மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.187
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.187.1
त्रिभागमात्रेषायां रात्र्यां युद्धमवर्तत ।
कुरूणां पाण्डवानां च संहृष्टानां विशाम्पते ॥ ७.१८७.१ ॥
ஓ மன்னா, இரவின் மூன்றில் ஒரு பகுதியளவில் குருக்களுக்கும் பாண்டவர்களுக்கும் இடையே போர் நடந்தது; அவர்கள் உற்சாகத்தால் நிறைந்திருந்தனர்.
7.187.2
अथ चन्द्रप्रभां मुष्णन्नादित्यस्य पुरःसरः ।
अरुणोऽभ्युदयाञ्चक्रे ताम्रीकृर्वन्निवाम्बरम् ॥ ७.१८७.२ ॥
பின்னர் சூரியனுக்கு முன்னோடியான அருணன், சந்திரனின் ஒளியைக் கவர்ந்தபடி எழுந்து, வானத்தைச் செந்நிறமாக்கினான்.
7.187.3
प्रकाशमकरोद्व्योम जगत्संरञ्जयन्निव ।
प्राच्यां दिशि सहस्रांशोररुणेनारुणीकृतम्।
तापनीयं यथा चक्रं भ्राजते रविमण्डलम् ॥ ७.१८७.३ ॥
அவன் வானத்தை ஒளிரச் செய்தான்; உலகை வண்ணமயமாக்குவது போல் இருந்தது. கிழக்குத் திசையில் ஆயிரங்கதிர் சூரியனின் வட்டம் அருணனால் சிவந்தது; உருக்கிய பொன் வட்டம் போல் ஒளிர்ந்தது.
7.187.4
ततो रथाश्वांश्च मनुष्ययाना… ।
न्युत्सृज्य सर्वे कुरुपाण्डुयोधाः।
दिवाकरस्याभिमुखं जपन्तः ।
सन्ध्यागताः प्राञ्जलयो बभूवुः ॥ ७.१८७.४ ॥
பின்னர் தேர்கள், குதிரைகள், மனிதர்கள் சுமக்கும் வாகனங்களை… விட்டுவிட்டு குருக்களும் பாண்டவர்களுமான அனைத்துப் போர்வீரர்களும் சூரியனை நோக்கித் திரும்பி ஜபித்தபடி, சந்தியா வந்தடைந்து, கைகூப்பி நின்றனர்.
7.187.5
ततो द्वैधीकृते सैन्ये द्रोणः सोमकपाण्डवान् ।
अभ्यद्रवत्सपाञ्चालान्दुर्योधनपुरोगमः ॥ ७.१८७.५ ॥
பின்னர் படை இரண்டாகப் பிரிந்தபோது, துரியோதனனை முன்னிறுத்திய துரோணர் சோமகர்களையும் பாண்டவர்களையும் பாஞ்சாலர்களையும் தாக்கினார்.
7.187.6
द्वैधीकृतान्कुरून्दृष्ट्वा माधवोऽर्जुनमब्रवीत् ।
सपत्नान्सव्यतः कुर्याः सव्यसाचिन्निमान्कुरून् ॥ ७.१८७.६ ॥
குருக்கள் இரண்டாகப் பிரிந்திருப்பதைக் கண்ட மாதவன் அர்ஜுனனிடம் கூறினான்: "ஓ சவ்யசாசின், இந்தக் குருக்களாகிய பகைவர்களை இடப்புறம் நிறுத்து."
7.187.7
स माधवमनुज्ञाय कुरुष्वेति धनञ्जयः ।
द्रोणकर्णौ महेष्वासौ सव्यतः पर्यवर्तत ॥ ७.१८७.७ ॥
மாதவனிடம் அனுமதி பெற்று 'செய்' என்று கூறிய தனஞ்சயன், மகா வில்லாளிகளான துரோணரையும் கர்ணனையும் இடப்புறமாகச் சுற்றினான்.
7.187.8
अभिप्रायं तु कृष्णस्य ज्ञात्वा परपुरञ्जयः ।
आजिशीर्षगतं पार्थं भीमसेनोऽभ्युवाच ह ॥ ७.१८७.८ ॥
கிருஷ்ணனின் நோக்கத்தை அறிந்த, எதிரி நகரங்களை வென்ற பீமசேனன், போர்முனையில் நின்ற பார்த்தனிடம் பேசினான்.
7.187.9
अर्जुनार्जुन बीभत्सो शृणुष्वैतद्वचो मम ।
यदर्थं क्षत्रिया सूते तस्य कालोऽयमागतः ॥ ७.१८७.९ ॥
அர்ஜுனா, அர்ஜுனா, பீபத்சுவே! என் இந்த வார்த்தையைக் கேள். க்ஷத்திரியர்கள் எதற்காகப் பிறக்கிறார்களோ அந்தக் காலம் இப்போது வந்துவிட்டது.
7.187.10
अस्मिंश्चेदागते काले श्रेयो न प्रतिपत्स्यसे ।
असम्भावितरूपस्त्वं सुनृशंसं करिष्यसि ॥ ७.१८७.१० ॥
இந்தக் காலம் வந்தும் நீ நன்மையை அடையாவிட்டால், நீ இதுவரை கருதப்படாத உருவம் கொண்டு மிகக் கொடிய செயலைச் செய்வாய்.
7.187.11
सत्यश्रीधर्मयशसां वीर्येणानृण्यमाप्नुहि ।
भिन्ध्यनीकं युधांश्रेष्ठ प्रतिज्ञां सफलां कुरु ॥ ७.१८७.११ ॥
உண்மை, செல்வம், தர்மம், புகழ் ஆகியவற்றின் கடனிலிருந்து உன் வீரத்தால் விடுபடு. போர்வீரர்களில் சிறந்தவனே, எதிரிப்படையை உடை, உன் சபதத்தை நிறைவேற்று.
7.187.12
स सव्यसाची भीमेन चोदितः केशवेन च ।
कर्णद्रोणावतिक्रम्य समन्तात्पर्यवारयत् ॥ ७.१८७.१२ ॥
பீமனாலும் கேசவனாலும் தூண்டப்பட்ட சவ்யசாசி, கர்ணனையும் துரோணரையும் கடந்து எல்லாப் பக்கங்களிலும் அவர்களைச் சுற்றி வளைத்தான்.
7.187.13
तमाजिशीर्षमायान्तं दहन्तं क्षत्रियर्षभान् ।
पराक्रान्तं पराक्रम्य ततः क्षत्रियपुङ्गवाः।
नाशक्नुवन्वारयितुं वर्धमानमिवानलम् ॥ ७.१८७.१३ ॥
போர்முனையில் வந்து, க்ஷத்திரிய காளைகளை எரித்தபடி, வீரத்துடன் தாக்கிய அவனை, அப்போது சிறந்த க்ஷத்திரியர்களால் தடுக்க முடியவில்லை; வளர்ந்து வரும் நெருப்பைப் போல.
7.187.14
अथ दुर्योधनः कर्णः शकुनिश्चापि सौबलः ।
अभ्यवर्षञ्छरव्रातैः कुन्तीपुत्रं धनञ्जयम् ॥ ७.१८७.१४ ॥
அப்போது துரியோதனனும், கர்ணனும், சுபலனின் மகன் சகுனியும் கூட, குந்தியின் மகன் தனஞ்சயன் மீது அம்புக் கூட்டங்களைப் பொழிந்தனர்.
7.187.15
तेषामस्त्राणि सर्वेषामुत्तमास्त्रविदां वरः ।
कदर्थीकृत्य राजेन्द्र शरवर्षैरवाकिरत् ॥ ७.१८७.१५ ॥
ஓ மன்னர்களின் தலைவரே! உயர்ந்த அஸ்திரங்களை அறிந்தோரில் சிறந்தவனான அவன், அவர்கள் அனைவருடைய அஸ்திரங்களையும் பொருளற்றதாக்கி, அம்பு மழையால் அவர்களை மூடினான்.
7.187.16
अस्त्रैरस्त्राणि संवार्य लघुहस्तो धनञ्जयः ।
सर्वानविध्यन्निशितैर्दशभिर्दशभिः शरैः ॥ ७.१८७.१६ ॥
அஸ்திரங்களால் அஸ்திரங்களைத் தடுத்து, விரைந்த கைகளையுடைய தனஞ்சயன், அவர்கள் அனைவரையும் கூர்மையான அம்புகளால், ஒவ்வொருவரையும் பத்துப் பத்து அம்புகளால் துளைத்தான்.
7.187.17
उद्धूता रजसो वृष्टिः शरवृष्टिस्तथैव च ।
तमश्च घोरं शब्दश्च तदा समभवन्महान् ॥ ७.१८७.१७ ॥
எழுந்த தூசி மழை, அதுபோலவே அம்பு மழை, பயங்கர இருள், பெரும் ஓசை — அப்போது பெரிதாக எழுந்தன.
7.187.18
न द्यौर्न भूमिर्न दिशः प्राज्ञायन्त तथागते ।
सैन्येन रजसा मूढं सर्वमन्घमिवाभवत् ॥ ७.१८७.१८ ॥
அப்போது வானமும், பூமியும், திசைகளும் அறியப்படவில்லை; படையின் தூசியால் மயங்கிய அனைத்தும் குருடாகியது போல் ஆயின.
7.187.19
नैव ते न वयं राजन्प्राज्ञासिष्म परस्परम् ।
शब्दमात्रेण जानीमो वयं ते च परस्परम्।
उद्देशेन हि तेन स्म समयुध्यन्त पार्थिवाः ॥ ७.१८७.१९ ॥
அரசே, நாம் ஒருவரை ஒருவர் அறியவில்லை; அவர்களும் அறியவில்லை. ஒலியைக் கொண்டே ஒருவரை ஒருவர் அறிந்தோம். அந்தக் குறியின்படியே அரசர்கள் ஒருவருடன் ஒருவர் போரிட்டனர்.
7.187.20
विरथा रथिनो राजन्समासाद्य परस्परम् ।
केशेषु समसज्जन्त कवचेषु भुजेषु च ॥ ७.१८७.२० ॥
அரசே, தேர்களை இழந்த தேர்வீரர்கள் ஒருவரை ஒருவர் எதிர்கொண்டு, முடியையும் கவசங்களையும் தோள்களையும் பற்றிக்கொண்டனர்.
7.187.21
हताश्वा हतसूताश्च निश्चेष्टा रथिनो हताः ।
जीवन्त इव तत्र स्म व्यदृश्यन्त भयार्दिताः ॥ ७.१८७.२१ ॥
குதிரைகள் கொல்லப்பட்டு, சாரதிகளும் கொல்லப்பட்டு, அசைவற்ற தேர்வீரர்கள் இறந்தவர்களாயிருந்தும், அங்கு அச்சத்தால் வாட்டப்பட்டு உயிருடன் இருப்பது போலத் தெரிந்தனர்.
7.187.22
हतान्गजान्समाश्लिष्य पर्वतानिव वाजिनः ।
गतसत्वा व्यदृश्यन्त तथैव सह सादिभिः ॥ ७.१८७.२२ ॥
இறந்த யானைகளைத் தழுவிக்கொண்ட குதிரைகள் மலைகள் போலத் தெரிந்தன; அவை உயிரற்றவையாய், அவற்றின் சவாரிக்காரர்களுடன் அப்படியே காணப்பட்டன.
7.187.23
ततस्त्वभ्यवसृत्यैव सङ्ग्रामादुत्तरां दिशम् ।
आतिष्ठदाहवे द्रोणो विधूमोऽग्निरिव ज्वलन् ॥ ७.१८७.२३ ॥
பின்னர் துரோணர் போரிலிருந்து வடக்குத் திசைக்குப் பின்வாங்கி நின்றார்; புகையற்ற எரியும் நெருப்பைப் போல் போர்க்களத்தில் ஒளிர்ந்தார்.
7.187.24
तमाजिशीर्षादेकान्तमपक्रान्तं निशम्य तु ।
समकम्पन्त सैन्यानि पाण्डवानां विशाम्पते ॥ ७.१८७.२४ ॥
மக்களின் தலைவனே, போர்முனையிலிருந்து தனியாகப் பின்வாங்கிய அவரைக் கேட்டதும் பாண்டவர்களின் படைகள் நடுங்கின.
7.187.25
भ्राजमानं श्रिया युक्तं ज्वलन्तमिव तेजसा ।
द्रोणं दृष्ट्वा परे त्रेसुश्चेरुर्मम्लुश्च भारत ॥ ७.१८७.२५ ॥
ஒளிரும் பொலிவுடனும், தேஜஸால் எரிவது போலவும் விளங்கிய துரோணரைக் கண்டு எதிரிகள் அஞ்சினர்; அலைந்தனர்; சோர்ந்தனர், ஓ பாரதா.
7.187.26
आह्वयन्तं परानीकं प्रभिन्नमिव वारणम् ।
नैनमाशंसिरे जेतुं दानवा वासवं यथा ॥ ७.१८७.२६ ॥
எதிர்ப்படையை அறைகூவிக் கொண்டிருந்த, மதம் பிடித்த யானை போன்ற துரோணரை, தானவர்கள் வாசவனை வெல்ல எண்ணாதது போல, அவர்கள் வெல்ல எண்ணவில்லை.
7.187.27
केचिदासन्निरुत्साहाः केचित्क्रुद्धा मनस्विनः ।
विस्मिताश्चाभवन्केचित्केचिद्वृष्टाऽभवन्युधि ॥ ७.१८७.२७ ॥
சிலர் உற்சாகமிழந்தனர்; சிலர் கோபமுற்ற மனத்திண்மையுடையோராயினர்; சிலர் வியப்படைந்தனர்; சிலர் போரில் மகிழ்ச்சியடைந்தனர்.
7.187.28
हस्तैर्हस्ताग्रमपरे प्रत्यपिम्पन्नराधिपाः ।
अपरे दशनैरोष्ठानदशन्क्रोधमूर्च्छिताः ॥ ७.१८७.२८ ॥
சில அரசர்கள் கைகளால் கையின் நுனியைத் தேய்த்தனர்; மற்றவர்கள் கோபத்தால் மயங்கி பற்களால் உதடுகளைக் கடித்தனர்.
7.187.29
व्याक्षिपन्नायुधान्यन्ये ममृदुश्चापरे भुजान् ।
अन्ये चान्वपतन्द्रोणं त्यक्तात्मानो महौजसः ॥ ७.१८७.२९ ॥
சிலர் ஆயுதங்களை எறிந்தனர்; சிலர் தோள்களை நசுக்கினர்; மற்றவர்கள் உயிரைத் துறந்து, மகா ஒளியுடைய துரோணர் மீது பாய்ந்தனர்.
7.187.30
पाञ्चालास्तु विशेषेण द्रोणसायकपीडिताः ।
समसज्जन्त राजेन्द्र समरे भृशवेदनाः ॥ ७.१८७.३० ॥
பாஞ்சாலர்கள் குறிப்பாக துரோணரின் அம்புகளால் வாட்டப்பட்டு, ஓ மன்னர்களின் தலைவரே, போரில் கடுமையான வேதனையுடன் ஒருவரோடு ஒருவர் பிணைந்தனர்.
7.187.31
ततो विराटद्रुपदौ द्रोणं प्रति ययू रणे ।
तथा चरन्तं सङ्ग्रामे भृशं समरदुर्जयम् ॥ ७.१८७.३१ ॥
பின்னர் விராடனும் துருபதனும் போரில் துரோணரை நோக்கிச் சென்றனர்; போரில் இவ்வாறு திரிந்துகொண்டிருந்த, போரில் மிகவும் வெல்லுதற்கரியவரை.
7.187.32
द्रुपदस्य ततः पौत्रास्त्रय एव विशाम्पते ।
चेदयश्च महेष्वासा द्रोणमेवाभ्ययुर्युधि ॥ ७.१८७.३२ ॥
மனிதர்களின் தலைவனே! பின்னர் துருபதனின் மூன்று பேரர்களும், பெரும் வில்லாளிகளான சேதியரும் போரில் துரோணரையே நோக்கி முன்னேறினர்.
7.187.33
तेषां द्रुपदपौत्राणां त्रयाणां निशितैः शरैः ।
त्रिभिर्द्रोणोऽहरत्प्राणांस्ते हता न्यपतन्भुवि ॥ ७.१८७.३३ ॥
துருபதனின் அந்த மூன்று பேரர்களின் உயிரை துரோணர் கூரிய அம்புகள் மூன்றால் பறித்தார்; அவர்கள் கொல்லப்பட்டு நிலத்தில் வீழ்ந்தனர்.
7.187.34
ततो द्रोणोऽजयद्युद्धे चेदिकैकेयसृञ्जयान् ।
मात्स्यांश्चैवाजयत्कृत्स्नान्भारद्वाजो महारथान् ॥ ७.१८७.३४ ॥
பின்னர் துரோணர் போரில் சேதியர், கேகயர், சிருஞ்சயர்களை வென்றார்; பரத்வாஜரின் மகன் மத்சியர்களின் எல்லா மகாரதர்களையும் வென்றார்.
7.187.35
ततस्तु द्रुपदः क्रोधाच्छरवर्षमवासृजत् ।
द्रोणं प्रति महाराज विराटश्चैव संयुगे ॥ ७.१८७.३५ ॥
பின்னர் துருபதன் கோபத்தால் துரோணரை நோக்கி அம்பு மழையைப் பொழிந்தான்; மகாராஜனே! விராடனும் போரில் துரோணர் மீது அவ்வாறே செய்தான்.
7.187.36
तं निहत्येषुवर्षं तु द्रोणः क्षत्रियमर्दनः ।
तौ शरैश्छादयामास विराटद्रुपदावुभौ ॥ ७.१८७.३६ ॥
க்ஷத்திரியர்களை நசுக்கும் துரோணர் அந்த அம்பு மழையை அழித்து, விராடனையும் துருபதனையும் இருவரையும் தம் அம்புகளால் மறைத்தார்.
7.187.37
द्रोणेन च्छाद्यमानौ तु क्रुद्धौ सङ्ग्राममूर्धनि ।
द्रोणं शरैर्विव्यधतुः परमं क्रोधमास्थितौ ॥ ७.१८७.३७ ॥
போரின் முன்னணியில் துரோணரால் மறைக்கப்பட்ட இருவரும் கோபம் கொண்டு, மிகுந்த சினத்துடன் துரோணரை அம்புகளால் துளைத்தனர்.
7.187.38
तत द्रोणो महाराज क्रोधामर्षसमन्वितः ।
भल्लाभ्यां भृशतीक्ष्णाभ्यां चिच्छेद धनुषी तयोः ॥ ७.१८७.३८ ॥
பின்னர், மகாராஜனே, கோபமும் பொறுமையின்மையும் கொண்ட துரோணர் மிகக் கூரிய இரண்டு பல்ல அம்புகளால் அவ்விருவரின் வில்களையும் அறுத்தார்.
7.187.39
ततो विराटः कुपितः समरे तोमरान्दश ।
दश चिक्षेप च शरान्द्रोणस्य वधकाङ्क्षया ॥ ७.१८७.३९ ॥
அப்போது போரில் கோபமடைந்த விராடன் துரோணரைக் கொல்லும் விருப்பத்துடன் பத்து தோமரங்களையும் பத்து அம்புகளையும் எறிந்தான்.
7.187.40
शक्तिं च द्रुपदो घोरामायसीं स्वर्णभूषिताम् ।
चिक्षेप भुजगेन्द्राभां क्रुद्धो द्रोणरथं प्रति ॥ ७.१८७.४० ॥
துருபதனும் கோபத்துடன், இரும்பாலான, தங்கத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, பெரும் பாம்பு போன்ற ஒளிவீசும் பயங்கரமான சக்தியைத் துரோணரின் தேர் நோக்கி எறிந்தான்.
7.187.41
ततो भल्लैः सुनिशितैश्छित्त्वा तांस्तोमारान्दश ।
शक्तिं कनकवैदूर्यां द्रोणश्चिच्छेद सायकैः ॥ ७.१८७.४१ ॥
அப்போது துரோணர் மிகக் கூரிய பல்ல அம்புகளால் அந்தப் பத்து தோமரங்களையும் அறுத்து, பொன்னும் வைடூரியமும் பதித்த சக்தியை தம் அம்புகளால் துண்டித்தார்.
7.187.42
ततो द्रोणः सुपीताभ्यां भल्लाभ्यामरिमर्दनः ।
द्रुपदं च विराटं च प्रेषयामास मृत्यवे ॥ ७.१८७.४२ ॥
அப்போது பகைவரை அடக்கும் துரோணர், மிகப் பளபளக்கும் இரண்டு பல்ல அம்புகளால் துருபதனையும் விராடனையும் மரணத்துக்கு அனுப்பினார்.
7.187.43
हते विराटे द्रुपदे केकयेषु तथैव च ।
तथैव चेदिमात्स्येषु पाञ्चालेषु तथैव च ॥ ७.१८७.४३ ॥
விராடனும் துருபதனும் கொல்லப்பட்டபோது, கேகயர்களிலும் அவ்வாறே, சேதி மற்றும் மத்ஸ்யர்களிலும் அவ்வாறே, பாஞ்சாலர்களிலும் அவ்வாறே.
7.187.44
हतेषु त्रिषु वीरेषु द्रुपदस्य च नप्तृषु ।
द्रोणस्य कर्म तद्दृष्ट्वा कोपदुःखसमन्वितः।
शशाप रथिनां मध्ये धृष्टद्युम्नो महामनाः ॥ ७.१८७.४४ ॥
துருபதனின் மூன்று வீரப் பேரர்கள் கொல்லப்பட்டபோது, துரோணரின் அந்தச் செயலைக் கண்டு, கோபமும் துயரமும் நிறைந்த பெருந்தன்மை கொண்ட திருஷ்டத்யும்னன் தேரர்களின் நடுவில் சபித்தான்.
7.187.45
इष्टापूर्तात्तथा क्षात्राद्ब्राह्मण्याच्च स नश्यतु ।
द्रोणो यस्याद्य मुच्येत यं वा द्रोणः पराभवेत् ॥ ७.१८७.४५ ॥
யாகங்களாலும் புண்ணியச் செயல்களாலும், க்ஷத்திரிய தர்மத்தாலும், பிராமணத்துவத்தாலும் அவன் அழியட்டும். இன்று துரோணர் எவனை விடுவிக்கிறாரோ, அல்லது துரோணர் எவனைத் தோற்கடிக்கிறாரோ அவனும்.
7.187.46
इति तेषां प्रतिश्रुत्य मध्ये सर्वधनुष्मताम् ।
आयाद्द्रोणं सहानीकाः पाञ्चाल्यऋ परवीरहा ॥ ७.१८७.४६ ॥
இவ்வாறு அனைத்து வில்லாளிகளின் நடுவில் அவர்களிடம் சபதம் செய்து, சேனைகளுடன் பாஞ்சாலர்களும், பகைவீரர்களை அழிப்பவனும் துரோணரை நோக்கி வந்தனர்.
7.187.47
पाञ्चालास्त्वेकतो द्रोणभ्यघ्नन्पाण्डवैः सह ।
दुर्योधनश्च कर्णश्च शकुनिश्चापि सौबलः।
सोदर्याश्च यथा मुख्यास्तेऽरक्षन्द्रोणमाहवे ॥ ७.१८७.४७ ॥
பாஞ்சாலர்கள் ஒரு பக்கமாக பாண்டவர்களுடன் சேர்ந்து துரோணரைத் தாக்கினர். துரியோதனனும், கர்ணனும், சகுனியும், சுபலனின் மகனும், முக்கிய சகோதரர்களும் போரில் துரோணரைக் காத்தனர்.
7.187.48
रक्ष्यमाणं तथा द्रोणं सर्वैस्तैस्तु महारथैः ।
यतमानास्तु पाञ्चाला न शेकुः प्रतिवीक्षितुम् ॥ ७.१८७.४८ ॥
அந்த மகாரதர்கள் அனைவராலும் இவ்வாறு துரோணர் காக்கப்பட்டபோது, முயன்றும் பாஞ்சாலர்களால் அவரை எதிர்த்து நோக்கவும் இயலவில்லை.
7.187.49
तत्राक्रुध्यद्भीमसेनो धृष्टद्युम्नस्य मारिष ।
स एनं वाग्भिरुग्राभिस्ततक्ष पुरुषर्षभः ॥ ७.१८७.४९ ॥
அங்கே, மாரிஷா, பீமசேனன் திருஷ்டத்யும்னன் மீது கோபம் கொண்டான். அந்த நரர்களில் காளையான அவன் கடுமையான சொற்களால் அவனைத் துளைத்தான்.
7.187.50
द्रुपदस्य कुले जातः सर्वास्त्रेष्वस्त्रवित्तमः ।
कः क्षत्रियो मन्यमानः प्रेक्षेतारिमवस्थितम् ॥ ७.१८७.५० ॥
துருபதனின் குலத்தில் பிறந்து, எல்லா படைக்கலங்களிலும் மிகச் சிறந்த அறிஞனாக இருப்பவனை, தன்னை க்ஷத்திரியனாக எண்ணும் எவன் நிற்கும் எதிரியாகக் கண்டு பார்ப்பான்?
7.187.51
पितृपुत्रवधं प्राप्य पुंस्त्वं को वा प्रहर्षयेत् ।
विशेषतस्तु शपथं शपित्वा राजसंसदि ॥ ७.१८७.५१ ॥
தந்தையும் மகன்களும் கொல்லப்பட்ட பின், ஆண்மையுடையவன் எவன் அவனை மகிழ்விப்பான்? குறிப்பாக அரசர்களின் சபையில் சபதம் செய்த பின்னர்?
7.187.52
एष वैश्वानर इव समिद्धः स्वेन तेजसा ।
शरचापेन्धनो द्रोणः क्षत्रं दहति तेजसा ॥ ७.१८७.५२ ॥
இதோ, தன் சொந்த ஒளியால் வைசுவானரனைப் போல் எரியும் துரோணன். அம்பும் வில்லுமே அவன் எரிபொருள்; தன் ஒளியால் க்ஷத்திரியர்களை அவன் எரிக்கிறான்.
7.187.53
पुरा करोति निःशेषां पाण्डवानामनीकिनीम् ।
स्थिताः पश्यत मे कर्म द्रोणमेव व्रजाम्यहम् ॥ ७.१८७.५३ ॥
இவன் பாண்டவர்களின் முழுப் படையையும் முன்பே அழித்துக்கொண்டிருக்கிறான். நின்று என் செயலைப் பாருங்கள்; நான் துரோணனையே நோக்கிச் செல்கிறேன்.
7.187.54
इत्युक्त्वा प्राविशत्क्रुद्धो द्रोणानीकं वृकोदरः ।
शरैः पूर्णायतोत्सृष्टौर्द्रावयंस्तव वाहिनीम् ॥ ७.१८७.५४ ॥
இவ்வாறு சொல்லி, கோபமுற்ற வ்ருகோதரன் துரோணனின் படைக்குள் புகுந்தான்; முழுவதும் இழுத்து விடப்பட்ட அம்புகளால் உங்கள் படையை விரட்டியடித்தான்.
7.187.55
धृष्टद्युम्नोऽपि पाञ्चाल्यः प्रविश्य महतीं चमूम् ।
आससाद रणे द्रोणं तदासीत्तुमुलं महत् ॥ ७.१८७.५५ ॥
பாஞ்சால இளவரசன் திருஷ்டத்யும்னனும் பெரிய படையினுள் புகுந்து போர்க்களத்தில் துரோணரை எதிர்கொண்டான்; அப்போது பெரும் கலக்கம் உண்டானது.
7.187.56
नैव नस्तादृशं युद्धं दृष्टपूर्वं न च श्रुतम् ।
यथा सूर्योदये राजन्समुत्पिञ्जोऽभवन्महान् ॥ ७.१८७.५६ ॥
அரசே, இதுபோன்ற போரை நாங்கள் முன்பு கண்டதுமில்லை, கேட்டதுமில்லை; சூரியோதயத்தில் பெரும் குழப்பமும் புழுதியும் எழுந்தது போல்.
7.187.57
संसक्तान्येव चादृश्यन्रथवृन्दानि मारिष ।
हतानि च विकीर्णानि सरीराणि शरीरिणाम् ॥ ७.१८७.५७ ॥
மாரிஷா, தேர்த் தொகுதிகள் ஒன்றோடொன்று பிணைந்து தென்பட்டன; உயிருள்ளவர்களின் உடல்கள் கொல்லப்பட்டுச் சிதறிக் கிடந்தன.
7.187.58
केचिदन्यत्र गच्छन्तः पथि चान्यैरुपद्रुताः ।
विमुखाः पृष्ठतश्चान्ये ताड्यन्ते पार्श्वतः परे ॥ ७.१८७.५८ ॥
சிலர் வேறு திசையில் ஓடுகிறார்கள், வழியில் மற்றவர்களால் தாக்கப்படுகிறார்கள்; சிலர் முதுகு காட்டுகிறார்கள், மற்றவர்கள் பக்கவாட்டிலிருந்து அடிக்கப்படுகிறார்கள்.
7.187.59
तथा संसक्तयुद्धं तदभवद्भृशदारुणम् ।
अथ सन्ध्यागतः सूर्यः क्षणेन समपद्यत ॥ ७.१८७.५९ ॥
இவ்வாறு அந்தச் நெருக்கமான போர் மிகக் கொடியதாயிற்று; பின்னர் சூரியன் அந்தி வேளையை அடைந்து ஒரு கணத்தில் மறைந்தான்.