Mahābhārata · Adhyāya 7.50
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.50.1
वयं तु प्रवरं हत्वा तेषां तैः शरपीडिताः ।
निवेशायाभ्युपायामः सायाह्ने रुधिरोक्षिताः ॥ ७.५०.१ ॥
Nachdem wir ihren vornehmsten Kämpfer erschlagen hatten, wandten wir uns, von Pfeilen gequält und mit Blut besprengt, am Abend dem Lager zu.
7.50.2
निरीक्षमाणास्तु वयं परे चायोधनं शनैः ।
अपयाता महाराज ग्लानिं प्राप्ता विचेतसः ॥ ७.५०.२ ॥
O großer König, wir und die anderen wichen, auf das Schlachtfeld zurückblickend, langsam zurück, erschöpft und verwirrt.
7.50.3
ततो निशाया दिवसस्य चाशिवः ।
शिवारुतैः सन्धिरवर्तताद्भुतः।
कुशेशयापीडनिभे दिवाकरे ।
विलम्बमानेऽस्तमुपेत्य पर्वतम् ॥ ७.५०.३ ॥
Da kam, an der Grenze von Nacht und Tag, unter den unheilvollen Heulen der Schakale, eine wundersame Dämmerung, als die Sonne, einer Lotosgirlande gleich, tief hing und den Westberg erreichte.
7.50.4
वरासिशक्त्यृष्टिवरूथचर्मणां ।
विभूषणानां च समाक्षिपन्प्रभाः।
दिवं च भूमिं च समानयन्निव ।
प्रियां तनुं भानुरुपैति पावकम् ॥ ७.५०.४ ॥
Den Glanz der trefflichen Schwerter, Speere, Lanzen, Schilde, Lederpanzer und Schmuckstücke verstreuend, als verbände er Himmel und Erde, ging die Sonne zum Feuer, ihren geliebten Leib hingebend.
7.50.5
महाभ्रकूटाचलशृङ्गसन्निभै… ।
र्गजैरनेकैरिव वज्रपातितैः।
सवैजयन्त्यङ्कुशवर्मयन्तृभि… ।
र्निपातितैर्नष्टगतिश्चिता क्षितिः ॥ ७.५०.५ ॥
Viele Elefanten, Gipfeln gewaltiger Wolkenberge gleich, wie vom Donnerkeil gefällt, lagen mit Bannern, Stachelstäben, Rüstungen und Lenkern darnieder, und die Erde, ihrer Bewegung beraubt, war von ihnen bedeckt.
7.50.6
हतेश्वरैश्चूर्णितचक्रकूबरै… ।
र्हताश्वसूतैर्विपताककेतुभिः।
महारथैर्भूः शुशुभे विचूर्णितैः ।
पुरैरिवामित्रहतैर्नराधिप ॥ ७.५०.६ ॥
O Herr der Menschen, wie von Feinden zerstörte Städte leuchtete die Erde, zermalmt von großen Wagenkriegern, deren Anführer erschlagen, deren Räder und Wagendeichseln zerbrochen, deren Pferde und Wagenlenker getötet, deren Banner und Standarten gefallen waren.
7.50.7
रथाश्वबृन्दैः सहसादिभिर्हतैः ।
प्रविद्धभाण्डाभरणैः पृथग्विधैः।
निरस्तजिह्वादशनान्त्रलोचनै… ।
र्धरा बभौ घोरविरूपदर्शना ॥ ७.५०.७ ॥
Mit Scharen von Wagen und Pferden, und Schwertkämpfern und anderen, erschlagen; mit Gefäßen und Schmuck aller Art verstreut; mit herausgerissenen Zungen, Zähnen, Eingeweiden und Augen … erschien die Erde schrecklich und abscheulich anzusehen.
7.50.8
प्रविद्धवर्माभणाम्बरायुधा ।
विपन्नहस्त्यश्वरथानुगा नराः।
महार्हशय्यास्तरणोचितास्तदा ।
क्षितावनाथा इव शेरते हताः ॥ ७.५०.८ ॥
Panzer, Schmuck, Gewänder und Waffen weggeworfen, Elefanten, Pferde, Wagen und ihre Gefolgsleute vernichtet, liegen die Männer, die damals kostbarer Betten und Decken würdig waren, erschlagen auf dem Boden, wie Schutzlose.
7.50.9
अतीव हृष्टाः श्वशृगालवायसा ।
बकाः सुपर्णाश्च वृकास्तरक्षवः।
वयांस्यसृक्पान्यथ रक्षसां गणाः ।
पिशाचसङ्घाश्च सुदारुणा रणे ॥ ७.५०.९ ॥
Hunde, Schakale und Krähen waren außerordentlich froh; Reiher, Adler, Wölfe, Hyänen, blutsaugende Vögel, Scharen von Rākṣasas und die überaus schrecklichen Scharen der Piśācas freuten sich im Kampf.
7.50.10
त्वचो विनिर्भिद्य पिबन्वसामसृक् ।
तथैव मज्जाः पिशितानि चाश्नुवन्।
वपां विलुम्पन्ति हसन्ति गान्ति च ।
प्रकर्षमाणाः कुणपान्यनेकशः ॥ ७.५०.१० ॥
Die Haut aufreißend, Fett und Blut trinkend, ebenso Mark und Fleisch verschlingend, die Eingeweide herausreißend, lachend und singend, Leichen zu Hunderten fortschleppend.
7.50.11
शरीरसङ्घाटवहा ह्यसृग्जला ।
रथोडुपा कुञ्जरशैलसङ्कटा।
मनुष्यशीर्षोपलमांसकर्दमा ।
प्रविद्धनानाविधशस्त्रमालिनी ॥ ७.५०.११ ॥
Haufen von Leichen fortschwemmend, mit Wasser aus Blut, mit Streitwagen als Booten, voller Elefantenberge, mit Menschenköpfen als Steinen und Fleisch als Schlamm, mit einer Girlande aus vielerlei geschleuderten Waffen geschmückt, ein Fluss.
7.50.12
भयावहा वैतरणीव दुस्तरा ।
प्रवर्तिता योधवरैस्तदा नदी।
उवाह मध्येन रणाजिरे भृशं ।
भयावहा दीनमृतप्रवाहिनी ॥ ७.५०.१२ ॥
Furchtbar und schwer zu überqueren wie der Vaitaraṇī, floss der von den besten Kriegern damals in Gang gesetzte Fluss heftig mitten über das Schlachtfeld, Furcht bringend, die elenden Toten mit sich führend.
7.50.13
पिबन्ति च स्नान्ति च यत्र दुर्दृशाः ।
पिशाचसङ्घास्तु नदन्ति भैरवाः।
सुनन्दिताः प्रणभृतां क्षयंकराः ।
समानभक्षाः श्वसृगालपक्षिणः ॥ ७.५०.१३ ॥
Wo Scharen von Piśācas mit abscheulichem Aussehen trinken und baden und furchtbar brüllen, Vernichter der Lebewesen, hocherfreut, ihre Nahrung mit Hunden, Schakalen und Vögeln teilend.
7.50.14
तथा तदायोधनमुग्रदर्शनं ।
निशामुखे पितृपतिराष्ट्रवर्धनम्।
निरीक्षमाणः शनकैर्जहुर्नराः ।
समुत्थिता नृत्तकबन्धसङ्कुलम् ॥ ७.५०.१४ ॥
So jenes Schlachtfeld, schrecklich anzusehen, bei Einbruch der Nacht das Reich des Herrn der Ahnen vergrößernd; die Männer gingen langsam weg, es betrachtend, angefüllt mit tanzenden kopflosen Rümpfen, die sich erhoben hatten.
7.50.15
अपेतविध्वस्तमहार्हभूषणं ।
निपातितं शक्रसमं महाबलम्।
रणेऽभिमन्युं ददृशुस्तदा जना ।
व्यपोढहव्यं सदसीव पावकम् ॥ ७.५०.१५ ॥
Mit abgefallenem und verstreutem kostbarem Schmuck sahen die Leute damals den gewaltigen Abhimanyu, Indra gleich, im Kampf niedergestreckt, wie ein Feuer in einer Versammlung, dem das Opfer entzogen wurde.