने यथा यद्धे घोररूपे भयावहे ।
तमसा संवृते लोके रजसा च महीपते ॥ ७.१६४.१ ॥
O Herr der Erde, während jene furchtbare und schreckliche Schlacht tobte und die Welt von Finsternis und Staub umhüllt war.
7.164.2
नापश्यन्त रणे योधाः परस्परमवस्थिताः ।
अनुमानेन संज्ञाभिर्युद्धं तद्ववृधे महत् ॥ ७.१६४.२ ॥
Die im Kampf stehenden Krieger konnten einander nicht sehen; sie erkannten sich durch Vermutung und Zeichen, und jener große Kampf wuchs an.
7.164.3
नरनागाश्वमथनं परमं रोमहर्षणम् ।
द्रोणकर्णकृपा वीरा भीमपार्षतसात्यकाः।
अन्योन्यं क्षोभयामासुः सैन्यानि नृपसत्तम ॥ ७.१६४.३ ॥
Ein gewaltiges, haarsträubendes Zermalmen von Männern, Elefanten und Pferden fand statt; Helden wie Droṇa, Karṇa, Kṛpa, Bhīma, Pārṣata und Sātyaki brachten einander die Heere durcheinander, o bester der Könige.
7.164.4
वध्यमानानि सैन्यानि समन्तात्तैर्महारथैः ।
तमसा संवृते चैव समन्ताद्विप्रदुद्रुवुः ॥ ७.१६४.४ ॥
Die Heere, von allen Seiten von jenen großen Wagenkämpfern erschlagen, und von Finsternis bedeckt, flohen nach allen Richtungen.
7.164.5
ते सर्वतो विद्रवन्तो योधा विध्वस्तचेतनाः ।
अहन्यन्त महाराज धावमानाश्च संयुगे ॥ ७.१६४.५ ॥
Jene Krieger, nach allen Seiten fliehend, mit verwirrten Sinnen, wurden erschlagen, während sie im Kampf dahinrannten, o großer König.
7.164.6
महारथसहस्राणि जघ्नुरन्योन्यमाहवे ।
अन्ये तमसि मूढानि पुत्रस्य तव मन्त्रिते ॥ ७.१६४.६ ॥
Tausende großer Wagenkämpfer schlugen einander im Kampf; andere, verwirrt in der Finsternis, taten dies auf den Rat deines Sohnes.
7.164.7
ततः सर्वाणि सैन्यानि सेनागोपाश्च भारत ।
व्यमुह्यन्त रणे तत्र तमसा संवृते सति ॥ ७.१६४.७ ॥
Da gerieten, o Bhārata, alle Heere und die Hüter des Heeres in jener Schlacht in Verwirrung, als alles von Finsternis umhüllt war.
7.164.8
तेषां संलोड्यमानानां पाण्डवैर्विहतौजसाम् ।
अन्धे तमसि मग्नानामासीत्किं वो मनस्तदा ॥ ७.१६४.८ ॥
Was war euer Sinn damals, als jene, von den Pāṇḍavas bedrängt und ihrer Kraft beraubt, in blinde Finsternis versunken waren?
7.164.9
कथं प्रकाशस्तेषां वा मम सैन्यस्य वा पुनः ।
बभूव लोके तमसा तथा सञ्जय संवृते ॥ ७.१६४.९ ॥
Wie, o Sañjaya, kam wieder Licht für sie oder für mein Heer, als die Welt so in Finsternis gehüllt war?
7.164.10
ततः सर्वाणि सैन्यानि हतशिष्टानि यानि वै ।
सेनागोप्तॄनथादिश्य पुनर्व्यूहमकल्पयत् ॥ ७.१६४.१० ॥
Da ordneten alle Heere, die das Gemetzel überlebt hatten, nachdem sie den Hütern des Heeres Befehle erteilt hatten, ihre Schlachtordnung von neuem.
7.164.11
द्रोणः पुरस्ताज्जघने तु शल्य… ।
स्तथा द्रौणिः कृतवर्मा सौबलश्च।
स्वयं तु सर्वाणि बलानि राज… ।
न्राजाऽभ्ययाद्गोपयन्वै निशायाम् ॥ ७.१६४.११ ॥
Droṇa stand vorn, Śalya hinten; ebenso Drauṇi (Aśvatthāman), Kṛtavarman und Saubala (Śakuni). Der König selbst rückte bei Nacht vor und schützte alle Streitkräfte…
7.164.12
उवाच सर्वांश्च पदातिसङ्घा… ।
न्दुर्योधनः पार्थिवसान्त्वपूर्वम्।
उत्सृज्य सर्वे परमायुधानि ।
गृह्णीत हस्तैर्ज्वलितान्प्रदीपान् ॥ ७.१६४.१२ ॥
Duryodhana sprach, zunächst mit königlichen Worten des Trostes, zu allen Gruppen des Fußvolks… Alle sollen ihre großen Waffen ablegen und brennende Lampen in die Hände nehmen.
7.164.13
ते चोदिताः पार्थिवसत्तमेन ।
ततः प्रहृष्टा जगृहुः प्रदीपान् ॥ ७.१६४.१३ ॥
Vom besten der Könige angespornt, nahmen sie dann voller Freude die Lampen.
7.164.14
देवर्षिगन्धर्वसुरर्षिसङ्घा ।
विद्याधराश्चाप्सरसां गणाश्च।
नागाः सयक्षोरगकिन्नराश्च ।
हृष्टा दिविस्था जगृहुः प्रदीपान् ॥ ७.१६४.१४ ॥
Die Scharen der Götter, Seher, Gandharvas und göttlichen Weisen, die Vidyādharas, die Schwärme der Apsaras, die Nāgas, zusammen mit Yakṣas, Uragas und Kinnaras, erfreut, am Himmel stehend, nahmen die Lampen.
7.164.15
दिग्धैर्वतेभ्यश्च समापतन्तो… ।
ऽदृश्यन्त दीपाः ससुगन्धितैलाः।
विशेषतो नारदपर्वताभ्यां ।
सम्बोध्यमानाः कुरुपाण्डवार्थम् ॥ ७.१६४.१५ ॥
Von den Dochten herabfallend… erschienen die Lampen, duftend mit gutem Öl, besonders als Nārada und Parvata sie zum Wohl der Kurus und Pāṇḍavas anredeten.
7.164.16
सा भूय एव ध्वजिनी विभक्ता ।
व्यरोचताग्निप्रभया निशायाम्।
महाधनैराभरणैश्च दिव्यैः ।
शस्त्रैश्च दीप्तैरपि सम्पतद्भिः ॥ ७.१६४.१६ ॥
Jenes Heer, wieder geteilt, leuchtete nachts im Licht des Feuers, mit großen Schätzen, göttlichem Schmuck und blitzenden Waffen, die zusammen herabfielen.
7.164.17
रथेरथे पञ्च विदीपकास्तु ।
प्रदीपकास्तत्र गजे त्रयश्च।
प्रत्यश्वमेकश्च महाप्रदीपः ।
कृतास्तु तैः पाण्डवैः कौरवेयैः ॥ ७.१६४.१७ ॥
Auf jedem Streitwagen fünf Lampen, auf dem Elefanten drei, und für jedes Pferd eine große Lampe; dies wurde von den Pāṇḍavas und Kauravas gemacht.
7.164.18
क्षणेन सर्वे विहिताः प्रदीपा ।
व्यादीपयन्तो ध्वजिनीं तवासु ॥ ७.१६४.१८ ॥
In einem Augenblick waren alle Lampen angeordnet und erleuchteten Euer Heer.
7.164.19
सर्वास्तु सेना व्यतिसेव्यमानाः ।
पदातिभिः पावकतैलहस्तैः।
प्रकाश्यमाना ददृशुर्निशायां ।
यथान्तरिक्षे जलदास्तडिद्भिः ॥ ७.१६४.१९ ॥
Bei Nacht erschienen alle Heere, von Fußsoldaten mit Feuer und Öl in den Händen vorangetrieben und beleuchtet, wie Wolken am Himmel, erhellt von Blitzen.
7.164.20
प्रकाशितायां तु ततो ध्वजिन्यां ।
द्रोणोऽग्निकल्पः प्रतपन्सपत्नान्।
रराज राजेन्दर सुवर्णवर्मा ।
मध्यं गतः सूर्य इवांशुमाली ॥ ७.१६४.२० ॥
Als das Heer erleuchtet war, strahlte Droṇa, dem Feuer gleich, die Feinde versengend, o Herr der Könige, in seiner goldenen Rüstung wie die strahlende Sonne, die den Mittag erreicht hat.
7.164.21
जाम्बूनदेष्वाभरणेषु चैव ।
निष्केषु शुद्धेषु शरासनेषु।
पीतेषु शस्त्रेषु च पावकस्य ।
प्रतिप्रभास्तत्र तदा बभूवुः ॥ ७.१६४.२१ ॥
In den Ornamenten aus Jāmbūnada-Gold, in reinen Goldplatten, in den Bögen, in den vergoldeten Waffen und im Feuer entstanden da zurückgeworfene Lichter.
7.164.22
गदाश्च शैक्याः परिघाश्च शुभ्रा ।
रथेषु शक्त्यश्च विवर्तमानाः।
प्रतिप्रभारश्मिभिराजमीढ ।
पुनःपुनः सञ्जनयन्ति दीपान् ॥ ७.१६४.२२ ॥
Stahlkeulen, helle Eisenkeulen und auf den Wagen wirbelnde Speere, o Nachkomme Ajamīḍhas, erzeugen mit ihren zurückgeworfenen Strahlen immer wieder Lichter wie Lampen.
7.164.23
छत्राणि वालव्यजनानि खङ्गा ।
दीप्ता महोल्काश्च तथैव राजन्।
व्याघूर्णमानाश्च सुवर्णमाला ।
व्यायच्छतां तत्र तदा विरेजुः ॥ ७.१६४.२३ ॥
O König, Sonnenschirme, Yakschweif-Fächer, Schwerter, brennende große Fackeln und schwingende goldene Girlanden leuchteten da in den Händen derer, die sie hoben.
7.164.24
शस्त्रप्रभाभिश्च विराजमानं ।
दीपप्रभाभिश्च तदा बलं तत्।
प्रकाशितं चाभरणप्रभाभि… ।
र्भृशं प्रकाशं नृपते बभूव ॥ ७.१६४.२४ ॥
Von dem Glanz der Waffen und dem Schein der Lampen erleuchtet, erstrahlte das Heer damals; auch vom Glanz der Schmuckstücke erhellt, o König, wurde es überaus leuchtend.
7.164.25
पीतानि शस्त्राण्यसृगुक्षितानि ।
वीरावधूतानि तनुच्छदानि।
दीप्तां प्रभां प्राजनयन्त तत्र ।
तपात्यये विद्युदिवान्तरिक्षे ॥ ७.१६४.२५ ॥
Jene gelblichen, mit Blut beschmierten und von Helden geschwungenen Waffen und Rüstungen erzeugten dort ein flammendes Licht, wie der Blitz am Himmel am Ende des Sommers.
7.164.26
प्रकम्पितानामभिधातवेगै… ।
रभिघ्नतां चापततां जवेन।
वक्राण्यकाशन्त तदा नराणां ।
वाय्वीरितानीव महाम्बुजानि ॥ ७.१६४.२६ ॥
Die gekrümmten Leiber der Männer, die vom Anprall der Schläge zitterten, derer, die schlugen, und derer, die schnell fielen, leuchteten da wie große Lotosblumen, die der Wind bewegt.
7.164.27
महावने दारुमये प्रदीप्ते ।
यथा प्रभा भास्करस्यापि नश्येत्।
तथा तदाऽऽसीद्वजिनी प्रदीप्ता ।
महाभया भारत भीमरूपा ॥ ७.१६४.२७ ॥
Wie in einem großen Wald aus Holz, der brennt, so dass selbst das Licht der Sonne verlöre, so loderte damals jenes Heer auf, o Bhārata, überaus furchtbar und von schrecklicher Gestalt.
7.164.28
तत्संप्रदीप्तां बलमस्मदीयं ।
निशाम्य पार्थास्त्वरितास्तथैव।
सर्वेषु सैन्येषु पदातिसङ्घा… ।
नचोदयंस्तेऽपि चक्रुः प्रदीपान् ॥ ७.१६४.२८ ॥
Als sie unser Heer hell lodern sahen, eilten auch die Söhne der Pṛthā, und ebenso in allen Heeren die Fußtruppen… auch sie entzündeten Lampen.
7.164.29
गजेगजे सप्त कृपाः प्रदीपा ।
रथेरथे चैव दश प्रदीपाः।
द्वावश्वपृष्ठे परिपार्श्वतोऽन्ये ।
ध्वजेषु चान्ये जघनेषु चान्ये ॥ ७.१६४.२९ ॥
Auf jedem Elefanten sieben Lampen, auf jedem Streitwagen zehn Lampen; zwei auf dem Rücken der Pferde, andere rings an den Flanken, andere auf den Bannern und andere am Heck.
7.164.30
सेनासु सर्वासु च पार्श्वतोऽन्ये ।
पश्चात्पुरस्ताच्च समन्ततश्च।
मध्ये तथाऽन्ये ज्वलिताग्निहस्ता ।
व्यदीपयन्पाण्डुसुतस्य सेनाम् ॥ ७.१६४.३० ॥
In allen Heeren, andere an den Flanken, hinten, vorn und ringsum, und andere in der Mitte, mit brennenden Fackeln in den Händen, erleuchteten das Heer des Sohnes Pāṇḍus.
7.164.31
मध्ये तथाऽन्ये ज्वलिताग्निहस्ताः ।
सेनाद्वयेऽपि स्म नरा विचेरुः ॥ ७.१६४.३१ ॥
Auch in der Mitte waren andere mit brennenden Fackeln in den Händen; in beiden Heeren bewegten sich Männer umher.
7.164.32
सर्वेषु सैन्येषु पदातिसङ्घा ।
विमिश्रिता हस्तिरथाश्वबृन्दैः।
व्यदीपयंस्ते ध्वजिनीं प्रदीप्ता… ।
स्तथा बलं पाण्डवेयाभिगुप्तम् ॥ ७.१६४.३२ ॥
In allen Heeren erleuchteten Scharen von Fußsoldaten, vermischt mit Schwärmen von Elefanten, Wagen und Pferden, das Heer mit brennenden Lampen; ebenso das von den Pāṇḍava behütete Heer.
7.164.33
तेन प्रदीप्तेन तथा प्रदीप्तं… ।
बलं तवासीद्बलवद्बलेन।
भाः कुर्वता भानुमता ग्रहेण ।
दिवाकरेणाग्निरिवाभिगुप्तः ॥ ७.१६४.३३ ॥
Durch jenes brennende Licht erstrahlte auch dein eigenes Heer, stark durch seine Kraft, wie das Feuer vom leuchtenden Sonnengestirn behütet wird.
7.164.34
तयोः प्रभाः पृथिवीमन्तरिक्षं ।
सर्वा व्यतिक्रम्य दिशश्च वृद्धाः।
तेन प्रकाशेन भृशं प्रकाशं ।
बभूव तेषां तव चैव सैन्यम् ॥ ७.१६४.३४ ॥
Die Strahlen jener beiden überschritten Erde, Himmelsraum und alle Himmelsrichtungen und breiteten sich aus. Durch dieses Licht wurden euer Heer und ihres hell erleuchtet.
7.164.35
तेन प्रकाशेन दिवं गतेन ।
सम्बोधिता देवगणाश्च राजन्।
गन्धर्वयक्षासुरसिद्धसङ्घाः ।
समागमन्नप्सरसश्च सर्वाः ॥ ७.१६४.३५ ॥
Als jenes Licht zum Himmel emporgestiegen war, o König, wurden die Scharen der Götter aufgeweckt, und die Haufen der Gandharvas, Yakṣas, Asuras und Siddhas sowie alle Apsaras versammelten sich dort.
7.164.36
तद्देवगन्धर्वसमाकुलं च ।
यक्षासुरेन्द्राप्सरसां गणैश्च।
हतैश्च शूरैर्दिवमारुहद्भि… ।
रायोधनं दिव्यकल्पं बभूव ॥ ७.१६४.३६ ॥
Jenes Schlachtfeld, angefüllt mit Göttern und Gandharvas, füllte sich mit Scharen von Yakṣas, Asuras, Indra und Apsaras; als die erschlagenen Helden zum Himmel emporstiegen, wurde es wie ein göttliches Reich.
7.164.37
रथाश्वनागाकुलदीपदीप्तं ।
संरब्धयोधं हतविद्रुताश्वम्।
महद्बलं व्यूढरथाश्वनागं ।
सुरासुरव्यूहसमं बभूव ॥ ७.१६४.३७ ॥
Von Lampen der Menge von Wagen, Pferden und Elefanten erleuchtet, voll zorniger Krieger, mit erschlagenen und fliehenden Pferden, wurde jenes große Heer mit aufgestellten Wagen, Pferden und Elefanten dem Schlachtordnung der Götter und Asuras gleich.
7.164.38
तच्छक्तिसङ्घाकुलचण्डवातं ।
महारथाभ्रं गजवाजिघोषम्।
शस्त्रौगवर्षं रुधिराम्बुधारं ।
निशि प्रवृत्तं रथदुर्दिनं तत् ॥ ७.१६४.३८ ॥
Ein wilder Wind, voll von Scharen von Speeren, eine Wolke großer Wagenkämpfer, das Brüllen von Elefanten und Pferden, ein Regen von Waffen, ein Strom von Blut als Wasser: jener stürmische Tag der Wagen begann in der Nacht.
7.164.39
तस्मिन्महाग्निप्रतिमो महात्मा ।
सन्तापंयन्पाण्डवान्विप्रमुख्यः।
गभस्तिभिर्मध्यगतो यथाऽर्को ।
वर्षात्यये तद्वदभून्नरेन्द्र ॥ ७.१६४.३९ ॥
In jener Schlacht wurde der Großherzige, einem großen Feuer gleich, der Vornehmste der Brahmanen, der die Pāṇḍavas quälte, wie die Sonne inmitten ihrer Strahlen am Ende der Regenzeit, o Herr der Menschen.