Mahābhārata · Adhyāya 7.192
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.192.1
तं दृष्ट्वा परमोद्विग्नं शोकोपहतचेतसम् ।
पाञ्चालराजस्य सुतो धृष्टद्युम्नः समाद्रवत् ॥ ७.१९२.१ ॥
Als er ihn zutiefst erregt sah, den Geist vom Kummer niedergeschlagen, stürmte Dhṛṣṭadyumna, der Sohn des Pāñcāla-Königs, heran.
7.192.2
य इष्ट्वा मनुजेन्द्रेण द्रुपदेन महामखे ।
लब्धो द्रोणविनाशाय समिद्धाद्धव्यवाहनात् ॥ ७.१९२.२ ॥
Den der Menschenherr Drupada durch Opfer bei einem großen Ritual aus dem entfachten Opferfeuer erlangte, zur Vernichtung Droṇas.
7.192.3
स धनुर्जैत्रमादाय घोरं जलदनिःस्वनम् ।
दृढज्यमजरं दिव्यं शरं चाशीविषोपमम् ॥ ७.१९२.३ ॥
Er nahm den siegreichen Bogen, der mit dem Schrei einer Gewitterwolke furchtbar dröhnte, mit fester Sehne, und einen unvergänglichen göttlichen Pfeil, gleich einer giftigen Schlange.
7.192.4
सन्दधे कार्मुके तस्मिंस्ततस्तमनलोपमम् ।
द्रोणं जिघांस्तुः पाञ्चाल्यो महाज्वालमिवानलम् ॥ ७.१९२.४ ॥
Dann legte er jenen feuergleichen Pfeil auf den Bogen, der Pāñcāla-Prinz, begierig, Droṇa zu erschlagen, wie ein Feuer mit großen Flammen.
7.192.5
तस्य रूपं शरस्यासीद्धनुर्ज्यामण्डलान्तरे ।
द्योततो भास्करस्येव घनान्ते परिवेषिणः ॥ ७.१९२.५ ॥
Die Gestalt jenes Pfeils innerhalb des Kreises der Bogensehne leuchtete wie die Sonne, umgeben von einem Hof am Rand der Wolken.
7.192.6
पार्षतेन परामृष्टं ज्वलन्तमिव तद्धनुः ।
अन्तकालमनुप्राप्तं मेनिरे वीक्ष्य सैनिकाः ॥ ७.१९२.६ ॥
Als die Soldaten den Bogen sahen, den der Sohn des Pṛṣata ergriffen hatte, brennend wie im Feuer, glaubten sie, die Stunde des Todes sei gekommen.
7.192.7
तमिषुं संहतं तेन भारद्वाजः प्रतापवान् ।
दृष्ट्वाऽमन्यत देहस्य कालपर्यायमागतम् ॥ ७.१९२.७ ॥
Als er jenen von ihm gespannten Pfeil sah, glaubte der mächtige Sohn Bharadvājas (Droṇa), für seinen Körper sei die Stunde des Todes gekommen.
7.192.8
ततः प्रयत्नमातिष्ठदाचार्यस्तस्य वारमे ।
न चास्यास्त्राणि राजेन्द्र पादुरासन्महात्मनः ॥ ७.१९२.८ ॥
Da bemühte sich der Lehrer, ihn abzuwehren, doch, o Herr der Könige, die Waffen jenes Großgesinnten erschienen nicht.
7.192.9
तस्य त्वहानि चत्वारि क्षपा चैकाऽस्यतो गता ।
तस्य चाह्नस्त्रिभागेन क्षयं जग्मुः पतत्रिणः ॥ ७.१९२.९ ॥
Während er schoss, vergingen vier Tage und eine Nacht; und im dritten Teil jenes Tages gingen die gefiederten Pfeile zur Neige.
7.192.10
स शरक्षयमासाद्य पुत्रशोकेन चार्दितः ।
विविधानां च दिव्यामानमस्त्राणामप्रसादतः ॥ ७.१९२.१० ॥
Als er den Verbrauch seiner Pfeile erreicht hatte, von Kummer um seinen Sohn gequält, und weil ihm die Gunst der verschiedenen göttlichen Waffen versagt blieb,
7.192.11
उत्स्रष्टुकामः शस्त्राणि ऋषिवाक्यप्रचोदितः ।
तेजसा पूर्यमाणश्च युयुधे न यथा पुरा ॥ ७.१९२.११ ॥
Er wollte seine Waffen niederlegen, angetrieben von den Worten des Weisen, und obwohl er von Glanz erfüllt war, kämpfte er nicht wie zuvor.
7.192.12
भूयश्चान्यत्समादाय दिव्यमाङ्गिरसं धनुः ।
शरांश्च ब्रह्मदण्डाभान्धृष्टद्युम्नमयोधयत् ॥ ७.१९२.१२ ॥
Erneut nahm er einen anderen göttlichen Bogen der Āṅgirasa und Pfeile gleich dem Stab Brahmās und kämpfte gegen Dhṛṣṭadyumna.
7.192.13
ततस्तं शरवर्षेण महता समवाकिरत् ।
व्यशातयच्च सङ्क्रुद्धो धृष्टद्युम्नममर्षणम् ॥ ७.१९२.१३ ॥
Dann überschüttete er ihn, voller Zorn, mit einem gewaltigen Pfeilregen und warf den ungeduldigen Dhṛṣṭadyumna nieder.
7.192.14
शरांश्च शतधा तस्य द्रोणश्चिच्छेद सायकैः ।
ध्वजं धनुश्च निशितैः सारथिं चाप्यपातयत् ॥ ७.१९२.१४ ॥
Droṇa zerschnitt seine Pfeile in hundert Stücke und streckte mit scharfen Pfeilen auch sein Banner, seinen Bogen und seinen Wagenlenker nieder.
7.192.15
धृष्टद्युम्नः प्रहस्यान्यत्पुनरादाय कार्मुकम् ।
शितेन चैनं बाणेन प्रत्यविध्यत्स्तनान्तरे ॥ ७.१९२.१५ ॥
Dhṛṣṭadyumna nahm lachend einen anderen Bogen und durchbohrte ihn mit einem scharfen Pfeil mitten in der Brust.
7.192.16
सोऽतिविद्धो महेष्वासोऽसम्भ्रान्त इव संयुगे ।
भल्लेन शितधारेण चिच्छेदास्य पुनर्धनुः ॥ ७.१९२.१६ ॥
Obwohl schwer getroffen, wirkte jener große Bogenschütze im Kampf unerschüttert, und mit einem scharfschneidigen Bhalla zerschnitt er erneut den Bogen Dhṛṣṭadyumnas.
7.192.17
यच्चास्य बाणविकृतं धनूंषि च विशाम्पते ।
सर्वं चिच्छेद दुर्धर्षो गदां खङ्गं च वर्जयन् ॥ ७.१९२.१७ ॥
O Herr der Menschen! Der Unbezwingbare zerschnitt alle durch Pfeile beschädigten Bogen, verschonte aber Keule und Schwert.
7.192.18
धृष्टद्युम्नं च विव्याध नवभिर्निशितैः शरैः ।
जीवितान्तकरैः क्रुद्धः शिलाधौतैः परन्तपः ॥ ७.१९२.१८ ॥
Und der Peiniger der Feinde durchbohrte in seinem Zorn auch Dhṛṣṭadyumna mit neun scharfen Pfeilen, todbringend und auf Stein geschliffen.
7.192.19
धृष्टद्युम्नोऽथ तस्याश्वान्खरथाश्वैर्महारथः ।
व्यामिश्रयदमेयात्मा ब्राह्ममस्त्रमुदीरयन् ॥ ७.१९२.१९ ॥
Da vermischte Dhṛṣṭadyumna, der große Streitwagenkämpfer von unermesslicher Seele, unter Anrufung der Brahma-Waffe seine Pferde mit eselartigen Pferden.
7.192.20
ते मिश्रा बह्वशोभन्त जवना वातरंहसः ।
पारावतसवर्णाश्च शोणाश्च भरतर्षभ ॥ ७.१९२.२० ॥
Jene vermischten, windschnellen Pferde, taubenfarben und rot, leuchteten sehr, o Stier der Bharatas.
7.192.21
यथा सविद्युतो मेघा नदन्तो जलदागमे ।
तथा रेजुर्महाराज मिश्रिता रणमूर्धनि ॥ ७.१९२.२१ ॥
Wie Wolken mit Blitzen donnern und leuchten, wenn die Regenzeit kommt, so leuchteten sie, o großer König, vermischt an der Spitze der Schlacht.
7.192.22
ईषाबन्धं चक्रबन्धं रथबन्धं तथैव च ।
प्राणाशयदमेयात्मा धृष्टद्युम्नस्य स द्विजः ॥ ७.१९२.२२ ॥
Jener Zweimalgeborene, Dhṛṣṭadyumna von unermesslicher Seele, band mit der Joch-Fessel, der Rad-Fessel und der Wagen-Fessel sowie mit der Waffe, die den Lebensatem hemmt.
7.192.23
स च्छिन्नधन्वा पाञ्चाल्यो निकृत्तध्वजसारथिः ।
उत्तमामापदं प्राप्य गदां वीरः परामृशत् ॥ ७.१९२.२३ ॥
Der Pāñcāla-Held, dessen Bogen zerschnitten, dessen Banner und Wagenlenker niedergehauen war, geriet in höchste Gefahr und ergriff seine Keule.
7.192.24
तामस्य विशिखैस्तीक्ष्णैः क्षिप्यमाणां महारथः ।
निजघानः शरैर्द्रोणः क्रुद्धः सत्यपराक्रमः ॥ ७.१९२.२४ ॥
Als er jene Keule mit scharfen Pfeilen schleuderte, erschlug ihn der große Streitwagenkämpfer Droṇa, zornig und von wahrer Tapferkeit, mit Pfeilen.
7.192.25
तां तु दृष्ट्वा नरव्याघ्रो द्रोणेन निहतां शरैः ।
विमलं खङ्गमादत्त शतचन्द्रं च भानुमत् ॥ ७.१९२.२५ ॥
Als er sah, dass sie von Droṇas Pfeilen niedergestreckt worden war, ergriff der Tiger unter den Männern ein blankes Schwert und den strahlenden Schild der hundert Monde.
7.192.26
असंशयं तथाभूतः पाञ्चाल्यः साध्वमन्यत ।
वधमाचार्यमुख्यस्य प्राप्तकालं महात्मनः ॥ ७.१९२.२६ ॥
Zweifellos dachte der Pāñcāla-Prinz in jenem Zustand richtig: Die Zeit sei gekommen, den großherzigen Vornehmsten unter den Lehrern zu töten.
7.192.27
ततः स रथनीडस्थं स्वरथस्य रथेपया ।
अगच्छदसिमुद्यम्य शतचन्द्रं च भानुमत् ॥ ७.१९२.२७ ॥
Dann ging er, das Schwert erhoben, mit dem Schild der hundert Monde und dem strahlenden Schild, auf Droṇa zu, der auf dem Wagensitz stand, begierig, den Wagen zu gewinnen.
7.192.28
चिकीर्षुर्दुष्करं कर्म धृष्टद्युम्नो महारथः ।
इयेष वक्षो भेत्तुं स भारद्वाजस्य संयुगे ॥ ७.१९२.२८ ॥
Begierig, eine schwere Tat zu vollbringen, wollte der große Wagenkämpfer Dhṛṣṭadyumna im Kampf die Brust Bhāradvājas, Droṇas, durchbohren.
7.192.29
सोऽतिष्ठद्युगमध्ये वै युगसन्नहनेषु च ।
जघनार्धेषु चाश्वानां तत्सैन्याः समपूजयन् ॥ ७.१९२.२९ ॥
Er stand mitten auf dem Joch, auf den Jochgeschirren und auf den Hinterteilen der Pferde; seine Krieger ehrten ihn.
7.192.30
तिष्ठतो युगपालीपु शोणानप्यधितिष्ठतः ।
नापश्यदन्तरं द्रोणस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ७.१९२.३० ॥
Obwohl er auf den Jochwächtern und den roten Pferden stand, sah Droṇa keine Lücke; es wurde wie ein Wunder.
7.192.31
क्षिप्रं श्येनस्य चरतो यथैवामिषगृद्धिनः ।
तद्वदासीदभीसारो द्रोमपार्षतयो रणे ॥ ७.१९२.३१ ॥
Wie ein Falke, der schnell herabstößt, gierig nach Fleisch, so stürzten sich Droṇa und der Sohn des Pṛṣata im Kampf aufeinander.
7.192.32
तस्य पारावतानश्वान्रथशक्त्या पराभिनत् ।
सर्वानेकैकशो द्रोणो रक्तानश्वान्विवर्जयन् ॥ ७.१९२.३२ ॥
Droṇa erschlug nacheinander alle seine taubenfarbenen Pferde mit einem Wagenspeer und verschonte nur die roten Pferde.
7.192.33
ते हता न्यपतन्भूमौ धृष्टद्युम्नस्य वाजिनः ।
शोणास्तु पर्यमुच्यन्त रथबन्धाद्विशाम्पते ॥ ७.१९२.३३ ॥
Jene Pferde Dhṛṣṭadyumnas fielen erschlagen zu Boden; die roten Pferde aber wurden vom Wagenjoch gelöst, o Herr des Volkes.
7.192.34
तान्हयान्निहतान्दृष्ट्वा द्विजाग्र्येण स पार्षतः ।
नामृष्यत युधां श्रेष्ठो याज्ञसेनिर्महारथः ॥ ७.१९२.३४ ॥
Als er jene Pferde von dem vornehmsten der Zweimalgeborenen erschlagen sah, konnte der Sohn des Pṛṣata, der Sohn Yajñasenas, der beste der Krieger und große Wagenkämpfer, es nicht ertragen.
7.192.35
विरथः स गृहीत्वा तु खङ्गं खङ्गभृतां वरः ।
द्रोणमभ्यपतद्राजन्वैनतेय इवोरगम् ॥ ७.१९२.३५ ॥
Ohne Wagen ergriff er, der beste der Schwertkämpfer, sein Schwert und stürzte, o König, auf Droṇa zu, wie Garuḍa auf eine Schlange herabstößt.
7.192.36
तस्य रूपं बभौ राजन्भारद्वाजं जिघांसतः ।
यथा रूपं पुरा विष्णोर्हिरण्यकशिपोर्वधे ॥ ७.१९२.३६ ॥
O König, seine Gestalt erstrahlte, als er Droṇa, den Sohn Bharadvājas, erschlagen wollte, wie einst die Gestalt Viṣṇus beim Erschlagen Hiraṇyakaśipus erstrahlte.
7.192.37
स तदा विविधान्मर्गान्प्रवरांश्चैकविंशतिम् ।
दर्शयामास कौरव्य पार्षतो विचरन्रणे ॥ ७.१९२.३७ ॥
Da zeigte er einundzwanzig verschiedene, vortreffliche Bewegungen, o Nachkomme der Kurus, während der Sohn des Pṛṣata sich im Kampf bewegte.
7.192.38
भ्रान्तुमुद्धान्तमाविद्धमाप्लुतं प्रसृतं सृतम् ।
परिवृत्तं निवृत्तं च खङ्गं चर्म च धारयन् ॥ ७.१९२.३८ ॥
Schwert und Schild haltend, wirbelte er, drehte sich, schleuderte, sprang, rückte vor, wich zurück, wendete und kehrte zurück.
7.192.39
सम्पातं समुदीर्णं च दर्शयामास पार्षतः ।
भारतं कौशिकं चैव सात्वतं चैव शिक्षया। ॥ ७.१९२.३९ ॥
Der Sohn des Pṛṣata zeigte den Sturzangriff und das Hochschnellen, und seiner Schulung gemäß auch die Stile Bhārata, Kauśika und Sātvata.
7.192.40
दर्शयन्व्यचरद्युद्धे द्रोणस्यान्तचिकीर्षया ।
चरतस्तस्य तान्मर्गान्विचित्रान्खङ्गचर्मिणः।
व्यस्मयन्त रणे योधा देवताश्च समागताः ॥ ७.१९२.४० ॥
Im Kampf jene wunderbaren Bahnen zeigend und sich bewegend in dem Wunsch, Droṇas Ende herbeizuführen, schwang er Schwert und Schild; die Krieger im Kampf staunten, und die versammelten Götter ebenfalls.
7.192.41
ततः शरसहस्रेण शतचन्द्रमपातयत् ।
चर्म खङ्गं च सम्बाधे धृष्टद्युम्नस्य स द्विजः ॥ ७.१९२.४१ ॥
Da warf jener Zweimalgeborene (Droṇa) im Gedränge mit tausend Pfeilen Dhṛṣṭadyumnas hundertmondigen Schild und Schwert nieder.
7.192.42
ये तु वैतस्तिका नाम शरा आसन्नयोधिनः ।
निकृष्टयुद्धे द्रोणस्य नान्येषां सन्ति ते शराः ॥ ७.१९२.४२ ॥
Die Pfeile namens Vaitastika gehörten im Nahkampf Droṇa; diese Pfeile gab es bei anderen nicht.
7.192.43
ऋते शारद्वतात्पर्थाद्द्रौणेर्वैकर्तनात्तथा ।
प्रद्युम्नयुयुधानाभ्यामभिमन्योश्च भारत ॥ ७.१९२.४३ ॥
O Bhārata, außer Kṛpa, dem Sohn des Śaradvat, Droṇas Sohn, Karṇa, dem Sohn des Vikartana, sowie Pradyumna, Yuyudhāna und Abhimanyu—
7.192.44
अथास्येषु समाधत्त दृढं परमसम्मतम् ।
अन्तेवासिनमाचार्यो जिघांसुः पुत्रसम्मितम् ॥ ७.१९२.४४ ॥
Da richtete der Lehrer Droṇa, der jenen hochgeschätzten Schüler, der einem Sohn gleich war, töten wollte, fest seine Pfeile auf ihn.
7.192.45
तं शरैर्दशभिस्तीक्ष्णैश्चिच्छेद शिनिपुङ्गवः ।
पश्यतस्तव पुत्रस्य कर्णस्य च महात्मनः।
ग्रस्तमाचार्यमुख्येन धृष्टद्युम्नममोचयत् ॥ ७.१९२.४५ ॥
Sātyaki, der Beste der Śini, zerschnitt jenes mit zehn scharfen Pfeilen und befreite, während dein Sohn und der großherzige Karṇa zusahen, Dhṛṣṭadyumna, der vom höchsten der Lehrer, Droṇa, ergriffen worden war.
7.192.46
चरन्तं रथमार्गेषु सात्यकिं सत्यविक्रमम् ।
द्रोणकर्मान्तरगतं कृपस्यापि च भारत।
अपश्येतां महात्मानौ विष्वक्सेनधनञ्जयौ ॥ ७.१९२.४६ ॥
O Bhārata, jene beiden Großherzigen, Viṣvaksena (Kṛṣṇa) und Dhanañjaya (Arjuna), sahen Sātyaki von wahrer Tapferkeit, der auf den Wagenpfaden umherzog und sich mitten in die Taten Droṇas und auch Kṛpas begab.
7.192.47
अपूजयेतां वार्ष्णेयं ब्रुवाणौ साधुसाध्विति ।
दिव्यान्यस्त्राणि सर्वेषां युधि निघ्न्तमच्युतम् ॥ ७.१९२.४७ ॥
Mit den Worten »Wohl getan! Wohl getan!« ehrten beide den Nachkommen des Vṛṣṇi (Sātyaki), und sie ehrten auch Acyuta (Kṛṣṇa), der im Kampf die göttlichen Waffen aller niederschlug.
7.192.48
धनञ्जयस्ततः कृष्णमब्रवीत्पश्य केशव ।
आचार्यरथमुख्यानां मध्ये क्रीडन्मधूद्वहः ॥ ७.१९२.४८ ॥
Da sprach Dhanañjaya zu Kṛṣṇa: »Sieh, o Keśava, wie der Träger der Madhu-Linie inmitten der obersten Wagenkämpfer der Lehrer spielt!«
7.192.49
आनन्दयति मां भूयः सात्यकिः परवीरहा ।
माद्रीपुत्रौ च भीमं च राजानं च युधिष्ठिरम् ॥ ७.१९२.४९ ॥
Sātyaki, der Töter feindlicher Helden, erfreut mich erneut, ebenso die beiden Söhne Mādrīs, Bhīma und König Yudhiṣṭhira.
7.192.50
यच्छिक्षयाऽनुद्धतः सन्रणे चरति सात्यकिः ।
महारथानुपक्रीडन्वृष्णीनां कीर्तिवर्धनः ॥ ७.१९२.५० ॥
Durch dessen Unterweisung Sātyaki unbeirrt im Kampf sich bewegt, unter den großen Wagenkriegern spielend, den Ruhm der Vṛṣṇis mehrend.
7.192.51
तमेते प्रतिनन्दन्ति सिद्धाः सैन्याश्च विस्मिताः ।
अजय्यं समरे दृष्ट्वा साधुसाध्विति सात्यकिम्।
योधाश्चोभयतः सर्वे कर्मभिः समपूजयन् ॥ ७.१९२.५१ ॥
Die Vollendeten und beide Heere, erstaunt, freuen sich über ihn; als sie Sātyaki im Kampf unbesiegbar sehen, rufen sie: »Gut gemacht, gut gemacht!«; alle Krieger beider Seiten ehren ihn durch seine Taten.