Mahābhārata · Adhyāya 7.69
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.69.1
पुथुं वैन्यं च राजानं मृतं सृञ्जय शुश्रुम ।
यमब्यषिञ्चत्सम्मन्त्र्य राजसूये महर्षयः ॥ ७.६९.१ ॥
O Sṛñjaya, wir haben gehört, dass Pṛthu, der Sohn des Vena, der König, der tot war, nach Beratung von den großen Weisen beim Rājasūya-Opfer gesalbt wurde.
7.69.2
अयं नः प्रथयिष्येत सर्वानित्यभवत्पृथुः ।
क्षतान्नस्त्रास्यते सर्वानत्येवं क्षत्रियोऽभवत् ॥ ७.६९.२ ॥
Er wird uns alle berühmt machen, darum wurde er Pṛthu; er wird alle vor Schaden schützen, darum wurde er Kṣatriya.
7.69.3
पृथुं वैन्यं प्रजा दृष्ट्वा रक्ताः स्मेति यदब्रुवन् ।
ततो राजेति नामास्य अनुरागादजायत ॥ ७.६९.३ ॥
Als das Volk Pṛthu, den Sohn des Vena, sah, sagte es: "Wir sind zufrieden"; da entstand aus Zuneigung sein Name »rājā«.
7.69.4
अकृष्टपच्या पृथिवी आसीद्वैन्यस्य कामधुक् ।
सर्वाः समादुघा गावः पुटकेपुटके मधु ॥ ७.६९.४ ॥
Zur Zeit des Sohnes des Vena brachte die Erde ungepflügt Frucht und erfüllte Wünsche; alle Kühe gaben Milch, und in jedem Gefäß war Honig.
7.69.5
आसन्हिरण्मया वृक्षाः सुखस्पर्शाः सुखावहाः ।
तेषां चीर… संवीताः प्रजास्तेष्वेव शेरते ॥ ७.६९.५ ॥
Es gab goldene Bäume, angenehm im Berühren und Glück bringend; das Volk, in Rindengewänder gekleidet, legte sich unter ihnen nieder.
7.69.6
फलान्यमृतकल्पानि स्वादूनि च मधूनि च ।
तेषामासीत्तदाऽऽहारो निराहाराश्च नाभवन् ॥ ७.६९.६ ॥
Es gab Früchte wie Nektar und süßen Honig; damals war dies ihre Nahrung, und niemand blieb ohne Speise.
7.69.7
अरोगाः सर्वसिद्धार्था मनुष्या ह्यकुतोभयाः ।
न्यवसन्त यथाकामं वृक्षेषु च गुहासु च ॥ ७.६९.७ ॥
Die Menschen waren frei von Krankheit, alle ihre Ziele erreicht und fürchteten nichts von irgendwoher; sie wohnten nach Belieben in Bäumen und in Höhlen.
7.69.8
प्रविभागो न राष्ट्राणां पुराणां चाभवत्तदा ।
यथासुखं यथाकामं तथैता मुदिताः प्रजाः ॥ ७.६९.८ ॥
Damals gab es keine Teilung von Reichen oder Städten; diese Völker lebten froh, in Behagen und nach ihrem Wunsch.
7.69.9
तस्य संस्तम्भिता ह्यापः समुद्रमभियास्यतः ।
पर्वताश्च ददुर्मार्गं ध्वजभङ्गश्च नाभवत् ॥ ७.६९.९ ॥
Als er zum Ozean vordrang, wurden die Gewässer durch ihn angehalten; die Berge machten Platz, und keine Banner zerbrachen.
7.69.10
तं वनस्पतयः शैला देवासुरनरोरगाः ।
सप्तर्षयः पुण्यजना गन्धर्वाप्सरसोऽपि च।
पितरश्च सुखासीनमभिगम्येदमब्रुवन् ॥ ७.६९.१० ॥
Bäume und Berge, Götter, Asuras, Menschen und Schlangen, die sieben Weisen, die Puṇyajana-Geister, Gandharvas und Apsaras, auch die Ahnen, traten zu ihm, der bequem saß, und sprachen dies.
7.69.11
सम्राडसि क्षत्रियोऽसि राजा गोप्ता पिताऽसि नः ।
देह्यस्मभ्यं महाराज प्रभुः सन्नीप्सितान्वरान्।
यैर्वयं शाश्वतं तृप्ता वर्तयिष्यामहे सुखम् ॥ ७.६९.११ ॥
Du bist der Kaiser, ein Kṣatriya, der König, der Beschützer und unser Vater. Großer König, gewähre uns als Herr die gewünschten Gaben, durch die wir ewig zufrieden in Glück leben werden.
7.69.12
विज्ञापितः प्रजाभिस्तु प्रजानां हितकाम्यया ।
धनुर्गृह्य पृषत्कांश्च वसुधामाद्रवद्बली ॥ ७.६९.१२ ॥
Von den Völkern angefleht, aus Wunsch nach ihrem Wohl, nahm der Mächtige Bogen und Pfeile und stürzte auf die Erde zu.
7.69.13
ततो वैन्यभयाद्राजन्गौर्भूत्वा प्राद्रवन्मही ।
तां पृथुर्धनुरादाय द्रवन्तीमन्वसारयत् ॥ ७.६९.१३ ॥
Da floh, o König, aus Furcht vor dem Sohn des Vainya die Erde als Kuh davon. Pṛthu nahm seinen Bogen und verfolgte sie auf ihrer Flucht.
7.69.14
सा लोकान्ब्रह्मलोकादीन्गत्वा वैन्यभयार्दिता ।
सा ददर्शाग्रतो वैन्यं कार्मुकोद्यतपाणिकम् ॥ ७.६९.१४ ॥
Sie ging zu den Welten, beginnend mit der Welt Brahmās, von Furcht vor dem Sohn des Vainya gequält, und sah ihn vor sich, den Bogen in der erhobenen Hand.
7.69.15
ज्वलद्भिर्विशिखैर्बाणैर्दीप्ततेजःसमद्युतिम् ।
महायोगं महात्मानं दुर्धर्षममरैरपि ॥ ७.६९.१५ ॥
Mit lodernden Pfeilen, an Glanz einem brennenden Feuer gleich, von großer Yogakraft, der Großherzige, selbst den Göttern unbezwingbar.
7.69.16
अलभन्ती परित्राणं वैन्यमेवाभ्यपद्यत ।
कृताञ्जलिपुटा राजन्पूज्यं लोकैस्त्रिभिस्तदा ॥ ७.६९.१६ ॥
Keinen Schutz findend, suchte sie Zuflucht bei Vainya selbst; o König, mit gefalteten Händen ging sie zu ihm, der von den drei Welten zu verehren ist.
7.69.17
उवाच चैनं नाधर्म्यं स्त्रीवधं कर्तुमर्हसि ।
कथं धारयिता चासि प्रजा राजन्मया विना ॥ ७.६९.१७ ॥
Und sie sprach zu ihm: »Es ist unrecht und dir nicht geziemend, eine Frau zu töten. O König, wie willst du das Volk ohne mich erhalten?«
7.69.18
एकस्यार्थाय यो हन्यादात्मनो वा परस्य वा ।
एकं प्राणान्बहून्वापि प्राणिनां नास्ति पातकं ॥ ७.६९.१८ ॥
Wer um eines willen, sei es für sich selbst oder einen anderen, ein Leben oder viele Leben nimmt, begeht keine Sünde des Tötens von Lebewesen.
7.69.19
यस्मिंस्तु निहते भद्रे बहवः सुखमेधते ।
तस्मिन्हते त्वधं नास्ति पातकं नोपभुज्यते ॥ ७.६९.१९ ॥
O Holde, wenn der getötet wird, durch den viele gedeihen, so gibt es darin keine Sünde, und ihre Folge wird nicht getragen.
7.69.20
सोऽहं पालनिमित्तं त्वां बधिष्यामि वसुंधरे ।
यदि चेद्वचनादद्य न करिष्यसि मे प्रियम् ॥ ७.६९.२० ॥
O Vasundharā, um meine Untertanen zu schützen, werde ich dich töten, wenn du heute nicht nach meinem Wort tust, was mir lieb ist.
7.69.21
त्वां निहत्य तु बाणेन मच्छासनपराङ्मुखीम् ।
आत्मानं प्रथयित्वाऽहं प्रजा धारयिता स्वयं ॥ ७.६९.२१ ॥
Nachdem ich dich mit einem Pfeil erschlagen habe, die du dich von meinem Gebot abgewandt hast, und mich selbst berühmt gemacht habe, werde ich selbst die Untertanen erhalten.
7.69.22
सुखं वचनमास्थाय मम धर्मभृतां वरे ।
स़ञ्जीवय प्रजा नित्यं शक्ता ह्यसि वसुन्धरे ॥ ७.६९.२२ ॥
O Beste unter den Hütern des Dharma, nimm mein Wort gern an und belebe stets die Untertanen; denn du bist fähig, o Vasundharā.
7.69.23
दुहितृत्वं च मे गच्छ एवमेतन्महाशरम् ।
नियच्छेयं त्वदर्थाय उद्यतं घोरदर्शनम् ॥ ७.६९.२३ ॥
Werde mir wie eine Tochter; so werde ich diesen großen, erhobenen, furchterregenden Pfeil um deinetwillen zurückhalten.
7.69.24
सर्वमेतन्महाराज विधास्यासि परन्तप ।
वत्सं त्वं पश्य राजन्वै क्षरेयं येन वत्सला ॥ ७.६९.२४ ॥
O großer König, Feindesbezwinger, all dies wirst du tun; O König, sieh das Kalb an, um dessen willen ich, eine Kuh, die ihr Kalb liebt, Milch geben werde.
7.69.25
समां तु कुरु सर्वज्ञ मां तु धर्मभृतां वर ।
यथा विष्यन्दमानं वै क्षीरं सर्वत्र भावये ॥ ७.६९.२५ ॥
O Allwissender, Bester unter den Hütern des Dharma, mache mich eben, damit überall Milch fließe.
7.69.26
तत उत्सारयामास शिलाजालानि सर्वशः ।
पृथुर्वैन्यस्तदा राजा तेन शैला विवर्धिताः ॥ ७.६९.२६ ॥
Da ließ der König Pṛthu, Sohn des Vena, überall die Felsmassen entfernen, und dadurch wuchsen die Berge empor.
7.69.27
न हि पूर्वनिसर्गे वै विषमे वसुधातले ।
प्रविभागः पुराणां वा ग्रामाणां वा महीपते ॥ ७.६९.२७ ॥
In der ursprünglichen Schöpfung, auf der unebenen Oberfläche der Erde, o Herr der Erde, gab es keine Einteilung in Städte oder Dörfer.
7.69.28
न सस्यानि न गोरक्ष्यं न कृषिर्न वणिक्पथः ।
वैन्यात्प्रभृति राजेन्दर सर्वस्यैतस्य सम्भवः ॥ ७.६९.२८ ॥
Es gab keine Feldfrüchte, keine Viehzucht, keine Landwirtschaft und keine Handelswege; o König der Könige, vom Sohn Venas an entstand der Ursprung all dessen.
7.69.29
यत्रयत्र च साम्यं तु भूमावासीत्किलानघ ।
तत्रतत्र प्रजास्तात निवासमभिरोचयन्।
कृच्छ्रेण च महाराज इत्येवमनुशुश्रुम ॥ ७.६९.२९ ॥
Wo immer auf der Erde ebener Boden war, o Makelloser, dort wählten die Menschen, Lieber, sich einen Wohnsitz; und, o großer König, mit Mühe – so haben wir es gehört.
7.69.30
तथेत्युक्त्वा पुनर्वैन्यो गृहीत्वाऽऽजगवं धनुः ।
शरांश्चाप्रतिमान्घोरांश्चिन्तयित्वाऽब्रवीन्महीम् ॥ ७.६९.३० ॥
Mit den Worten »so sei es« nahm der Sohn Venas erneut den Bogen Ājagava und unvergleichliche, schreckliche Pfeile, und nachdem er nachgedacht hatte, sprach er zur Erde.
7.69.31
एह्येहि वसुधे क्षिप्रं क्षरैभ्यः काङ्क्षितं पयः ।
मच्छसनातिगां वै त्वां प्रमथिष्याम्यहं शरैः ॥ ७.६९.३१ ॥
Komm, komm, o Erde! Gib schnell aus deinen Strömen die ersehnte Milch. Dich, die du meinen Befehl übertrittst, werde ich mit Pfeilen zermalmen.
7.69.32
तथोक्ता साऽत्मनः श्रेयश्चिन्तयित्वाऽब्रवीत्पृथुम् ।
वत्सं पात्राणि दोग्धॄंश्च क्षीराणि च समादिश ॥ ७.६९.३२ ॥
So angesprochen, bedachte sie ihr eigenes Wohl und sprach zu Pṛthu: "Bestimme ein Kalb, Gefäße, Melker und die Milch."
7.69.33
ततो दास्याम्यहं भद्र सर्वं यस्य यथेप्सितम् ।
दुहितृत्वे च मां वीर सङ्कल्पयितुमर्हसि ॥ ७.६९.३३ ॥
Dann, o Guter, werde ich jedem alles geben, wie er es wünscht. Und du, o Held, solltest beschließen, mich als Tochter anzusehen.
7.69.34
तथेत्युक्त्वा पृथुः सर्वं विधानमकरोद्वशी ।
ततो भूतनिकायास्तां वसुधां दुदुहुस्तदा ॥ ७.६९.३४ ॥
Mit den Worten "Es sei so" traf der Selbstbeherrschte alle Anordnungen; dann molken die Scharen der Wesen jene Erde.
7.69.35
तां वनस्पतयः पूर्वं समुत्तस्थुर्दुधुक्षवः ।
साऽतिष्ठद्वत्सला वत्सं दोग्धृपात्राणि चेच्छती ॥ ७.६९.३५ ॥
Die Bäume erhoben sich zuerst, begierig, sie zu melken. Sie, die ihr Kalb liebte, stand da und wünschte sich ein Kalb und Melkgefäße.
7.69.36
वत्सोऽभूत्पुष्पितः सालः प्लक्षो दोग्धाऽभवत्तदा ।
छिन्नप्ररोहणं दुग्धं पात्रमौदुम्बरं शुभम् ॥ ७.६९.३६ ॥
Da wurde der blühende Sāla-Baum zum Kalb und der Plakṣa-Baum zum Melker. Die Milch war aus abgeschnittenen Sprossen, und das glückverheißende Gefäß war aus Udumbara-Holz.
7.69.37
उदयः पर्वतो वत्सो मेरुर्दोग्धा महागिरिः ।
रत्नान्योषधयो दुग्धं पात्रमस्तमयं तथा ॥ ७.६९.३७ ॥
Der östliche Berg Udaya war das Kalb, Meru der Melker, der große Berg. Juwelen und Kräuter waren die Milch, und der westliche Berg Astamaya war das Gefäß, ebenso.
7.69.38
देवानां वत्स इन्द्रोऽभूत्पात्रं दारुमयं तथा ।
दोग्धा च सविता देवो दुग्धमूर्जस्करं प्रियम् ॥ ७.६९.३८ ॥
Das Kalb der Götter war Indra, das Gefäß war aus Holz, ebenso. Der Melker war der Gott Savitṛ, und die Milch war lieb und kraftgebend.
7.69.39
असुरा दुदुहुर्मायामयःपात्रे तु तां तदा ।
दोग्धा द्विमूर्धा तत्रासीद्वत्सश्चासीद्विरोचनः ॥ ७.६९.३९ ॥
Da melkten die Asuras sie durch Täuschung in ein eisernes Gefäß. Dort war der Melker der Zweiköpfige, und das Kalb war Virocana.
7.69.40
कृषिं च सस्यं च नरा दुदुहुः पृथिवीतले ।
स्वायंभुवो मनुर्वत्सस्तेषां दोग्धाऽभवत्पृथुः ॥ ७.६९.४० ॥
Die Menschen melkten Ackerbau und Feldfrucht auf der Oberfläche der Erde. Manu, Sohn des Svayambhū, war das Kalb, und Pṛthu wurde ihr Melker.
7.69.41
अलाबुपात्रे च तथा विषं दुग्धा वसुन्धरा ।
धृतराष्ट्रोऽभवद्दोग्धा तेषां वत्सस्तु तक्षकः ॥ ७.६९.४१ ॥
In einem Kürbisgefäß melkte ebenso die Erde Gift. Dhṛtarāṣṭra wurde der Melker, und ihr Kalb war Takṣaka.
7.69.42
सप्तर्षिभिर्ब्रह्म दुग्धा तथा चाक्लिष्टकर्मभिः ।
दोग्धा बृहस्पतिः पात्रं छन्दो वत्सश्च सोमराट् ॥ ७.६९.४२ ॥
Von den sieben Weisen und ebenso von denen mit unermüdlichen Taten wurde das Brahman gemolken. Bṛhaspati war der Melker, das Gefäß das vedische Metrum, und das Kalb war König Soma.
7.69.43
अन्तर्धानं चामपात्रे दुग्धा पुण्यजनैर्विराट् ।
दोग्धा वैश्रवणस्तेषां वत्सश्चासीद्वृषध्वजः ॥ ७.६९.४३ ॥
In dem ungebrannten Gefäß namens Antardhāna melkten die Puṇyajanas die strahlende Kuh; der Melker war Vaiśravaṇa, und das Kalb war Vṛṣadhvaja (Śiva).
7.69.44
पुण्यगन्धान्पद्मपात्रे गन्धर्वाप्सरसोऽदुहन् ।
वत्सश्चित्ररथस्तेषां दोग्धा विश्वरुचिः प्रभुः ॥ ७.६९.४४ ॥
Im Lotusgefäß melkten die Gandharvas und Apsarasen die Düfte des Verdienstes; ihr Kalb war Citraratha, und der Melker war der Herr Viśvaruci.
7.69.45
स्वधां रजतपात्रेषु दुदुहुः पितरश्च ताम् ।
वत्सो वैवस्वतस्तेषां यमो दोग्धान्तकस्तदा ॥ ७.६९.४५ ॥
In silbernen Gefäßen melkten die Ahnen die Svadhā-Opfergabe; ihr Kalb war Vaivasvata, und der Melker damals war Yama, der Beender.
7.69.46
एवं निकायैस्तैर्दुग्धा पयोऽभीष्टं हि सा विराट् ।
यैर्वर्तयन्ति ते ह्यद्य पात्रैर्वत्सैश्च नित्यशः ॥ ७.६९.४६ ॥
So melkten diese Klassen jene strahlende Kuh und erhielten die ersehnte Milch; mit diesen Gefäßen und Kälbern erhalten sie sich noch heute täglich.
7.69.47
यज्ञैश्च विविधैरिष्ट्वा पृथुर्वैन्यः प्रतापवान् ।
सन्तर्पयित्वा भूतानि सर्वैः कामैर्मनःप्रियैः ॥ ७.६९.४७ ॥
Nachdem er mit vielfältigen Opfern verehrt hatte, sättigte der mächtige Pṛthu, Sohn des Vena, alle Wesen mit allen dem Geist lieben Wünschen.
7.69.48
हैरण्यानकरोद्राजा ये केचित्पार्थिवा भुवि ।
तान्ब्राह्मणेभ्यः प्रायच्छदश्वमेधे महामखे ॥ ७.६९.४८ ॥
Der König machte alle Herrscher, die auf der Erde waren, golden, und beim großen Aśvamedha-Opfer gab er sie den Brahmanen.
7.69.49
स षष्टिं गोसहस्राणि षष्टिं नागशतानि च ।
सौवर्णानकरोद्राजा ब्राह्मणेभ्यश्च तान्ददौ ॥ ७.६९.४९ ॥
Er ließ sechzigtausend Kühe und sechshundert Elefanten aus Gold anfertigen und gab sie den Brāhmaṇas.
7.69.50
इमां च पृथिवीं सर्वां मणिरत्नविभूषिताम् ।
सौवर्णीमकरोद्राजा ब्राह्मणेभ्यश्च तां ददौ ॥ ७.६९.५० ॥
Und diese ganze, mit Edelsteinen und Juwelen geschmückte Erde ließ der König aus Gold machen und gab sie den Brāhmaṇas.
7.69.51
स चेन्ममार सृञ्जय चतुर्भद्रतरस्त्वया ।
पुत्रात्पुण्यतरस्तुभ्यं मा पुत्रमनुतप्यथाः।
अयज्वानमदक्षिण्यमभि श्वैत्येत्युदाहरत् ॥ ७.६९.५१ ॥
O Sṛñjaya, wäre er gestorben, wäre er viermal glücklicher als du, und für dich verdienstvoller als ein Sohn. Darum trauere nicht um deinen Sohn. Es heißt, wer nicht opfert und keine Gaben gibt, geht den Weg des Hundes.