மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.192
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.192.1
तं दृष्ट्वा परमोद्विग्नं शोकोपहतचेतसम् ।
पाञ्चालराजस्य सुतो धृष्टद्युम्नः समाद्रवत् ॥ ७.१९२.१ ॥
அவரை மிகவும் கலங்கியவராகவும் துயரால் மனம் சிதைந்தவராகவும் கண்டு, பாஞ்சால அரசனின் மகன் திருஷ்டத்யும்னன் விரைந்து தாக்கினான்.
7.192.2
य इष्ट्वा मनुजेन्द्रेण द्रुपदेन महामखे ।
लब्धो द्रोणविनाशाय समिद्धाद्धव्यवाहनात् ॥ ७.१९२.२ ॥
மனிதர்களின் அரசன் துருபதன் பெரும் வேள்வியில் யாகம் செய்து, துரோணரின் அழிவுக்காக பற்றியெரியும் வேள்வித் தீயிலிருந்து பெற்றவன்.
7.192.3
स धनुर्जैत्रमादाय घोरं जलदनिःस्वनम् ।
दृढज्यमजरं दिव्यं शरं चाशीविषोपमम् ॥ ७.१९२.३ ॥
அவர் வெற்றி தரும் வில்லை எடுத்தார்; அது மேகத்தின் முழக்கம் போல் பயங்கரமாக ஒலித்தது, உறுதியான நாணும் கொண்டது. மேலும் நஞ்சுள்ள பாம்பைப் போன்ற அழியாத தெய்வீக அம்பையும் எடுத்தான்.
7.192.4
सन्दधे कार्मुके तस्मिंस्ततस्तमनलोपमम् ।
द्रोणं जिघांस्तुः पाञ्चाल्यो महाज्वालमिवानलम् ॥ ७.१९२.४ ॥
பின்னர் அந்த வில்லில் அக்கினியைப் போன்ற அம்பை பூட்டினான்; துரோணரைக் கொல்ல விரும்பிய பாஞ்சால இளவரசன், பெரும் சுடரை உடைய நெருப்பைப் போல்.
7.192.5
तस्य रूपं शरस्यासीद्धनुर्ज्यामण्डलान्तरे ।
द्योततो भास्करस्येव घनान्ते परिवेषिणः ॥ ७.१९२.५ ॥
வில்லின் நாண் வட்டத்துக்குள் அந்த அம்பின் வடிவம் இருந்தது; மேகங்களின் முடிவில் வட்டத்தால் சூழப்பட்டு ஒளிரும் சூரியனைப் போல்.
7.192.6
पार्षतेन परामृष्टं ज्वलन्तमिव तद्धनुः ।
अन्तकालमनुप्राप्तं मेनिरे वीक्ष्य सैनिकाः ॥ ७.१९२.६ ॥
பிருஷதனின் மகனால் பற்றப்பட்ட அந்த வில் எரிவது போல் இருப்பதைக் கண்ட வீரர்கள், காலம் முடிவுற்ற நேரம் வந்துவிட்டதென்று கருதினர்.
7.192.7
तमिषुं संहतं तेन भारद्वाजः प्रतापवान् ।
दृष्ट्वाऽमन्यत देहस्य कालपर्यायमागतम् ॥ ७.१९२.७ ॥
வலிமைமிக்க பாரத்வாஜர் (துரோணர்) அவனால் குறிக்கப்பட்ட அந்த அம்பைக் கண்டு, உடலுக்கு மரணத்தின் முறை வந்துவிட்டதென எண்ணினார்.
7.192.8
ततः प्रयत्नमातिष्ठदाचार्यस्तस्य वारमे ।
न चास्यास्त्राणि राजेन्द्र पादुरासन्महात्मनः ॥ ७.१९२.८ ॥
பின்னர் ஆசாரியர் (துரோணர்) அவனைத் தடுக்க முயன்றார்; ஆனால், ஓ அரசர்களின் தலைவரே, அந்த மகாத்மாவின் அஸ்திரங்கள் தோன்றவில்லை.
7.192.9
तस्य त्वहानि चत्वारि क्षपा चैकाऽस्यतो गता ।
तस्य चाह्नस्त्रिभागेन क्षयं जग्मुः पतत्रिणः ॥ ७.१९२.९ ॥
அவன் (திருஷ்டத்யும்னன்) எய்துகொண்டிருந்த போது நான்கு நாட்களும் ஒரு இரவும் கழிந்தன; அந்த நாளின் மூன்றில் ஒரு பங்கில் இறகுடைய அம்புகள் தீர்ந்துபோயின.
7.192.10
स शरक्षयमासाद्य पुत्रशोकेन चार्दितः ।
विविधानां च दिव्यामानमस्त्राणामप्रसादतः ॥ ७.१९२.१० ॥
அம்புகள் தீர்ந்துபோன நிலையை அடைந்து, மகன் சோகத்தால் துன்புற்ற அவர், பல்வேறு தெய்வீக அஸ்திரங்களின் அருள் இல்லாததாலும் வருந்தினார்.
7.192.11
उत्स्रष्टुकामः शस्त्राणि ऋषिवाक्यप्रचोदितः ।
तेजसा पूर्यमाणश्च युयुधे न यथा पुरा ॥ ७.१९२.११ ॥
முனிவரின் சொற்களால் தூண்டப்பட்டு ஆயுதங்களைக் கைவிட விரும்பியவராய், தேஜஸால் நிரம்பியிருந்தும் அவர் முன்பு போல் போர் புரியவில்லை.
7.192.12
भूयश्चान्यत्समादाय दिव्यमाङ्गिरसं धनुः ।
शरांश्च ब्रह्मदण्डाभान्धृष्टद्युम्नमयोधयत् ॥ ७.१९२.१२ ॥
மீண்டும் இன்னொரு தெய்வீக ஆங்கிரஸ வில்லை எடுத்து, பிரம்மதண்டத்தைப் போன்ற அம்புகளுடன் திருஷ்டத்யும்னனுடன் போர் செய்தார்.
7.192.13
ततस्तं शरवर्षेण महता समवाकिरत् ।
व्यशातयच्च सङ्क्रुद्धो धृष्टद्युम्नममर्षणम् ॥ ७.१९२.१३ ॥
பின்னர் அவன் பெரும் அம்பு மழையால் அவனை முழுவதுமாக மூடினான்; கோபத்தால் நிறைந்து, பொறுமையற்ற திருஷ்டத்யும்னனை வீழ்த்தினான்.
7.192.14
शरांश्च शतधा तस्य द्रोणश्चिच्छेद सायकैः ।
ध्वजं धनुश्च निशितैः सारथिं चाप्यपातयत् ॥ ७.१९२.१४ ॥
துரோணர் அவனுடைய அம்புகளை நூறு துண்டுகளாக வெட்டினார்; கூரிய அம்புகளால் அவனுடைய கொடி, வில் மற்றும் தேரோட்டியையும் வீழ்த்தினார்.
7.192.15
धृष्टद्युम्नः प्रहस्यान्यत्पुनरादाय कार्मुकम् ।
शितेन चैनं बाणेन प्रत्यविध्यत्स्तनान्तरे ॥ ७.१९२.१५ ॥
திருஷ்டத்யும்னன் நகைத்தவாறு மற்றொரு வில்லை மீண்டும் எடுத்து, கூர்மையான அம்பால் அவனை மார்பின் நடுவில் துளைத்தான்.
7.192.16
सोऽतिविद्धो महेष्वासोऽसम्भ्रान्त इव संयुगे ।
भल्लेन शितधारेण चिच्छेदास्य पुनर्धनुः ॥ ७.१९२.१६ ॥
அந்த மகா வில்லாளி, கடுமையாகத் துளைக்கப்பட்டும் போரில் கலங்காதவனைப் போல் இருந்தான்; கூர்மையான முனையுள்ள பல்லத்தால் மீண்டும் அவனுடைய வில்லை வெட்டினான்.
7.192.17
यच्चास्य बाणविकृतं धनूंषि च विशाम्पते ।
सर्वं चिच्छेद दुर्धर्षो गदां खङ्गं च वर्जयन् ॥ ७.१९२.१७ ॥
ஓ மன்னா! அம்புகளால் சிதைக்கப்பட்ட அவனுடைய எல்லா வில்களையும் அந்த வெல்ல முடியாதவன் வெட்டினான்; ஆனால் கதையையும் வாளையும் விட்டுவிட்டான்.
7.192.18
धृष्टद्युम्नं च विव्याध नवभिर्निशितैः शरैः ।
जीवितान्तकरैः क्रुद्धः शिलाधौतैः परन्तपः ॥ ७.१९२.१८ ॥
எதிரிகளை வாட்டுபவன் கோபத்துடன் திருஷ்டத்யும்னனையும் ஒன்பது கூர்மையான அம்புகளால் துளைத்தான்; அவை உயிரை முடிப்பவை, கல்லில் தீட்டப்பட்டவை.
7.192.19
धृष्टद्युम्नोऽथ तस्याश्वान्खरथाश्वैर्महारथः ।
व्यामिश्रयदमेयात्मा ब्राह्ममस्त्रमुदीरयन् ॥ ७.१९२.१९ ॥
பின்னர் மஹாரதி திருஷ்டத்யும்னன், அளவற்ற ஆன்மா கொண்டவன், பிரம்மாஸ்திரத்தை ஏவி அவனுடைய குதிரைகளை கழுதை போன்ற குதிரைகளுடன் கலந்தான்.
7.192.20
ते मिश्रा बह्वशोभन्त जवना वातरंहसः ।
पारावतसवर्णाश्च शोणाश्च भरतर्षभ ॥ ७.१९२.२० ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, கலந்த அந்தக் குதிரைகள், காற்றின் வேகம் கொண்டவை, புறா நிறமும் சிவப்பு நிறமும் கொண்டவை, மிகவும் ஒளிர்ந்தன.
7.192.21
यथा सविद्युतो मेघा नदन्तो जलदागमे ।
तथा रेजुर्महाराज मिश्रिता रणमूर्धनि ॥ ७.१९२.२१ ॥
மின்னலுடன் கூடிய மேகங்கள் மழைக்காலம் வரும்போது முழங்கி ஒளிர்வது போல, மகாராஜாவே, போர்க்களத்தின் முன்னணியில் கலந்தவை ஒளிர்ந்தன.
7.192.22
ईषाबन्धं चक्रबन्धं रथबन्धं तथैव च ।
प्राणाशयदमेयात्मा धृष्टद्युम्नस्य स द्विजः ॥ ७.१९२.२२ ॥
அளவற்ற ஆன்மா கொண்ட திருஷ்டத்யும்னனின், அந்த த்விஜன், நுகத்தடி பந்தம், சக்கர பந்தம், ரத பந்தம் ஆகியவற்றையும் உயிர்மூச்சைக் கட்டுப்படுத்தும் அஸ்திரத்தால் கட்டினான்.
7.192.23
स च्छिन्नधन्वा पाञ्चाल्यो निकृत्तध्वजसारथिः ।
उत्तमामापदं प्राप्य गदां वीरः परामृशत् ॥ ७.१९२.२३ ॥
வில் அறுபட்டு, கொடியும் சாரதியும் வெட்டுண்ட பாஞ்சால வீரன் மிகப்பெரிய ஆபத்தை அடைந்து கதையைப் பற்றிக்கொண்டான்.
7.192.24
तामस्य विशिखैस्तीक्ष्णैः क्षिप्यमाणां महारथः ।
निजघानः शरैर्द्रोणः क्रुद्धः सत्यपराक्रमः ॥ ७.१९२.२४ ॥
அவன் அந்தக் கதையை கூர்மையான அம்புகளால் வீசிக்கொண்டிருந்தபோது, கோபம் கொண்ட, உண்மைப் பராக்கிரமம் கொண்ட மஹாரதி துரோணன் அம்புகளால் அவனை வீழ்த்தினான்.
7.192.25
तां तु दृष्ट्वा नरव्याघ्रो द्रोणेन निहतां शरैः ।
विमलं खङ्गमादत्त शतचन्द्रं च भानुमत् ॥ ७.१९२.२५ ॥
துரோணரின் அம்புகளால் அவள் வீழ்த்தப்பட்டதைக் கண்ட மனிதர்களில் புலி, தூய வாளையும் ஒளிரும் சதசந்திர கேடயத்தையும் எடுத்துக்கொண்டான்।
7.192.26
असंशयं तथाभूतः पाञ्चाल्यः साध्वमन्यत ।
वधमाचार्यमुख्यस्य प्राप्तकालं महात्मनः ॥ ७.१९२.२६ ॥
ஐயமின்றி, அந்நிலையில் பாஞ்சால இளவரசன் சரியாகவே நினைத்தான்: ஆசிரியர்களில் தலைசிறந்த மகாத்மாவின் வதம் உரிய காலம் வந்துவிட்டது என்று.
7.192.27
ततः स रथनीडस्थं स्वरथस्य रथेपया ।
अगच्छदसिमुद्यम्य शतचन्द्रं च भानुमत् ॥ ७.१९२.२७ ॥
பின்னர் அவன் தன் தேரின் இருக்கையில் நின்றவனை, தேரைக் கைப்பற்றும் விருப்பத்துடன், வாளை உயர்த்தி, சதசந்திரமும் ஒளிரும் கேடயமும் கொண்டு நோக்கிச் சென்றான்।
7.192.28
चिकीर्षुर्दुष्करं कर्म धृष्टद्युम्नो महारथः ।
इयेष वक्षो भेत्तुं स भारद्वाजस्य संयुगे ॥ ७.१९२.२८ ॥
கடினமான செயலைச் செய்ய விரும்பிய மகாரதன் திருஷ்டத்யும்னன், போரில் பாரத்வாஜரின் (துரோணரின்) மார்பைப் பிளக்க விரும்பினான்।
7.192.29
सोऽतिष्ठद्युगमध्ये वै युगसन्नहनेषु च ।
जघनार्धेषु चाश्वानां तत्सैन्याः समपूजयन् ॥ ७.१९२.२९ ॥
அவன் நுகத்தடியின் நடுவிலும், நுகத்தடிக் கட்டுகளிலும், குதிரைகளின் பின்புறத்திலும் நின்றான்; அவனுடைய படையினர் அவனை வணங்கிப் போற்றினர்.
7.192.30
तिष्ठतो युगपालीपु शोणानप्यधितिष्ठतः ।
नापश्यदन्तरं द्रोणस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ७.१९२.३० ॥
நுகத்தடிக் காவலர்களின் மீதும், சிவந்த குதிரைகளின் மீதும் நின்றபோதும் துரோணருக்கு ஓர் இடைவெளியும் தெரியவில்லை; அது அற்புதம் போல் ஆனது.
7.192.31
क्षिप्रं श्येनस्य चरतो यथैवामिषगृद्धिनः ।
तद्वदासीदभीसारो द्रोमपार्षतयो रणे ॥ ७.१९२.३१ ॥
இறைச்சிக்கு ஆசைப்படும் பருந்து விரைந்து பாய்வதைப் போல, போரில் துரோணரும் பார்ஷதரும் ஒருவரை நோக்கி ஒருவர் விரைந்து பாய்ந்தனர்.
7.192.32
तस्य पारावतानश्वान्रथशक्त्या पराभिनत् ।
सर्वानेकैकशो द्रोणो रक्तानश्वान्विवर्जयन् ॥ ७.१९२.३२ ॥
துரோணர் அவனுடைய புறா நிறக் குதிரைகள் அனைத்தையும் ரத-சக்தி ஆயுதத்தால் ஒவ்வொன்றாக வீழ்த்தினார்; சிவப்புக் குதிரைகளை மட்டும் விட்டுவைத்தார்.
7.192.33
ते हता न्यपतन्भूमौ धृष्टद्युम्नस्य वाजिनः ।
शोणास्तु पर्यमुच्यन्त रथबन्धाद्विशाम्पते ॥ ७.१९२.३३ ॥
அந்தக் குதிரைகள் கொல்லப்பட்டு திருஷ்டத்யும்னனின் நிலத்தில் வீழ்ந்தன; ஆனால் ஓ மக்கள் தலைவரே, சிவப்புக் குதிரைகள் ரதப் பிணைப்பிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டன.
7.192.34
तान्हयान्निहतान्दृष्ट्वा द्विजाग्र्येण स पार्षतः ।
नामृष्यत युधां श्रेष्ठो याज्ञसेनिर्महारथः ॥ ७.१९२.३४ ॥
அந்தக் குதிரைகள் துரோணரால் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு, போர்வீரர்களில் சிறந்த மகாரதியான யஜ்ஞசேனனின் மகன் பார்ஷதன் அதைப் பொறுக்கவில்லை.
7.192.35
विरथः स गृहीत्वा तु खङ्गं खङ्गभृतां वरः ।
द्रोणमभ्यपतद्राजन्वैनतेय इवोरगम् ॥ ७.१९२.३५ ॥
தேரில்லாத அவர், வாள் ஏந்தியவர்களில் சிறந்தவர், வாளை எடுத்துக்கொண்டு ஓ அரசே, கருடன் பாம்பின்மேல் பாய்வதுபோல் துரோணரை நோக்கிப் பாய்ந்தார்.
7.192.36
तस्य रूपं बभौ राजन्भारद्वाजं जिघांसतः ।
यथा रूपं पुरा विष्णोर्हिरण्यकशिपोर्वधे ॥ ७.१९२.३६ ॥
ஓ அரசே, பரத்வாஜரின் மகனான துரோணரைக் கொல்ல விரும்பிய அவனுடைய உருவம், முன்பு ஹிரண்யகசிபுவைக் கொன்றபோது விஷ்ணுவின் உருவம் ஒளிர்ந்ததுபோல் ஒளிர்ந்தது.
7.192.37
स तदा विविधान्मर्गान्प्रवरांश्चैकविंशतिम् ।
दर्शयामास कौरव्य पार्षतो विचरन्रणे ॥ ७.१९२.३७ ॥
அப்போது அவன் இருபத்தொன்று வகையான சிறந்த நடைமுறைகளைக் காட்டினான், குருவின் வழித்தோன்றலே; போர்க்களத்தில் சுற்றித் திரிந்த பார்ஷதன் அவ்வாறு செய்தான்.
7.192.38
भ्रान्तुमुद्धान्तमाविद्धमाप्लुतं प्रसृतं सृतम् ।
परिवृत्तं निवृत्तं च खङ्गं चर्म च धारयन् ॥ ७.१९२.३८ ॥
வாளையும் கேடயத்தையும் ஏந்தி, சுழன்றும், திரும்பியும், வீசியும், பாய்ந்தும், முன்னேறியும், பின்வாங்கியும், திரும்பியும், மீண்டும் வந்தும் இருந்தான்.
7.192.39
सम्पातं समुदीर्णं च दर्शयामास पार्षतः ।
भारतं कौशिकं चैव सात्वतं चैव शिक्षया। ॥ ७.१९२.३९ ॥
பார்ஷதன் சம்பாதம், சமுதீர்ணம் ஆகியவற்றைக் காட்டினான்; பயிற்சியின்படி பாரத, கௌசிக, சாத்வத முறைகளையும் காட்டினான்.
7.192.40
दर्शयन्व्यचरद्युद्धे द्रोणस्यान्तचिकीर्षया ।
चरतस्तस्य तान्मर्गान्विचित्रान्खङ्गचर्मिणः।
व्यस्मयन्त रणे योधा देवताश्च समागताः ॥ ७.१९२.४० ॥
துரோணரை அழிக்கும் விருப்பத்தால் போரில் அந்த அற்புத முறைகளைக் காட்டி அவன் நகர்ந்தான். வாளும் கேடயமும் ஏந்திய அவனுடைய அந்த விசித்திர நகர்வுகளைக் கண்டு போர்வீரர்களும் வந்திருந்த தேவர்களும் வியந்தனர்.
7.192.41
ततः शरसहस्रेण शतचन्द्रमपातयत् ।
चर्म खङ्गं च सम्बाधे धृष्टद्युम्नस्य स द्विजः ॥ ७.१९२.४१ ॥
அப்போது அந்த துவிஜன் (துரோணர்) நெரிசலில் ஆயிரம் அம்புகளால் திருஷ்டத்யும்னனின் நூற்றுப்பிறைக் கேடயத்தையும் வாளையும் வீழ்த்தினான்.
7.192.42
ये तु वैतस्तिका नाम शरा आसन्नयोधिनः ।
निकृष्टयुद्धे द्रोणस्य नान्येषां सन्ति ते शराः ॥ ७.१९२.४२ ॥
வைதஸ்திகம் என்ற பெயருடைய அம்புகள் நெருக்கப் போரில் துரோணருடையவை; அந்த அம்புகள் மற்றவர்களிடம் இல்லை.
7.192.43
ऋते शारद्वतात्पर्थाद्द्रौणेर्वैकर्तनात्तथा ।
प्रद्युम्नयुयुधानाभ्यामभिमन्योश्च भारत ॥ ७.१९२.४३ ॥
பாரதா, சாரத்வதன் கிருபரையும், துரோணரின் மகனையும், விகர்தனனின் மகன் கர்ணனையும், பிரத்யும்னன், யுயுதானன், அபிமன்யு ஆகியோரையும் தவிர—
7.192.44
अथास्येषु समाधत्त दृढं परमसम्मतम् ।
अन्तेवासिनमाचार्यो जिघांसुः पुत्रसम्मितम् ॥ ७.१९२.४४ ॥
பின்னர் ஆசிரியர் துரோணர், மகனைப் போன்ற அந்த மிகப் பிரியமான சீடனைக் கொல்ல விரும்பி, தம் அம்புகளை உறுதியாகக் குறிபார்த்தார்.
7.192.45
तं शरैर्दशभिस्तीक्ष्णैश्चिच्छेद शिनिपुङ्गवः ।
पश्यतस्तव पुत्रस्य कर्णस्य च महात्मनः।
ग्रस्तमाचार्यमुख्येन धृष्टद्युम्नममोचयत् ॥ ७.१९२.४५ ॥
சினியர்களில் சிறந்த சாத்யகி, கூர்மையான பத்து அம்புகளால் அதை வெட்டினார். உமது மகனும் மகாத்மா கர்ணனும் பார்த்திருக்க, ஆசிரியர்களில் முதன்மையான துரோணரால் பிடிக்கப்பட்ட திருஷ்டத்யும்னனை விடுவித்தார்.
7.192.46
चरन्तं रथमार्गेषु सात्यकिं सत्यविक्रमम् ।
द्रोणकर्मान्तरगतं कृपस्यापि च भारत।
अपश्येतां महात्मानौ विष्वक्सेनधनञ्जयौ ॥ ७.१९२.४६ ॥
பாரதா, தேர்ப்பாதைகளில் சஞ்சரித்தவரும், உண்மையான வீரமுடையவருமான சாத்யகி, துரோணரின் போர்ச்செயலுக்கும் கிருபரின் போருக்கும் இடையே சென்றிருந்ததை, அந்த இரு மகாத்மாக்களான விஷ்வக்சேனரும் (கிருஷ்ணன்) தனஞ்சயனும் (அர்ஜுனன்) கண்டனர்.
7.192.47
अपूजयेतां वार्ष्णेयं ब्रुवाणौ साधुसाध्विति ।
दिव्यान्यस्त्राणि सर्वेषां युधि निघ्न्तमच्युतम् ॥ ७.१९२.४७ ॥
"சாது! சாது!" என்று சொல்லி அவ்விருவரும் வார்ஷ்ணேயனை (சாத்யகியை) பாராட்டினர். போரில் எல்லோருடைய தெய்வீக அஸ்திரங்களையும் அழித்த அச்யுதனையும் (கிருஷ்ணன்) அவர்கள் போற்றினர்.
7.192.48
धनञ्जयस्ततः कृष्णमब्रवीत्पश्य केशव ।
आचार्यरथमुख्यानां मध्ये क्रीडन्मधूद्वहः ॥ ७.१९२.४८ ॥
அப்போது தனஞ்சயன் கிருஷ்ணனிடம், "கேசவா, பார், ஆசிரியர்களின் முதன்மையான தேர்வீரர்களுக்கு நடுவே மதுவைக் கொன்ற அவன் விளையாடுகிறான்!" என்றான்.
7.192.49
आनन्दयति मां भूयः सात्यकिः परवीरहा ।
माद्रीपुत्रौ च भीमं च राजानं च युधिष्ठिरम् ॥ ७.१९२.४९ ॥
எதிரி வீரர்களைக் கொல்லும் சாத்யகி மீண்டும் என்னை மகிழ்விக்கிறான்; மாத்ரியின் இரு மகன்களையும், பீமனையும், அரசன் யுதிஷ்டிரனையும் அவன் மகிழ்விக்கிறான்.
7.192.50
यच्छिक्षयाऽनुद्धतः सन्रणे चरति सात्यकिः ।
महारथानुपक्रीडन्वृष्णीनां कीर्तिवर्धनः ॥ ७.१९२.५० ॥
யாருடைய பயிற்சியால் சாத்யகி போரில் அகந்தையின்றிச் செல்கிறானோ, மகாரதர்களுக்கு இடையே விளையாடுபவனாய், விருஷ்ணிகளின் புகழை வளர்ப்பவனாய்.
7.192.51
तमेते प्रतिनन्दन्ति सिद्धाः सैन्याश्च विस्मिताः ।
अजय्यं समरे दृष्ट्वा साधुसाध्विति सात्यकिम्।
योधाश्चोभयतः सर्वे कर्मभिः समपूजयन् ॥ ७.१९२.५१ ॥
சித்தர்களும் இரு படைகளும் வியந்து அவனை வாழ்த்துகின்றனர்; போரில் வெல்ல முடியாத சாத்யகியைக் கண்டு "சாது, சாது" என்கின்றனர்; இருபுறத்துப் போர்வீரர்களும் அனைவரும் அவனது செயல்களால் அவனைப் போற்றுகின்றனர்.