மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.199
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.199.1
साङ्गा वेदा यथान्यायं येनाधीता महात्मना ।
यस्मिन्साक्षाद्धनुर्वेदो हीनिषेवे प्रतिष्ठितः ॥ ७.१९९.१ ॥
எவர் அங்கங்களுடன் கூடிய வேதங்களை முறைப்படி கற்றாரோ, எவரிடம் நேரடியாக தனுர்வேதம் நிலைபெற்றிருந்ததோ, அந்த மகாத்மா.
7.199.2
यस्य प्रसादात्कुर्वन्ति कर्माणि पुरुषर्षभाः ।
अमानुषाणि सङ्ग्रामे देवैरसुकराणि च ॥ ७.१९९.२ ॥
எவருடைய அருளால் புருஷ சிறந்தோர் போரில் மனிதரல்லாத செயல்களைச் செய்கின்றனரோ, தேவர்களுக்கும் கடினமானவற்றை.
7.199.3
तस्मिन्नाक्रुश्यति द्रोणे समक्षं पापकर्मणा ।
नीचं कर्म कृतं तेन क्षुद्रेण गुरुघातिना ॥ ७.१९९.३ ॥
பாவச் செயலாளன் அனைவரின் முன்னிலையில் துரோணரை இகழ்ந்தான்; அந்தக் கீழ்மையான, குருகொலையாளி இழிந்த செயலைச் செய்தான்.
7.199.4
नामर्षं तत्र कुर्वन्ति धिक्क्षात्रं धिगमर्षिताम् ॥ ७.१९९.४ ॥
அங்கே எவரும் சினம் காட்டவில்லை. க்ஷத்திரிய குலத்துக்கு இகழ்ச்சி; சினத்துக்கும் இகழ்ச்சி.
7.199.5
पार्थाः सर्वे च राजानः पृथिव्यां ये धनुर्धराः ।
श्रुत्वा किमाहुः पाञ्चाल्यं तन्ममाचक्ष्व सञ्जय ॥ ७.१९९.५ ॥
பிருதையின் மக்களும், பூமியில் வில்லேந்திய எல்லா அரசர்களும் பாஞ்சால இளவரசனின் சொற்களைக் கேட்டு என்ன சொன்னார்கள்? சஞ்சயா, அதை எனக்குச் சொல்.
7.199.6
श्रुत्वा द्रुपदपुत्रस्य ता वाचः क्रूरकर्मणः ।
तूष्णीं बभूवू राजानः सर्व एव विशाम्पते ॥ ७.१९९.६ ॥
துருபதனின் மகனின் அந்த கொடிய சொற்களைக் கேட்டு, மக்களின் தலைவனே, எல்லா அரசர்களும் மௌனமாயினர்.
7.199.7
अर्जुनस्तु कटाक्षेण जिह्मं विप्रेक्ष्य पार्षतम् ।
सबाष्पमतिनिःश्वस्य धिग्धिगित्येव चाब्रवीत् ॥ ७.१९९.७ ॥
அர்ஜுனன் பக்கவாட்டுப் பார்வையால் பார்ஷதனை சினத்துடன் நோக்கி, கண்ணீருடன் ஆழ்ந்த பெருமூச்சு விட்டு, "சீ, சீ" என்று கூறினான்.
7.199.8
युधिष्ठिरश्च भीमश्च यमौ कृष्णस्तथाऽपरे ।
आसन्सुव्रीडिता राजन्सात्यकिस्त्वब्रवीदिदम् ॥ ७.१९९.८ ॥
யுதிஷ்டிரனும் பீமனும், இரட்டையரும், கிருஷ்ணனும், மற்றவர்களும் மிகவும் வெட்கமடைந்தனர், அரசே. அப்போது சாத்யகி இதைக் கூறினான்.
7.199.9
नेहास्ति पुरुषः कश्चिद्य इमं पापपूरुषम् ।
भाषमाणमकल्याणं शीघ्रं हन्यान्नराधमम् ॥ ७.१९९.९ ॥
இங்கே இந்தப் பாவியும், தீயவனும், மனிதருள் கீழ்ப்பட்டவனுமான இவன் பேசிக்கொண்டிருக்கையில், இவனை உடனே கொல்லக்கூடிய எந்த மனிதனும் இல்லையா?
7.199.10
एते त्वां पाण्डवाः सर्वे कुत्सयन्ति विवित्सया ।
कर्मणा तेन पापेन श्वपाकं ब्राह्मणा इव ॥ ७.१९९.१० ॥
இந்த பாண்டவர்கள் அனைவரும், அறிந்துகொள்ளும் ஆர்வத்தால், அந்தப் பாவச்செயலின் பொருட்டு உன்னை இகழ்கின்றனர்; பிராமணர்கள் நாய்-சமைப்பவனை இகழ்வது போல்.
7.199.11
एतत्कृत्वा महत्पापं निन्दितः सर्वसाधुभिः ।
न लज्जसे कथं वक्तुं समितिं प्राप्य शोभनाम् ॥ ७.१९९.११ ॥
இந்தப் பெரும் பாவத்தைச் செய்து, எல்லா நல்லோராலும் இகழப்பட்ட நீ, இந்த அழகிய சபைக்கு வந்து பேசுவதற்கு வெட்கப்படவில்லையா?
7.199.12
कथं च शतधा जिह्वा न ते मूर्धा च दीर्यते ।
गुरुमाक्रोशतः क्षुद्र न चाधर्मेण पात्यसे ॥ ७.१९९.१२ ॥
அற்பனே, குருவை நிந்திக்கும் உன் நாக்கு ஏன் நூறு துண்டுகளாகப் பிளக்கவில்லை? உன் தலையும் ஏன் பிளக்கவில்லை? அதர்மத்தால் நீ ஏன் வீழ்த்தப்படவில்லை?
7.199.13
वाच्यस्त्वमसि पार्थैश्च सर्वैश्चान्धकवृष्णिभिः ।
यत्कर्म कलुषं कृत्वा श्लाघसे जनसंसदि ॥ ७.१९९.१३ ॥
நீ பார்த்தர்களாலும் அந்தக-விருஷ்ணிகள் அனைவராலும் நிந்திக்கத் தக்கவன்; கொடிய செயலைச் செய்துவிட்டு மக்கள் சபையில் நீ புகழ்ந்துகொள்கிறாய்.
7.199.14
अकार्यं तादृशं कृत्वा पुनरेव गुरुं क्षिपन् ।
वध्यस्त्वं न त्वयार्थोऽस्ति मुहूर्तमपि जीवता ॥ ७.१९९.१४ ॥
இப்படிப்பட்ட தகாத செயலைச் செய்துவிட்டு மீண்டும் குருவை இகழும் நீ கொல்லப்படத் தக்கவன்; உயிரோடு இருப்பதால் உனக்கு ஒரு கணமும் பயன் இல்லை.
7.199.15
कस्त्वेतद्व्यवसेत्पायं त्वदन्यः पुरुषाधम ।
निगृह्य केशेषु वधं गुरोर्धर्मात्मनः सतः ॥ ७.१९९.१५ ॥
கீழ்மகனே! உன்னைத் தவிர வேறு யார் இதைச் செய்யத் துணிவான்—தர்மாத்மாவும் நல்லவருமான குருவைத் தலைமுடியைப் பிடித்து கொல்லும் எண்ணம் கொள்வதற்கு?
7.199.16
सप्तावरे तथा पूर्वे बान्धवास्ते निमञ्जिताः ।
यशसा च परित्यक्तास्त्वां प्राप्य कुलपांसनम् ॥ ७.१९९.१६ ॥
குலத்தைக் கெடுப்பவனான உன்னைப் பெற்றதால், உன் முன்னோரும் பின்னோரும் ஏழு தலைமுறை உறவினர்கள் மூழ்கிவிட்டனர்; புகழையும் இழந்துவிட்டனர்.
7.199.17
उक्तवांश्चापि यत्पार्थे भीष्मं प्रति नरर्षभ ।
तथान्तो विहितस्तेन स्वयमेव महात्मना ॥ ७.१९९.१७ ॥
நரசிரேஷ்டனே! பார்த்தனிடம் பீஷ்மரைப் பற்றி நீ சொன்னதைப் போலவே, அந்த மகாத்மா தானே அவரது முடிவை நிர்ணயித்துக்கொண்டார்.
7.199.18
तस्यापि तव सोदर्यो निहन्ता पापकृत्तमः ।
नान्यः पाञ्चालपुत्रेभ्यो विद्यते भुवि पापकृत् ॥ ७.१९९.१८ ॥
அவருக்கும் உன் உடன்பிறந்தவனும், மிகக் கொடிய பாவியுமான கொலையாளி; பூமியில் பாஞ்சால மகன்களைத் தவிர வேறு பாவி எவரும் இல்லை.
7.199.19
स चापि सृष्टः पित्रा ते भीष्मस्यान्तकरः किल ।
शिखण्डी रक्षितस्तेन स च मृत्युर्महात्मनः ॥ ७.१९९.१९ ॥
உன் தந்தையால் படைக்கப்பட்ட அவனும், பீஷ்மருக்கு முடிவைத் தருபவனாக, நிச்சயமாக சிகண்டியால் காக்கப்பட்டவன்; அவனே அந்த மகாத்மாவின் மரணமும் ஆவான்.
7.199.20
पाञ्चालाश्चलिता धर्मात्क्षुद्रा मित्रगुरुद्रुहः ।
त्वां प्राप्य सहसोदर्यं धिक्कृतं सर्वसाधुभिः ॥ ७.१९९.२० ॥
தருமத்திலிருந்து விலகிய, கீழ்மையான, நண்பர்களையும் குருக்களையும் துரோகம் செய்யும் பாஞ்சாலர்கள், உன் சகோதரனை எதிர்கொண்டு, நல்லோர் அனைவராலும் இகழப்பட்டவர்கள்.
7.199.21
पुनश्चेदीदृशीं वाचं मत्समीपे वदिष्यसि ।
शिरस्ते पोथयिष्यामि गदया वज्रकल्पया ॥ ७.१९९.२१ ॥
மீண்டும் என் முன்னிலையில் இத்தகைய சொற்களைச் சொன்னால், வஜ்ரம் போன்ற கதையால் உன் தலையை நொறுக்குவேன்.
7.199.22
त्वां च ब्रह्महणं दृष्ट्वा जनः सूर्यमवेक्षते ।
ब्रह्महत्या हि ते पापं प्रायश्चित्तार्थमात्मनः ॥ ७.१९९.२२ ॥
நீ பிராமண-கொலையாளி என்று கண்ட மக்கள் சூரியனைப் பார்க்கின்றனர்; பிராமணக் கொலையின் பாவம் உனக்கே உண்டு, அதற்கான பிராயச்சித்தம் உனக்கேயாகும்.
7.199.23
पाञ्चालक सुदुर्वृत्त ममैव गुरुमग्रतः ।
गुरोर्गुरुं च भूयोऽपि क्षिपन्नैव हि लज्जसे ॥ ७.१९९.२३ ॥
ஓ பாஞ்சாலனே, மிகக் கொடியவனே! என் குருவின் முன்னிலையிலேயே, குருவின் குருவையும் மீண்டும் மீண்டும் இகழ்ந்தும் நீ வெட்கப்படவில்லையே.
7.199.24
तिष्ठतिष्ठ सहस्वैकं गदापातमिमं मम ।
तव चापि सहिष्येऽहं गदापाताननेकशः ॥ ७.१९९.२४ ॥
நில், நில்! என் இந்தக் கதைப் பிரகாரத்தை ஒரு முறை தாங்கிக்கொள்; உன் கதைப் பிரகாரங்களையும் நான் பலமுறை தாங்குவேன்.
7.199.25
सात्वतेनैवमाक्षिप्तः पार्षतः परुषाक्षरम् ।
संरब्धं सात्यकिं प्राह सङ्क्रुद्धः प्रहसन्निव ॥ ७.१९९.२५ ॥
சாத்வதனால் இவ்வாறு கடுஞ்சொற்களால் நிந்திக்கப்பட்ட பார்ஷதன் (திருஷ்டத்யும்னன்), கோபத்துடன் சிரிப்பவன் போல் சீற்றமுற்ற சாத்யகியிடம் கூறினான்.
7.199.26
श्रूयतेश्रूयते चेति क्षम्यते चेति माधव ।
सदाऽनार्योऽशुभः साधुं पुरुषं क्षेप्तुमिच्छति ॥ ७.१९९.२६ ॥
'கேட்கப்படுகிறது, கேட்கப்படுகிறது, மன்னிக்கப்படுகிறது' — ஓ மாதவா! கீழ்மையும் தீமையுமான மனிதன் எப்போதும் நல்லவனை நிந்திக்க விரும்புகிறான்.
7.199.27
क्षमा प्रशस्यते लोके न तु पापोऽर्हति क्षमाम् ।
क्षमावन्तं हि पापात्मा जितोऽयमिति मन्यते ॥ ७.१९९.२७ ॥
உலகில் பொறுமை புகழப்படுகிறது; ஆனால் பாவி பொறுமைக்கு தகுதியற்றவன். பாவியான மனிதன் பொறுமையுள்ளவனை 'இவன் தோற்றுவிட்டான்' என்று நினைக்கிறான்.
7.199.28
स त्वं क्षुद्रसमाचारो नीचात्मा पापनिश्चयः ।
आकेशाग्रान्नखाग्राच्च वक्तव्यो वक्तुमिच्छसि ॥ ७.१९९.२८ ॥
அந்த நீ, கீழ்மை நடத்தையும், தாழ்ந்த மனமும், பாவத்தில் உறுதியும் கொண்டவன் — தலைமுடியின் நுனி முதல் நகத்தின் நுனி வரை நிந்திக்கப்பட வேண்டியவன், ஆயினும் நீ பேச விரும்புகிறாய்.
7.199.29
वरं हि ते मृतिः पाप न च ते चित्तमीदृशम् ।
श्रोतुं वक्तव्यतामूलं नीचाचाराश्च मानवाः।
परान्क्षिपन्ति दोषेण स्वेषु दोषेष्वदृष्टयः ॥ ७.१९९.२९ ॥
ஓ பாவியே! உனக்கு மரணமே மேலானது; உன் மனம் நிந்தனையின் மூலத்தைக் கேட்கத் தக்கதல்ல. கீழ்மை நடத்தையுள்ள மனிதர்கள் பிறரைக் குற்றத்தால் நிந்திக்கிறார்கள்; தங்கள் சொந்தக் குற்றங்களைக் காண்பதில்லை.
7.199.30
यः स भूरिश्रवाश्छिन्नभुजः प्रायगतस्त्वया ।
वार्यमाणेन हि हतस्ततः पापतरं नु किम् ॥ ७.१९९.३० ॥
அந்த பூரிசிரவஸ் — கைகள் வெட்டப்பட்டு, மரணநிலையில் விழுந்திருந்தவன் — அவனை நீ (தடுக்கப்பட்ட போதிலும்) கொன்றாய். அதைவிட பெரிய பாவம் வேறு என்ன?
7.199.31
प्रेषमाणो मया द्रोणो दिव्येनास्त्रेण संयुगे ।
विसृष्टशस्त्रो निहतः किं तत्र कुर दुष्कृतम् ॥ ७.१९९.३१ ॥
போரில் நான் செலுத்திய தெய்வீக அஸ்திரத்தால் துரோணர் ஆயுதங்களைக் கீழே வைத்த நிலையில் கொல்லப்பட்டார். அதில் என்ன தீய செயல் நடந்தது?
7.199.32
अयुध्यमानं यस्त्वाजौ तथा प्रायगतं मुनिम् ।
छिन्नबाहुं परैर्हन्यात्सात्यके स कथं वदेत् ॥ ७.१९९.३२ ॥
போரில் போர் செய்யாதவனையும், அவ்வாறே உயிர்விடும் உண்ணாவிரதத்தில் இருக்கும் முனிவனையும், கை துண்டிக்கப்பட்டவனையும் எதிரிகள் கொன்றால், சாத்யகியே, அவன் எப்படிப் பேச முடியும்?
7.199.33
निहत्य त्वां पदा भूमौ स विकर्षति वीर्यवान् ।
किं तदा न निहंस्येनं भूत्वा पुरुषसत्तमः ॥ ७.१९९.३३ ॥
உன்னைத் தரையில் காலால் வீழ்த்தி அந்த வீரன் இழுக்கிறான். மனிதர்களில் சிறந்தவனே, அப்போது நீ அவனை ஏன் கொல்லவில்லை?
7.199.34
त्वया पुनरनार्येण पूर्वं पार्थेन निर्जितः ।
यदा तदा हतः शूरः सौमदत्तिः प्रतापवान् ॥ ७.१९९.३४ ॥
நீ அநாரியனாக முன்பு பார்த்தனால் தோற்கடிக்கப்பட்டபோது, சோமதத்தனின் வீரமும் பராக்கிரமமும் மிக்க மகன் கொல்லப்பட்டான்; அப்போதும் நீ அவ்வாறே செய்தாய்.
7.199.35
यत्रयत्र तु पाण्डूनां द्रोणो द्रावयते चमूम् ।
किरञ्छरसहस्राणि तत्रतत्र प्रयाम्यहम् ॥ ७.१९९.३५ ॥
துரோணர் பாண்டவர்களின் படையை எங்கெங்கு விரட்டுகிறாரோ, அங்கங்கே ஆயிரக்கணக்கான அம்புகளைப் பொழிந்தபடி நான் செல்கிறேன்.
7.199.36
स त्वमेवंविधं कृत्वा कर्म चण्डालवत्स्वयम् ।
वक्तुमर्हसि वक्तव्यः कस्मात्त्वं परुषाण्यथ ॥ ७.१९९.३६ ॥
இத்தகைய செயலைச் செய்துவிட்டு, சண்டாளனைப் போல நீயே பேச வேண்டியவன்; ஆனால் நீ ஏன் கடுஞ்சொற்களைப் பேசுகிறாய்? உனக்குப் பதில் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது.
7.199.37
कर्ता त्वं कर्मणो ह्यस्य नाहं वृष्णिकुलाधम ।
पापानां च त्वमावासः कर्मणां मा पुनर्वद ॥ ७.१९९.३७ ॥
விருஷ்ணி குலத்தில் இழிந்தவனே, இச்செயலின் செய்தவன் நீயே, நானல்ல. பாவங்களுக்கும் பாவச் செயல்களுக்கும் இருப்பிடம் நீயே. மீண்டும் பேசாதே.
7.199.38
जोषमास्व न मां भूयो वक्तुमर्हस्यतः परम् ।
अधरोत्तरमेतद्वि यन्मां त्वं वक्तुमर्हसि ॥ ७.१९९.३८ ॥
மௌனமாக இரு. இதற்குமேல் என்னிடம் மீண்டும் பேசாதே. நீ என்னிடம் சொல்ல முயல்வது தலைகீழானது.
7.199.39
अथ वक्ष्यसि मां मौर्ख्याद्भूयः परुषमीदृशम् ।
गमयिष्यामि बाणैस्त्वां युधि वैवस्वतक्षयम् ॥ ७.१९९.३९ ॥
நீ அறியாமையால் மீண்டும் இத்தகைய கடுஞ்சொற்களைச் சொன்னால், போரில் அம்புகளால் உன்னை வைவஸ்வதனின் உலகுக்கு அனுப்புவேன்.
7.199.40
न चैव मूर्ख धर्मेण केवलेनैव शक्यते ।
तेषामपि ह्यधर्मेण चेष्टितं शृणु यादृशम् ॥ ७.१९९.४० ॥
மூடனே, தருமத்தால் மட்டுமே எதுவும் அடையப்படுவதில்லை. அவர்களின் நடத்தையும் அதர்மத்தால் நிகழ்ந்தது; அது எத்தகையது என்று கேள்.
7.199.41
वञ्चितः पाण्डवः पूर्वमधर्मेण युधिष्ठिरः ।
द्रौपदी च परिक्लिष्टा तथाऽधर्मेण सात्यके ॥ ७.१९९.४१ ॥
முன்பு பாண்டவன் யுதிஷ்டிரன் அதர்மத்தால் வஞ்சிக்கப்பட்டான்; சாத்யகியே, அவ்வாறே திரௌபதியும் அதர்மத்தால் துன்புறுத்தப்பட்டாள்.
7.199.42
प्रव्राजिता वनं सर्वे पाण्डवाः सह कृष्णया ।
सर्वस्वमपकृष्टं च तथाऽधर्मेण बालिश ॥ ७.१९९.४२ ॥
பாண்டவர்கள் அனைவரும் கிருஷ்ணையுடன் காட்டுக்குத் துரத்தப்பட்டனர்; அவர்களின் செல்வம் முழுவதும் அதர்மத்தால் பறிக்கப்பட்டது, அறிவிலியே.
7.199.43
अधर्मेणापकृष्टश्च मद्रराजः परैरितः ।
अधर्मेण तथा बालः सौभद्रो विनिपातितः ॥ ७.१९९.४३ ॥
அதர்மமாக வீழ்த்தப்பட்ட மத்ரராஜன் எதிரிகளால் இங்கே வீழ்த்தப்பட்டான்; அவ்வாறே பாலகனான சௌபத்ரனும் அதர்மமாக வீழ்த்தப்பட்டான்.
7.199.44
इतोऽप्यधर्मेण हतो भीष्मः परपुरञ्जयः ।
भूरिश्रवा ह्यधर्मेण त्वया धर्मविदा हतः ॥ ७.१९९.४४ ॥
இங்கும் அதர்மமாகவே எதிரி நகரங்களை வென்ற பீஷ்மர் கொல்லப்பட்டார்; தர்மம் அறிந்த நீயே பூரிஷ்ரவஸை அதர்மமாகக் கொன்றாய்.
7.199.45
एवं परैराचरितं पाण्डवेयैश्च संयुगे ।
रक्षमाणैर्जयं वीरैर्धर्मज्ञैरपि सात्वत ॥ ७.१९९.४५ ॥
இவ்வாறு எதிரிகளும், பாண்டவர்களும் போரில் நடந்துகொண்டனர்; ஓ சாத்வதா, தர்மம் அறிந்த வீரர்களும் வெற்றியைக் காக்கும்போது அவ்வாறே செய்தனர்.
7.199.46
दुर्ज्ञेयः स परो धर्मस्तथाऽधर्मश्च दुर्विदः ।
युध्यस्व कौरवैः सार्धं मा गाः पितृनिवेशनम् ॥ ७.१९९.४६ ॥
உயர்ந்த தர்மமும் அறிய கடினம்; அதர்மமும் புரிந்துகொள்ள கடினம்; கௌரவர்களுடன் சேர்ந்து போரிடு, உன் தந்தையின் இல்லத்திற்குச் செல்லாதே.
7.199.47
एवमादीनि वाक्यानि क्रूराणि परुषाणि च ।
श्रावितः सात्यकिः श्रीमानाकम्पित इवाभवत् ॥ ७.१९९.४७ ॥
இத்தகைய கொடிய, கடுமையான சொற்களைக் கேட்ட புகழ்மிக்க சாத்யகி நடுங்கியவன் போலானான்.
7.199.48
तच्छ्रुत्वा क्रोधताम्राक्षः सात्यकिस्त्वाददे गदाम् ।
विनिः श्वस्य यथा सर्पः प्रणिधाय रथे धनुः ॥ ७.१९९.४८ ॥
அதைக் கேட்டு, கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடைய சாத்யகி கதையை எடுத்தான்; பாம்பு போல் பெருமூச்சுவிட்டுத் தேரில் வில்லை வைத்தான்.
7.199.49
ततोऽभिपत्य पाञ्चाल्यं संरम्भेणेदमब्रवीत् ।
न त्वां वक्ष्यामि परुषं हनिष्ये त्वां वधक्षमम् ॥ ७.१९९.४९ ॥
பின்னர் பாஞ்சால்யனை நோக்கிப் பாய்ந்து, கோபத்துடன் இவ்வாறு கூறினான்: 'நான் உன்னிடம் கடுஞ்சொல் கூறமாட்டேன்; வதைக்குத் தகுந்த உன்னை நான் கொல்வேன்.'
7.199.50
तमापतन्तं सहसा महाबलममर्षणम् ।
पाञ्चाल्यायाभिसङ्क्रुद्धमन्तकायान्तकोपमम् ॥ ७.१९९.५० ॥
திடீரெனப் பாஞ்சால்யனை நோக்கி விரைந்து வந்த அந்த மகாபலசாலியும் பொறுக்காதவனும் கடுங்கோபமுடையவனுமான அவனை, மரணனைப் போன்றவனாக இருந்தான்.
7.199.51
चोदितो वासुदेवेन भीमसेनो महाबलः ।
अवप्लुत्य रथात्तूर्णं बाहुभ्यां समवारयत् ॥ ७.१९९.५१ ॥
வாசுதேவனால் தூண்டப்பட்ட மகாபலசாலி பீமசேனன், தேரிலிருந்து விரைவாகக் குதித்து, தன் கைகளால் அவனைத் தடுத்து நிறுத்தினான்.
7.199.52
द्रवमाणं तथा क्रुद्धं सात्यकिं पाण्डवो बली ।
प्रस्पन्दमानमादाय जगाम बलिनं बलात् ॥ ७.१९९.५२ ॥
அவ்வாறு பாய்ந்தும் கோபத்துடனும் இருந்த சாத்யகியை வலிமையான பாண்டவன் பிடித்தான்; துடித்துக்கொண்டிருந்த அந்த வலியவனை வலுவுடன் தூக்கிக்கொண்டு சென்றான்.
7.199.53
स्थित्वा विष्टभ्य चरणौ भीमेन शिनिपुङ्गवः ।
निगृहीतः पदे षष्ठे बलेन बलिनां वरः ॥ ७.१९९.५३ ॥
கால்களை உறுதியாக ஊன்றி நின்ற சினி குலத்தின் சிறந்த காளையை, ஆறாவது அடியில் பீமன் வலுவாக நிறுத்தினான்; அந்த வலியவர்களில் சிறந்தவன் அவன்.
7.199.54
अवरुह्य रथात्तूर्णं ध्रियमाणं बलीयसा ।
उवाच श्लक्ष्णया वाचा सहदेवो विशाम्पते ॥ ७.१९९.५४ ॥
வலியவனால் பிடிக்கப்பட்டவனிடம், தேரிலிருந்து விரைவாக இறங்கி, சகதேவன், ஓ விசாம்பதியே, மென்மையான சொற்களால் கூறினான்.
7.199.55
अस्माकं पुरुषव्याघ्र मित्रमन्यन्न विद्यते ।
परमन्धकवृष्णिभ्यः पाञ्चलेभ्यश्च मारिष ॥ ७.१९९.५५ ॥
புருஷவ்யாக்ரரே, அந்தகர், விருஷ்ணிகள் மற்றும் பாஞ்சாலர்களைத் தவிர எங்களுக்கு வேறு நண்பர் இல்லை, மாரிஷா.
7.199.56
तथैवान्धकवृष्णीनां तथैव च विशेषतः ।
कृष्णस्य च तथाऽस्मत्तो मित्रमन्यन्न विद्यते ॥ ७.१९९.५६ ॥
அதுபோலவே அந்தகர், விருஷ்ணிகளுக்கும், குறிப்பாக கிருஷ்ணனுக்கும், அவ்வாறே எங்களிடமிருந்தும் வேறு நண்பர் இல்லை.
7.199.57
पाञ्चालानां च वार्ष्णेय समुद्रान्तां विचिन्वताम् ।
नान्यदस्ति परं मित्रं यथा पाण्डववृष्णयः ॥ ७.१९९.५७ ॥
வார்ஷ்ணேயரே, கடல் வரை தேடினாலும் பாஞ்சாலர்களுக்கு பாண்டவர்களும் விருஷ்ணிகளும் போல வேறு சிறந்த நண்பர் இல்லை.
7.199.58
स भवानीदृशं मित्रं मन्यते च यथा भवान् ।
भवन्तश्च यथाऽस्माकं भवतां च तथा वयम् ॥ ७.१९९.५८ ॥
நீங்கள் அத்தகைய நண்பரை நினைப்பது போல, நீங்கள் எங்களுக்கும், நாங்கள் உங்களுக்கும் அவ்வாறே.
7.199.59
स एवं सर्वधर्मज्ञ मित्रधर्ममनुस्मरन् ।
नियच्छ मन्युं पाञ्चाल्यात्प्रशाम्य शिनिपुङ्गवा ॥ ७.१९९.५९ ॥
சர்வதர்மம் அறிந்தவரே, இவ்வாறு நட்புக்கடமையை நினைத்து, பாஞ்சாலன் மீதான கோபத்தை அடக்கி சாந்தமாகுங்கள், சினிபுங்கவரே.
7.199.60
पार्षतस्य क्षम त्वं वै क्षमतां पार्षतश्च ते ।
वयं क्षमयितारश्च किमन्यत्र शमाद्भवेत् ॥ ७.१९९.६० ॥
நீ பார்ஷதனை மன்னிப்பாய்; பார்ஷதனும் உன்னை மன்னிக்கட்டும். நாங்கள் மன்னிப்பு வேண்டுபவர்கள்; அமைதியைத் தவிர வேறு என்ன இருக்க முடியும்?
7.199.61
प्रशाम्यमाने शैनेये सहदेवेन मारिष ।
पाञ्चालराजस्य सुतः प्रहसन्निदमब्रवीत् ॥ ७.१९९.६१ ॥
ஷைநேயன் சகதேவனால் சமாதானப்படுத்தப்பட்டபோது, ஓ மாரிஷரே, பாஞ்சால அரசனின் மகன் சிரித்துக்கொண்டு இதைக் கூறினான்.
7.199.62
मुञ्चमुञ्च शिनेः पौत्रं भीम युद्धमदान्वितम् ।
आसादयतु मामेष धराधरमिवानिलः ॥ ७.१९९.६२ ॥
ஓ பீமா, போர் மயக்கத்தில் இருக்கும் சினியின் பேரனை விடு. இவன் என்னை மலையை காற்று தாக்குவது போல் தாக்கட்டும்.
7.199.63
यावदस्य शितैर्बाणैः संरम्भं विनयाम्यहम् ।
युद्धश्रुद्धां च कौन्तेय जीवितं चास्य संयुगे ॥ ७.१९९.६३ ॥
ஓ குந்தியின் மகனே, கூரான அம்புகளால் இவனுடைய கோபத்தையும் போர் ஆர்வத்தையும் நான் அடக்கும் வரை, போரில் இவனுடைய உயிரும் நிலைக்கட்டும்.
7.199.64
किं नु शक्यं मया कर्तुं यत्कार्यमिदमुच्यताम् ।
सुमहत्पाण्डुपुत्राणामायान्त्येते हि कौरवाः ॥ ७.१९९.६४ ॥
நான் என்ன செய்ய முடியும்? இந்தச் செயல் எதுவென்று சொல்லப்படட்டும். பாண்டுவின் மகன்களின் மிகப் பெரிய படை முன்னேறுகிறது; இந்தக் கௌரவர்களும் அவர்களை நோக்கி வருகிறார்கள்.
7.199.65
अथवा फल्गुनः सर्वान्वारयिष्यति संयुगे ।
अहमप्यस्य मूर्धानं पातयिष्यामि सायकैः ॥ ७.१९९.६५ ॥
அல்லது பல்குனன் போரில் அனைவரையும் தடுப்பான். நானும் என் அம்புகளால் இவனுடைய தலையை விழச் செய்வேன்.
7.199.66
मन्यते च्छिन्नबाहुं मां भूरिश्रवसमाहवे ।
उत्सृजैनमहं चैनमेष वा मां हनिष्यति ॥ ७.१९९.६६ ॥
போரில் பூரிசிரவஸ் என்னைக் கை வெட்டுண்டவனாக நினைக்கிறான். இவனை விடு; நானும் இவனை விடுவேன்; அல்லது இவன் என்னைக் கொல்வான்.
7.199.67
शृण्वन्पाञ्चालवाक्यानि सात्यकिः सर्पवच्छ्वसन् ।
भीमबाह्वन्तरे सक्तो विस्फुरत्यनिशं बली ॥ ७.१९९.६७ ॥
பாஞ்சாலர்களின் சொற்களைக் கேட்டபடி, பாம்பைப் போல் பெருமூச்சு விட்டு, பீமனின் புஜங்களுக்கிடையே பிணைந்து சாத்யகி இடைவிடாமல் துடித்துக்கொண்டிருந்தான், அந்த வலியவன்.
7.199.68
तौ वृषाविव नर्दन्तौ बलिनौ बाहुशालिनौ ।
त्वरया वासुदेवश्च धर्मराजश्च मारिष।
यत्नेन महता वीरौ वारयामासतुस्ततः ॥ ७.१९९.६८ ॥
ஐயா, காளைகளைப் போல் முழங்கிய, வலியவர்களும் தோள் வலிமை கொண்டவர்களுமான அந்த இரு வீரர்களை, வாசுதேவரும் தருமராஜரும் விரைந்து பெரு முயற்சியுடன் தடுத்து நிறுத்தினார்கள்.
7.199.69
निवार्य परमेष्वासौ कोपसंरक्तलोचनौ ।
युयुत्सूनपरान्सङ्ख्ये प्रतीयुः क्षत्रियर्षभाः ॥ ७.१९९.६९ ॥
கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடைய, சிறந்த வில்லாளிகளான அந்த இருவரையும் தடுத்து நிறுத்திவிட்டு, போரை விரும்பிய மற்றவர்களை நோக்கி, க்ஷத்திரியர்களில் சிறந்தவர்கள் திரும்பினார்கள்.