மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.21
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.21.1
ततो युधिष्ठिरो द्रोणं दृष्ट्वान्तिकमुपागतम् ।
महता शरवर्षेण प्रत्यगृह्णादभीतवत् ॥ ७.२१.१ ॥
அப்போது யுதிஷ்டிரர் அருகில் வந்த துரோணரைக் கண்டு, அஞ்சாதவரைப் போல பெரும் அம்புமழையால் அவரை எதிர்கொண்டார்.
7.21.2
ततो हलहलाशब्द आसीद्यौधिष्ठिरे बले ।
जिघृक्षति महासिंहे गजानामिव यूथपम् ॥ ७.२१.२ ॥
அப்போது யுதிஷ்டிரரின் படையில் கடும் ஆரவாரம் எழுந்தது; யானைக் கூட்டத் தலைவனைப் பிடிக்க விரும்பும் பெரும் சிங்கத்தைப் போல.
7.21.3
दृष्ट्वा द्रोणं ततः शूरः सत्यजित्सत्यविक्रमः ।
युधिष्ठिरमभिप्रेप्सुराचार्यं समुपाद्रवत् ॥ ७.२१.३ ॥
அப்போது துரோணரைக் கண்ட வீரன் சத்யஜித், உண்மையான வீரமுடையவன், யுதிஷ்டிரரை அடையும் விருப்பத்துடன் ஆசிரியர் நோக்கி விரைந்தான்.
7.21.4
तत आचार्यपाञ्चाल्यौ युयुधाते महाबलौ ।
विक्षोभयन्तौ तत्सैन्यमिन्द्रवैरोचनाविव ॥ ७.२१.४ ॥
அப்போது ஆசிரியரும் பாஞ்சாலனும், பெரும் வலிமையுடைய இருவரும், அந்தப் படையை கலக்கியபடி, இந்திரனும் விரோசனனும் போல போரிட்டனர்.
7.21.5
ततो द्रोणं महेष्वासः सत्यजित्सत्यविक्रमः ।
अविध्यन्निशिताग्रेण परमास्त्रं विदर्शयन् ॥ ७.२१.५ ॥
அப்போது மகா வில்லாளி சத்யஜித், உண்மையான வீரமுடையவன், கூரிய முனை அம்புகளால் துரோணரைத் துளைத்து, உயர்ந்த அஸ்திரத்தைக் காட்டினான்.
7.21.6
तथास्य सारथेः पञ्च शरान्सर्पविषोपमान् ।
अमुञ्चदन्तकप्रख्यान्संमुमोहास्य सारथिः ॥ ७.२१.६ ॥
அவ்வாறே அவன் துரோணரின் தேரோட்டியின் மீது பாம்பு விஷம் போலவும் யமனைப் போலவும் இருந்த ஐந்து அம்புகளை எய்தான்; அவருடைய தேரோட்டி மயங்கிவிட்டான்.
7.21.7
अथास्य सहसाऽविध्यद्धयान्दशभिराशुगैः ।
दशभिर्दशभिः क्रुद्ध उभौ च पार्ष्णिसारथी ॥ ७.२१.७ ॥
பின்னர் அவன் சினத்துடன் உடனே அவனுடைய குதிரைகளை பத்துப் பத்து அம்புகளால் துளைத்தான், அவனுடைய இரு பின்புற சாரதிகளையும் துளைத்தான்.
7.21.8
मण्डलं तु समावृत्य विचरन्पृतनामुखे ।
ध्वजं चिच्छेद च क्रुद्धो द्रोणस्यामित्रकर्षणः ॥ ७.२१.८ ॥
படைமுகத்தில் வட்டமாகச் சுற்றித் திரிந்து, சினத்துடன் எதிரிகளை வருத்தும் அவன் துரோணரின் கொடியை அறுத்தான்.
7.21.9
द्रोणस्तु तत्समालोक्य चरितं तस्य संयुगे ।
मनसा चिन्तयामास प्राप्तकालमरिन्दमः ॥ ७.२१.९ ॥
போரில் அவனுடைய அந்தச் செயலைக் கண்ட துரோணர், காலம் வந்துவிட்டது என்று மனதில் எண்ணினார், எதிரிகளை அடக்குபவர் அவர்.
7.21.10
ततः सत्यजितं तीक्ष्णैर्दशभिर्मर्मभेदभिः ।
अविध्यच्छीघ्रमाचार्यश्छित्त्वाऽस्य सशरं धनुः ॥ ७.२१.१० ॥
பின்னர் ஆசிரியர் கூர்மையான, மர்மங்களைத் துளைக்கும் பத்து அம்புகளால் சத்யஜித்தை விரைவாகத் துளைத்தார், அவனுடைய அம்புடன் கூடிய வில்லையும் வெட்டினார்.
7.21.11
स शीघ्रतरमादाय धनुरन्यत्प्रतापवान् ।
द्रोणमब्यहनद्राजंस्त्रिंशता कङ्कपत्रिभिः ॥ ७.२१.११ ॥
அந்த வலிமையுள்ளவன் மிக விரைவாக மற்றொரு வில்லை எடுத்து, அரசே, கங்க இறகுள்ள முப்பது அம்புகளால் துரோணரைத் தாக்கினான்.
7.21.12
दृष्ट्वा सत्यजिता द्रोणं ग्रस्यमानमिवाहवे ।
वृकः शरशतैस्तीक्ष्णैः पाञ्चाल्यो द्रोणमार्दयत् ॥ ७.२१.१२ ॥
போரில் துரோணர் விழுங்கப்படுவது போல் சத்யஜித்தால் இருப்பதைக் கண்டு, பாஞ்சாலன் வ்ருகன் கூர்மையான நூற்றுக்கணக்கான அம்புகளால் துரோணரை வருத்தினான்.
7.21.13
सञ्छाद्यमानं समरे द्रोणं दृष्ट्वा महारथम् ।
चुक्रुशुः पाण्डवा राजन्वस्त्राणि दुधुवुश्च ह ॥ ७.२१.१३ ॥
அரசே, போரில் மகாரதி துரோணர் அம்புகளால் மூடப்பட்டிருப்பதைக் கண்டு பாண்டவர்கள் கூக்குரலிட்டு தங்கள் ஆடைகளை அசைத்தனர்.
7.21.14
वृकस्तु परमक्रुद्धो द्रोणं षष्ट्या स्तनान्तरे ।
विव्याध बलवान्राजंस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ७.२१.१४ ॥
அரசே, மிகவும் சினந்த வலிமையான வ்ருகன் துரோணரின் மார்பின் நடுவில் அறுபது அம்புகளால் தாக்கினான்; அது அற்புதம் போல் ஆயிற்று.
7.21.15
द्रोणस्तु शरवर्षेण च्छाद्यमानो महारथः ।
वेगं चक्रे महावेगः क्रोधादुद्वृत्य चक्षुषी ॥ ७.२१.१५ ॥
ஆனால் அம்பு மழையால் மூடப்பட்ட மகாரதி துரோணர், கோபத்தால் கண்களை உருட்டி மிகுந்த வேகத்துடன் முன்னேறினார்.
7.21.16
ततः सत्यजितश्चापं छित्त्वा द्रोणो वृकस्य च ।
षड्भिः ससूतं सहयं शरैर्द्रोणोऽवधीद्वृकम् ॥ ७.२१.१६ ॥
பின்னர் துரோணர் சத்யஜித்தின் வில்லையும் வ்ருகனின் வில்லையும் அறுத்து, ஆறு அம்புகளால் தேரோட்டி, குதிரைகளுடன் வ்ருகனைக் கொன்றார்.
7.21.17
अथान्यद्धनुरादाय सत्यजिद्वेगवत्तरम् ।
साश्वं ससूतं विशिखैर्द्रोणं विव्याध सध्वजम् ॥ ७.२१.१७ ॥
பின்னர் சத்யஜித் மற்றொரு வில்லை எடுத்து மிக வேகமாக அம்புகளால் துரோணரை அவரது குதிரைகள், தேரோட்டி, கொடியுடன் தாக்கினான்.
7.21.18
स तन्न ममृषे द्रोणः पाञ्चाल्येनार्दितो मृधे ।
ततस्तस्य विनाशाय सत्वरं व्यसृजच्छरान् ॥ ७.२१.१८ ॥
போரில் பாஞ்சாலனால் வருத்தப்பட்ட துரோணர் அதைப் பொறுக்கவில்லை; பின்னர் அவனை அழிக்கும் பொருட்டு விரைவாக அம்புகளைச் செலுத்தினார்.
7.21.19
हयान्ध्वजं धनुर्मुष्टिमुभौ च पार्ष्णिसारथी ।
अवाकिरत्ततो द्रोणः शरवर्षैः सहस्रशः ॥ ७.२१.१९ ॥
பின்னர் துரோணர் ஆயிரக்கணக்கான அம்பு மழைகளால் குதிரைகளையும், கொடியையும், வில்லின் பிடியையும், இரு பின்புறத் தேரோட்டிகளையும் மூடினார்.
7.21.20
तथा सञ्छिद्यमानेषु कार्मुकेषु पुनःपुनः ।
पाञ्चाल्यः परमास्त्रज्ञः शोणाश्वं समयोधयत् ॥ ७.२१.२० ॥
இவ்வாறு வில்கள் மீண்டும் மீண்டும் அறுபட்ட போதும், உயர்ந்த அஸ்திரங்களை அறிந்த பாஞ்சால இளவரசன் சோணாசுவனுடன் போரிட்டான்.
7.21.21
स सत्यजितमालोक्य तथोदीर्णं महाहवे ।
अर्धचन्द्रेण चिच्छेद शिरस्तस्य महात्मनः ॥ ७.२१.२१ ॥
பெரும் போரில் அவ்வாறு வெகுண்டெழுந்த சத்யஜித்தைக் கண்டு, அவன் அர்த்தசந்திர அம்பால் அந்த மகாத்மாவின் தலையை வெட்டினான்.
7.21.22
तस्मिन्हते महामात्रे पाञ्चालानां महारथे ।
अपायाज्जवनैरश्वैर्द्रोणात्त्रस्तो युधिष्ठिरः ॥ ७.२१.२२ ॥
பாஞ்சாலர்களின் அந்த மகாரதி மகாமாத்தியன் கொல்லப்பட்டதும், துரோணருக்கு அஞ்சிய யுதிட்டிரன் வேகமான குதிரைகளில் தப்பி ஓடினான்.
7.21.23
पाञ्चालाः केकया मात्स्याश्चेदिकारूशकोसलाः ।
युधिष्ठिरमभीप्सन्तो दृष्ट्वा द्रोणमुपाद्रवन् ॥ ७.२१.२३ ॥
பாஞ்சாலர், கேகயர், மத்ஸ்யர், சேதியர், காருஷர், கோசலர் ஆகியோர் யுதிட்டிரனைக் காக்க விரும்பி துரோணரைக் கண்டு அவர்மேல் பாய்ந்தனர்.
7.21.24
ततो युधिष्ठिरं प्रेप्सुराचार्यः शत्रुपूगहा ।
व्यधमत्तान्यनीकानि तूलराशिमिवानलः ॥ ७.२१.२४ ॥
பின்னர் யுதிட்டிரனை அடைய விரும்பிய, பகைவர் கூட்டங்களை அழிக்கும் ஆசாரியர் அந்தப் படைகளை பஞ்சுக்குவியலைத் தீ சிதறடிப்பது போல சிதறடித்தார்.
7.21.25
निर्दहन्तमनीकानि तानि तानि पुनःपुनः ।
द्रोणं मत्स्यादवरजः शतानीकोऽभ्यवर्तत ॥ ७.२१.२५ ॥
அந்தந்தப் படைகளை மீண்டும் மீண்டும் எரித்துக்கொண்டிருந்த துரோணரை மத்ස்யனின் இளைய சகோதரன் சதானீகன் தாக்கினான்.
7.21.26
सूर्यरश्मिप्रतीकाशैः कर्मारपरिमार्जितैः ।
षड्भिः ससूतं सहयं द्रोणं विद्ध्वाऽनदद्भृशम् ॥ ७.२१.२६ ॥
சூரியக் கதிர்களைப் போன்ற, கொல்லன் தீட்டிய ஆறு அம்புகளால் துரோணரையும் அவரது தேரோட்டி, குதிரைகளையும் துளைத்து அவன் பெரிதாக முழங்கினான்.
7.21.27
क्रूराय कर्मणे युक्तश्चिकीर्षुः कर्म दुष्करम् ।
अवाकिरच्छरशतैर्भारद्वाजं महारथम् ॥ ७.२१.२७ ॥
கொடிய செயலைச் செய்யத் துணிந்து, கடினமான செயலைச் செய்ய விரும்பிய அவன் நூற்றுக்கணக்கான அம்புகளால் பாரத்வாஜரும் பெருந்தேர்வீரருமான துரோணரை மூடினான்.
7.21.28
तस्य नानदतो द्रोणः शिरः कायात्सकुण्डलम् ।
क्षुरेणापाहरत्तुर्णं ततो मत्स्याः प्रदुद्रुवुः ॥ ७.२१.२८ ॥
கர்ஜித்துக்கொண்டிருந்த அவனது தலையை துரோணர் கூர்மையான க்ஷுரம் அம்பால் குண்டலத்துடன் உடலிலிருந்து விரைவாக வெட்டினார்; பின்னர் மத்ஸ்யர்கள் ஓடினர்.
7.21.29
मत्स्याञ्जित्वाऽजयच्चेदीन्करूशान्केकयानपि ।
पाञ्चालान्सृञ्जयान्पाण्डून्भारद्वाजः पुनःपुनः ॥ ७.२१.२९ ॥
மத்ஸ்யர்களை வென்று, பாரத்வாஜர் சேதிகளையும், கரூஷர்களையும், கேகயர்களையும், பாஞ்சாலர்களையும், சிருஞ்சயர்களையும், பாண்டவர்களையும் மீண்டும் மீண்டும் வென்றார்.
7.21.30
तं दहन्तमनीकानि क्रुद्धमग्निं यथा वनम् ।
दृष्ट्वा रुक्मरथं वीरं समकम्पन्त सृञ्जयाः ॥ ७.२१.३० ॥
காட்டை எரிக்கும் கோபமான நெருப்பைப் போல படைகளை எரித்துக்கொண்டிருந்த பொன்னிறத் தேரையுடைய அந்த வீரனைக் கண்டு சிருஞ்சயர் நடுங்கினர்.
7.21.31
उभाभ्यां सन्दधानस्य धनुरस्याशुकारिणः ।
ज्याघोषो निघ्नतोऽमित्रान्दिक्षुसर्वासु शुश्रुवे ॥ ७.२१.३१ ॥
இரு கைகளாலும் வில்லை வளைத்து விரைவாக அம்பு எய்யும் அவனது வில்லின் நாண் ஒலி, எதிரிகளை வீழ்த்திக்கொண்டிருக்கையில் எல்லாத் திசைகளிலும் கேட்டது.
7.21.32
नागानश्वान्पदातींश्च रथिनो गजसादिनः ।
रौद्रा हस्तवता मुक्ताः प्रमथ्नन्ति स्म सायकाः ॥ ७.२१.३२ ॥
யானைகள், குதிரைகள், காலாட்படை, தேர்வீரர்கள், யானைப்படை வீரர்கள்—கையால் எய்யப்பட்ட கொடிய அம்புகள் அவர்களை நசுக்கின.
7.21.33
नानद्यमानः पर्जन्यो मिश्रवातो हिमात्यये ।
अश्मवर्षमिवावर्षन्परेषां भयमादधत् ॥ ७.२१.३३ ॥
பனிக்காலத்தின் முடிவில் இடியுடன் காற்று கலந்த மேகம் கல் மழை பொழிவதுபோல், எதிரிகளுக்கு அச்சத்தை உண்டாக்கியது.
7.21.34
सर्वा दिशः समचरत्सैन्यं विक्षोभयन्निव ।
बली शूरो महेष्वासो मित्राणामभयङ्करः ॥ ७.२१.३४ ॥
எல்லாத் திசைகளிலும் சுற்றித் திரிந்து படையைக் கலக்குவதுபோல் இருந்தான்—வலிமையும் வீரமும் கொண்ட மாபெரும் வில்லாளி, நண்பர்களுக்கு அபயமளிப்பவன்.
7.21.35
तस्य विद्युदिवाभ्रेषु चापं हेमपरिष्कृतम् ।
दिक्षु सर्वासु पश्यामो द्रोणस्यामिततेजसः ॥ ७.२१.३५ ॥
மேகங்களில் மின்னலைப் போல் பொன்னால் அழகுபடுத்தப்பட்ட அவனது வில்லை எல்லாத் திசைகளிலும் கண்டோம்—அளவற்ற தேஜஸ் கொண்ட துரோணரின்.
7.21.36
शोभमानां ध्वजे चास्य वेदीमद्राक्ष्य भारत ।
हिमवच्छिखराकारं चरतः संयुगे भृशम् ॥ ७.२१.३६ ॥
பாரதா, அவனது கொடியில் விளங்கிய வேதியைக் கண்டோம்—இமயச் சிகரத்தின் வடிவுடையது; போரில் அவன் மிகவும் சுற்றித் திரிந்தான்.
7.21.37
द्रोणस्तु पाण्डवानीके चकार कदनं महत् ।
यथा दैत्यगणे विष्णुः सुरासुरनमस्कृतः ॥ ७.२१.३७ ॥
துரோணர் பாண்டவப் படையில் பெரும் அழிவை உண்டாக்கினார், தைத்தியர் கூட்டத்தின் நடுவே தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் வணங்கப்படும் விஷ்ணு செய்வதைப் போல.
7.21.38
स शूरः सत्यवाक्प्राज्ञो बलवान्सत्यविक्रमः ।
महानुभावः कल्पान्ते रौद्रां भीरुविभीषणाम् ॥ ७.२१.३८ ॥
அவன் வீரன், சத்தியம் பேசுபவன், ஞானி, வலிமையானவன், உண்மையான பராக்கிரமம் கொண்டவன், மிகுந்த ஆற்றல் படைத்தவன்; கல்பாந்தத்தில் நிகழும் பயங்கரமானவனும் கோழைகளை நடுங்கச் செய்பவனுமான (படை) [உண்டாக்கினான்].
7.21.39
कवचोर्मिध्वजावर्तां मर्त्यकूलापहारिणीम् ।
गजवाजिमहाग्राहामसिमीनां दुरासदाम् ॥ ७.२१.३९ ॥
கவசங்களே அலைகளாய், கொடிகளே சுழல்களாய், மனிதக் கரைகளை அடித்துச் செல்லும்; யானைகளும் குதிரைகளுமே பெரும் முதலைகளாய், வாள்களே மீன்களாய், அணுக முடியாததாய் (இருந்தது).
7.21.40
वीरास्यिशर्करां रौद्रां भेरीमुरजकच्छपाम् ।
चर्मवर्मप्लवां घोरां केशशैवलशाद्वलाम् ॥ ७.२१.४० ॥
வீரர்களின் எலும்புகளே கூழாங்கற்களாய், பயங்கரமானதும், பேரிகையும் முரசும் ஆமைகளாய், கேடயமும் கவசமும் படகுகளாய், கொடுமையானதும், மயிர்களே பாசியும் புல்லுமாய்.
7.21.41
शरौघिणीं धनुःस्रोतां बाहुपन्नगसङ्कुलाम् ।
रणभूमिवहां तीव्रां कुरुसृञ्जयवाहिनीम् ॥ ७.२१.४१ ॥
அம்புகளின் பெருக்குடையது, வில்லே நீரோட்டமாய், கைகளே பாம்புகளாய் நெருங்கியது, போர்க்களத்தை அடித்துச் செல்லும், கடுமையான குரு-சிருஞ்சயர்களின் படை.
7.21.42
मनुष्यशीर्षपाषाणां शक्तिमीनां गदोडुपाम् ।
उष्णीषफेनवसनां विकीर्णान्त्रसरीसृपाम् ॥ ७.२१.४२ ॥
மனிதத் தலைகளே கற்களாய், சக்தி ஆயுதங்களே மீன்களாய், கதைகளே படகுகளாய், தலைப்பாகைகளே நுரையாடையாய், சிதறிய குடல்களே ஊரும் பாம்புகளாய்.
7.21.43
वीरापहारिणीमुग्रां मांसशोमितकर्दमाम् ।
हस्तिग्राहां केतुवृक्षां क्षत्रियाणां निमज्जनीम् ॥ ७.२१.४३ ॥
வீரர்களை அடித்துச் செல்லும், கொடிய, இறைச்சியும் இரத்தமும் கலந்த சேற்றுடைய, யானைகளாகிய முதலைகளைக் கொண்ட, கொடிகளாகிய மரங்களுடைய, சத்திரியர்களை மூழ்கடிக்கும் (நதி).
7.21.44
क्रूरां शरीरसङ्घाटां सादिनक्रां दुरत्ययाम् ।
द्रोणः प्रावर्तयत्तत्र नदीमन्तकगामिनीम् ॥ ७.२१.४४ ॥
கொடூரமான, உடல்களின் குவியலுடைய, குதிரைவீரர்களாகிய முதலைகளுடைய, கடக்க முடியாத — யமனை நோக்கிச் செல்லும் அந்த நதியை துரோணர் அங்கே பெருக்கெடுக்கச் செய்தார்.
7.21.45
क्रव्यादगणसञ्जुष्टां श्वशृगालगणायुताम् ।
निषेवितां महारौद्रैः पिशिताशैः समन्ततः ॥ ७.२१.४५ ॥
ஊன் உண்ணும் கூட்டங்களால் சூழப்பட்ட, நாய்களும் நரிகளும் திரண்ட, மிகக் கொடிய ஊனுண்ணிகள் எங்கும் சூழ்ந்த (நதி).
7.21.46
तं दहन्तमनीकानि रथोदारं कृतान्तवत् ।
सर्वतोऽभ्यद्रवन्द्रोणं कुन्तीपुत्रपुरोगमाः ॥ ७.२१.४६ ॥
யமனைப் போல் படைகளை எரித்துக்கொண்டிருந்த அந்த உன்னத தேர்வீரன் துரோணரை, குந்தியின் மக்களை முன்னிட்டுக்கொண்டு படைகள் எங்கும் தாக்கின.
7.21.47
ते द्रोणं सहिताः शूराः सर्वतः प्रत्यवारयन् ।
गभस्तिभिरिवादित्यं तपन्तं भुवनं यथा ॥ ७.२१.४७ ॥
அந்த வீரர்கள் ஒன்று சேர்ந்து துரோணரை எங்கும் தடுத்தனர், உலகைச் சுடும் சூரியனை அதன் கதிர்கள் சூழ்வது போல.
7.21.48
तं तु शूरं महेष्वासं तावकाऽभ्युद्यतायुधाः ।
राजानो राजपुत्राश्च समन्तात्पर्यवारयन् ॥ ७.२१.४८ ॥
அந்த மகா வில்லாளி வீரரை, உங்கள் அரசர்களும் இளவரசர்களும் ஆயுதங்களை உயர்த்தியவராய் எல்லாப் பக்கமும் சூழ்ந்தனர்.
7.21.49
शिखण्डी तु ततो द्रोणं पञ्चभिर्नतपर्वभिः ।
क्षत्रवर्मा च विंशत्या वसुदानश्च पञ्चभिः ॥ ७.२१.४९ ॥
பின்னர் சிகண்டி துரோணரை ஐந்து வளைந்த முனைகளைக் கொண்ட அம்புகளால் தாக்கினான்; க்ஷத்ரவர்மா இருபது அம்புகளாலும், வசுதானர் ஐந்தாலும் தாக்கினார்கள்.
7.21.50
उत्तमौजास्त्रिभिर्बाणैः क्षत्रदेवश्च सप्तभिः ।
सात्यकिश्च शतेनाजौ युधामन्युस्तथाऽष्टभिः ॥ ७.२१.५० ॥
உத்தமௌஜஸ் மூன்று அம்புகளாலும், க்ஷத்ரதேவர் ஏழாலும், சாத்யகி போரில் நூறாலும், யுதாமன்யு எட்டாலும் தாக்கினர்.
7.21.51
युधिष्ठिरो द्वादशभिर्द्रोणं विव्याध सायकैः ।
धृष्टद्युम्नश्च दशभिश्चेकितानस्त्रिभिः शरैः ॥ ७.२१.५१ ॥
யுதிஷ்டிரர் பன்னிரண்டு அம்புகளால் துரோணரைத் துளைத்தார்; திருஷ்டத்யும்னன் பத்தாலும், சேகிதானன் மூன்று அம்புகளாலும் தாக்கினர்.
7.21.52
ततो द्रोणः सत्यसन्धः प्रभिन्न इव कुञ्जरः ।
अभ्यतीत्य स्थानीकं दृढसेनमपातयत् ॥ ७.२१.५२ ॥
பின்னர் சத்தியசந்தனான துரோணர், மதம் கொண்ட யானை போல் சீறி, படைப்பிரிவைக் கடந்து தൃடசேனனை வீழ்த்தினார்.
7.21.53
ततो राजानमासाद्य प्रहरन्तमभीतवत् ।
अविध्यन्नवभिः क्षेमं स हतःप्रापतद्रथात् ॥ ७.२१.५३ ॥
பின்னர் அரசனை அணுகி, அஞ்சாமல் தாக்கிய அவனை ஒன்பது அம்புகளால் துளைத்தார்; க்ஷேமன் காயமுற்று தேரிலிருந்து விழுந்தான்.
7.21.54
स मध्यं प्राप्य सैन्यानां सर्वाः प्रविचरन्दिशः ।
त्राता ह्यभवदन्येषां न त्रातव्यः कथंचन ॥ ७.२१.५४ ॥
அவன் படையின் நடுப்பகுதியை அடைந்து எல்லாத் திசைகளிலும் திரிந்தான்; அவன் மற்றவர்களுக்குக் காவலனானான், ஆனால் எவ்வகையிலும் காக்கப்படுபவனாக இல்லை.
7.21.55
शिखण्डिनं द्वादशभिर्विंशत्या चोत्तमौजसम् ।
वसुदानं च भल्लेन प्रैषयद्यमसादनम् ॥ ७.२१.५५ ॥
அவர் சிகண்டியை பன்னிரண்டு அம்புகளாலும், உத்தமௌஜஸை இருபது அம்புகளாலும் தாக்கினார்; வசுதானனை ஒரு பல்ல அம்பால் யமலோகத்திற்கு அனுப்பினார்.
7.21.56
अशीत्या क्षत्रवर्माणं षड्विंशत्या सुदक्षिणम् ।
क्षत्रदेवं तु भल्लेन रथनीडाडपातयत् ॥ ७.२१.५६ ॥
அவர் க்ஷத்ரவர்மனை எண்பதாலும், சுதக்ஷிணனை இருபத்தாறாலும் தாக்கினார்; க்ஷத்ரதேவனை ஒரு பல்ல அம்பால் தேரின் இருக்கையிலிருந்து வீழ்த்தினார்.
7.21.57
युधामन्युं चतुःषष्ट्या त्रिंशता चैव सात्यकिम् ।
विद्ध्वा रुक्मरथस्तूर्णं युधिष्ठिरमुपाद्रवत् ॥ ७.२१.५७ ॥
யுதாமன்யுவை அறுபத்துநான்காலும், சாத்யகியை முப்பதாலும் துளைத்துவிட்டு, ருக்மரதன் விரைவாக யுதிஷ்டிரரை நோக்கி ஓடினான்.
7.21.58
ततो युधिष्ठिरः क्षिप्रं गुरुतो राजसत्तमः ।
अपायाञ्जवनैरश्वैः पाञ्चाल्यो द्रोणमभ्ययात् ॥ ७.२१.५८ ॥
பின்னர் அரசர்களில் சிறந்த யுதிஷ்டிரர், ஆசிரியரிடமிருந்து விரைவாக விலகி, வேகமான குதிரைகளால் பாஞ்சால இளவரசன் துரோணரை நோக்கி வந்தார்.
7.21.59
तं द्रोणः सधनुष्कं तु साश्वयन्तारमाक्षिणोत् ।
स हतः प्रापतद्भूमौ रथाज्ज्योतिरिवाम्बरात्।
हत्वा तं विबभौ द्रोणः कुरुभिः परिवारितः ॥ ७.२१.५९ ॥
துரோணர் அவனை வில், குதிரைகள், சாரதியுடன் வீழ்த்தினார். கொல்லப்பட்டு அவன் தேரிலிருந்து ஆகாயத்திலிருந்து விழும் ஒளிபோல நிலத்தில் வீழ்ந்தான். அவனைக் கொன்ற துரோணர் கௌரவர்களால் சூழப்பட்டு ஒளிர்ந்தார்.
7.21.60
वार्धक्षेमिस्तु वार्ष्णेयो द्रोणं विद्ध्वा शरोत्तमैः ।
नवभिश्च महीपालः पुनर्विव्याध पञ्चभिः ॥ ७.२१.६० ॥
வார்த்தக்ஷேமி, விருஷ்ணி குலத்தவன், துரோணரை சிறந்த அம்புகளால் துளைத்தான்; ஒன்பதாலும், பிறகு ஐந்தாலும் அந்த அரசன் மீண்டும் அவரைத் துளைத்தான்.
7.21.61
स सात्यकिश्चतुष्षष्ट्या राजन्विव्याध सायकैः ।
सुचित्रो दशभिर्बाणैर्द्रोणं विद्व्वाऽनदद्बली ॥ ७.२१.६१ ॥
அரசே, சாத்யகி அறுபத்துநான்கு அம்புகளால் அவனைத் துளைத்தான். வலிமையான சுசித்ரன் பத்து அம்புகளால் துரோணரைத் துளைத்து முழங்கினான்.
7.21.62
तं द्रोणः समरे राजञ्शरवर्षैरवाकिरत् ।
अपातयत्तयो द्रोणः सुचित्रं सहसारथिम् ॥ ७.२१.६२ ॥
அரசே, போரில் துரோணர் அம்பு மழையால் அவனை மூடினார். பின்னர் துரோணர் சுசித்திரனையும் அவனுடைய தேரோட்டியையும் வீழ்த்தினார்.
7.21.63
साश्वं च समरे राजन्हतो वै प्रापतत्क्षितौ ।
पात्यमानो महाराज बभौ ज्योतिरिवाम्बरात् ॥ ७.२१.६३ ॥
அரசே, போரில் குதிரைகளுடன் அவன் கொல்லப்பட்டு நிலத்தில் விழுந்தான். மகாராஜனே, வீழ்த்தப்பட்டபோது அவன் வானிலிருந்து விழும் ஒளியைப் போல ஒளிர்ந்தான்.
7.21.64
तस्मिन्हते राजपुत्रे पाञ्चालानां यशस्करे ।
हत द्रोणं हत द्रोणमित्यासीन्निःस्वनो महान् ॥ ७.२१.६४ ॥
பாஞ்சாலர்களின் புகழை உயர்த்திய அந்த இளவரசன் கொல்லப்பட்டபோது, 'துரோணரைக் கொல்லுங்கள்! துரோணரைக் கொல்லுங்கள்!' என்ற பெரும் ஒலி எழுந்தது.
7.21.65
तांस्तथा भृशसंरब्धान्पाञ्चालान्मत्स्यकेकयान् ।
सृञ्जयान्पाण्डवांश्चैव द्रोणो व्यक्षोभयद्बली ॥ ७.२१.६५ ॥
அவ்வாறு மிகவும் சினங்கொண்ட பாஞ்சாலர்களையும், மத்சியர்களையும், கேகயர்களையும், சிருஞ்சயர்களையும், பாண்டவர்களையும் வலிமையான துரோணர் கலங்கடித்தார்.
7.21.66
सात्यकिं चेकितानं च धृष्टद्युम्नशिखण्डिनौ ।
वार्धक्षेमिं चैत्रसेनिं सेनाबिन्दुं सुवर्चसम् ॥ ७.२१.६६ ॥
சாத்யகி, சேகிதானன், திருஷ்டத்யும்னன், சிகண்டி, வார்தக்ஷேமி, சைத்ரசேனி, சேனாபிந்து, சுவர்ச்சஸ் ஆகியோர்.
7.21.67
एतांश्चान्यांश्च सुबहून्नानाजनपदेश्वरान् ।
सर्वान्द्रोणोऽजयद्युद्धे कुरुभिः परिवारितः ॥ ७.२१.६७ ॥
இவர்களையும் வேறு பல நாடுகளின் அரசர்களையும் அனைவரையும், குருக்களால் சூழப்பட்ட துரோணர் போரில் வென்றார்.
7.21.68
तावकाश्च महाराज जयं लब्ध्वा महाहवे ।
पाण्डवेयान्रणे जघ्नुर्द्रवमाणान्समन्ततः ॥ ७.२१.६८ ॥
மகாராஜாவே, உம்முடையவர்கள் அந்த மாபெரும் போரில் வெற்றி பெற்று, போரில் நாலாபுறமும் ஓடிய பாண்டவர்களைக் கொன்றனர்.
7.21.69
ते दानवा इवेन्द्रेण वध्यमाना महात्मना ।
पाञ्चालाः केकया मात्स्याः समकम्पन्त भारत ॥ ७.२१.६९ ॥
பாரதனே, இந்திரனால் கொல்லப்படும் தானவர்களைப் போல, பாஞ்சாலர், கேகயர், மத்சியர் ஆகியோர் நடுங்கினர்.