மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.37
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.37.1
तां प्रभाग्नां चमूं दृष्ट्वा सौभद्रेणामितौजसा ।
दुर्योधनो भृशं क्रुद्धः स्वयं सौभद्रमभ्ययात् ॥ ७.३७.१ ॥
அளவற்ற வலிமை கொண்ட சௌபத்ரன் (அபிமன்யு) அந்தச் சிதைந்த படையைக் கண்டதும், துரியோதனன் மிகுந்த கோபமடைந்து தானே சௌபத்ரனை நோக்கிச் சென்றான்.
7.37.2
ततो राजानमावृत्तं सौभद्रं प्रति संयुगे ।
दृष्ट्वा द्रोणोऽब्रवीद्योधान्परीप्सध्वं नराधिपम् ॥ ७.३७.२ ॥
பின்னர், அரசன் (துரியோதனன்) சௌபத்ரனுக்கு எதிராகப் போரில் திரும்பிச் செல்வதைக் கண்ட துரோணர், "மன்னனைக் காப்பாற்றுங்கள்" என்று வீரர்களிடம் கூறினார்.
7.37.3
पुराऽभिमन्युर्लक्षं नः पश्यतां हन्ति वीर्यवान् ।
तमाद्रवत माभैष्ट क्षिप्रं रक्षत कौरवम्। ॥ ७.३७.३ ॥
"நாங்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில், வலிமைமிக்க அபிமன்யு ஏற்கெனவே எங்கள் லட்சக்கணக்கானோரைக் கொல்கிறான். அவனைத் தாக்குங்கள், அஞ்சாதீர்கள், விரைவாக கௌரவனைக் காப்பாற்றுங்கள்."
7.37.4
एवमुक्तास्ततस्तेन भारद्वाजेन धीमता ।
कृतज्ञानबलोत्सेधाः सुहृदो जितकाशिनः।
त्रास्यमाना भयाद्वीरं परिवव्रुस्तवात्मजम् ॥ ७.३७.४ ॥
அறிவுள்ள பாரத்வாஜர் (துரோணர்) இவ்வாறு கூறியதும், தங்கள் கல்வியும் வலிமையும் கண்டு பெருமிதம் கொண்டவர்களும், தங்களை வெற்றியாளராக எண்ணியவர்களுமான நண்பர்கள், அச்சத்திலிருந்து காக்க உமது வீர மகனைச் சூழ்ந்து கொண்டனர்.
7.37.5
द्रोणो द्रौणिः कृपः कर्णः कृतवर्मा च सौबलः ।
बृहद्बलो मद्रराजो भूरिर्भूरिश्रवाः शलः ॥ ७.३७.५ ॥
துரோணர், துரோணியின் மகன் (அசுவத்தாமன்), கிருபர், கர்ணன், கிருதவர்மன், சௌபலன் (சகுனி), பிருஹத்பலன், மத்ர அரசன் (சல்யன்), பூரி, பூரிச்ரவஸ், சலன்.
7.37.6
पौरवो वृषसेनश्च विसृजन्तः शिताञ्शरान् ।
सौभद्रं शरवर्षेण महता समवाकिरन् ॥ ७.३७.६ ॥
பௌரவனும் விருஷசேனனும் கூரிய அம்புகளை ஏவி, சௌபத்ரன் மீது பெரும் அம்பு மழையால் அவனை முழுவதும் மூடினர்.
7.37.7
सम्मोहयित्वा तमथ दुर्योधनममोचयन् ।
आस्याद्ग्रासमिवाक्षिप्तं ममृषे नार्जुनात्मजः ॥ ७.३७.७ ॥
அவனை மயக்கி, பின்னர் அவர்கள் துரியோதனனை விடுவித்தனர். வாயிலிருந்து பறிக்கப்பட்ட கவளம்போல், அர்ஜுனனின் மகன் அதைப் பொறுக்கவில்லை.
7.37.8
ताञ्शरौघेण महता साश्वसूतान्महारथान् ।
विमुखीकृत्य सौभद्रः सिंहनादमथानदत् ॥ ७.३७.८ ॥
அவர்களை, குதிரைகளும் தேரோட்டிகளும் உடனிருந்த பெரும் தேர்வீரர்களை, பெரும் அம்பு மழையால் புறங்காட்டச் செய்து, சுபத்திரையின் மகன் சிங்க முழக்கமிட்டான்.
7.37.9
तस्य नादं ततः श्रुत्वा सिंहस्येवामिषैषिणः ।
नामृष्यन्त सुसंरब्धाः पुनर्द्रोणमुखा रथाः ॥ ७.३७.९ ॥
அவனுடைய அந்த முழக்கத்தைக் கேட்டு, இறைச்சியைத் தேடும் சிங்கம்போல், துரோணரைத் தலைமையாகக் கொண்ட தேர்வீரர்கள் பெரும் சினங்கொண்டு மீண்டும் அதைப் பொறுக்கவில்லை.
7.37.10
त एनं कोष्ठकीकृत्य रथवंशेन मारिष ।
व्यसृजन्निषुजालानि नानालिङ्गानि सङ्घशः ॥ ७.३७.१० ॥
ஐயா, அவர்கள் அவனைத் தேர் வரிசையால் கூண்டுபோல் சூழ்ந்து, பல குறியீடுகள் கொண்ட அம்பு வலைகளை கூட்டம் கூட்டமாக எய்தனர்.
7.37.11
तान्यन्तरिक्षे चिच्छेद पौत्रस्ते निशितैः शरैः ।
तांश्चैव प्रतिविव्याध तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ७.३७.११ ॥
உன் பேரன் அந்த அம்புகளை வானிலேயே கூரிய அம்புகளால் வெட்டினான்; அவர்களையே திருப்பித் தாக்கவும் செய்தான். அது அதிசயம் போல் ஆனது.
7.37.12
ततो रथपदात्योघाः कुञ्जराः सादिनश्च ह ।
कोपितास्तेन शूरेण शरैराशीविषोपमैः।
परिवब्रुर्जिघांसन्तः सौभद्रमपराजितम् ॥ ७.३७.१२ ॥
பின்னர் தேர், காலாள், யானை, குதிரை வீரர்களின் கூட்டங்கள், அந்த வீரனின் நாகப்பாம்புகள் போன்ற அம்புகளால் சினமுற்று, கொல்ல விரும்பி, வெல்லப்படாத சுபத்திரையின் மகனை சூழ்ந்தனர்.
7.37.13
समुद्रमिव पर्यस्तं त्वदीयं तं बलार्णवम् ।
दधारैकोऽर्जुनिर्बाणैर्वेलेवोद्वृत्तमर्णवम् ॥ ७.३७.१३ ॥
கடல் பொங்கி வருவது போல் உங்கள் அந்தப் படைப் பெருங்கடலை அர்ஜுனனின் மகன் தனியாக தனது அம்புகளால் தடுத்து நிறுத்தினான், கரை பொங்கும் கடலைத் தடுப்பது போல.
7.37.14
शूराणां युध्यमानानां निघ्नतामितरेतरम् ।
अभिमन्योः परेषां च नासीत्कश्चित्पराङ्मुखः ॥ ७.३७.१४ ॥
ஒருவரை ஒருவர் தாக்கிப் போரிட்ட அந்த வீரர்களில் — அபிமன்யுவின் பக்கத்திலும் எதிரிகளின் பக்கத்திலும் — ஒருவரும் புறமுதுகிட்டவர் இல்லை.
7.37.15
तस्मिंस्तु घोरे सङ्ग्रामे वर्तमाने भयङ्करे ।
दुःसहो नवभिर्बाणैरभिमन्युमविध्यत ॥ ७.३७.१५ ॥
அந்தக் கொடிய, அச்சமூட்டும் போர் நடந்துகொண்டிருந்தபோது, துஃஸஹன் ஒன்பது அம்புகளால் அபிமன்யுவைத் துளைத்தான்.
7.37.16
दुःशानो द्वादशभिः कृपः शारद्वतस्त्रिभिः ।
द्रोणस्तु सप्तदशभिः शरैराशीविषोपमैः ॥ ७.३७.१६ ॥
துஶாசனன் பன்னிரண்டு அம்புகளாலும், சாரத்வதன் கிருபன் மூன்றாலும், துரோணரோ பதினேழு அம்புகளாலும் — விஷப் பாம்புகளைப் போன்ற அம்புகளால் — (அபிமன்யுவைத் துளைத்தனர்).
7.37.17
विविंशतिस्तु सप्तत्या कृतवर्मा च सप्तभिः ।
बृहद्बलस्तथाऽष्टाभिरश्वत्थामा च सप्तभिः ॥ ७.३७.१७ ॥
விவிம்சதி எழுபது அம்புகளாலும், கிருதவர்மன் ஏழாலும், பிருஹத்பலன் எட்டாலும், அஸ்வத்தாமனும் ஏழாலும் (அபிமன்யுவைத் துளைத்தனர்).
7.37.18
भूरिश्रवास्त्रिभिर्बाणैर्मद्रेशः षङ्भिराशुगैः ।
द्वाभ्यां शराभ्यां शकुनिस्त्रिभिर्दुर्योधनो नृपः ॥ ७.३७.१८ ॥
பூரிசிரவஸ் மூன்று அம்புகளாலும், மத்ரர்களின் அரசன் ஆறு விரைவு அம்புகளாலும், சகுனி இரண்டாலும், அரசன் துரியோதனன் மூன்றாலும் (அபிமன்யுவைத் துளைத்தனர்).
7.37.19
स तु तान्प्रतिविव्याध त्रिभिस्त्रिभिरजिह्मगैः ।
नृत्यन्निव महाराज चापहस्तः प्रतापवान् ॥ ७.३७.१९ ॥
அவன் அவர்களை நேராகச் செல்லும் அம்புகள் மூன்று மூன்றால் பதிலுக்குத் தாக்கினான். மாமன்னரே, கையில் வில்லுடன் அந்த வீரன் நடனமாடுவது போலத் தோன்றினான்.
7.37.20
ततोऽभिमन्युः सङ्क्रुद्धस्त्रास्यमानस्तवात्मजैः ।
विदर्शयन्वै सुमहच्छिक्षौरसकृतं बलम् ॥ ७.३७.२० ॥
பின்னர் கோபமடைந்த அபிமன்யு, உங்கள் மகன்களால் துன்புறுத்தப்பட்டு, பயிற்சியால் பெற்ற தனது மிகப்பெரிய வலிமையை வெளிப்படுத்தினான்.
7.37.21
गरुडानिलरंहोभिर्यन्तुर्वाक्यकरैर्हयैः ।
अभ्यद्रवत तं कार्ष्णिमश्मकेन्द्रः कृतत्वरः ॥ ७.३७.२१ ॥
கருடனையும் காற்றையும் போன்ற வேகமுள்ள, தேரோட்டியின் சொல்லுக்கு அடங்கும் குதிரைகளுடன், அசுமகர்களின் தலைவன் விரைந்து அந்தக் கார்ஷ்ணியை நோக்கி ஓடினான்.
7.37.22
अश्वाश्चाश्मकमादाय त्वरमाणाऽभ्यहारयन् ।
विव्याध दशभिर्बाणैस्तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत् ॥ ७.३७.२२ ॥
குதிரைகள் அசுமக அரசனைக் கொண்டு விரைந்து அவனை அருகில் கொண்டு வந்தன. அபிமன்யு பத்து அம்புகளால் அவனைத் தாக்கி, 'நில், நில்!' என்றான்.
7.37.23
तस्याभिमन्युर्दशभिर्हयान्सूतं ध्वजं शरैः ।
बाहू धनुः शिरश्चोर्व्यां स्मयमानोऽभ्यपातयत् ॥ ७.३७.२३ ॥
அபிமன்யு சிரித்துக்கொண்டே பத்து அம்புகளால் அவனுடைய குதிரைகள், தேரோட்டி, கொடி, இரு கரங்கள், வில் மற்றும் தலையை நிலத்தில் வீழ்த்தினான்.
7.37.24
ततस्तस्मिन्हते वीरे सौभद्रेणाश्मकेश्वरे ।
सञ्चचाल बलं सर्वं पलायनपरायणम् ॥ ७.३७.२४ ॥
சௌபத்ரனால் அசுமகர்களின் அந்த வீர அரசன் கொல்லப்பட்டபோது, முழுப் படையும் அலைபாய்ந்து ஓடத் தொடங்கியது.
7.37.25
ततः कर्णः कृपो द्रोणो द्रौणिर्गान्धारराट् शलः ।
शल्यो भूरिश्रवाः क्राथः सोमदत्तो विविंशतिः।
वृषसेनः सुषेणश्च कुण्डभेदी प्रतर्दनः ॥ ७.३७.२५ ॥
அப்போது கர்ணன், கிருபன், துரோணன், துரோணரின் மகன், காந்தார மன்னன் சலன், சல்யன், பூரிசிரவஸ், கிராதன், சோமதத்தன், விவிம்சதி, விருஷசேனன், சுஷேணன், குண்டபேதி, பிரதர்தனன் ஆகியோர் (முன்னேறினர்).
7.37.26
बृन्दारको ललित्थश्च प्रबाहुर्दीर्घलोचनः ।
दुर्योधनश्च सङ्क्रुद्धः शरवर्षैरवाकिरन् ॥ ७.३७.२६ ॥
பிருந்தாரகன், லலித்தன், பிரபாகு, தீர்க்கலோசனன் மற்றும் சினந்த துரியோதனன் ஆகியோர் அம்பு மழையால் அவனை மூடினர்.
7.37.27
सोऽतिविद्धो महेष्वासैरभिमन्युरजिह्मगैः ।
शरमादत्त कर्णाय वर्मकायावभेदिनम् ॥ ७.३७.२७ ॥
பெரிய வில்லாளிகளின் நேரான அம்புகளால் மிகவும் காயமடைந்த அபிமன்யு, கர்ணனை நோக்கி கவசத்தையும் உடலையும் துளைக்கும் அம்பை எடுத்தான்.
7.37.28
तस्य भित्त्वा तनुत्राणं देहं निर्भिद्य चाशुगः ।
प्राविशद्धरणीं वेगाद्वल्मी कमिव पन्नगः ॥ ७.३७.२८ ॥
அவனது கவசத்தைத் துளைத்து உடலைப் பிளந்து, அந்த வேகமான அம்பு புற்றில் நுழையும் பாம்பைப் போல வேகமாக பூமிக்குள் புகுந்தது.
7.37.29
स तेनातिप्रहारेण व्यथितो विह्वलन्निव ।
सञ्चचाल रणे कर्णः क्षितिकम्पे यथाऽचलः ॥ ७.३७.२९ ॥
அந்த கடும் அடியால் வருந்தி, நிலநடுக்கத்தில் மலை அசைவதுபோல் கர்ணன் போரில் தடுமாறினான்.
7.37.30
तथान्यैर्निशितैर्बाणैः सुषेणं दीर्घलोचनम् ।
कुण्डभेदिं च सङ्क्रुद्धस्त्रिभिस्त्रीनवधीद्बली ॥ ७.३७.३० ॥
அவ்வாறே கோபமும் வலிமையுமுள்ள அவன், கூரிய பிற அம்புகளால் சுஷேணனையும் தீர்க்கலோசனனையும் குண்டபேதியையும் மூன்று மூன்று அம்புகளால் கொன்றான்.
7.37.31
कर्णस्तं पञ्चविंशत्या नाराचानां समार्पयत् ।
अश्वत्थामा च विंशत्या कृतवर्मा च सप्तभिः ॥ ७.३७.३१ ॥
கர்ணன் அவனை இருபத்தைந்து நாராசக் கணைகளால் துளைத்தான்; அஸ்வத்தாமனும் இருபது கணைகளாலும், கிருதவர்மனும் ஏழு கணைகளாலும் துளைத்தனர்.
7.37.32
स शराचितसर्वाङ्गः क्रुद्धः शक्रात्मजात्मजः ।
विचरन्ददृशे सैन्ये पाशहस्त इवान्तकः ॥ ७.३७.३२ ॥
அம்புகளால் உடல் முழுவதும் மூடப்பட்டவனும், சினமுற்றவனுமான அவன் — இந்திரன் மகனின் மகன் — படையில் திரிந்து, கையில் பாசம் ஏந்திய யமனைப் போலக் காணப்பட்டான்.
7.37.33
शल्यं च शरवर्षेण समीपस्थामवाकिरत् ।
उदक्रोशन्महाबाहुस्तव सैन्यानि भीषयन् ॥ ७.३७.३३ ॥
பெருந்தோள் வீரன் சல்யனையும் அருகில் நின்றோரையும் அம்பு மழையால் மூடினான்; உன் படைகள் அஞ்சி அலறின.
7.37.34
ततः स विद्धोऽस्त्रविदा मर्मभिद्भिरजिह्मगैः ।
शल्यो राजन्रथोपस्थे निषसाद मुमोह च ॥ ७.३७.३४ ॥
அப்போது அஸ்த்திரம் அறிந்தவனின் மர்மத்தைத் துளைக்கும், நேராகச் செல்லும் கணைகளால் துளைக்கப்பட்ட சல்யன், அரசே, தேர்த்தட்டில் அமர்ந்து மயக்கமுற்றான்.
7.37.35
तं हि दृष्ट्वा तथा विद्धं सौभद्रेण यशास्विना ।
सम्प्राद्रवच्चमूः सर्वा भारद्वाजस्य पश्यतः ॥ ७.३७.३५ ॥
சௌபத்ரனான புகழ்மிக்க அபிமன்யுவால் அவன் இவ்வாறு துளைக்கப்பட்டதைக் கண்டு, துரோணர் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் படை முழுவதும் ஓடியது.
7.37.36
सम्प्रेक्ष्य तं महाबाहुं रुक्मपुङ्खैः समावृतम् ।
त्वदीयाः प्रपलायन्ते मृगाः सिंहार्दिता इव ॥ ७.३७.३६ ॥
பொன் இறகுள்ள கணைகளால் மூடப்பட்ட அந்த பெருந்தோள் வீரனைக் கண்டு, உன்னவர்கள் சிங்கத்தால் துன்புறுத்தப்பட்ட மான்களைப் போல ஓடினர்.
7.37.37
सौभद्रशरनिर्भग्नाः समरेऽमरविक्रमाः ।
एवं शल्यो विमृदितस्तव पौत्रेण भारत ॥ ७.३७.३७ ॥
சௌபத்ரனின் அம்புகளால் துளைக்கப்பட்டு, போரில் தேவர்களுக்கு ஒப்ப வீரம் கொண்டவர்களும் சிதறினர். இவ்வாறு, பாரதா, உன் பேரனால் சல்யன் நசுக்கப்பட்டான்.
7.37.38
स तु रणयशसाऽभिपूज्यमानः ।
पितृसुरचारणसिद्धयक्षसङ्गैः
अवनितलगतैश्च भूतसङ्घै… ।
रतिविबभौ हुतभुग्यथाऽऽज्यसिक्तः ॥ ७.३७.३८ ॥
அவன் போரின் புகழால் போற்றப்பட்டு — முன்னோர், தேவர், சாரணர், சித்தர், யக்ஷர் கூட்டங்களாலும், பூமியில் உள்ள உயிரினக் கூட்டங்களாலும்… — நெய்யால் நனைக்கப்பட்ட ஹவிர்புக் அக்னியைப் போல் ஒளிர்ந்தான்.