Mahābhārata · Adhyāya 7.54

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

7.54.1

विनीय दुःकमबला आत्मन्येव प्रजापतिम् ।
उवाच प्राञ्जलिर्भूत्वा लतेवावर्जिता पुनः ॥ ७.५४.१ ॥

Ihren Schmerz in sich verschließend, sprach die schwache Frau mit gefalteten Händen wieder zu Prajāpati, gebeugt wie eine Ranke.

7.54.2

त्वया सृष्टा कथं नारी ईदृशी वदतां वर ।
क्रूरं कर्माहितं कुर्यां मूढेव परिजानती ॥ ७.५४.२ ॥

O Bester der Redner, wie hast du eine Frau wie mich geschaffen? Soll ich, obwohl ich es wohl weiß, wie eine Törin eine grausame, schädliche Tat begehen?

7.54.3

बिभेम्यहमधर्माद्धि प्रसीद भगवन्प्रभो ।
प्रियान्पुत्रान्वयस्यांश्च भातृन्मातॄः पितॄन्पतीन् ॥ ७.५४.३ ॥

Ich fürchte das Unrecht. O gesegneter Herr, o Herr, sei gnädig. Ich fürchte um meine lieben Söhne, Gefährten, Brüder, Mütter, Väter und Ehemänner.

7.54.4

अपध्यास्यन्ति ये देव मृतांस्तेभ्यो बिभेम्यहम् ।
कृपणानां हि रुदतां ये पतन्त्यश्रुबिन्दवः ॥ ७.५४.४ ॥

O Gott, ich fürchte jene, die die Toten verfluchen werden; und ich fürchte die Tränentropfen, die von den Elenden fallen, wenn sie weinen.

7.54.5

तेभ्योऽहं भगवन्भीता शरणं त्वाऽहमागता ।
यमस्य भवनं देव गच्छेयं न सुरोत्तम ॥ ७.५४.५ ॥

Aus Furcht vor ihnen bin ich, o gesegneter Herr, zu dir als Zuflucht gekommen. O Gott, bester der Götter, möge ich nicht in die Wohnung Yamas gehen.

7.54.6

कायेन विनयोपेता मूर्ध्नोदग्रनखेन च ।
एतदिच्छाम्यहं कामं त्वत्तो लोकपितामह ॥ ७.५४.६ ॥

Mit demütigem Körper, geneigtem Haupt und erhobenen Nägeln wünsche ich dies von dir, o Urahn der Welten.

7.54.7

इच्छेयं त्वत्प्रसादाद्धि तपस्तप्तुं प्रजेश्वर ।
प्रदिशेमं वरं देव त्वं मह्यं भगवन्प्रभो ॥ ७.५४.७ ॥

Durch deine Gnade, Herr der Geschöpfe, möchte ich Askese üben. O Gott, o erhabener Herr, gewähre mir diese Gabe.

7.54.8

त्वया ह्युक्ता गमिष्यामि धेनुकाश्रममुत्तमम् ।
तत्र तप्स्ये तपस्तीत्रं तवैवाराधने रता ॥ ७.५४.८ ॥

Wie du mir gesagt hast, werde ich zur vortrefflichen Einsiedelei von Dhenuka gehen und dort, allein deiner Verehrung hingegeben, strenge Askese üben.

7.54.9

न हि शक्ष्यामि देवेश प्राणान्प्राणभृतां प्रियान् ।
हर्तुं विलपमानानामधर्मादभिरक्ष माम् ॥ ७.५४.९ ॥

Ich vermag nicht, o Herr der Götter, den lieben Leben der klagenden Lebewesen zu nehmen. Bewahre mich vor Adharma.

7.54.10

मृत्यो सङ्कल्पिताऽसि त्वं प्रजासंहारहेतुना ।
गच्छ संहर सर्वास्त्वं प्रजा मा ते विचारणा ॥ ७.५४.१० ॥

O Tod, du wurdest geschaffen, um die Geschöpfe zu vernichten. Geh und vernichte alle Geschöpfe; in dir sei kein Zögern.

7.54.11

भविता त्वेतदेवं हि नैतज्जात्वन्यथा भवेत् ।
भव त्वनिन्दिता लोके कुरुष्व वचनं मम ॥ ७.५४.११ ॥

So wird es sein; dies wird niemals anders sein. Du wirst in der Welt untadelig sein. Tu, was ich dir sage.

7.54.12

एवमुक्ता भगवता प्राञ्जलिश्चाप्यवाङ्मुखी ।
संहारे नाकरोद्बुद्धिं प्रजानां हितकाम्यया ॥ ७.५४.१२ ॥

Als der erhabene Herr so gesprochen hatte, stand sie mit gefalteten Händen und gesenktem Antlitz da; aus Wunsch nach dem Wohl der Geschöpfe richtete sie ihren Sinn nicht auf die Vernichtung.

7.54.13

तूष्णीमासीत्तदा देवः प्रजानामीश्वरेश्वरः ।
प्रसादं चागमत्क्षिप्रमात्मनैव प्रजापतिः ॥ ७.५४.१३ ॥

Da schwieg der Gott, Herr der Herren der Geschöpfe; und der Herr der Geschöpfe selbst wurde rasch gnädig.

7.54.14

स्मयमानश्च देवेशो लोकान्सर्वानवेक्ष्य च ।
लोकास्त्वासन्यथापूर्वं दृष्टास्तेनापमन्युना ॥ ७.५४.१४ ॥

Lächelnd betrachtete der Herr der Götter alle Welten; und jene Welten waren wie zuvor, wie sie Apamanyu gesehen hatte.

7.54.15

निवृत्तरोषे तस्मिंस्तु भगवत्यपराजिते ।
सा कन्याऽपि जगामाऽथ समीपात्तस्य धीमतः ॥ ७.५४.१५ ॥

Als der Zorn jenes gesegneten, unbesiegten Herrn gewichen war, ging auch die Jungfrau von der Nähe jenes Weisen fort.

7.54.16

अपमृत्याप्रतिश्रुत्य प्रजासंहरणं तदा ।
त्वरमाणा च राजेन्द्र मृत्युर्धेनुकमभ्यगात् ॥ ७.५४.१६ ॥

O Herr der Könige, da versprach Apamṛtyu die Vernichtung der Geschöpfe, und der Tod eilte zu Dhenuka.

7.54.17

सा तत्र परमं तीव्रं चचार व्रतमुत्तमम् ।
सा तद ह्येकपादेन तस्थौ पद्मानि षोडश ॥ ७.५४.१७ ॥

Dort vollzog sie ein höchstes, strenges und erhabenes Gelübde; sie stand auf einem Fuß auf sechzehn Lotusblüten.

7.54.18

पञ्च चाब्दानि कारुण्यात्प्रजानां तु हितैषिणी ।
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेभ्यः प्रियेभ्यः सन्निवर्त्य सा ॥ ७.५४.१८ ॥

Aus Mitgefühl, das Wohl der Geschöpfe suchend, zog sie fünf Jahre lang ihre Sinne von den geliebten Objekten zurück.

7.54.19

ततस्त्वेकेन पादेन पुनरन्यानि सप्त वै ।
तस्थौ पद्मानि षट् चैव सप्त चैकं च पार्थिवा ॥ ७.५४.१९ ॥

Dann stand sie auf einem Fuß, und dann auf sieben weiteren, sechs, sieben und einem Lotus, o König.

7.54.20

ततः पद्मायुतं तात मृगैः सह चचार सा ।
पुनर्गत्वा ततो नन्दां पुण्यां शीतामलोदकाम् ॥ ७.५४.२० ॥

Dann, lieber Sohn, wanderte sie mit den Hirschen zwischen zehntausend Lotussen; dann ging sie wieder zur heiligen Nandā, deren Wasser kühl und klar war.

7.54.21

अप्सु वर्षसहस्राणि सप्त चैकं च साऽनयत् ।
धारयित्वा तु नियमं नन्दायां वीतकल्मषा ॥ ७.५४.२१ ॥

Im Wasser verbrachte sie siebentausend und ein Jahr; ihr Gelübde in Nandā haltend, frei von Makel.

7.54.22

सा पूर्वं कौशिकीं पुण्यां जगाम नियमैधिता ।
तत्र वायुजलाहारा चचार नियमं पुनः ॥ ७.५४.२२ ॥

Durch ihre Gelübde gestärkt, ging sie zuerst zur heiligen Kauśikī; dort, von Luft und Wasser lebend, hielt sie ihr Gelübde erneut.

7.54.23

सप्तगङ्गासु सा पुण्या कन्या वेतसकेषु च ।
तपोविशेषैर्बहुभिः कर्षयद्देहमात्मनः ॥ ७.५४.२३ ॥

In den sieben Gaṅgās und zwischen den Schilfrohren zehrte jene heilige Jungfrau ihren eigenen Körper durch viele besondere Askesen auf.

7.54.24

ततो गत्वा तु सा गङ्गां महामेरुं च केवलम् ।
तस्थौ चाश्मेव निश्चेष्टा प्राणायामपरायणा ॥ ७.५४.२४ ॥

Dann, zur Gaṅgā und allein zum großen Meru gehend, stand sie reglos wie ein Stein, dem Atemanhalten ergeben.

7.54.25

पुनर्हिमवतो मूर्ध्नि यत्र देवाः पुराऽयजन् ।
तत्राङ्गुष्ठेन सा तस्थौ निखर्वंल परमा शुभा ॥ ७.५४.२५ ॥

Wieder auf dem Gipfel des Himālaya, wo einst die Götter opferten, stand sie auf einem Zeh eine Nikharva-Zeit lang, höchst verheißungsvoll.

7.54.26

पुष्करेष्वथ गोकर्णे नैमिषे मलये तथा ।
अकर्शयत्स्वकं देहं नियमैर्मानसप्रियैः ॥ ७.५४.२६ ॥

Dann an den Puṣkaras, in Gokarṇa, in Naimiṣa und ebenso auf dem Malaya quälte sie ihren eigenen Körper mit dem Geist lieben Gelübden.

7.54.27

अनन्यदेवता नित्यं दृढभक्ता पितामहे ।
तस्थौ पितामहं चैव तोषयामास धर्मतः ॥ ७.५४.२७ ॥

Ohne eine andere Gottheit anzuerkennen, stets fest dem Urahn ergeben, stand sie da und erfreute den Urahn gemäß dem Dharma.

7.54.28

ततस्तामब्रवीत्प्रीतो लोकानां प्रभवोऽव्ययः ।
सौम्येन मनसा राजन्प्रीतः प्रीतमनास्तदा ॥ ७.५४.२८ ॥

Da sprach der unvergängliche Ursprung der Welten, erfreut, zu ihr; o König, da war er erfreut, mit sanftem und frohem Sinn.

7.54.29

मृत्यो किमिदमत्यन्तं तपांसि चरसीति ह ।
ततोऽब्रवीत्पुनर्मृत्युर्भगवन्तं पितामहम् ॥ ७.५४.२९ ॥

»O Tod, warum übst du so übermäßige Askese?« Da sprach der Tod wieder zum ehrwürdigen Urahn.

7.54.30

नाऽहं हन्यां प्रजा देव स्वस्थाश्चाक्रोशतीस्तथा ।
एतदिच्छामि सर्वेश त्वत्तो वरमहं प्रभो ॥ ७.५४.३० ॥

»O Gott, möge ich weder gesunde noch klagende Geschöpfe töten; dies wünsche ich, o Herr des Alls, o Herrscher, als Gabe von dir.«

7.54.31

अधर्मभयभीताऽस्मि ततोऽहं तप आस्थिता ।
भीतायास्तु महाभाग प्रयच्छाभयमव्यय ॥ ७.५४.३१ ॥

Vom Schrecken der Adharma erschreckt, habe ich daher Askese auf mich genommen. O Hochbeglückter, gewähre der Furchtsamen Furchtlosigkeit, o Unvergänglicher.

7.54.32

आर्ता चानागसी नारी याचामि भव मे गतिः ।
तामब्रवीत्ततो देवो भूतभव्यभविष्यवित् ॥ ७.५४.३२ ॥

Ich bin eine bedrängte und schuldlose Frau; ich flehe dich an, sei meine Zuflucht. Da sprach der Gott, der Kenner des Gewesenen, des Seienden und des Kommenden, zu ihr:

7.54.33

अधर्मो नास्ति ते मृत्यो संहरन्त्या इमाः प्रजाः ।
मया चोक्तं मृषा भद्रे भविता न कथञ्चन ॥ ७.५४.३३ ॥

Für dich gibt es kein Unrecht, o Tod, da du diese Geschöpfe vernichtest. O Gütige, was ich sagte, wird keineswegs falsch sein.

7.54.34

तस्मात्संहर कल्याणि प्रजाः सर्वाश्चतुर्विधाः ।
धर्मः सनातनश्च त्वां सर्वथा पावयिष्यति ॥ ७.५४.३४ ॥

Darum, o Glückverheißende, vernichte alle Geschöpfe der vier Arten; der ewige Dharma wird dich vollkommen reinigen.

7.54.35

लोकपालो यमश्चैव सहाया व्याधयश्च ते ।
अहं च विबुधाश्चैव पुनर्दास्याम ते वरम् ॥ ७.५४.३५ ॥

Der Weltenhüter Yama, deine Helfer, die Krankheiten, ich und auch die Götter, wir werden dir erneut eine Gabe gewähren.

7.54.36

यथा त्वमेनसा मुक्ता विरजाः ख्यातिमेष्यसि ।
सैवमुक्ता महाराज कृताञ्जलिरिदं विभुम्। ॥ ७.५४.३६ ॥

Wie du, vom Sündhaften befreit und makellos, Ruhm erlangen wirst. O großer König, so angesprochen, sprach sie mit gefalteten Händen dies zum Herrn:

7.54.37

पुनरेवाब्रवीद्वाक्यं प्रसाद्य शिरसा तदा ।
यद्येवमेतत्कर्तव्यं धर्मतो नास्त्यतो भयम् ॥ ७.५४.३७ ॥

Da sprach er, das Haupt in Bitte geneigt, erneut diese Worte: Wenn dies so getan werden muss, gibt es nach dem Dharma keine Furcht davor.

7.54.38

तवाज्ञा मूर्ध्नि मे न्यस्ता यत्ते वक्ष्यामि तच्छृणु ।
लोभः क्रोधोऽभ्यसूयेर्ष्या द्रोहो मोहश्च देहिनां ॥ ७.५४.३८ ॥

Ich habe deinen Befehl auf mein Haupt gelegt; höre, was ich dir sagen werde: Bei den verkörperten Wesen entstehen Gier, Zorn, Neid, Eifersucht, Bosheit und Verblendung.

7.54.39

अहूश्चान्योन्यपरुषा देहं भिन्द्युः पृथिग्वधाः ।
तथा भविष्यते मृत्यो साधु संहर भोः प्रजाः।
अधर्मस्ते न भविता नापध्यास्याम्यहं शुभे ॥ ७.५४.३९ ॥

Hart gegeneinander werden sie die Leiber durch mannigfache Tötungen zerschneiden; so wird es sein, o Tod. O Geschöpfe, vernichtet gut. O Gesegnete, dir wird kein Unrecht zukommen; ich werde dich nicht verfluchen.

7.54.40

यान्यश्रुबिन्दूनि करे ममासं… ।
स्ते व्याधयः प्राणिनामात्मजाताः।
ते मारयिष्यन्ति नरान्गतासू… ।
न्नाधर्मस्ते भविता मा स्म भैषीः ॥ ७.५४.४० ॥

Die Tränentropfen, die in meiner Hand waren… jene Krankheiten, aus den lebenden Wesen geboren, werden die Menschen töten, deren Atem entflohen ist… dir wird kein Unrecht zukommen; fürchte dich nicht.

7.54.41

नाधर्मस्ते भविता प्राणिनां वै ।
त्वं वै धर्मस्त्वं हि धर्मस्य चेशा।
धर्म्या भूत्वा धर्मनित्या धरित्री ।
तस्मात्प्राणान्सर्वथेमान्नियच्छ ॥ ७.५४.४१ ॥

Dir wird gegenüber den lebenden Wesen kein Unrecht zukommen. Du bist fürwahr der Dharma, und du bist die Herrin des Dharma. Werde gerecht, sei die Erde, stets fest im Dharma; darum halte diese Leben auf jede Weise zurück.

7.54.42

मिथ्यावृत्तं मारयिष्यत्यधर्मः ॥ ७.५४.४२ ॥

Adharma wird den töten, der im Lügen gelebt hat.

7.54.43

तेनात्मानं पावयस्वात्मना त्वं ।
पापेऽऽत्मानं मज्जयिष्यन्त्यसत्यात्।
तस्मात्कामं रोषमप्यागतं त्वं ।
सन्त्यज्यान्तः संहरस्वेति जीवान् ॥ ७.५४.४३ ॥

Darum reinige dich selbst durch dich selbst; in Sünde und Unwahrheit werden sie dein Selbst versenken. Nachdem du Begierde und Zorn, die in dir aufgestiegen sind, ganz abgelegt hast, halte die Lebewesen in dir zurück.

7.54.44

सा वै भीमा मृत्युसंज्ञोपदेशा… ।
च्छापाद्भीता बाढमित्यब्रवीत्तम्।
सा च प्राणं प्राणिनामन्तकाले ।
कामक्रोधौ त्यज्य हरत्यसक्ता ॥ ७.५४.४४ ॥

Jene schreckliche — die Lehre namens Tod… — von dem Fluch erschreckt, sprach sie zu ihm: »Sehr wohl.« Und sie nimmt den Lebewesen den Atem in ihrer Todesstunde, nachdem sie Begierde und Zorn abgelegt hat, ohne Anhaftung.

7.54.45

मृत्युस्त्वेषां व्याधयस्तत्प्रसूता ।
व्याधी रोगो रुज्यते येन जन्तुः।
सर्वेषां च प्राणिनां प्रायणान्ते ।
तस्माच्छोकं माकृथा निष्फलं त्वम् ॥ ७.५४.४५ ॥

Der Tod selbst ist der Ursprung dieser Krankheiten; aus ihm entstehen die Leiden. Durch Krankheit und Siechtum wird das Lebewesen gequält. Am Ende der Reise aller Lebewesen kommt der Tod. Darum gräme dich nicht vergeblich.

7.54.46

सर्वे देवाः प्राणिभिः प्रायणान्ते ।
गत्वा वृत्ताः सन्निवृत्तास्तथैव।
एवं सर्वे प्राणिनस्तत्र गत्वा ।
वृत्ता देवा मर्त्यवद्राजसिंह ॥ ७.५४.४६ ॥

Alle Götter kehren zusammen mit den Lebewesen am Ende der Reise, nachdem sie dorthin gegangen sind, ebenso zurück. So kehren alle Lebewesen, nachdem sie dorthin gegangen sind, zurück. O Löwe unter den Königen, auch die Götter kehren wie die Sterblichen auf dieselbe Weise zurück.

7.54.47

वायुर्भीमो भीमनादो महौजा ।
भेत्ता देहान्प्राणिनां सर्वगोऽसौ।
नो वा वृत्तिं कदाचि… ।
त्प्राप्नोत्युग्रोऽनन्ततेजोविशिष्टः ॥ ७.५४.४७ ॥

Der Wind ist schrecklich, von furchtbarem Brausen, von großer Kraft. Er ist der Brecher der Körper der Lebewesen, der überall hingeht. Er … niemals … (Lücke im Text) … ist wild, begabt mit grenzenloser Strahlkraft.

7.54.48

सर्वे देवा मर्त्यसंज्ञाविशिष्टा… ।
स्तस्मात्पुत्रं माशुचो राजसिंह।
स्वर्गं प्राप्तो मोदते ते तनूजो ।
नित्यं रम्यान्वीरलोकानवाप्य ॥ ७.५४.४८ ॥

Alle Götter sind durch den Namen der Sterblichen ausgezeichnet … (Lücke im Text). Darum, Löwe unter den Königen, trauere nicht um deinen Sohn. Dein Sohn, der den Himmel erreicht hat, freut sich, nachdem er für immer die reizvollen Welten der Helden erlangt hat.