மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.171
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.171.1
तस्मिन्सुतुमुले युद्धे वर्तमाने भयावहे ।
धृष्टद्युम्नो महाराज द्रोणमेवाभ्यवर्तत ॥ ७.१७१.१ ॥
அந்த மிகக் கொடிய, பயங்கரமான போர் நடந்துகொண்டிருக்கையில், மன்னா, திருஷ்டத்யும்னன் துரோணரை நோக்கி முன்னேறினான்.
7.171.2
सन्दधानो धनुःश्रेष्ठं ज्यां विकुर्षन्पुनः पुनः ।
अभ्यद्रवत द्रोणस्य रथं रुक्मविभूषितम् ॥ ७.१७१.२ ॥
சிறந்த வில்லில் அம்பை பொருத்தி, நாண் பலமுறை இழுத்தபடி, பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட துரோணரின் தேரை நோக்கிப் பாய்ந்தான்.
7.171.3
धृष्टद्युम्नमथायान्तं द्रोणस्यान्तचिकीर्षया ।
परिवव्रुर्महाराज पाञ्चालाः पाण्डवैः सह ॥ ७.१७१.३ ॥
மன்னா, துரோணரை அழிக்கும் விருப்பத்துடன் வந்துகொண்டிருந்த திருஷ்டத்யும்னனை பாண்டவர்களுடன் கூடிய பாஞ்சாலர்கள் சூழ்ந்துகொண்டனர்.
7.171.4
तथा परिवृतं दृष्ट्वा द्रोणमाचार्यसत्तमम् ।
पुत्रास्ते सर्वतो यत्ता ररक्षुर्द्रोणमाहवे ॥ ७.१७१.४ ॥
சிறந்த ஆசிரியரான துரோணர் இவ்வாறு சூழப்பட்டிருப்பதைக் கண்டு, உமது மகன்கள் எல்லாப் பக்கங்களிலும் விழிப்புடன் போரில் துரோணரைக் காக்க முயன்றனர்.
7.171.5
बलार्णवौ ततस्तौ तु समेयातां निशामुखे ।
गातोद्धूतौ क्षुब्धसत्वौ भैरवौ सागराविव ॥ ७.१७१.५ ॥
பின்னர் இரவின் தொடக்கத்தில் அந்த இரண்டு படைக் கடல்களும் மோதின—கொந்தளித்து, கலங்கிய உள்ளத்துடன், இரண்டு பயங்கரக் கடல்களைப் போல.
7.171.6
ततो द्रोणं महाराज पाञ्चाल्यः पञ्चभिः शरैः ।
विव्याध हृदये तूर्णं सिंहनादं ननाद च ॥ ७.१७१.६ ॥
பின்னர், மன்னா, பாஞ்சால இளவரசன் ஐந்து அம்புகளால் துரோணரின் மார்பை விரைவாகத் துளைத்து, சிங்க கர்ஜனை செய்தான்.
7.171.7
तं द्रोणः पञ्चविंशत्या विद्धा भारत संयुगे ।
चिच्छेदान्येन भल्लेन धनुरस्य महास्वनम् ॥ ७.१७१.७ ॥
போரில், ஓ பாரதா, துரோணர் இருபத்தைந்து அம்புகளால் அவனைத் துளைத்து, மற்றொரு பல்லத்தால் அவனது பேரொலி எழுப்பும் வில்லை அறுத்தார்.
7.171.8
धृष्टद्युम्नस्तु निर्विद्धो द्रोणेन भरतर्षभ ।
उत्ससर्ज धनुस्तूर्णं सन्दश्य दशनच्छदम् ॥ ७.१७१.८ ॥
ஆனால் ஓ பரதர்களில் சிறந்தவனே, துரோணரால் துளைக்கப்பட்ட திருஷ்டத்யும்னன், உதட்டைக் கடித்தபடி விரைவாக தனது வில்லை எறிந்தான்.
7.171.9
ततः क्रुद्धो महाराज धृष्टद्युम्नः प्रतापवान् ।
आददेऽन्यद्धनुःश्रेष्ठं द्रोणस्यान्तचिकीर्षया ॥ ७.१७१.९ ॥
பின்னர், ஓ மகாராஜா, கோபமும் வீரமும் கொண்ட திருஷ்டத்யும்னன், துரோணரை அழிக்க விரும்பி மற்றொரு சிறந்த வில்லை எடுத்தான்.
7.171.10
विकृष्य च धनुश्चित्रमाकर्णात्परवीरहा ।
द्रोणस्यानत्करं घोरं व्यसृजत्सायकं ततः ॥ ७.१७१.१० ॥
பின்னர் எதிரி வீரர்களைக் கொல்பவன், அற்புதமான வில்லைக் காதுவரை இழுத்து, துரோணர் மீது தடுக்க முடியாத கொடிய அம்பை எய்தான்.
7.171.11
स विसृष्टो बलवता शरो घोरो महामृधे ।
भासयामास तत्सैन्यं दिवाकर इवोदितः ॥ ७.१७१.११ ॥
வலிமையுடையவனால் எய்யப்பட்ட அந்தக் கொடிய அம்பு, அந்தப் பெரும் போரில், உதித்த சூரியனைப் போல் அந்தப் படையை ஒளிரச் செய்தது.
7.171.12
तं तु दृष्ट्वा शरं घोरं देवगन्धर्वमानवाः ।
स्वस्त्यस्तु समरे राजन्द्रोणायेत्यब्रुवन्वचः ॥ ७.१७१.१२ ॥
ஓ அரசே, அந்தக் கொடிய அம்பைக் கண்டு தேவர்களும், கந்தர்வர்களும், மனிதர்களும், 'போரில் துரோணருக்கு நலம் உண்டாகட்டும்' என்று சொன்னார்கள்.
7.171.13
तं तु सायकमायान्तमाचार्यस्य रथं प्रति ।
कर्णो द्वादशधआ राजंश्चिच्छेद कृतहस्तवत् ॥ ७.१७१.१३ ॥
ஆசிரியரின் தேரை நோக்கி வந்த அந்த அம்பை, ஓ அரசே, திறமையான வில்லாளியைப் போல் கர்ணன் பன்னிரண்டு துண்டுகளாக வெட்டினான்.
7.171.14
स च्छिन्नो बहुधा राजन्सूतपुत्रेण धन्विना ।
निपपात शरस्तूर्णं निर्विषो भुजगो यथा ॥ ७.१७१.१४ ॥
ஓ அரசே, சூதபுத்திரனான வில்லாளி கர்ணனால் பல துண்டுகளாக வெட்டுண்ட அந்த அம்பு, விஷமற்ற பாம்பு விழுவது போல் விரைவாக விழுந்தது.
7.171.15
छित्त्वा तु समरे बाणं शरैः सन्नतपर्वभिः ।
धृष्टद्युम्नं ततः कर्णो विव्याध दशभिः शरैः ॥ ७.१७१.१५ ॥
போரில் அந்த அம்பை வெட்டிய பின், கர்ணன் வளைந்த முனைகளையுடைய அம்புகளால் திருஷ்டத்யும்னனைப் பத்து அம்புகளால் துளைத்தான்.
7.171.16
पञ्चभिर्द्रोणपुत्रस्तु स्वयं द्रोणस्तु सप्तभिः ।
शल्यश्च दशभिर्बाणैस्त्रिभिर्दुःशासनस्तथा ॥ ७.१७१.१६ ॥
துரோணரின் மகன் ஐந்து அம்புகளாலும், துரோணர் தாமே ஏழு அம்புகளாலும், சல்யன் பத்து அம்புகளாலும், துச்சாசனன் மூன்று அம்புகளாலும் (தாக்கினர்).
7.171.17
दुर्योधनस्तु विंशत्या शकुनिश्चापि पञ्चभिः ।
पाञ्चाल्यं त्वरयाऽविध्यन्सर्व एव महारथाः ॥ ७.१७१.१७ ॥
துரியோதனன் இருபது அம்புகளாலும், சகுனியும் ஐந்து அம்புகளாலும், எல்லா மகாரதர்களும் விரைவாக பாஞ்சால இளவரசனைத் துளைத்தனர்.
7.171.18
स विद्धः सप्तभिर्घोरैर्द्रोणस्यार्थे महाहवे ।
सर्वानसम्भ्रमाद्राज प्रत्यविद्ध्यत्त्रिभिस्त्रिभिः।
द्रोणं द्रौणिं च कर्णं च विव्याध च तवात्मजम् ॥ ७.१७१.१८ ॥
துரோணருக்காக அந்தப் பெரும்போரில் ஏழு கொடிய அம்புகளால் துளைக்கப்பட்டவன், ஓ அரசே, கலங்காமல் அனைவரையும் மூன்று மூன்று அம்புகளால் எதிர்த்துத் தாக்கினான். துரோணரையும், துரோணன் மகனையும், கர்ணனையும், உம் மகனையும் அவன் துளைத்தான்.
7.171.19
ते भिन्ना धन्विना तेन धृष्टद्युम्नं पुनर्मृधे ।
विव्यधुः पञ्चभिस्तूर्णमेकैको रथिनां वरः ॥ ७.१७१.१९ ॥
அவனால் காயப்பட்ட அவர்கள் போரில் மீண்டும் திருஷ்டத்யும்னனை விரைவாக ஐந்து ஐந்து அம்புகளால் துளைத்தனர்; ஒவ்வொருவரும் தேர்வீரர்களில் சிறந்தவர்.
7.171.20
द्रुमसेनस्तु सङ्क्रुद्धो राजन्विव्याध पत्रिणा ।
त्रिभिश्चान्यैः शरैस्तूर्णं तिष्ठ तिष्ठेति चाब्रवीत् ॥ ७.१७१.२० ॥
ஆனால் ஓ அரசே, துருமசேனன் மிகுந்த சினங்கொண்டு ஓர் அம்பாலும் பின்னர் மூன்று மற்ற அம்புகளாலும் விரைவாகத் துளைத்து, 'நில், நில்!' என்றான்.
7.171.21
स तु तं प्रतिविव्याध त्रिभिस्तीक्ष्णैरजिह्मगैः ।
स्वर्णपुङ्खैः शिलाधौतैः प्राणान्तकरमैर्युधि ॥ ७.१७१.२१ ॥
ஆனால் அவன் அவனை மூன்று கூர்மையான, நேராகப் பறக்கும், தங்கச் சிறகுடைய, கல்லில் தீட்டப்பட்ட, போரில் உயிரைக் கொல்லும் அம்புகளால் பதிலுக்குத் துளைத்தான்.
7.171.22
भल्लेनान्येन तु पुनः सुवर्णोज्ज्वलकुण्डलम् ।
निचकर्त शिरः कायाद्द्रुमसेनस्य वीर्यवान् ॥ ७.१७१.२२ ॥
பின்னர் அந்த வீரன் மற்றொரு பல்ல அம்பால் துருமசேனனின் தலையை, பொன் குண்டலங்கள் ஒளிரும் அதை, உடலிலிருந்து துண்டித்தான்.
7.171.23
तच्छिरो न्यपतद्भूमौ सन्दष्टौष्ठपुटं रणे ।
महावातसमुद्धूतं पक्वं तालफलं यथा ॥ ७.१७१.२३ ॥
அந்தத் தலை, உதடுகள் பற்களால் கடிக்கப்பட்டவாறு, போர்க்களத்தில் பெருங்காற்றால் உலுக்கப்பட்ட பழுத்த பனம்பழம் போல தரையில் விழுந்தது.
7.171.24
तान्स विद्धा पुनर्योधान्वीरः सुनिशितैः शरैः ।
राधेयस्याच्छिनद्भल्लैः कार्मुकं चित्रयोधिनः ॥ ७.१७१.२४ ॥
அந்த வீரன் அந்த வீரர்களை மீண்டும் மிகக் கூர்மையான அம்புகளால் துளைத்து, பல்ல அம்புகளால் ராதேயனின் (கர்ணனின்) சித்திரயோதியின் வில்லை வெட்டினான்.
7.171.25
न तु तन्ममृषे कर्णो धनुषश्छेदनं तथा ।
निकर्तनमिवात्युग्रं लाङ्गूलस्य महाहरिः ॥ ७.१७१.२५ ॥
ஆனால் கர்ணன் தனது வில் அறுபட்டதை அவ்வாறு பொறுக்கவில்லை; பெரிய சிங்கம் தன் வாலை மிகக் கொடூரமாக வெட்டப்படுவதைப் பொறுக்காததுபோல்.
7.171.26
सोऽन्यद्धनुः समादाय क्रोधरक्तेक्षणः श्वसन् ।
अभ्यद्रवच्छरौघैस्तं धृष्टद्युम्नं महाबलम् ॥ ७.१७१.२६ ॥
அவன் வேறொரு வில்லை எடுத்து, கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடனும் பெருமூச்சுடனும், அம்புமழையுடன் மகாபலசாலியான திருஷ்டத்யும்னனை நோக்கி விரைந்தான்.
7.171.27
दृष्ट्वा कर्णं तु संरब्धं ते वीराः षड्रथर्षभाः ।
पाञ्चाल्यपुत्रं त्वरिताः परिवव्रुर्जिघांसया ॥ ७.१७१.२७ ॥
கர்ணன் கோபமடைந்திருப்பதைக் கண்ட அந்த ஆறு சிறந்த தேர்வீரர்களும் விரைவாக, கொல்லும் விருப்பத்துடன் பாஞ்சாலன் மகனைச் சூழ்ந்தனர்.
7.171.28
षण्णां योधप्रवीराणां तावकानां पुरस्कृतम् ।
मृत्योरास्यमनुप्राप्तं धृष्टद्युम्नमममंस्महि ॥ ७.१७१.२८ ॥
உங்கள் ஆறு சிறந்த வீரர்களால் முன்னிறுத்தப்பட்ட திருஷ்டத்யும்னன் மரணத்தின் வாயை அடைந்தவனாக நாங்கள் எண்ணினோம்.
7.171.29
पतस्मिन्नेव काले तु दाशार्हो विकिरञ्छरान् ।
धृष्टद्युम्नं पराक्रान्तं सात्यकिः प्रत्यपद्यत ॥ ७.१७१.२९ ॥
அந்த நேரத்திலேயே தாசார்ஹ குலத்து சாத்யகி அம்புகளைப் பொழிந்தவாறு, வீரம்மிக்க திருஷ்டத்யும்னனைக் காப்பதற்காக வந்தான்.
7.171.30
तमायान्तं महेष्वासं सात्यकिं युद्धदुर्मदम् ।
राधेयो दशभिर्बाणैः प्रत्यविध्यदजिह्मगैः ॥ ७.१७१.३० ॥
போரில் செருக்குடன் வந்த அந்த மகா வில்லாளி சாத்யகியைக் கண்ட ராதேயன் கர்ணன், நேராகச் செல்லும் பத்து அம்புகளால் அவனை எதிர்த்துத் துளைத்தான்.
7.171.31
तं सात्यकिर्महाराज विव्याध दशभिः शरैः ।
पश्यतां सर्ववीराणां मा गास्तिष्ठेति चाब्रवीत् ॥ ७.१७१.३१ ॥
மகாராஜா, சாத்யகி பத்து அம்புகளால் அவனைத் தாக்கினான். எல்லா வீரர்களும் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, 'போகாதே, நில்' என்று கூறினான்.
7.171.32
स सात्यकेस्तु बलिनः कर्णस्य च महात्मनः ।
आसीत्समागमो राजन्बलिवासवयोरिव ॥ ७.१७१.३२ ॥
அரசே, வலிமைமிக்க சாத்யகிக்கும் மகாத்மா கர்ணனுக்கும் நடந்த அந்த மோதல் பலி, வாசவன் ஆகியோரின் போர் போல இருந்தது.
7.171.33
त्रासयन्रथघोषेण क्षत्रियान्क्षत्रियर्षभः ।
राजीवलोचनं कर्णं सात्यकिः प्रत्यविध्यत ॥ ७.१७१.३३ ॥
க்ஷத்திரியர்களில் சிறந்தவனான சாத்யகி, தேர்களின் முழக்கத்தால் க்ஷத்திரியர்களை அச்சுறுத்தியபடி, தாமரைக் கண்ணன் கர்ணனைத் தாக்கினான்.
7.171.34
कम्पयन्निव घोषेण धनुषो वसुधां बली ।
सूतपुत्रो महाराज सात्यकिं प्रत्ययोधयत् ॥ ७.१७१.३४ ॥
மகாராஜா, வலிமைமிக்க சூதபுத்திரன் வில்லின் முழக்கத்தால் பூமியை நடுங்கச் செய்வது போல, சாத்யகியுடன் போரிட்டான்.
7.171.35
विपाठकर्णिनाराचैर्वत्सदन्तैः क्षुरैरपि ।
कर्णः शरशतैश्चापि शैनेयं प्रत्यनिद्व्यत ॥ ७.१७१.३५ ॥
கர்ணன் விபாட, கர்ணி, நாராச, வத்ஸதந்த, க்ஷுர அம்புகளாலும், நூற்றுக்கணக்கான அம்புகளாலும் சாத்யகியைத் தாக்கினான்.
7.171.36
तथैव युध्यमानोऽपि वृष्णीनां प्रवरो युधि ।
अभ्यवर्षच्छरैः कर्णं तद्युद्धमभवत्समम् ॥ ७.१७१.३६ ॥
அதேபோல் போரிட்ட விருஷ்ணிகளில் சிறந்தவனான சாத்யகியும் கர்ணன் மீது அம்புகளைப் பொழிந்தான்; அந்தப் போர் சமமானதாக இருந்தது.
7.171.37
तावकाश्च महाराज कर्णपुत्रश्च दंशितः ।
सात्यकिं विव्यधुस्तूर्ण समन्तान्निशितैः शरैः ॥ ७.१७१.३७ ॥
மகாராஜாவே, உங்கள் வீரர்களும் கர்ணனின் மகனும், கவசம் அணிந்தவர்களாக, விரைவாக நாலாபுறமும் கூரிய அம்புகளால் சாத்யகியைத் துளைத்தனர்.
7.171.38
अस्त्रैरस्त्राणि संवार्य तेषां कर्णस्य वा विभो ।
अविद्व्यत्सात्यकिः क्रुद्धो वृषसेनं स्तनान्तरे ॥ ७.१७१.३८ ॥
பிரபுவே, சாத்யகி கோபத்துடன், அவர்களுடையவும் கர்ணனுடையவும் அஸ்திரங்களை தன் அஸ்திரங்களால் தடுத்து, வ்ருஷசேனனின் மார்பில் அம்பெய்தான்.
7.171.39
तेन बाणेन निर्विद्धो वृषसेनो विशाम्पते ।
न्यपतत्स रथे मूढो धनुरुत्सृज्य वीर्यवान् ॥ ७.१७१.३९ ॥
மக்கள் தலைவரே, அந்த அம்பால் துளைக்கப்பட்டு, வ்ருஷசேனன் மயக்கமடைந்து, வில்லை விட்டு, தன் தேரில் விழுந்தான், அவன் வீரனாக இருந்தும்.
7.171.40
ततः कर्णो हतं मत्वा वृषसेनं महारथम् ।
पुत्रशोकाभिसन्तप्तः सात्यकिं प्रत्यपीडयत् ॥ ७.१७१.४० ॥
பின்னர், மகன் துக்கத்தால் வருந்திய கர்ணன், மகாரதனாகிய வ்ருஷசேனன் கொல்லப்பட்டதாக எண்ணி, சாத்யகியை எதிர்த்து அழுத்தினான்.
7.171.41
पीड्यमानस्तु कर्णेन युयुधानो महारथः ।
विव्याध बहुभिः कर्णं त्वरमाणः पुनःपुनः ॥ ७.१७१.४१ ॥
ஆனால் கர்ணனால் நெருக்கப்பட்ட மகாரதனாகிய யுயுதானன், விரைந்து, பலமுறை பல அம்புகளால் கர்ணனைத் துளைத்தான்.
7.171.42
स कर्णं दशभिर्विद्ध्वा वृषसेनं च सप्तभिः ।
स हस्तावापधनुषी तयोश्चिच्छेद सात्वतः ॥ ७.१७१.४२ ॥
அவன் பத்து அம்புகளால் கர்ணனையும், ஏழால் வ்ருஷசேனனையும் துளைத்து, சாத்வதன் சாத்யகி அவர்கள் இருவரின் வில்லையும் வெட்டினான்.
7.171.43
तावन्ये धनुषी सज्जे कृत्वा शत्रुभयङ्करे ।
युयुधानमाविध्येतां समन्तान्निशितैः शरैः ॥ ७.१७१.४३ ॥
அப்போது மற்ற இருவரும் எதிரிகளுக்கு அச்சமூட்டும் தங்கள் வில்லை நாணேற்றி, கூர்மையான அம்புகளால் யுயுதானனை எல்லாப் பக்கமும் துளைத்தனர்.
7.171.44
वर्तमाने तु सङ्ग्रमे तस्मिन्वीरवरक्षये ।
अतीव शुश्रुवे राजन्गाण्डीवस्य महास्वनः ॥ ७.१७१.४४ ॥
அரசே, சிறந்த வீரர்கள் அழிந்துகொண்டிருந்த அந்தப் போரில் காண்டீவத்தின் பெரும் ஒலி மிகவும் கேட்டது.
7.171.45
श्रुत्वा तु रथनिर्घोषं गाण्डीवस्य च निःस्वनम् ।
सूतपुत्रोऽब्रवीद्राजन्दुर्योधनमिदं वचः ॥ ७.१७१.४५ ॥
அரசே, தேர் முழக்கத்தையும் காண்டீவத்தின் ஒலியையும் கேட்டு, சூதன் மகன் (கர்ணன்) துரியோதனனிடம் இந்தச் சொற்களைச் சொன்னான்.
7.171.46
एष सर्वां चमूं हत्वा मुख्यांश्चैव नरर्षभान् ।
पौरवांश्च महेष्वासो विक्षिपन्नुत्तमं धनुः ॥ ७.१७१.४६ ॥
இந்தப் பெரும் வில்லாளி முழு படையையும், முக்கியமான மனிதச் சிங்கங்களையும், பௌரவ வீரர்களையும் கொன்று, தனது சிறந்த வில்லை வீசிக்கொண்டிருக்கிறான்.
7.171.47
पार्थो विजयते तत्र गाण्डीवनिनदो महान् ।
श्रूयते रथघोषश्च वासवस्येव नर्दतः ॥ ७.१७१.४७ ॥
அங்கு பார்த்தன் வெற்றி பெறுகிறான்; காண்டீவத்தின் பெரும் முழக்கமும் தேர் முழக்கமும் கேட்கின்றன, வாசவன் கர்ஜிப்பது போல.
7.171.48
करोति पाण्डवो व्यक्तं कर्मौपयिकमात्मनः ।
एषा विदार्यते राजन्बहुधा भारती चमूः ॥ ७.१७१.४८ ॥
பாண்டவன் தனக்குத் தகுந்த செயலைத் தெளிவாகச் செய்கிறான்; அரசே, பாரதர்களின் இந்தப் படை பல வகையில் சிதறடிக்கப்படுகிறது.
7.171.49
विप्रकीर्णान्यनीकानि न हि तिष्ठन्ति कर्हिचित् ।
वातेनेव समुद्धूतमभ्रजालं विदीर्यते ॥ ७.१७१.४९ ॥
சிதறிய படைகள் ஒருபோதும் நிலைத்து நிற்பதில்லை; காற்றால் அடித்துக் கிளப்பப்பட்ட மேகத்திரள் போல அவை சிதைகின்றன.
7.171.50
सव्यसाचिनमासाद्य भिन्ना नौरिव सागरे ॥ ७.१७१.५० ॥
சவ்யசாசியான அர்ஜுனனை அடைந்ததும், கடலில் உடைந்த படகு போல் அவை சிதறுகின்றன.
7.171.51
द्रवतां योधमुख्यानां गाण्डीवप्रेषितैः शरैः ।
विद्धानां शतशो राजञ्श्रूयते निःस्वनो महान् ॥ ७.१७१.५१ ॥
அரசே, காண்டீவத்திலிருந்து ஏவப்பட்ட அம்புகளால் நூற்றுக்கணக்கில் துளைக்கப்பட்டு ஓடும் முக்கிய வீரர்களின் பெரும் ஓலம் கேட்கிறது.
7.171.52
शृणु दुन्दुभिनिर्घोषमर्जुनस्य रथं प्रति ।
निशीथे राजशार्दूल स्तनयित्नोरिवाम्बरे ॥ ७.१७१.५२ ॥
கேளுங்கள், அர்ஜுனனின் தேர் நோக்கி துந்துபியின் முழக்கம் எழுகிறது, அரசப் புலியே, நள்ளிரவில் வானில் இடி முழங்குவது போல.
7.171.53
हाहाकाररवांश्चैव सिंहनादांश्च पुष्कलान् ।
शृणु शब्दान्बहुविधानर्जुनस्य रथं प्रति ॥ ७.१७१.५३ ॥
ஹாஹாகாரத்தின் ஒலிகளையும் மிகுந்த சிங்க முழக்கங்களையும் கேளுங்கள்; அர்ஜுனனின் தேர் நோக்கி எழும் பலவகை ஒலிகளை.
7.171.54
अयं मध्ये स्थितोऽस्माकं सात्यकिः सात्वतां वरः ।
इह चेल्लभ्यते लक्ष्यं कृत्स्नाञ्जेष्यामहे परान् ॥ ७.१७१.५४ ॥
நம் நடுவில் நிற்பவர் சாத்வதர்களில் சிறந்தவரான சாத்யகி; இங்கே இலக்கு கிடைத்தால் நாம் எல்லா பகைவர்களையும் வெல்வோம்.
7.171.55
एष पाञ्चालराजस्य पुत्रो द्रोणेन सङ्गतः ।
सर्वतः संवृतो योधैः शूरैश्च रथसत्तमैः ॥ ७.१७१.५५ ॥
பாஞ்சால அரசனின் இந்த மகன் துரோணருடன் மோதுகிறான்; எல்லாப் பக்கமும் வீரர்களாலும் சிறந்த தேர்வீரர்களாலும் சூழப்பட்டவனாய் உள்ளான்.
7.171.56
सात्यकिं यदि हन्याम धृष्टद्युम्नं च पार्षतम् ।
असंशयं महाराज ध्रुवो नो विजयो भवेत् ॥ ७.१७१.५६ ॥
சாத்யகியையும் பிருஷதனின் மகன் திருஷ்டத்யும்னனையும் கொல்ல முடிந்தால், மகாராஜனே, நமக்கு வெற்றி நிச்சயமாகும்.
7.171.57
सौभद्रवदिमौ वीरौ परिवार्य महारथौ ।
प्रयतायो महाराज निहन्तुं वृष्णिपार्षतौ ॥ ७.१७१.५७ ॥
சுபத்திரையின் மகனைப் போல இந்த இரு வீர மகாரதிகளையும் சூழ்ந்துகொண்டு, மகாராஜனே, வ்ருஷ்ணி வழியினனையும் பிருஷதனின் மகனையும் கொல்ல முயலுங்கள்.
7.171.58
सव्यसाची पुरोऽभ्येति द्रोणानीकाय भारत ।
संसक्तं सात्यकिं ज्ञात्वा बहुभिः कुरुपुङ्गवैः ॥ ७.१७१.५८ ॥
பரதனின் வழியவனே, துரோணரின் படைக்கு எதிராக சவ்யசாசி அர்ஜுனன் முன்னேறுகிறான்; சாத்யகி பல குருசிங்கங்களால் சூழப்பட்டிருப்பதை அவன் அறிந்துகொண்டான்.
7.171.59
तत्र गच्छन्तु बहवः प्रवरा रथसत्तमाः ।
यावत्पार्थो न जानाति सात्यकिं बहुभिर्वृतम् ॥ ७.१७१.५९ ॥
பார்த்தன் (அர்ஜுனன்) சாத்யகி பலரால் சூழப்பட்டிருப்பதை அறியும் முன், சிறந்த பல ரதசத்தமர்கள் அங்கே செல்லட்டும்.
7.171.60
ते त्वरध्वं तथा शूराः शराणां मोक्षणे भृशम् ।
यथा त्विह व्रजत्येष परलोकाय माधवः।
तथा कुरु महाराज सुनीत्या सुप्रयुक्तया ॥ ७.१७१.६० ॥
வீரர்களே, அம்புகளை எய்வதில் மிக விரைவாக ஈடுபடுங்கள்; இந்த மாதவன் இங்கிருந்தே பரலோகம் செல்லும்படி. மகாராஜனே, நன்னெறியாலும் நன்கு பயன்படுத்தப்பட்ட உபாயத்தாலும் அவ்வாறே செய்யுங்கள்.
7.171.61
कर्णस्य मतमास्थाय पुत्रस्ते प्राह सौबलम् ।
यथेन्द्रः समरे राजन्प्राह विष्णुं यशस्विनम् ॥ ७.१७१.६१ ॥
கர்ணனின் கருத்தை ஏற்று உங்கள் மகன் சௌபலனிடம் கூறினான், ஓ அரசே, போரில் இந்திரன் புகழ்மிக்க விஷ்ணுவிடம் கூறியதுபோல்.
7.171.62
वृतः सहस्रैर्दशभिर्गजानामनिवर्तिनाम् ।
रथैश्च दशसाहस्रैस्तूर्णं याहि धनञ्जयम्। ॥ ७.१७१.६२ ॥
திரும்பாத பத்தாயிரம் யானைகளாலும் பத்தாயிரம் தேர்களாலும் சூழப்பட்டு, விரைவாக தனஞ்சயனை நோக்கிச் செல்.
7.171.63
दुःशासनो दुर्विषहः सुबाहुर्दुः प्रधर्षणः ।
एते त्वामनुयास्यन्ति पत्तिभिर्बहुभिर्वृताः ॥ ७.१७१.६३ ॥
துச்சாசனன், துர்விஷஹன், சுபாகு ஆகியோர், வெல்லுதற்கு கடினமானவர்கள், பல காலாட்படையினரால் சூழப்பட்டு உன்னைப் பின்தொடர்வார்கள்.
7.171.64
जहि कृष्णौ महाबाहो धर्मराजं च मातुल ।
नकुलं सहदेवं च भीमसेनं तथैव च ॥ ७.१७१.६४ ॥
ஓ பெரும்புயவீரனே, மாமனே, இரு கிருஷ்ணர்களையும், தர்மராஜனையும், நகுலனையும் சகாதேவனையும், பீமசேனனையும் அவ்வாறே கொல்.
7.171.65
देवानामिव देवेन्द्रे जयाशा त्वयि मे स्थिता ।
जहि मातुल कौन्तेयानसुरानिव पावकिः ॥ ७.१७१.६५ ॥
தேவர்களின் வெற்றி நம்பிக்கை தேவேந்திரனில் நிலைப்பதுபோல், என் வெற்றி நம்பிக்கை உன்னில் நிலைத்துள்ளது, மாமா; பாவகி அசுரர்களைக் கொன்றதுபோல் குந்தியின் மக்களைக் கொல்.
7.171.66
एवमुक्तो ययौ पार्थान्पुत्रेण तव सौबलः ।
महत्या सेनया सार्धं सह पुत्रैश्च ते विभो ॥ ७.१७१.६६ ॥
உன் மகனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட சௌபலன், ஓ வல்லவனே, பெரும் படையுடனும் உன் புதல்வர்களுடனும் பிருதையின் மக்களை நோக்கிச் சென்றான்.
7.171.67
प्रियार्थं तव पुत्राणां दिधक्षुः पाण्डुनन्दनान् ।
ततः प्रववृते युद्धं तावकानां परैः सह ॥ ७.१७१.६७ ॥
உங்கள் மகன்களின் நன்மைக்காக, பாண்டுவின் மக்களை எரிக்க விரும்பி, அப்போது உங்கள் படையினருக்கும் எதிரிகளுக்கும் இடையே போர் தொடங்கியது.
7.171.68
प्रयाते सौबले राजन्पाण्डवानामनीकिनीम् ।
बलेन महता युक्ताः सूतपुत्रस्तु सात्वतम् ॥ ७.१७१.६८ ॥
அரசே, சௌபலன் பாண்டவர்களின் படையை நோக்கிச் சென்றபோது, பெரும் படையுடன் கூடிய சூதபுத்திரன் சாத்வதனை எதிர்த்தான்.
7.171.69
अभ्ययात्त्वरितो युद्धे किरञ्शरशतान्बहून् ।
तथैव पार्थिवाः सर्वे सात्यकिं पर्यवारयन् ॥ ७.१७१.६९ ॥
அவன் விரைவாகப் போரில் முன்னேறி, நூற்றுக்கணக்கான அம்புகளைப் பொழிந்தான்; அவ்வாறே அனைத்து மன்னர்களும் சாத்யகியைச் சூழ்ந்துகொண்டனர்.
7.171.70
भारद्वाजस्ततो गत्वा धृष्टद्युम्नरथं प्रति ।
महद्युद्धं तदासीत्तुं द्रोणस्य निशि भारत।
धृष्टद्युम्नेन वीरेण पाञ्चालैश्च सहाद्भुतम् ॥ ७.१७१.७० ॥
பின்னர் பரத்வாஜரின் மகன் (துரோணர்) திருஷ்டத்யும்னனின் தேரை நோக்கிச் சென்றான். பாரதா, இரவில் துரோணருக்கும் வீரனான திருஷ்டத்யும்னனுக்கும், பாஞ்சாலர்களுடனும் அற்புதமான பெரும் போர் நடந்தது.