મહાભારત · અધ્યાય 7.171
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.171.1
तस्मिन्सुतुमुले युद्धे वर्तमाने भयावहे ।
धृष्टद्युम्नो महाराज द्रोणमेवाभ्यवर्तत ॥ ७.१७१.१ ॥
તે અતિ ભયાનક ઘોર યુદ્ધ ચાલતું હતું ત્યારે, હે મહારાજ, ધૃષ્ટદ્યુમ્ન દ્રોણ તરફ આગળ વધ્યો.
7.171.2
सन्दधानो धनुःश्रेष्ठं ज्यां विकुर्षन्पुनः पुनः ।
अभ्यद्रवत द्रोणस्य रथं रुक्मविभूषितम् ॥ ७.१७१.२ ॥
શ્રેષ્ઠ ધનુષ્ય પર બાણ ચડાવી, વારંવાર દોરી ખેંચતાં તેણે સોનાથી શણગારેલા દ્રોણના રથ પર ધસારો કર્યો.
7.171.3
धृष्टद्युम्नमथायान्तं द्रोणस्यान्तचिकीर्षया ।
परिवव्रुर्महाराज पाञ्चालाः पाण्डवैः सह ॥ ७.१७१.३ ॥
હે મહારાજ, દ્રોણનો અંત લાવવાની ઇચ્છાથી આવતા ધૃષ્ટદ્યુમ્નને પાંડવો સહિત પાંચાલોએ ઘેરી લીધો.
7.171.4
तथा परिवृतं दृष्ट्वा द्रोणमाचार्यसत्तमम् ।
पुत्रास्ते सर्वतो यत्ता ररक्षुर्द्रोणमाहवे ॥ ७.१७१.४ ॥
આચાર્યશ્રેષ્ઠ દ્રોણને આ રીતે ઘેરાયેલા જોઈને તમારા પુત્રોએ ચારે બાજુથી સાવધ રહીને યુદ્ધમાં દ્રોણનું રક્ષણ કર્યું.
7.171.5
बलार्णवौ ततस्तौ तु समेयातां निशामुखे ।
गातोद्धूतौ क्षुब्धसत्वौ भैरवौ सागराविव ॥ ७.१७१.५ ॥
ત્યારે રાત્રિના આરંભે તે બંને સેના-સાગરો અથડાયા—ઉછળતા અને ક્ષુબ્ધ હૃદયવાળા, બે ભયાનક સાગરો જેવા.
7.171.6
ततो द्रोणं महाराज पाञ्चाल्यः पञ्चभिः शरैः ।
विव्याध हृदये तूर्णं सिंहनादं ननाद च ॥ ७.१७१.६ ॥
ત્યારે, હે મહારાજ, પાંચાલ રાજકુમારે પાંચ બાણોથી દ્રોણની છાતીને તરત જ વીંધી અને સિંહનાદ કર્યો.
7.171.7
तं द्रोणः पञ्चविंशत्या विद्धा भारत संयुगे ।
चिच्छेदान्येन भल्लेन धनुरस्य महास्वनम् ॥ ७.१७१.७ ॥
હે ભારત, યુદ્ધમાં દ્રોણે પચીસ બાણોથી તેને વીંધીને બીજા ભલ્લથી તેનું મહાનાદ કરતું ધનુષ્ય કાપી નાખ્યું.
7.171.8
धृष्टद्युम्नस्तु निर्विद्धो द्रोणेन भरतर्षभ ।
उत्ससर्ज धनुस्तूर्णं सन्दश्य दशनच्छदम् ॥ ७.१७१.८ ॥
પણ હે ભરતશ્રેષ્ઠ, દ્રોણે વીંધેલો ધૃષ્ટદ્યુમ્ન હોઠ દાબીને તરત જ પોતાનું ધનુષ્ય ફેંકી દીધું.
7.171.9
ततः क्रुद्धो महाराज धृष्टद्युम्नः प्रतापवान् ।
आददेऽन्यद्धनुःश्रेष्ठं द्रोणस्यान्तचिकीर्षया ॥ ७.१७१.९ ॥
પછી હે મહારાજ, ક્રોધિત અને પ્રતાપી ધૃષ્ટદ્યુમ્ને દ્રોણનો અંત લાવવાની ઇચ્છાથી બીજું શ્રેષ્ઠ ધનુષ્ય ઉપાડ્યું.
7.171.10
विकृष्य च धनुश्चित्रमाकर्णात्परवीरहा ।
द्रोणस्यानत्करं घोरं व्यसृजत्सायकं ततः ॥ ७.१७१.१० ॥
પછી શત્રુવીરોનો સંહારક તેણે વિચિત્ર ધનુષ્યને કાન સુધી ખેંચીને દ્રોણ પર અટકાવી ન શકાય એવું ભયંકર બાણ છોડ્યું.
7.171.11
स विसृष्टो बलवता शरो घोरो महामृधे ।
भासयामास तत्सैन्यं दिवाकर इवोदितः ॥ ७.१७१.११ ॥
તે બળવાને છોડેલું ભયંકર બાણ એ મહાયુદ્ધમાં ઉદય પામેલા સૂર્યની જેમ તે સૈન્યને પ્રકાશિત કરી ગયું.
7.171.12
तं तु दृष्ट्वा शरं घोरं देवगन्धर्वमानवाः ।
स्वस्त्यस्तु समरे राजन्द्रोणायेत्यब्रुवन्वचः ॥ ७.१७१.१२ ॥
હે રાજન, તે ભયંકર બાણ જોઈને દેવો, ગંધર્વો અને મનુષ્યો બોલ્યા, 'યુદ્ધમાં દ્રોણનું કલ્યાણ થાઓ!'
7.171.13
तं तु सायकमायान्तमाचार्यस्य रथं प्रति ।
कर्णो द्वादशधआ राजंश्चिच्छेद कृतहस्तवत् ॥ ७.१७१.१३ ॥
આચાર્યના રથ તરફ આવતા તે બાણને, હે રાજન્, કુશળ હાથવાળાની જેમ કર્ણે બાર ટુકડા કરી કાપી નાખ્યું.
7.171.14
स च्छिन्नो बहुधा राजन्सूतपुत्रेण धन्विना ।
निपपात शरस्तूर्णं निर्विषो भुजगो यथा ॥ ७.१७१.१४ ॥
હે રાજન્, સૂતપુત્ર ધનુર્ધર કર્ણે અનેક ટુકડા કરેલું તે બાણ, વિષ વગરના સાપની જેમ તરત પડી ગયું.
7.171.15
छित्त्वा तु समरे बाणं शरैः सन्नतपर्वभिः ।
धृष्टद्युम्नं ततः कर्णो विव्याध दशभिः शरैः ॥ ७.१७१.१५ ॥
યુદ્ધમાં તે બાણ કાપીને પછી કર્ણે નમેલી ગાંઠવાળા બાણોથી ધૃષ્ટદ્યુમ્નને દસ બાણોથી વીંધ્યો.
7.171.16
पञ्चभिर्द्रोणपुत्रस्तु स्वयं द्रोणस्तु सप्तभिः ।
शल्यश्च दशभिर्बाणैस्त्रिभिर्दुःशासनस्तथा ॥ ७.१७१.१६ ॥
દ્રોણપુત્રે પાંચ બાણોથી, દ્રોણે પોતે સાત બાણોથી, શલ્યે દસ બાણોથી અને દુઃશાસને ત્રણ બાણોથી (વીંધ્યો).
7.171.17
दुर्योधनस्तु विंशत्या शकुनिश्चापि पञ्चभिः ।
पाञ्चाल्यं त्वरयाऽविध्यन्सर्व एव महारथाः ॥ ७.१७१.१७ ॥
દુર્યોધને વીસ બાણોથી અને શકુનિએ પાંચ બાણોથી, સર્વ મહારથીઓએ ઝડપથી પાંચાલ્યને વીંધ્યો.
7.171.18
स विद्धः सप्तभिर्घोरैर्द्रोणस्यार्थे महाहवे ।
सर्वानसम्भ्रमाद्राज प्रत्यविद्ध्यत्त्रिभिस्त्रिभिः।
द्रोणं द्रौणिं च कर्णं च विव्याध च तवात्मजम् ॥ ७.१७१.१८ ॥
દ્રોણ માટે તે મહાયુદ્ધમાં સાત ભયાનક બાણોથી વીંધાયેલા તેણે, હે રાજન્, અવિચલિત રહીને સર્વને ત્રણ-ત્રણ બાણોથી પ્રત્યુત્તર આપ્યો. તેણે દ્રોણ, દ્રૌણિ, કર્ણ અને તમારા પુત્રને પણ વીંધ્યા.
7.171.19
ते भिन्ना धन्विना तेन धृष्टद्युम्नं पुनर्मृधे ।
विव्यधुः पञ्चभिस्तूर्णमेकैको रथिनां वरः ॥ ७.१७१.१९ ॥
તે ધનુર્ધર વડે ઘાયલ થયેલા તેમણે યુદ્ધમાં ફરી ધૃષ્ટદ્યુમ્નને ઝડપથી પાંચ-પાંચ બાણોથી વીંધ્યો; દરેક રથીઓમાં શ્રેષ્ઠ હતા.
7.171.20
द्रुमसेनस्तु सङ्क्रुद्धो राजन्विव्याध पत्रिणा ।
त्रिभिश्चान्यैः शरैस्तूर्णं तिष्ठ तिष्ठेति चाब्रवीत् ॥ ७.१७१.२० ॥
પરંતુ હે રાજન, દ્રુમસેન અત્યંત ક્રોધે ભરાઈને એક બાણથી અને પછી ત્રણ તથા અન્ય બાણોથી ઝડપથી વીંધીને બોલ્યો, 'ઊભો રહે, ઊભો રહે!'
7.171.21
स तु तं प्रतिविव्याध त्रिभिस्तीक्ष्णैरजिह्मगैः ।
स्वर्णपुङ्खैः शिलाधौतैः प्राणान्तकरमैर्युधि ॥ ७.१७१.२१ ॥
પરંતુ તેણે તેને ત્રણ તીક્ષ્ણ, સીધા ઊડતા, સોનાના પીંછાવાળા, પથ્થર પર ધાર કાઢેલા, યુદ્ધમાં પ્રાણઘાતક બાણોથી સામે વીંધ્યો.
7.171.22
भल्लेनान्येन तु पुनः सुवर्णोज्ज्वलकुण्डलम् ।
निचकर्त शिरः कायाद्द्रुमसेनस्य वीर्यवान् ॥ ७.१७१.२२ ॥
પછી તે પરાક્રમીએ બીજા ભલ્લ બાણથી દ્રુમસેનનું, સોનાના કુંડળથી ઝળહળતું, માથું શરીરથી કાપી નાખ્યું.
7.171.23
तच्छिरो न्यपतद्भूमौ सन्दष्टौष्ठपुटं रणे ।
महावातसमुद्धूतं पक्वं तालफलं यथा ॥ ७.१७१.२३ ॥
તે માથું, હોઠ દાંતથી દબાવેલા, યુદ્ધમાં મહાવાયુથી હલાવેલા પાકા તાળફળની જેમ ભૂમિ પર પડ્યું.
7.171.24
तान्स विद्धा पुनर्योधान्वीरः सुनिशितैः शरैः ।
राधेयस्याच्छिनद्भल्लैः कार्मुकं चित्रयोधिनः ॥ ७.१७१.२४ ॥
તે વીરે તે યોદ્ધાઓને ફરી અતિ તીક્ષ્ણ બાણોથી વીંધીને, ભલ્લ બાણોથી રાધેય (કર્ણ)ના ચિત્રયોદ્ધાનું ધનુષ્ય કાપ્યું.
7.171.25
न तु तन्ममृषे कर्णो धनुषश्छेदनं तथा ।
निकर्तनमिवात्युग्रं लाङ्गूलस्य महाहरिः ॥ ७.१७१.२५ ॥
પણ કર્ણે પોતાના ધનુષ્યનું તે છેદન એ રીતે સહન ન કર્યું, જેમ મહાસિંહ પોતાની પૂંછડીનું અતિ ઉગ્ર છેદન સહન ન કરે.
7.171.26
सोऽन्यद्धनुः समादाय क्रोधरक्तेक्षणः श्वसन् ।
अभ्यद्रवच्छरौघैस्तं धृष्टद्युम्नं महाबलम् ॥ ७.१७१.२६ ॥
તેણે બીજું ધનુષ્ય ઉપાડીને, ક્રોધથી લાલ આંખો સાથે, નિસાસા નાખતાં, બાણોના વરસાદ સાથે મહાબલી ધૃષ્ટદ્યુમ્ન પર ધસી ગયો.
7.171.27
दृष्ट्वा कर्णं तु संरब्धं ते वीराः षड्रथर्षभाः ।
पाञ्चाल्यपुत्रं त्वरिताः परिवव्रुर्जिघांसया ॥ ७.१७१.२७ ॥
કર્ણને ક્રોધિત જોઈને તે છ શ્રેષ્ઠ રથવીરો ઝડપથી, મારવાની ઇચ્છાથી પાંચાલ-પુત્રને ઘેરી વળ્યા.
7.171.28
षण्णां योधप्रवीराणां तावकानां पुरस्कृतम् ।
मृत्योरास्यमनुप्राप्तं धृष्टद्युम्नमममंस्महि ॥ ७.१७१.२८ ॥
તમારા એ છ શ્રેષ્ઠ યોદ્ધાઓએ આગળ કરેલા ધૃષ્ટદ્યુમ્નને અમે મૃત્યુના મુખમાં પહોંચેલો માન્યો.
7.171.29
पतस्मिन्नेव काले तु दाशार्हो विकिरञ्छरान् ।
धृष्टद्युम्नं पराक्रान्तं सात्यकिः प्रत्यपद्यत ॥ ७.१७१.२९ ॥
તે જ સમયે દાશાર્હ સાત્યકિ બાણોનો વરસાદ વરસાવતો પરાક્રમી ધૃષ્ટદ્યુમ્નની સહાય માટે આવી પહોંચ્યો.
7.171.30
तमायान्तं महेष्वासं सात्यकिं युद्धदुर्मदम् ।
राधेयो दशभिर्बाणैः प्रत्यविध्यदजिह्मगैः ॥ ७.१७१.३० ॥
યુદ્ધમાં મદોન્મત્ત થઈને આવતા તે મહાધનુર્ધર સાત્યકિને જોઈને રાધેય કર્ણે સીધા જતા દસ બાણોથી તેને પ્રતિપ્રહાર કરીને વીંધ્યો.
7.171.31
तं सात्यकिर्महाराज विव्याध दशभिः शरैः ।
पश्यतां सर्ववीराणां मा गास्तिष्ठेति चाब्रवीत् ॥ ७.१७१.३१ ॥
હે મહારાજ, સાત્યકિએ દસ બાણોથી તેને વીંધ્યો. બધા વીરો જોતા હતા ત્યારે તેણે કહ્યું, 'જઈશ નહીં, ઊભો રહે.'
7.171.32
स सात्यकेस्तु बलिनः कर्णस्य च महात्मनः ।
आसीत्समागमो राजन्बलिवासवयोरिव ॥ ७.१७१.३२ ॥
હે રાજન, બળવાન સાત્યકિ અને મહાત્મા કર્ણનો એ મુકાબલો બલિ અને વાસવ જેવો હતો.
7.171.33
त्रासयन्रथघोषेण क्षत्रियान्क्षत्रियर्षभः ।
राजीवलोचनं कर्णं सात्यकिः प्रत्यविध्यत ॥ ७.१७१.३३ ॥
ક્ષત્રિયોમાં શ્રેષ્ઠ સાત્યકિએ રથના ઘોષથી ક્ષત્રિયોને ત્રસ્ત કરતાં કમળનયન કર્ણને વીંધ્યો.
7.171.34
कम्पयन्निव घोषेण धनुषो वसुधां बली ।
सूतपुत्रो महाराज सात्यकिं प्रत्ययोधयत् ॥ ७.१७१.३४ ॥
હે મહારાજ, બળવાન સૂતપુત્રે ધનુષ્યના ઘોષથી જાણે પૃથ્વી કંપાવતાં સાત્યકિ સામે યુદ્ધ કર્યું.
7.171.35
विपाठकर्णिनाराचैर्वत्सदन्तैः क्षुरैरपि ।
कर्णः शरशतैश्चापि शैनेयं प्रत्यनिद्व्यत ॥ ७.१७१.३५ ॥
કર્ણે વિપાઠ, કર્ણિન, નારાચ, વત્સદંત અને ક્ષુર બાણો તથા સેંકડો બાણોથી શૈનેયને પ્રત્યાઘાત આપ્યો.
7.171.36
तथैव युध्यमानोऽपि वृष्णीनां प्रवरो युधि ।
अभ्यवर्षच्छरैः कर्णं तद्युद्धमभवत्समम् ॥ ७.१७१.३६ ॥
એ જ રીતે યુદ્ધ કરતા વૃષ્ણિઓમાં શ્રેષ્ઠ સાત્યકિએ પણ કર્ણ પર બાણોનો વરસાદ વરસાવ્યો; એ યુદ્ધ સમાન બન્યું.
7.171.37
तावकाश्च महाराज कर्णपुत्रश्च दंशितः ।
सात्यकिं विव्यधुस्तूर्ण समन्तान्निशितैः शरैः ॥ ७.१७१.३७ ॥
હે મહારાજ, તમારા યોદ્ધાઓ અને કર્ણના પુત્રે, બખ્તર પહેરીને, ઝડપથી ચારે બાજુથી તીક્ષ્ણ બાણોથી સાત્યકિને વીંધ્યો.
7.171.38
अस्त्रैरस्त्राणि संवार्य तेषां कर्णस्य वा विभो ।
अविद्व्यत्सात्यकिः क्रुद्धो वृषसेनं स्तनान्तरे ॥ ७.१७१.३८ ॥
હે પ્રભુ, સાત્યકિએ ક્રોધે પોતાના અસ્ત્રોથી તેમના અને કર્ણના અસ્ત્રો અટકાવીને વૃષસેનની છાતીમાં બાણ માર્યું.
7.171.39
तेन बाणेन निर्विद्धो वृषसेनो विशाम्पते ।
न्यपतत्स रथे मूढो धनुरुत्सृज्य वीर्यवान् ॥ ७.१७१.३९ ॥
હે નરાધિપ, એ બાણથી વીંધાઈને વૃષસેન, વીર હોવા છતાં, મૂર્છિત થઈ ધનુષ્ય છોડી રથમાં પડ્યો.
7.171.40
ततः कर्णो हतं मत्वा वृषसेनं महारथम् ।
पुत्रशोकाभिसन्तप्तः सात्यकिं प्रत्यपीडयत् ॥ ७.१७१.४० ॥
પછી, પુત્રશોકથી સંતપ્ત કર્ણે, મહારથી વૃષસેનને મરાયેલો માનીને, સાત્યકિ પર પ્રહાર કર્યો.
7.171.41
पीड्यमानस्तु कर्णेन युयुधानो महारथः ।
विव्याध बहुभिः कर्णं त्वरमाणः पुनःपुनः ॥ ७.१७१.४१ ॥
પરંતુ કર્ણથી પીડાયેલા મહારથી યુયુધાને, ઝડપથી વારંવાર અનેક બાણોથી કર્ણને વીંધ્યો.
7.171.42
स कर्णं दशभिर्विद्ध्वा वृषसेनं च सप्तभिः ।
स हस्तावापधनुषी तयोश्चिच्छेद सात्वतः ॥ ७.१७१.४२ ॥
તેણે દસ બાણોથી કર્ણને અને સાતથી વૃષસેનને વીંધીને, સાત્વત સાત્યકિએ તેમના બંનેના ધનુષ્ય કાપી નાખ્યા.
7.171.43
तावन्ये धनुषी सज्जे कृत्वा शत्रुभयङ्करे ।
युयुधानमाविध्येतां समन्तान्निशितैः शरैः ॥ ७.१७१.४३ ॥
ત્યારે તે બે બીજા યોદ્ધાઓએ શત્રુઓને ભય પમાડનારાં પોતાનાં ધનુષ્યો ચડાવીને તીક્ષ્ણ બાણોથી યુયુધાનને ચારે બાજુથી વીંધ્યો.
7.171.44
वर्तमाने तु सङ्ग्रमे तस्मिन्वीरवरक्षये ।
अतीव शुश्रुवे राजन्गाण्डीवस्य महास्वनः ॥ ७.१७१.४४ ॥
હે રાજન્, શ્રેષ્ઠ વીરોના સંહાર સાથે ચાલી રહેલા એ સંગ્રામમાં ગાંડીવનો મહાન ધ્વનિ અત્યંત સંભળાયો.
7.171.45
श्रुत्वा तु रथनिर्घोषं गाण्डीवस्य च निःस्वनम् ।
सूतपुत्रोऽब्रवीद्राजन्दुर्योधनमिदं वचः ॥ ७.१७१.४५ ॥
હે રાજન્, રથનો ઘોષ અને ગાંડીવનો અવાજ સાંભળીને સૂતપુત્ર (કર્ણ) દુર્યોધનને આ વચન બોલ્યો.
7.171.46
एष सर्वां चमूं हत्वा मुख्यांश्चैव नरर्षभान् ।
पौरवांश्च महेष्वासो विक्षिपन्नुत्तमं धनुः ॥ ७.१७१.४६ ॥
આ મહાન ધનુર્ધર સમગ્ર સેનાને, મુખ્ય નરશ્રેષ્ઠોને અને પૌરવ યોદ્ધાઓને હણીને પોતાનું ઉત્તમ ધનુષ્ય ફેરવી રહ્યો છે.
7.171.47
पार्थो विजयते तत्र गाण्डीवनिनदो महान् ।
श्रूयते रथघोषश्च वासवस्येव नर्दतः ॥ ७.१७१.४७ ॥
ત્યાં પાર્થ વિજય મેળવી રહ્યો છે; વાસવની ગર્જના જેવો ગાંડીવનો મહાન નિનાદ અને રથનો ઘોષ સંભળાય છે.
7.171.48
करोति पाण्डवो व्यक्तं कर्मौपयिकमात्मनः ।
एषा विदार्यते राजन्बहुधा भारती चमूः ॥ ७.१७१.४८ ॥
પાંડુપુત્ર પોતાને યોગ્ય કર્મ સ્પષ્ટ રીતે કરી રહ્યો છે; હે રાજન્, ભારતોની આ સેના અનેક રીતે વિદીર્ણ થઈ રહી છે.
7.171.49
विप्रकीर्णान्यनीकानि न हि तिष्ठन्ति कर्हिचित् ।
वातेनेव समुद्धूतमभ्रजालं विदीर्यते ॥ ७.१७१.४९ ॥
વિખરાયેલી સેનાઓ ક્યારેય સ્થિર રહેતી નથી; પવનથી ઉડાડાયેલા વાદળોના જાળની જેમ તે વિદીર્ણ થાય છે.
7.171.50
सव्यसाचिनमासाद्य भिन्ना नौरिव सागरे ॥ ७.१७१.५० ॥
સવ્યસાચી અર્જુનને સામનો થતાં તે સમુદ્રમાં તૂટેલી નાવની જેમ વિખેરાઈ જાય છે.
7.171.51
द्रवतां योधमुख्यानां गाण्डीवप्रेषितैः शरैः ।
विद्धानां शतशो राजञ्श्रूयते निःस्वनो महान् ॥ ७.१७१.५१ ॥
હે રાજન, ગાંડીવથી છોડાયેલા બાણોથી સેંકડો વાર વીંધાઈને ભાગતા મુખ્ય યોદ્ધાઓનો મહાન કોલાહલ સંભળાય છે.
7.171.52
शृणु दुन्दुभिनिर्घोषमर्जुनस्य रथं प्रति ।
निशीथे राजशार्दूल स्तनयित्नोरिवाम्बरे ॥ ७.१७१.५२ ॥
સાંભળો, અર્જુનના રથ તરફથી દુંદુભિનો ઘોષ આવી રહ્યો છે, હે રાજશાર્દૂલ, મધ્યરાત્રિએ આકાશમાં ગર્જનાની જેમ.
7.171.53
हाहाकाररवांश्चैव सिंहनादांश्च पुष्कलान् ।
शृणु शब्दान्बहुविधानर्जुनस्य रथं प्रति ॥ ७.१७१.५३ ॥
હાહાકારના અવાજો અને પુષ્કળ સિંહનાદો સાંભળો; અર્જુનના રથ તરફથી ઊઠતા અનેક પ્રકારના અવાજો સાંભળો.
7.171.54
अयं मध्ये स्थितोऽस्माकं सात्यकिः सात्वतां वरः ।
इह चेल्लभ्यते लक्ष्यं कृत्स्नाञ्जेष्यामहे परान् ॥ ७.१७१.५४ ॥
આપણી વચ્ચે ઊભેલો આ સાત્વતોમાં શ્રેષ્ઠ સાત્યકિ છે; અહીં લક્ષ્ય મળશે તો અમે સર્વ શત્રુઓને જીતીશું.
7.171.55
एष पाञ्चालराजस्य पुत्रो द्रोणेन सङ्गतः ।
सर्वतः संवृतो योधैः शूरैश्च रथसत्तमैः ॥ ७.१७१.५५ ॥
પાંચાલ રાજાનો આ પુત્ર દ્રોણ સામે લડી રહ્યો છે; ચારે બાજુ યોદ્ધાઓ, શૂરવીરો અને શ્રેષ્ઠ રથીઓએ તેને ઘેરી લીધો છે.
7.171.56
सात्यकिं यदि हन्याम धृष्टद्युम्नं च पार्षतम् ।
असंशयं महाराज ध्रुवो नो विजयो भवेत् ॥ ७.१७१.५६ ॥
જો આપણે સાત્યકિ અને પૃષતના પુત્ર ધૃષ્ટદ્યુમ્નને મારી શકીએ, તો હે મહારાજ, નિઃસંદેહ આપણો વિજય નિશ્ચિત થશે.
7.171.57
सौभद्रवदिमौ वीरौ परिवार्य महारथौ ।
प्रयतायो महाराज निहन्तुं वृष्णिपार्षतौ ॥ ७.१७१.५७ ॥
સુભદ્રાના પુત્રની જેમ આ બે વીર મહારથીઓને ઘેરીને, હે મહારાજ, વૃષ્ણિવંશી અને પૃષતના પુત્રને મારવાનો પ્રયત્ન કરો.
7.171.58
सव्यसाची पुरोऽभ्येति द्रोणानीकाय भारत ।
संसक्तं सात्यकिं ज्ञात्वा बहुभिः कुरुपुङ्गवैः ॥ ७.१७१.५८ ॥
હે ભારત, દ્રોણની સેના તરફ સવ્યસાચી અર્જુન આગળ વધી રહ્યો છે; સાત્યકિ ઘણા કુરુશ્રેષ્ઠોથી ઘેરાયેલો છે એમ જાણીને.
7.171.59
तत्र गच्छन्तु बहवः प्रवरा रथसत्तमाः ।
यावत्पार्थो न जानाति सात्यकिं बहुभिर्वृतम् ॥ ७.१७१.५९ ॥
પાર્થ (અર્જુન) સાત્યકિ ઘણા લોકોથી ઘેરાયેલો છે એ જાણે તે પહેલાં, ઘણા શ્રેષ્ઠ રથીઓ ત્યાં જાઓ.
7.171.60
ते त्वरध्वं तथा शूराः शराणां मोक्षणे भृशम् ।
यथा त्विह व्रजत्येष परलोकाय माधवः।
तथा कुरु महाराज सुनीत्या सुप्रयुक्तया ॥ ७.१७१.६० ॥
હે શૂરવીરો, આ માધવ અહીંથી જ પરલોક જાય એ માટે બાણો છોડવામાં અત્યંત ઝડપ કરો. હે મહારાજ, સારી નીતિથી અને સારી રીતે યોજેલી યુક્તિથી એવું જ કરો.
7.171.61
कर्णस्य मतमास्थाय पुत्रस्ते प्राह सौबलम् ।
यथेन्द्रः समरे राजन्प्राह विष्णुं यशस्विनम् ॥ ७.१७१.६१ ॥
કર્ણનો મત સ્વીકારીને તમારા પુત્રે સૌબલને કહ્યું, હે રાજન, જેમ યુદ્ધમાં ઇન્દ્રે યશસ્વી વિષ્ણુને કહ્યું હતું.
7.171.62
वृतः सहस्रैर्दशभिर्गजानामनिवर्तिनाम् ।
रथैश्च दशसाहस्रैस्तूर्णं याहि धनञ्जयम्। ॥ ७.१७१.६२ ॥
પાછા ન ફરનારા દસ હજાર હાથીઓ અને દસ હજાર રથોથી ઘેરાઈને ઝડપથી ધનંજય તરફ જા.
7.171.63
दुःशासनो दुर्विषहः सुबाहुर्दुः प्रधर्षणः ।
एते त्वामनुयास्यन्ति पत्तिभिर्बहुभिर्वृताः ॥ ७.१७१.६३ ॥
દુઃશાસન, દુર્વિષહ, સુબાહુ — જેમને હરાવવા કઠિન છે — ઘણા પાયદળથી ઘેરાઈને તારી પાછળ ચાલશે.
7.171.64
जहि कृष्णौ महाबाहो धर्मराजं च मातुल ।
नकुलं सहदेवं च भीमसेनं तथैव च ॥ ७.१७१.६४ ॥
હે મહાબાહુ મામા, બે કૃષ્ણોને, ધર્મરાજને, નકુલ, સહદેવ અને ભીમસેનને પણ હણ.
7.171.65
देवानामिव देवेन्द्रे जयाशा त्वयि मे स्थिता ।
जहि मातुल कौन्तेयानसुरानिव पावकिः ॥ ७.१७१.६५ ॥
દેવોની જયાશા જેમ દેવેન્દ્રમાં સ્થિર છે, તેમ મારી જયાશા તારામાં સ્થિર છે, મામા; પાવકિએ અસુરોને હણ્યા તેમ કૌન્તેયોને હણ.
7.171.66
एवमुक्तो ययौ पार्थान्पुत्रेण तव सौबलः ।
महत्या सेनया सार्धं सह पुत्रैश्च ते विभो ॥ ७.१७१.६६ ॥
તમારા પુત્રે આમ કહ્યા પછી સૌબલ, હે વિભુ, મોટી સેના અને તમારા પુત્રો સાથે પાર્થો તરફ ગયો.
7.171.67
प्रियार्थं तव पुत्राणां दिधक्षुः पाण्डुनन्दनान् ।
ततः प्रववृते युद्धं तावकानां परैः सह ॥ ७.१७१.६७ ॥
તમારા પુત્રોના પ્રિય માટે, પાંડુના પુત્રોને બાળવાની ઇચ્છાથી, ત્યારે તમારા લોકો અને શત્રુઓ વચ્ચે યુદ્ધ શરૂ થયું.
7.171.68
प्रयाते सौबले राजन्पाण्डवानामनीकिनीम् ।
बलेन महता युक्ताः सूतपुत्रस्तु सात्वतम् ॥ ७.१७१.६८ ॥
હે રાજન, સૌબલ પાંડવોની સેના તરફ ગયા પછી, મહાન બળથી યુક્ત સૂતપુત્ર સાત્વત (સાત્યકિ) સામે આગળ વધ્યો.
7.171.69
अभ्ययात्त्वरितो युद्धे किरञ्शरशतान्बहून् ।
तथैव पार्थिवाः सर्वे सात्यकिं पर्यवारयन् ॥ ७.१७१.६९ ॥
તે ઝડપથી યુદ્ધમાં આગળ વધ્યો, સેંકડો બાણ વરસાવતો; તેમજ બધા રાજાઓએ સાત્યકિને ઘેરી લીધો.
7.171.70
भारद्वाजस्ततो गत्वा धृष्टद्युम्नरथं प्रति ।
महद्युद्धं तदासीत्तुं द्रोणस्य निशि भारत।
धृष्टद्युम्नेन वीरेण पाञ्चालैश्च सहाद्भुतम् ॥ ७.१७१.७० ॥
પછી ભારદ્વાજ (દ્રોણ) ધૃષ્ટદ્યુમ્નના રથ તરફ ગયો. હે ભારત, રાત્રે દ્રોણનું, વીર ધૃષ્ટદ્યુમ્ન અને પાંચાલો સાથે તે મહાન અને અદ્ભુત યુદ્ધ થયું.