மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.176
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.176.1
यत्तद्वैकर्तनः कर्णो राक्षसश्च घटोत्कचः ।
निशीथे समसज्जेतां तद्युद्धमभवत्कथम् ॥ ७.१७६.१ ॥
வைகர்தனன் கர்ணனும் ராட்சசன் கடோத்கசனும் நள்ளிரவில் மோதிக்கொண்ட அந்தப் போர் எவ்வாறு நடந்தது?
7.176.2
कीदृशं चाभवद्रूपं तस्य घोरस्य रक्षसः ।
येन वैकर्तनः कर्णः सङ्ग्रामे तेन निर्जितः ॥ ७.१७६.२ ॥
அந்தக் கொடிய ராட்சசனின் உருவம் எத்தகையது? அவனால் வைகர்தனன் கர்ணன் போரில் தோற்கடிக்கப்பட்டானே?
7.176.3
रथश्च कीदृशस्तस्य मायाः सर्वायुधानि च ।
किम्प्रमाणा हयास्तस्य रथकेतुर्धनुस्तथा ॥ ७.१७६.३ ॥
அவனுடைய தேர் எத்தகையது? அவனுடைய மாயங்களும் எல்லா ஆயுதங்களும் எவ்வாறு இருந்தன? அவனுடைய குதிரைகள் எவ்வளவு பெரியவை? தேர்க்கொடியும் வில்லும் எப்படி இருந்தன?
7.176.4
कीदृशं वर्म चैवास्य शिरस्त्राणं च कीदृशम् ।
पृष्टस्त्वमेतदाचक्ष्व कुशलो ह्यसि सञ्जय ॥ ७.१७६.४ ॥
அவனுடைய கவசம் எத்தகையது, தலைக்கவசம் எத்தகையது? கேட்கப்பட்ட நீ இதை விவரி, சஞ்சயா; நீ திறமையானவன்.
7.176.5
लोहितोक्षो महाकायस्ताम्रास्यो निम्नितोदरः ।
ऊर्ध्वरोमा हरिश्मश्रुः शङ्कुकर्णो महाहनुः ॥ ७.१७६.५ ॥
சிவந்த கண்கள், பெரிய உடல், செம்பு போன்ற முகம், உள்ளே அமிழ்ந்த வயிறு, நிமிர்ந்த மயிர், பொன்னிற தாடி, கூர்மையான காதுகள், பெரிய தாடை கொண்டவன்.
7.176.6
आकर्णदारितास्यश्च तीक्ष्णदंष्ट्रः करालवान् ।
सुदीर्घताम्रजिह्वोष्ठो लम्बभ्रूः स्थूलनासिकः ॥ ७.१७६.६ ॥
காதுகள் வரை பிளந்த வாய், கூர்மையான கோரைப் பற்கள், பயங்கரமானவன், மிக நீண்ட செம்பு நிற நாக்கும் உதடுகளும் கொண்டவன், தொங்கும் புருவம், பருத்த மூக்கு.
7.176.7
नीलाङ्गो लोहितग्रीवो गिरिवर्ष्मा भयङ्करः ।
महाकायो महाबाहुर्महाशीर्षो महाबलः ॥ ७.१७६.७ ॥
அவன் உடல் நீல நிறமும், கழுத்து சிவப்பும் கொண்டது; மலையைப் போன்ற உருவமும் பயங்கரமும் உடையவன். பெரிய உடலும், பெரிய தோள்களும், பெரிய தலையும், பெரும் பலமும் கொண்டவன்.
7.176.8
विकृतः परुषस्पर्शो विकचोद्वृद्धपिण्डकः ।
स्थूलस्फिग्गूढनाभिश्च शिथिलोपचयो महान् ॥ ७.१७६.८ ॥
அவன் விகாரமானவன்; அவன் தொடுதல் கடினமானது. அவன் உடல் சடைபோன்ற முடியும் புடைத்த திரட்சியும் கொண்டது. பருத்த இடுப்பும், ஆழமாக மறைந்த தொப்புளும், தளர்ந்து தொங்கும் பெரிய சதைத் திரட்சியும் உடையவன்.
7.176.9
तथैव हस्ताभरणी महामायोऽङ्गदी तथा ।
उरसाऽधारयन्निष्कमग्निमालां यथाऽचलः ॥ ७.१७६.९ ॥
அவ்வாறே கைகளில் அணிகலன்களும், பெரும் மாயையும், தோள்வளையும் அணிந்தவன். மார்பில் தங்க மாலையை அணிந்திருந்தான்; அது நெருப்பு மாலை போல மின்ன, அவன் ஒரு மலை போலத் தோன்றினான்.
7.176.10
तस्य हेममयं चित्रं बहुरूपाङ्गशभितम् ।
तोरणप्रतिमं शुभ्रं किरीटं मूर्ध्न्यशोभत ॥ ७.१७६.१० ॥
அவன் தலையில் பொன்னால் ஆன, பல உருவங்களும் அங்கங்களும் பொறிக்கப்பட்ட, வளைவு வாயில் போன்ற பிரகாசமான கிரீடம் ஒளிர்ந்தது.
7.176.11
कुण्डले बालसूर्याभे मालां हेममयीं शुभाम् ।
धारयन्विपुलं कांस्यं कवचं च महाप्रभम्।
ताराजालनिभं राजन्पूर्णचन्द्रसमप्रभम् ॥ ७.१७६.११ ॥
உதய சூரியனைப் போன்ற இரு குண்டலங்கள், அழகிய பொன்மாலை; அகன்ற வெண்கலக் கவசமும், பெரும் ஒளியுடைய கவசமும் அணிந்திருந்தான். அரசே, அவன் விண்மீன் வலைபோலவும் பௌர்ணமி நிலவைப் போன்ற ஒளியுடனும் விளங்கினான்.
7.176.12
कण्ठसूत्रं महच्चापि तपनीयमधारयत् ।
स तेन विभ्राजत वै सविद्युदिव तोयदः ॥ ७.१७६.१२ ॥
கழுத்தில் பெரிய, தூய பொன்னால் ஆன மாலையையும் அணிந்திருந்தான். அதனால் அவன் மின்னலோடு கூடிய மேகம் போலப் பிரகாசித்தான்.
7.176.13
किङ्किणीशतनिर्घोपं रक्तध्वजपताकिनम् ।
ऋक्षचर्मावनद्वाङ्गं नल्वमात्रं महारथम् ॥ ७.१७६.१३ ॥
நூறு சிறு மணிகளின் ஒலியை எழுப்பும், சிவப்புக் கொடிகளும் பதாகைகளும் கொண்ட, கரடித் தோலால் போர்த்தப்பட்ட, நல்வ அளவு பெரிய மகாரதம்.
7.176.14
सर्वायुधवरोपेतमास्थितं ध्वजमालिनम् ।
अष्टचक्रसमायुक्तं मेघगम्भीरनिःस्वनम् ॥ ७.१७६.१४ ॥
அனைத்து சிறந்த ஆயுதங்களுடன் கூடிய, கொடிமாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, எட்டு சக்கரங்களுடன் பூட்டப்பட்ட, மேகம் போல ஆழமாக முழங்கும் தேர்.
7.176.15
मत्तमातङ्गसङ्काशा लोहिताक्षा विभीपणाः ।
कालवर्णासमायुक्ता बलवन्तः शतं हयाः ॥ ७.१७६.१५ ॥
மதம் கொண்ட யானைகளைப் போன்ற, சிவந்த கண்களுடைய, பயங்கரமான, காலன் நிறம் கொண்ட, வலிமை மிக்க நூறு குதிரைகள்.
7.176.16
वहन्तो राक्षसं घोरं वालवन्तो जितश्रमाः ।
विपुलाभिः सटाभिस्ते हेषमाणा मुहुर्मुहुः ॥ ७.१७६.१६ ॥
அந்த கொடிய அரக்கனைச் சுமந்து செல்லும், வாலுடைய, களைப்பறியாத, அகன்ற பிடரி மயிருடைய அவை மீண்டும் மீண்டும் கனைத்தன.
7.176.17
मुखैर्नानाविधाकारैर्वगवन्तो हयोत्तमाः ।
रथेऽस्य युक्ता गकर्जन्तोऽवहंस्ते राक्षसाधिपम् ॥ ७.१७६.१७ ॥
பலவிதமான வடிவ முகங்களால் கனைத்து முழங்கும் சிறந்த குதிரைகள், அவனுடைய தேரில் பூட்டப்பட்டு அரக்கர் தலைவனைச் சுமந்தன.
7.176.18
राक्षसोऽस्य विरूपाक्षः सूतो दीप्तास्यकुण्डलः ।
घोररूपो महाकायः करालो विकृताननः।
रश्मिभिः सूर्यरश्म्याह्वैः सञ्जग्राह हयान्रणे ॥ ७.१७६.१८ ॥
அவனுடைய சாரதி விரூபாக்ஷன் என்ற அரக்கன்; ஒளிரும் முகமும் குண்டலங்களும் கொண்டவன், கொடிய உருவம், மாபெரும் உடல், பயங்கர விகார முகமுடையவன்; போரில் சூரியரச்மி என்ற கடிவாளங்களால் குதிரைகளைப் பிடித்தான்.
7.176.19
स तेन सहितस्तस्थावरुणेन यथा रविः ।
संसक्त इव चाभ्रेण यथाऽद्रिर्महता महान् ॥ ७.१७६.१९ ॥
அவன் அருணனுடன் சேர்ந்து சூரியனைப் போலவும், மேகத்தால் சூழப்பட்ட பெரிய மலையைப் போலவும் நின்றான்।
7.176.20
दिवस्पृक्सुमहान्केतुः स्यन्दनेऽस्य समुच्छ्रितः ।
रक्तोत्तमाङ्गः क्रव्यादो गृध्रः परमभीषणः ॥ ७.१७६.२० ॥
அவனது தேரில் வானைத் தொடும் பெரும் கொடி உயர்ந்திருந்தது; அதன் மேல் இரத்தச் சிவப்புத் தலையுடைய, ஊனுண்ணும் பெரும் பருந்து இருந்தது, மிகவும் பயங்கரமாக.
7.176.21
वासवाशनिनिर्घोषं दृढज्यमतिविक्षिपन् ।
व्यक्तं किष्कुपरीणाहं द्वादशारत्नि कार्मुकम् ॥ ७.१७६.२१ ॥
இந்திரனின் இடி முழக்கம் போன்ற ஒலியுடன், உறுதியான நாணை வலிமையாக இழுத்தபடி, வெளிப்படையாக ஒரு கிஷ்கு சுற்றளவும் பன்னிரண்டு அரத்னி நீளமுமான வில்லை அவன் வளைத்தான்.
7.176.22
रथाक्षमात्रैरिपुभिः सर्वाः प्रच्छादयन्दिशः ।
तस्यां वीरापहारिण्यां निशायां कर्णमभ्ययात् ॥ ७.१७६.२२ ॥
தேர் அச்சின் நீளமுள்ள அம்புகளால் எல்லாத் திசைகளையும் மறைத்தபடி, வீரர்களைக் கொல்லும் அந்த இரவில் அவன் கர்ணனை நோக்கிச் சென்றான்।
7.176.23
तस्य विक्षिपतश्चापं रथे विष्टभ्य तिष्ठतः ।
अश्रूयत धनुर्घोषो विस्फूर्जितमिवाशनेः ॥ ७.१७६.२३ ॥
தேரில் உறுதியாக நின்று வில்லை இழுத்தபோது அவனது வில்லின் ஒலி இடியின் முழக்கம்போல் கேட்டது.
7.176.24
तेन वित्रास्यमानानि तव सैन्यानि भारत ।
समकम्पन्त सर्वाणि सिन्धोरिव महोर्मयः ॥ ७.१७६.२४ ॥
பாரதா, அந்த ஒலியால் அஞ்சி நடுங்கிய உன் படைகள் அனைத்தும் கடலின் பெரும் அலைகள்போல் ஒருசேர நடுங்கின.
7.176.25
तमापतन्तं सम्प्रेक्ष्य विरूपाक्षं विभीषणम् ।
उत्स्मयन्निव राधेयस्त्वरमाणोऽभ्यवारयत् ॥ ७.१७६.२५ ॥
விரூபாக்ஷனும் பயங்கரனுமாக அவன் பாய்ந்து வருவதைக் கண்ட ராதையின் மகன் கர்ணன், புன்னகைத்தவாறு விரைந்து அவனைத் தடுத்தான்.
7.176.26
ततः कर्णोऽभ्ययादेनमस्यन्नस्यन्तमन्तिकात् ।
मातङ्ग इव मातङ्गं यूथर्षभमिवर्षभः ॥ ७.१७६.२६ ॥
பின் கர்ணன் அம்புகளை எய்தவாறு அருகிலிருந்து அவனை நோக்கிப் பாய்ந்தான்; யானை யானையின் மீது பாய்வது போலவும், மந்தையின் தலைக் காளை மற்றொரு காளையின் மீது பாய்வது போலவும் அது இருந்தது.
7.176.27
स सन्निपातस्तुमुलस्तयोरासीद्विशाम्पते ।
कर्णराक्षसयो राजन्निन्द्रशम्बरयोरिव ॥ ७.१७६.२७ ॥
மன்னனே, மக்களின் தலைவனே, அவ்விருவரின் அந்தச் சந்திப்பு பேரொலியுடையதாக இருந்தது—கர்ணனுக்கும் அரக்கனுக்கும், இந்திரனுக்கும் சம்பரனுக்கும் போல.
7.176.28
तौ प्रगृह्य महावेगे धनुषी भीमनिःस्वने ।
प्राच्छादयेतामन्योन्यं तक्षमाणौ महेषुभिः ॥ ७.१७६.२८ ॥
பயங்கர ஒலி எழுப்பும் தங்கள் இரு வில்லையும் பெரும் வேகத்துடன் ஏந்தி, அவ்விருவரும் பெரிய அம்புகளால் ஒருவரையொருவர் மூடினர்.
7.176.29
ततः पूर्णायतोत्सृष्टैरिषुभिर्नतपर्वभिः ।
न्यवारयेतामन्योन्यं कांस्ये निर्भिद्य वर्मणी ॥ ७.१७६.२९ ॥
பின் முழுவதும் இழுத்து விடப்பட்ட, வளைந்த கணுக்களுடைய அம்புகளால் அவ்விருவரும் ஒருவரையொருவர் தடுத்தனர்; வெண்கலக் கவசங்களைத் துளைத்து.
7.176.30
तौ नखैरिव शार्दूलौ दन्तैरिव महाद्विपौ ।
रथशक्तिभिरन्योन्यं विशिखैश्च ततक्षतुः ॥ ७.१७६.३० ॥
அவ்விருவரும் நகங்களால் போரிடும் இரு புலிகள் போலவும், தந்தங்களால் போரிடும் இரு பெரும் யானைகள் போலவும் இருந்தனர்; தேர்ச் சக்திகளாலும் அம்புகளாலும் ஒருவரையொருவர் காயப்படுத்தினர்.
7.176.31
सञ्छिन्दन्तौ च गात्राणि सन्दधानौ च सायकान् ।
दहन्तौ च शरोल्काभिर्दुष्प्रेक्ष्यौ च बभूवतुः ॥ ७.१७६.३१ ॥
அவ்விருவரும் உடல்களை வெட்டியும், அம்புகளைத் தொடுத்தும், அம்பு-எரிகொள்ளிகளால் எரித்தும், பார்ப்பதற்குக் கடினமானவர்களாயினர்.
7.176.32
तौ तु विक्षतसर्वाङ्गौ रुधिरौघपरिप्लुतौ ।
विभ्राजेतां यथा वारि स्रवन्तौ गैरिकाचलौ ॥ ७.१७६.३२ ॥
உடல் முழுவதும் காயம்பட்டு இரத்த வெள்ளத்தில் மூழ்கிய அவ்விருவரும், நீர் பொழியும் செம்மண் மலைகளைப் போல ஒளிர்ந்தனர்.
7.176.33
तौ शराग्रविनुन्नाङ्गौ निर्भिन्दन्तौ परस्परम् ।
नाकम्पयेतामन्योन्यं यतमानौ महाद्युती ॥ ७.१७६.३३ ॥
அம்பு முனைகளால் அங்கங்கள் தாக்கப்பட்டு, ஒருவரை ஒருவர் துளைத்து, முயன்றுகொண்டிருந்த அவ்விரு பெரும் ஒளியுடையவர்கள் ஒருவரையொருவர் அசைக்க முடியவில்லை.
7.176.34
तत्प्रवृत्तं निशायुद्धं चिरं सममिवाभवत् ।
प्राणयोर्दीव्यतो राजन्कर्णराक्षसयोर्मृधे ॥ ७.१७६.३४ ॥
அந்த இரவுப் போர் நீண்ட நேரம் சமமாகவே நடந்தது போலிருந்தது, அரசே; கர்ணனும் அரக்கனும் போர்க்களத்தில் உயிர்களைப் பணயம் வைத்து ஆடினர்.
7.176.35
तस्य सन्दधतस्तीक्ष्णाञ्छरांश्चासक्तमस्यतः ।
धनुर्घोषेण वित्रस्ताः स्वे परे च तदाऽभवन् ॥ ७.१७६.३५ ॥
அவன் கூரிய அம்புகளைத் தொடுத்து இடைவிடாமல் எய்தபோது, வில்லின் ஒலியால் தங்களவரும் எதிரிகளும் அப்போது அஞ்சி நடுங்கினர்.
7.176.36
घटोत्कचं यदा कर्णो विशेषयति नो नृप ।
ततः प्रादुष्करोद्दिव्यमस्त्रमस्त्रविदां वरः ॥ ७.१७६.३६ ॥
கர்ணன் கடோத்கசனை நம்மைவிட மேலாக அடக்கத் தொடங்கியபோது, அரசே, அஸ்திரமறிந்தவர்களில் சிறந்தவன் தெய்வீக அஸ்திரத்தை வெளிப்படுத்தினான்.
7.176.37
कर्णेन सन्धितं दृष्ट्वा दिव्यमस्त्रं घटोत्कचः ।
प्रादुश्चक्रे महामायां राक्षसीं पाण्डुनन्दनः ॥ ७.१७६.३७ ॥
கர்ணன் ஏவிய திவ்ய அஸ்திரத்தைக் கண்டு, பாண்டுவின் பேரனான கடோத்கசன் பெரும் ராக்ஷஸ மாயையை வெளிப்படுத்தினான்.
7.176.38
शूलमुद्गरधारिण्या शैलपादपहस्तया ।
रक्षसां घोररूपाणां महत्या सेनया वृतः ॥ ७.१७६.३८ ॥
சூலம், கதை ஏந்தியவளும், கைகளில் மலைச்சிகரங்களும் மரங்களும் கொண்டவளுமான, கொடிய உருவம் கொண்ட ராக்ஷஸர்களின் பெரும் படையால் சூழப்பட்டான்.
7.176.39
तमुद्यतमहाचापं दृष्ट्वा ते व्यथिता नृपाः ।
भूतान्तकमिवायान्तं कालदण्डोग्रधारिणम् ॥ ७.१७६.३९ ॥
பெரும் வில்லை உயர்த்திய அவனைக் கண்ட அரசர்கள் கலக்கமுற்றனர்; உயிர்களை அழிக்கும் யமன் கால தண்டத்தின் கொடிய முனையை ஏந்தி வருவது போல் அவன் தோன்றினான்.
7.176.40
घटोत्कचप्रयुक्तेन सिंहनादेन भीषिताः ।
प्रसुस्रुवुर्गजा मूत्रं विव्यधुश्च नरा भृशम् ॥ ७.१७६.४० ॥
கடோத்கசன் எழுப்பிய சிம்மநாதத்தால் அஞ்சிய யானைகள் சிறுநீர் கழித்தன; மனிதர்களும் பெரிதும் வேதனையுற்றனர்.
7.176.41
ततोऽश्मवृष्टिरत्युग्रा महत्यासीत्समन्ततः ।
अर्धरात्रेऽधिकबलैर्विमुक्ता रक्षसां बलैः ॥ ७.१७६.४१ ॥
பின்னர், நள்ளிரவில், ராக்ஷஸ சேனைகள் வீசிய மிகக் கொடிய பெரும் கல்மழை எல்லாப் பக்கங்களிலும் பொழிந்தது.
7.176.42
आयसानि च चक्राणि भुशुण्ड्यः शक्तितोमराः ।
पतन्त्यविरलाः शूलाः शतघ्न्यः पट्टसास्तथा ॥ ७.१७६.४२ ॥
இரும்புச் சக்கரங்கள், புசுண்டிகள், சக்திகள், தோமரங்கள், சூலங்கள், சதக்னிகள், பட்டிசங்கள் ஆகியவை இடைவிடாமல் விழுந்தன.
7.176.43
तदुग्रमतिरौद्रं च दृष्ट्वा युद्धं नराधिप ।
पुत्राश्च तव योधाश्च व्यथिता विप्रदुद्रुवुः ॥ ७.१७६.४३ ॥
மன்னா, அந்த பயங்கரமும் மிகக் கொடூரமுமான போரைக் கண்டு உம் மகன்களும் வீரர்களும் துயருற்று ஓடினர்.
7.176.44
तत्रैकोऽस्तबलश्लाघी कर्णो मानी न विव्यथे ।
व्यधमच्च शरैर्मायां तां घटोत्कचनिर्मिताम् ॥ ७.१७६.४४ ॥
அங்கே ஆயுத வலிமையில் பெருமை கொண்ட பெருமிதமிக்க கர்ணன் மட்டும் துயருறவில்லை; அவன் கடோத்கசன் படைத்த அந்த மாயையை அம்புகளால் அழித்தான்.
7.176.45
मायायां तु प्रहीणायाममर्षाच्च घटोत्कचः ।
विससर्ज शरान्धोरान्सूत पुत्रं त आविशन् ॥ ७.१७६.४५ ॥
மாயை அழிக்கப்பட்டதும், கடோத்கசன் சினத்தால் சூதபுத்திரன் மீது கொடிய அம்புகளை ஏவினான்; அவை அவனுள் புகுந்தன.
7.176.46
ततस्ते रुधिराभ्यक्ता भित्त्वा कर्णं महाहवे ।
विविशुर्धरणीं बाणाः सङ्क्रुद्धा इव पन्नगाः ॥ ७.१७६.४६ ॥
பின்னர் இரத்தத்தில் தோய்ந்த அந்த அம்புகள் அந்தப் பெரும் போரில் கர்ணனைத் துளைத்து, கோபித்த பாம்புகளைப் போல பூமிக்குள் புகுந்தன.
7.176.47
सूतपुत्रस्तु सङ्क्रद्धो लघुहस्तः प्रतापवान् ।
घटोत्कचमतिक्रम्य बिभेद दशभिः शरैः ॥ ७.१७६.४७ ॥
ஆனால் சூதபுத்திரன், சினமுற்ற, விரைந்த கைகளும் வலிமையும் கொண்ட கர்ணன், கடோத்கசனை விட்டுவிட்டு பத்து அம்புகளால் அவனைத் துளைத்தான்.
7.176.48
घटोत्कचो विनिर्भिन्नः सूतपुत्रेण मर्मसु ।
चक्रं दिव्यं सहस्रारमगृह्णाद्व्यथितो भृशम् ॥ ७.१७६.४८ ॥
சூதபுத்திரனால் உயிர்நிலைகளில் ஆழமாகத் துளைக்கப்பட்ட கடோத்கசன், மிகவும் துயருற்று ஆயிரம் ஆரங்களுடைய தெய்வீக சக்கரத்தைப் பற்றிக்கொண்டான்.
7.176.49
क्षुरान्तं बालसूर्याभं मणिरत्नविभूषितम् ।
चिक्षेपाधिरथेः क्रुद्धो भैमसेनिर्जिघांसया ॥ ७.१७६.४९ ॥
இளஞ்சூரியனைப் போல் ஒளிர்ந்து, மணிகளும் ரத்தினங்களும் அலங்கரித்த, கூர்முனையுள்ள அந்த ஆயுதத்தை, கோபமுற்ற பீமசேனின் மகன் கொல்லும் விருப்பத்துடன் அதிரதன் மகன் (கர்ணன்) மீது எறிந்தான்.
7.176.50
प्रविद्वमतिवेगेन विक्षिप्तं कर्णसायकैः ।
अभाग्यस्येव सङ्कल्पस्तन्मोघमपतद्भुवि ॥ ७.१७६.५० ॥
கர்ணனின் அம்புகளால் பெரும் வேகத்துடன் துளைக்கப்பட்டு வீசப்பட்ட அந்த ஆயுதம், துரதிர்ஷ்டசாலியின் சங்கல்பம் போல் வீணாகி தரையில் விழுந்தது.
7.176.51
घटोत्कचस्तु सङ्क्रुद्धो दृष्ट्वा चक्रं निपातितम् ।
कर्णं प्राच्छादयद्बाणैः स्वर्भानुरिव भास्करम् ॥ ७.१७६.५१ ॥
கோபமுற்ற கடோத்கசன், தான் வீசிய சக்ரம் வீழ்ந்ததைக் கண்டு, சூரியனை ஸ்வர்பானு (ராகு) மறைப்பது போல் கர்ணனை அம்புகளால் மறைத்தான்.
7.176.52
सूतपुत्रस्त्वसम्भ्रान्तो रुद्रोपेन्द्रेन्द्रविक्रमः ।
घटोत्कचरथं तूर्णं छादयामास पत्रिभिः ॥ ७.१७६.५२ ॥
ஆனால் சூதபுத்திரன் (கர்ணன்), ருத்ரன், உபேந்திரன், இந்திரன் ஆகியோருக்கு ஒப்பான வீரம் கொண்டவன், கலங்காமல் விரைவாக அம்புகளால் கடோத்கசனின் தேரை மறைத்தான்.
7.176.53
घटोत्कचेन क्रुद्धेन गदा हेमाङ्गदा तदा ।
क्षिप्ता भ्राम्य शरैः साऽपि कर्णेनाभ्याहताऽपतत् ॥ ७.१७६.५३ ॥
அப்போது கோபமுற்ற கடோத்கசனால் பொன்னணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கதை சுழற்றி எறியப்பட்டது; அதுவும் கர்ணனின் அம்புகளால் தாக்கப்பட்டு விழுந்தது.
7.176.54
ततोऽन्तरिक्षमुत्पत्य कालमेघ इवोन्नदन् ।
प्रववर्ष महाकायो द्रुमवर्षं नभस्तलात् ॥ ७.१७६.५४ ॥
பின்னர் மகாகாயனான கடோத்கசன் ஆகாயத்தில் பாய்ந்து, கருமேகம் போல் கர்ஜித்து, வானத்திலிருந்து மரங்களின் மழையைப் பொழிந்தான்.
7.176.55
ततो मायाविनं कर्णो भीमसेनसुतं दिवि ।
मार्गणैरभिविव्याध घनं सूर्य इवांशुभिः ॥ ७.१७६.५५ ॥
அப்போது கர்ணன் வானில் இருந்த மாயாவியும் பீமசேனனின் மகனுமான அவனை அம்புகளால் சூழ்ந்து துளைத்தான்; சூரியன் தன் கதிர்களால் அடர்ந்த மேகத்தைத் துளைப்பது போல.
7.176.56
तस्य सर्वान्हयान्हत्वा सञ्छिद्य शतधा रथम् ।
अभ्यवर्षच्छरैः कर्णः पर्जन्य इव वृष्टिमान् ॥ ७.१७६.५६ ॥
அவனுடைய குதிரைகள் அனைத்தையும் கொன்று, தேரை நூறு துண்டுகளாக வெட்டி, கர்ணன் மழை பொழியும் மேகம் போல அம்புகளைப் பொழிந்தான்.
7.176.57
न चास्यासीदनिर्भिन्नं गात्रे द्व्यङ्गुलमन्तरम् ।
सोऽदृश्यत मुहूर्तेन श्वाविच्छललितो यथा ॥ ७.१७६.५७ ॥
அவனுடைய உடலில் இரண்டு விரல் அளவு இடம்கூட துளைக்கப்படாமல் இல்லை; ஒரு கணத்தில் அவன் முள்ளம்பன்றி போல் தெரிந்தான்.
7.176.58
न हयान्न रथं तस्य न ध्वजं न घटोत्कचम् ।
दृष्टवन्तः स्म समरे शरौघैरभिसंवृतम् ॥ ७.१७६.५८ ॥
போரில் அம்புப் பெருக்கால் முழுவதும் மூடப்பட்டிருந்ததால், அவனுடைய குதிரைகளையோ, தேரையோ, கொடியையோ, கடோத்கசனையோ அவர்கள் காணவில்லை.
7.176.59
स तु कर्णस्य तद्दिव्यमस्त्रमस्त्रेण शातयन् ।
मायायुद्धेन मायावी सूतपुत्रमयोधयत् ॥ ७.१७६.५९ ॥
ஆனால் அந்த மாயாவி கர்ணனின் அந்த தெய்வீக அஸ்திரத்தை மற்றோர் அஸ்திரத்தால் வெட்டி, மாயப் போரால் சூதபுத்திரனுடன் போரிட்டான்.
7.176.60
सोऽयोधयत्तदा कर्णं मायया लाघवेन च ।
अलक्ष्यमाणानि दिवि शरजालानि चापतन् ॥ ७.१७६.६० ॥
அப்போது அவன் மாயத்தாலும் வேகத்தாலும் கர்ணனுடன் போரிட்டான்; வானில் அம்புவலைகள் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் விழுந்தன.
7.176.61
भैमसेनिर्महामायो मायया कुरुसत्तम ।
विचचार महाकायो मोहयन्निव भारत ॥ ७.१७६.६१ ॥
குருக்களில் சிறந்தவரே! பெரும் மாயை கொண்ட பீமசேனனின் மகன் மாயையால் உலவினான். பாரதனே! அவன் பெரிய உடலுடன் மயக்குவது போல் சுற்றித் திரிந்தான்.
7.176.62
स तु कृत्वा विरूपाणि वदनान्यशुभानि च ।
अग्रसत्सूतपुत्रस्य दिव्यान्यस्त्राणि मायया ॥ ७.१७६.६२ ॥
அவன் கொடூரமான, அசுபமான முகங்களை உருவாக்கி, மாயையால் சூதபுத்திரனின் தெய்வீக அஸ்திரங்களை விழுங்கினான்.
7.176.63
पुनश्चापि महाकायः सञ्छिन्नः शतधा रणे ।
गतसत्वो निरुत्साहः पतितः खाद्व्यदृश्यत ॥ ७.१७६.६३ ॥
மீண்டும் அந்தப் பெரிய உடலன் போரில் நூறு துண்டுகளாக வெட்டுண்டு, உயிரற்று, உற்சாகமற்று வானிலிருந்து விழுவது தெரிந்தது.
7.176.64
तं हतं मन्यमानाः स्म प्राणदन्कुरुपुङ्गवाः ।
अथ देहैर्नवैरन्यैर्दिक्षु सर्वास्वदृश्यत ॥ ७.१७६.६४ ॥
அவன் இறந்ததாக நினைத்து குருக்களில் சிறந்தவர்கள் ஆரவாரித்தனர். அப்போது அவன் புதிய பிற உடல்களுடன் எல்லாத் திசைகளிலும் காணப்பட்டான்.
7.176.65
पुनश्चापि महाकायः शतशीर्षः शतोदरः ।
व्यदृश्यत महाबाहुर्मैनाक इव पर्वतः ॥ ७.१७६.६५ ॥
மீண்டும் அந்தப் பெரிய உடலன், நூறு தலைகளும் நூறு வயிறுகளும் கொண்ட பெருந்தோளன் மைநாக மலைபோல் காணப்பட்டான்.
7.176.66
अङ्गुष्ठमात्रो भूत्वा च पुनरेव स राक्षसः ।
सागरोर्मिरिवोद्वूतस्तिर्यगूर्ध्वमवर्तत ॥ ७.१७६.६६ ॥
மீண்டும் அந்த ராட்சசன் கட்டைவிரல் அளவாகி, கடல் அலை போல் எழுந்து குறுக்கும் நெடுக்குமாய் மேல்நோக்கி சுழன்றான்.
7.176.67
वसुधां दारयित्वा च पुनरप्यु न्यमज्जत ।
अदृश्यत तदा तत्र पुनरुन्मज्जितोऽन्यतः ॥ ७.१७६.६७ ॥
பூமியைப் பிளந்து அவன் மீண்டும் உள்ளே மூழ்கினான்; அப்போது அங்கு அவன் வேறொரு இடத்திலிருந்து மீண்டும் எழுந்து தோன்றினான்.
7.176.68
सोऽवतीर्य पुनस्तस्थौ रथे हेमपरिष्कृते ।
क्षितिं खं च दिशश्चैव माययाऽभ्येत्य दंशितः ॥ ७.१७६.६८ ॥
அவன் கீழே இறங்கி மீண்டும் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தேரில் நின்றான்; மாயையால் பூமியையும் வானையும் திசைகளையும் அடைந்து கவசம் அணிந்திருந்தான்.
7.176.69
गत्वा कर्णरथाभ्याशं व्यचरत्कुण्डलाननः ।
प्राह वाक्यमसम्भ्रान्तः सूतपुत्रं विशाम्पते ॥ ७.१७६.६९ ॥
கர்ணனின் தேருக்கு அருகில் சென்று குண்டலங்கள் அணிந்த முகத்துடன் அவன் சுற்றித் திரிந்தான்; ஹே மக்களின் தலைவரே, கலங்காமல் சூதபுத்திரனிடம் இச்சொல்லைக் கூறினான்.
7.176.70
तिष्ठेदानीं क्व मे जीवन्सूतपुत्र गमिष्यसि ।
युद्धश्रद्धामहं तेऽद्य विनेष्यामि रमाजिरे ॥ ७.१७६.७० ॥
இப்போது நில்! சூதபுத்திரனே, என்னிடமிருந்து உயிரோடு நீ எங்கே போவாய்? இன்று இந்தப் போர்க்களத்தில் உன் போர் நம்பிக்கையை அழிப்பேன்.
7.176.71
इत्युक्त्वा रोषताम्राक्षं रक्षः क्रूरपराक्रमम् ।
उत्पपातान्तरिक्षं च जहास च सुविस्तरम्।
कर्णमभ्यहनच्चैव गजेन्द्रमिव केसरी ॥ ७.१७६.७१ ॥
இப்படிச் சொல்லி, கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடைய, கொடிய வீரம் கொண்ட அரக்கன் வானில் பாய்ந்து மிகுதியாக சிரித்தான்; சிங்கம் யானைத் தலைவனைத் தாக்குவது போல் கர்ணனைத் தாக்கினான்.
7.176.72
रथाक्षमात्रेरिषुभिरभ्यवर्षद्धटोत्कचः। ॥ ७.१७६.७२ ॥
கடோத்கசன் தேர்க்கால் அளவு பெரிய அம்புகளால் (கர்ணன் மீது) மழை பொழிந்தான்.
7.176.73
शरवृष्टिं च तां कर्णो दूरात्प्राप्तामशातयत् ॥ ७.१७६.७३ ॥
கர்ணன் தொலைவிலிருந்து வந்த அந்த அம்பு மழையைத் துண்டித்தான்.
7.176.74
दृष्ट्वा च विहतां मायां कर्णेन भरतर्षभ ।
घटोत्कचस्ततो मायां ससर्जान्तर्हितः पुनः ॥ ७.१७६.७४ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, கர்ணனால் தன் மாயை தடுக்கப்பட்டதைக் கண்டு கடோத்கசன் மறைந்துகொண்டு மீண்டும் மாயையை உருவாக்கினான்.
7.176.75
सोऽभवद्गिरिरत्युच्चः शिखरैस्तरुसङ्कटैः ।
शूलप्रासासिमुसलजलप्रस्रवणो महान् ॥ ७.१७६.७५ ॥
அவன் மிக உயர்ந்த ஒரு மலையாக ஆனான்; அதன் சிகரங்கள் மரங்களால் அடர்ந்திருந்தன, சூலம், ஈட்டி, வாள், உலக்கை ஆகியவற்றின் ஓடைகள் பெருகின.
7.176.76
तमञ्जनचयप्रख्यं कर्णो दृष्ट्वा महीधरम् ।
प्रपातैरायुधान्युग्राण्युद्वहन्तं न चुक्षुभे ॥ ७.१७६.७६ ॥
அஞ்சனக் குவியல் போன்ற அந்த மலையைக் கண்டும், அருவிகளைப் போல் கொடிய ஆயுதங்களைப் பொழிந்த அதைக் கண்டும், கர்ணன் கலங்கவில்லை.
7.176.77
स्मयन्निव ततः कर्णो दिव्यमस्त्रमुदैरयत् ।
ततः सोऽस्रेण शैलेन्द्रो विक्षिप्तो वै व्यनश्यत ॥ ७.१७६.७७ ॥
பின்னர் புன்னகைப்பது போல் கர்ணன் திவ்ய அஸ்திரத்தை ஏவினான்; அந்த அஸ்திரத்தால் தாக்கப்பட்ட அம்மலையரசன் அழிந்தான்.
7.176.78
ततः स तोयदो भूत्वा नीलः सेन्द्रायुधो दिवि ।
अश्मवृष्टिभिरत्युग्रः सूतपुत्रमवाकिरत् ॥ ७.१७६.७८ ॥
பின்னர் அவன் வானில் இந்திரவில்லுடன் கூடிய நீல மேகமாக மாறி, மிகக் கொடிய கல்மழையால் சூதபுத்திரனைப் பொழிந்தான்.
7.176.79
अथ सन्धाय वायव्यमस्त्रमस्त्रविदां वरः ।
व्यधमत्कालमेघं तं कर्णो वैकर्तनो वृषः ॥ ७.१७६.७९ ॥
அப்போது ஆயுதவித்தையில் சிறந்தவனான வைகர்தன வ்ருஷன் கர்ணன் வாயவ்ய அஸ்திரத்தைப் பூட்டி அந்தக் கருமேகத்தைச் சிதறடித்தான்.
7.176.80
स मार्गणगणैः कर्णो दिशः प्रच्छाद्य सर्वशः ।
जघानास्त्रं महाराज घटोत्कचसमीरितम् ॥ ७.१७६.८० ॥
கர்ணன் அம்புகளின் திரளால் எல்லாத் திசைகளையும் மறைத்து, மகாராஜாவே, கடோத்கசன் ஏவிய அஸ்திரத்தை அழித்தான்.
7.176.81
ततः प्रहस्य समरे भैमसेनिर्महाबलः ।
प्रादुश्चक्रे महामायां कर्णं प्रति महारथम् ॥ ७.१७६.८१ ॥
அப்போது போரில் மஹாபலனான பீமசேனன் மகன் சிரித்துக்கொண்டு, மகாரதனான கர்ணனுக்கு எதிராக பெரும் மாயையை வெளிப்படுத்தினான்.
7.176.82
स दृष्ट्वा पुनरायान्तं रथेन रथिनां वरम् ।
घटोत्कचमसम्भ्रान्तं राक्षसैर्बहुभिर्वृतम्
सिंहशार्दूलसदृशैर्मत्तमातङ्गविक्रमैः। ॥ ७.१७६.८२ ॥
மீண்டும் தேரில் வந்துகொண்டிருந்த, தேர்வீரரில் சிறந்த கடோத்கசனைக் கண்டான்; அவன் அஞ்சாதவனாய், சிங்கங்களும் புலிகளும் போன்ற, மதம்கொண்ட யானைகளின் வீரம் கொண்ட பல ராட்சசர்களால் சூழப்பட்டிருந்தான்.
7.176.83
गजस्थैश्च रथस्थैश्च वाजिपृष्ठगतैस्तथा ।
नानाशस्त्रधरैर्घोरैर्नानाकवचभूषणैः ॥ ७.१७६.८३ ॥
யானைகளின் மேலும், தேர்களின் மேலும், குதிரைகளின் முதுகின் மேலும் இருந்தவர்கள்; பலவகைப் படைக்கலங்கள் ஏந்திய, கொடிய, பலவகைக் கவசங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட (ராட்சசர்கள்).
7.176.84
वृतं घटोत्कचं क्रूरैर्मरुद्भिरिव वासवम् ।
दृष्ट्वा कर्णो महेष्वासो योधयामास राक्षसम् ॥ ७.१७६.८४ ॥
மருத்துக்களால் சூழப்பட்ட இந்திரனைப் போல, கொடிய ராட்சசர்களால் சூழப்பட்ட கடோத்கசனைக் கண்டு, மகா வில்லாளியான கர்ணன் அந்த ராட்சசனுடன் போரிட்டான்.
7.176.85
घटोत्कचस्ततः कर्णं विद्धा पञ्चभिराशुगैः ।
ननाद भैरवं नादं भीषयन्सर्वपार्थिवान् ॥ ७.१७६.८५ ॥
அப்போது கடோத்கசன் கர்ணனை ஐந்து விரைவு அம்புகளால் துளைத்து, அனைத்து அரசர்களையும் அஞ்சச் செய்யும் பயங்கரமான கர்ஜனை செய்தான்।
7.176.86
भूयश्चाञ्जलिकेनाथ स मार्गणगणं महत् ।
कर्णहस्तस्थितं चापं चिच्छेदाशु घटोत्कचः ॥ ७.१७६.८६ ॥
மீண்டும் கடோத்கசன் அஞ்சலிக அம்பால் கர்ணனின் கையிலிருந்த வில்லை விரைவாக வெட்டினான்; அவன் பெரும் அம்புக் குவியலையும் வெட்டினான்.
7.176.87
अथान्यद्धनुरादाय दृढं भारसहं महत् ।
विचकर्ष बलात्कर्ण इन्द्रायुधमिवोच्छ्रितम् ॥ ७.१७६.८७ ॥
பின்னர் கர்ணன் மற்றொரு உறுதியான, பெரும் சுமையைத் தாங்கும் வில்லை எடுத்து, உயர்த்தப்பட்ட இந்திரவில்லைப் போல் வலிமையுடன் நாணை இழுத்தான்।
7.176.88
ततः कर्णो महाराज प्रेषयामास सायकान् ।
सुवर्णपुङ्खाञ्छत्रुघ्नान्खेचरान्राक्षसान्प्रति ॥ ७.१७६.८८ ॥
மகாராஜா, அப்போது கர்ணன் பொன் இறகுகளுடைய, பகைவரை அழிக்கும் அம்புகளை வானில் திரியும் அரக்கர்களை நோக்கி ஏவினான்।
7.176.89
तद्बाणैरर्दितं यूथं रक्षसां पीनवक्षसाम् ।
सिंहेनेवार्दितं वन्यं गजानामाकुलं कुलम् ॥ ७.१७६.८९ ॥
அந்த அம்புகளால் துன்புறுத்தப்பட்ட, பரந்த மார்புடைய அரக்கர்களின் கூட்டம், சிங்கத்தால் தாக்கப்பட்ட காட்டு யானைக் கூட்டம் போல் கலங்கியது.
7.176.90
विधम्य राक्षसान्बाणैः साश्वसूतगजान्विभुः ।
ददाह भगवान्वह्निर्भूतानीव युगक्षये ॥ ७.१७६.९० ॥
அம்புகளால் அரக்கர்களை அழித்து, குதிரை, தேரோட்டி, யானைகளுடன் அந்த வல்லவன் அவர்களைச் சுட்டெரித்தான்; யுகமுடிவில் பகவான் அக்னி உயிரினங்களை எரிப்பது போல்.
7.176.91
स हत्वा राक्षसीं सेनां शुशुभे सूतनन्दनः ।
पुरेव त्रिपुरं दग्ध्वा दिवि देवो महेश्वरः ॥ ७.१७६.९१ ॥
அவன் அரக்கர் படையை அழித்து சூதனின் மகன் பிரகாசித்தான்; முன்பு திரிபுரத்தை எரித்து வானில் தேவ மஹேஸ்வரன் பிரகாசித்தது போல்.
7.176.92
तेषु राजसहस्रेषु पाण्डवेयेषु मारिष ।
नैनं निरीक्षितुमपि कश्चिच्छक्नोति पार्थिव ॥ ७.१७६.९२ ॥
ஐயா, பாண்டவர்களின் ஆயிரம் அரசர்களுள் எவரும் அரசே, அவனை நேராகப் பார்க்கக்கூட முடியவில்லை.
7.176.93
ऋते घटोत्कचाद्राजन्राक्षसेन्द्रान्महाबलात् ।
भीमवीर्यबलोपेतात्क्रुद्ध्द्वैवस्वतादिव ॥ ७.१७६.९३ ॥
அரசே, கடோத்கசனைத் தவிர, பெரும் வலிமையுடைய அரக்கர் தலைவன், பீமனின் வீரமும் பலமும் கொண்டவன், கோபமுற்ற வைவஸ்வத யமனைப் போன்றவன்.
7.176.94
तस्य क्रुद्धस्य नेत्राभ्यां पावकः समजायत ।
महोल्काभ्यां यथा राजन्सार्जिषः स्नेहबिन्दवः ॥ ७.१७६.९४ ॥
கோபமுற்ற அவனுடைய கண்களிலிருந்து நெருப்பு தோன்றியது; அரசே, பெரிய கொள்ளிகளிலிருந்து சுடரோடு எண்ணெய்த் துளிகள் சிந்துவது போல்.
7.176.95
तलं तलेन संहत्य सन्दश्य दशनच्छदम् ।
रथमास्थाय च पुनर्मायया निर्मितं तदा ॥ ७.१७६.९५ ॥
உள்ளங்கையால் உள்ளங்கையை அடித்து, உதட்டைப் பல்லால் கடித்து, பின்னர் அப்போது மாயையால் படைக்கப்பட்ட தேரில் ஏறி.
7.176.96
युक्तं गजनिभैर्वाहैः पिशाचवदनैः खरैः ।
स सूतमब्रवीत्क्रुद्धः सूतपुत्राय मां वह ॥ ७.१७६.९६ ॥
யானைகளைப் போன்ற, பேய் முகமுடைய கழுதைகள் போன்ற குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட அத்தேரில்; கோபமுற்று அவன் சாரதியிடம் சொன்னான், 'சூதபுத்திரனுக்காக என்னைக் கொண்டு செல்.'
7.176.97
स ययौ घोररूपेण रथेन रथिनां वरः ।
द्वैरथं सूतपुत्रेण पुनरेव विशाम्पते ॥ ७.१७६.९७ ॥
தேர்வீரர்களில் சிறந்தவன் பயங்கர உருவத் தேரில் மீண்டும் சூதபுத்திரனுடன் இரட்டைப் போருக்குச் சென்றான், ஓ மக்களின் தலைவனே.
7.176.98
स चिक्षेप पुनः क्रुद्धः सुतपुत्राय राक्षसः ।
अष्टचक्रां महाघोरामशनिं रुद्रनिर्मिताम् ॥ ७.१७६.९८ ॥
சினம் கொண்ட அரக்கன் மீண்டும் சூதபுத்திரன் மீது எட்டுச் சக்கரங்கள் கொண்ட, மிகவும் பயங்கரமான, ருத்ரனால் படைக்கப்பட்ட இடியை வீசினான்.
7.176.99
द्वियोजनसमुत्सेधां योजनायामविस्तराम् ।
आयसीं निचितां शूलैः कदम्बमिव केशरैः ॥ ७.१७६.९९ ॥
அது இரண்டு யோசனை உயரமும், ஒரு யோசனை நீளமும் அகலமும் கொண்டது; இரும்பாலானது, கடம்ப மரத்தின் மகரந்தத் தாதுக்களைப் போல் கூரிய சூலங்களால் நிறைந்தது.
7.176.100
तामवप्लुत्य जग्राह कर्णो न्यस्य महद्धनुः ।
चिक्षेप चैनां तस्यैव स्यन्दनात्सोऽवपुप्लुवे ॥ ७.१७६.१०० ॥
கர்ணன் அதில் குதித்துப் பிடித்தான்; தன் பெரிய வில்லை வைத்துவிட்டு, அதையே அவன் மீதே எறிந்தான்; அவன் தேரிலிருந்து குதித்தான்.
7.176.101
साश्वसूतध्वजं यानं भस्म कृत्वा महाप्रभा ।
विवेश वसुधां भित्त्वा सुरास्तत्र विसिस्मियुः ॥ ७.१७६.१०१ ॥
மிகு ஒளியுடைய அது குதிரைகள், சாரதி, கொடியுடன் தேரை எரித்துச் சாம்பலாக்கி, பூமியைப் பிளந்து உள்ளே புகுந்தது; அங்கு தேவர்கள் வியப்படைந்தனர்.
7.176.102
कर्णं तु सर्वभूतानि पूजयामासुरञ्जसा ।
यदप्लुत्य जग्राह देवसृष्टां महाशनिम् ॥ ७.१७६.१०२ ॥
எல்லா உயிர்களும் கர்ணனை உடனே போற்றின; ஏனெனில் அவன் குதித்து தேவர்களால் படைக்கப்பட்ட அந்தப் பெரிய இடியைப் பிடித்தான்.
7.176.103
एवं कृत्वा रणे कर्ण आरुरोह रथं पुनः ।
ततो मुमोच नाराचान्सूतपुत्रः परन्तपः ॥ ७.१७६.१०३ ॥
இவ்வாறு செய்து போரில் கர்ணன் மீண்டும் தேரில் ஏறினான். பின்னர் எதிரிகளைச் சுடும் சூதபுத்திரன் நாராசங்களை ஏவினான்.
7.176.104
अशक्यं कर्तुमन्येन सर्वभूतेषु मानद ।
यदकार्षीत्तदा कर्णः सङ्ग्रामे भीमदर्शने ॥ ७.१७६.१०४ ॥
மானம் அளிப்பவனே! அப்போது போரில் பயங்கரமான தோற்றத்துடன் கர்ணன் செய்ததை, எல்லா உயிரினங்களிலும் வேறு எவரும் செய்ய இயலாது.
7.176.105
स हन्यमानो नाराचैर्धाराभिरिव पर्वतः ।
गन्धर्वनगराकारः पुनरन्तरधीयत ॥ ७.१७६.१०५ ॥
நாராசங்களால் மலை போல் நீரோட்டங்களால் தாக்கப்பட்டவன், கந்தர்வ நகரின் வடிவினன், மீண்டும் மறைந்தான்.
7.176.106
एवं स वै महाकायो मायया लाघवेन च ।
अस्त्राणि तानि दिव्यानि जघान रिपुसूदनः ॥ ७.१७६.१०६ ॥
இவ்வாறு அந்த மகாகாயன், மாயத்தாலும் சுறுசுறுப்பாலும், அந்த தெய்வ அஸ்திரங்களை எதிரிகளை அழிப்பவன் கொன்றான்.
7.176.107
निहन्यमानेष्वस्त्रेषु मायया तेन रक्षसा ।
असम्भ्रान्तस्तदा कर्णस्तद्रक्षः प्रत्ययुध्यत ॥ ७.१७६.१०७ ॥
அந்த ராட்சசனின் மாயத்தால் அஸ்திரங்கள் அழிக்கப்பட்டபோது, கர்ணன் கலங்காமல் அந்த ராட்சசனுடன் போரிட்டான்.
7.176.108
ततः क्रुद्धो महाराज भैमसेनिर्महाबलः ।
चकार बहुधाऽऽत्मानं भीषयाणो महारथान् ॥ ७.१७६.१०८ ॥
மகாராஜனே! அப்போது கோபமுற்ற மகாபலசாலியான பீமசேனனின் மகன், தன்னை பல வடிவங்களாக்கி மகாரதர்களை அச்சுறுத்தினான்.
7.176.109
ततो दिग्भ्यः समापेतुः सिंहव्याघ्रतरक्षवः ।
अग्निजिह्वाश्च भुजगा विहगाश्चाप्ययोमुखाः ॥ ७.१७६.१०९ ॥
அப்போது எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் சிங்கங்களும் புலிகளும் கரடிகளும், தீ நாக்குள்ள பாம்புகளும், இரும்பு அலகுள்ள பறவைகளும் திரண்டு வந்தன.
7.176.110
स कीर्यमाणो विशिखैः कर्णचापच्युतैः शरैः ।
नागराडिव दुष्प्रेक्ष्यस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ ७.१७६.११० ॥
கர்ணனின் வில்லிலிருந்து விடுபட்ட அம்புகளால் மூடப்பட்டு, அவன் யானைகளின் அரசனைப் போல் காண முடியாதவனாகி அங்கேயே மறைந்தான்.
7.176.111
राक्षसाश्च पिशाचाश्च यातुधानास्तथैव च ।
शालावृकाश्च बहवो वृकाश्च विकृताननाः ॥ ७.१७६.१११ ॥
ராட்சசர்களும், பிசாசர்களும், யாதுதானர்களும், அவ்வாறே பல சாலாவிருகர்களும் ஓநாய்களும், விகாரமான முகங்களுடன்.
7.176.112
ते कर्णं क्षपयिष्यन्तः सर्वतः समुपाद्रवन् ।
अथैनं वाग्भिरुग्राभिस्त्रासयाञ्चिक्रिरे तदा ॥ ७.१७६.११२ ॥
அவர்கள் கர்ணனை அழிக்க விரும்பி எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் அவன் மீது பாய்ந்தனர்; பின்னர் கொடிய சொற்களால் அவனை அச்சுறுத்தினர்.
7.176.113
उद्यतैर्बहुभिर्घोरैरायुधैः शोणितोक्षितैः ।
तेषामनेकैरेकैकं कर्णो विव्याध सायकैः ॥ ७.१७६.११३ ॥
உயர்த்தப்பட்ட பல கொடிய, இரத்தம் தோய்ந்த ஆயுதங்களில் ஒவ்வொன்றையும் கர்ணன் பல அம்புகளால் துளைத்தான்.
7.176.114
प्रतिहत्य तु तां मायां दिव्येनास्त्रेण राक्षसीम् ।
आजघान हयानस्य शरैः सन्नतपर्वभिः ॥ ७.१७६.११४ ॥
அந்த அரக்கத்தனமான மாயையை தெய்வீக அஸ்திரத்தால் முறியடித்து, அவன் அவனுடைய குதிரைகளை வளைந்த கணுக்களுள்ள அம்புகளால் தாக்கினான்.
7.176.115
ते भग्ना विक्षताङ्गाश्च भिन्नपृष्ठाश्च सायकैः ।
वसुधामन्वपद्यन्त पश्यतस्तस्य रक्षसः ॥ ७.१७६.११५ ॥
அவர்கள் சிதறி, அங்கங்கள் காயம்பட்டு, அம்புகளால் முதுகு துளைக்கப்பட்டு, அந்த அரக்கன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் நிலத்தில் வீழ்ந்தனர்.
7.176.116
स भग्नमायो हैडिम्बिः कर्णं वैकर्तनं तदा ।
एष ते विदधे मृत्युमित्युक्त्वान्तरधीयत ॥ ७.१७६.११६ ॥
மாயை அழிந்த அந்த ஹைடிம்பி மகன், அப்போது வைகர்தன கர்ணனிடம், "இதோ உனக்கு மரணத்தை உண்டாக்குகிறேன்" என்று கூறி மறைந்தான்.