மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.69
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.69.1
पुथुं वैन्यं च राजानं मृतं सृञ्जय शुश्रुम ।
यमब्यषिञ्चत्सम्मन्त्र्य राजसूये महर्षयः ॥ ७.६९.१ ॥
சிருஞ்ஜயா, வேனின் மகனான அரசன் பிருது — இறந்தவன் — அவனை மகரிஷிகள் ஆலோசித்து ராஜசூய யாகத்தில் அபிஷேகம் செய்தனர் என்று நாங்கள் கேள்விப்பட்டோம்.
7.69.2
अयं नः प्रथयिष्येत सर्वानित्यभवत्पृथुः ।
क्षतान्नस्त्रास्यते सर्वानत्येवं क्षत्रियोऽभवत् ॥ ७.६९.२ ॥
இவன் எங்கள் அனைவரையும் புகழ்பெறச் செய்வான் என்பதால் அவன் பிருது ஆனான்; அனைவரையும் தீங்கிலிருந்து காப்பான் என்று அவன் க்ஷத்திரியன் ஆனான்.
7.69.3
पृथुं वैन्यं प्रजा दृष्ट्वा रक्ताः स्मेति यदब्रुवन् ।
ततो राजेति नामास्य अनुरागादजायत ॥ ७.६९.३ ॥
வேனின் மகன் பிருதுவைக் கண்ட குடிமக்கள் 'நாங்கள் மகிழ்ச்சியடைந்துள்ளோம்' என்று சொன்னார்கள்; அதனால் அன்பினால் அவனுக்கு 'ராஜா' என்ற பெயர் வந்தது.
7.69.4
अकृष्टपच्या पृथिवी आसीद्वैन्यस्य कामधुक् ।
सर्वाः समादुघा गावः पुटकेपुटके मधु ॥ ७.६९.४ ॥
வேனின் மகனின் காலத்தில் பூமி உழாமலேயே விளைந்து விருப்பங்களை அளிப்பதாக இருந்தது; எல்லாப் பசுக்களும் பால் சுரந்தன, ஒவ்வொரு கிண்ணத்திலும் தேன் இருந்தது.
7.69.5
आसन्हिरण्मया वृक्षाः सुखस्पर्शाः सुखावहाः ।
तेषां चीर… संवीताः प्रजास्तेष्वेव शेरते ॥ ७.६९.५ ॥
இன்பமான தொடுகையும் இன்பம் தரும் பொன்மயமான மரங்கள் இருந்தன; அவற்றின் பட்டை ஆடைகளால் போர்த்தப்பட்ட குடிமக்கள் அவற்றிலேயே உறங்கினர்.
7.69.6
फलान्यमृतकल्पानि स्वादूनि च मधूनि च ।
तेषामासीत्तदाऽऽहारो निराहाराश्च नाभवन् ॥ ७.६९.६ ॥
அமுதத்திற்கு ஒப்பான சுவையான கனிகளும் தேனும் இருந்தன; அப்போது அவையே அவர்களின் உணவாயிருந்தன, எவரும் உணவின்றி இருக்கவில்லை.
7.69.7
अरोगाः सर्वसिद्धार्था मनुष्या ह्यकुतोभयाः ।
न्यवसन्त यथाकामं वृक्षेषु च गुहासु च ॥ ७.६९.७ ॥
மனிதர்கள் நோயற்றவர்களாய், அனைத்து நோக்கங்களும் நிறைவேறியவர்களாய், எங்கிருந்தும் அச்சமற்றவர்களாய் இருந்தனர்; விரும்பியபடி மரங்களிலும் குகைகளிலும் வசித்தனர்.
7.69.8
प्रविभागो न राष्ट्राणां पुराणां चाभवत्तदा ।
यथासुखं यथाकामं तथैता मुदिताः प्रजाः ॥ ७.६९.८ ॥
அப்போது நாடுகளுக்கும் நகரங்களுக்கும் எந்தப் பிரிவினையும் இருக்கவில்லை; இந்த மக்கள் இன்பமாகவும் விரும்பியபடியும் மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தனர்.
7.69.9
तस्य संस्तम्भिता ह्यापः समुद्रमभियास्यतः ।
पर्वताश्च ददुर्मार्गं ध्वजभङ्गश्च नाभवत् ॥ ७.६९.९ ॥
அவர் கடலை நோக்கிச் செல்லும்போது அவரால் நீர் தடுக்கப்பட்டது; மலைகள் வழிவிட்டன, கொடிகள் முறியவில்லை.
7.69.10
तं वनस्पतयः शैला देवासुरनरोरगाः ।
सप्तर्षयः पुण्यजना गन्धर्वाप्सरसोऽपि च।
पितरश्च सुखासीनमभिगम्येदमब्रुवन् ॥ ७.६९.१० ॥
மரங்களும் மலைகளும், தேவர்களும் அசுரர்களும் மனிதர்களும் நாகங்களும், சப்தரிஷிகளும் புண்யஜனர்களும் கந்தர்வர்களும் அப்சரஸுகளும், பிதுர்களும் ஆகியோர் அவரை அணுகி, சுகமாக அமர்ந்திருந்தவரிடம் இவ்வாறு கூறினர்.
7.69.11
सम्राडसि क्षत्रियोऽसि राजा गोप्ता पिताऽसि नः ।
देह्यस्मभ्यं महाराज प्रभुः सन्नीप्सितान्वरान्।
यैर्वयं शाश्वतं तृप्ता वर्तयिष्यामहे सुखम् ॥ ७.६९.११ ॥
நீர் சக்கரவர்த்தி, க்ஷத்திரியர், அரசர், காப்பவர், எங்கள் தந்தை. மகாராஜனே, நீர் தலைவராக இருந்து, நாங்கள் விரும்பும் வரங்களை எங்களுக்குத் தாரும்; அவற்றால் நாங்கள் என்றும் திருப்தியுடன் சுகமாக வாழ்வோம்.
7.69.12
विज्ञापितः प्रजाभिस्तु प्रजानां हितकाम्यया ।
धनुर्गृह्य पृषत्कांश्च वसुधामाद्रवद्बली ॥ ७.६९.१२ ॥
மக்களால் வேண்டப்பட்டு, மக்களின் நலனை விரும்பி, அந்த வலிமையுள்ளவன் வில்லும் அம்புகளும் எடுத்து பூமியை நோக்கி விரைந்தான்.
7.69.13
ततो वैन्यभयाद्राजन्गौर्भूत्वा प्राद्रवन्मही ।
तां पृथुर्धनुरादाय द्रवन्तीमन्वसारयत् ॥ ७.६९.१३ ॥
அப்போது, அரசே, வேனனின் மகனுக்கு அஞ்சி பூமி ஒரு பசுவாக மாறி ஓடத் தொடங்கினாள். பிருது வில்லை எடுத்து ஓடிய அவளைப் பின்தொடர்ந்தான்.
7.69.14
सा लोकान्ब्रह्मलोकादीन्गत्वा वैन्यभयार्दिता ।
सा ददर्शाग्रतो वैन्यं कार्मुकोद्यतपाणिकम् ॥ ७.६९.१४ ॥
அவள் பிரம்மலோகம் முதலான உலகங்களுக்குச் சென்று, வேனனின் மகனுக்கு அஞ்சி வருந்தினாள். அங்கே முன்னால் கையில் வில்லை உயர்த்தியவனாய் வேனனின் மகனைக் கண்டாள்.
7.69.15
ज्वलद्भिर्विशिखैर्बाणैर्दीप्ततेजःसमद्युतिम् ।
महायोगं महात्मानं दुर्धर्षममरैरपि ॥ ७.६९.१५ ॥
எரியும் அம்புகளுடன், எரியும் ஒளியைப் போல் ஒளிர்ந்தவனும், பெரும் யோக வல்லமை கொண்ட மகாத்மாவும், தேவர்களாலும் வெல்ல முடியாதவனுமான அவனை.
7.69.16
अलभन्ती परित्राणं वैन्यमेवाभ्यपद्यत ।
कृताञ्जलिपुटा राजन्पूज्यं लोकैस्त्रिभिस्तदा ॥ ७.६९.१६ ॥
பாதுகாப்பு கிடைக்காததால் அவள் வேனனின் மகனையே சரணடைந்தாள். அரசே, அப்போது கைகூப்பியவளாய், மூன்று உலகங்களாலும் வணங்கப்படுபவனிடம் அவள் சென்றாள்.
7.69.17
उवाच चैनं नाधर्म्यं स्त्रीवधं कर्तुमर्हसि ।
कथं धारयिता चासि प्रजा राजन्मया विना ॥ ७.६९.१७ ॥
அவள் அவனிடம் கூறினாள்: 'ஒரு பெண்ணைக் கொல்வது அதர்மம்; அது உனக்குத் தகாது. அரசே, என் துணையின்றி நீ மக்களை எப்படித் தாங்குவாய்?'
7.69.18
एकस्यार्थाय यो हन्यादात्मनो वा परस्य वा ।
एकं प्राणान्बहून्वापि प्राणिनां नास्ति पातकं ॥ ७.६९.१८ ॥
ஒருவனுக்காக, தனக்காகவோ பிறருக்காகவோ, ஓர் உயிரையோ பல உயிர்களையோ கொல்பவனுக்கு உயிர்க்கொலைப் பாவம் இல்லை.
7.69.19
यस्मिंस्तु निहते भद्रे बहवः सुखमेधते ।
तस्मिन्हते त्वधं नास्ति पातकं नोपभुज्यते ॥ ७.६९.१९ ॥
ஓ நற்குணமுள்ளவளே, எவன் கொல்லப்பட்டால் பலர் சுகமடைகிறார்களோ, அவனைக் கொல்வதில் பாவமில்லை; அதன் பலனும் அனுபவிக்கப்படுவதில்லை.
7.69.20
सोऽहं पालनिमित्तं त्वां बधिष्यामि वसुंधरे ।
यदि चेद्वचनादद्य न करिष्यसि मे प्रियम् ॥ ७.६९.२० ॥
ஓ வசுந்தரா, மக்களைக் காக்கும் பொருட்டு, இன்று என் சொல்படி எனக்குப் பிரியமானதைச் செய்யாவிட்டால், உன்னைக் கொல்வேன்.
7.69.21
त्वां निहत्य तु बाणेन मच्छासनपराङ्मुखीम् ।
आत्मानं प्रथयित्वाऽहं प्रजा धारयिता स्वयं ॥ ७.६९.२१ ॥
என் ஆணைக்கு முகம் திருப்பிய உன்னை அம்பால் கொன்று, என்னையே புகழ்பெறச் செய்து, நானே மக்களைத் தாங்குவேன்.
7.69.22
सुखं वचनमास्थाय मम धर्मभृतां वरे ।
स़ञ्जीवय प्रजा नित्यं शक्ता ह्यसि वसुन्धरे ॥ ७.६९.२२ ॥
தர்மம் தாங்குவோரில் சிறந்தவளே, என் சொல்லை இனிதாக ஏற்று, எப்போதும் மக்களை உயிர்ப்பித்து வாழ வை; ஓ வசுந்தரா, நீயே வல்லமையுள்ளவள்.
7.69.23
दुहितृत्वं च मे गच्छ एवमेतन्महाशरम् ।
नियच्छेयं त्वदर्थाय उद्यतं घोरदर्शनम् ॥ ७.६९.२३ ॥
நீ எனக்கு மகள் நிலையை அடைவாய்; இவ்வாறு எழுப்பப்பட்ட இந்தப் பயங்கரத் தோற்றமுள்ள பெரிய அம்பை உனக்காக நான் அடக்கி வைப்பேன்.
7.69.24
सर्वमेतन्महाराज विधास्यासि परन्तप ।
वत्सं त्वं पश्य राजन्वै क्षरेयं येन वत्सला ॥ ७.६९.२४ ॥
ஓ மகாராஜா, பகைவரைத் தகிப்பவனே, இவை அனைத்தையும் நீ செய்வாய்; ஓ அரசே, கன்றைப் பார், அதற்காக நான், கன்றின்மேல் அன்புள்ள பசுவாக, பால் சுரப்பேன்.
7.69.25
समां तु कुरु सर्वज्ञ मां तु धर्मभृतां वर ।
यथा विष्यन्दमानं वै क्षीरं सर्वत्र भावये ॥ ७.६९.२५ ॥
அனைத்தையும் அறிந்தவனே, தர்மம் தாங்குவோரில் சிறந்தவனே, என்னை சமமாக்கு; பால் எங்கும் பாய்ந்தோடும்படி செய்வாய்.
7.69.26
तत उत्सारयामास शिलाजालानि सर्वशः ।
पृथुर्वैन्यस्तदा राजा तेन शैला विवर्धिताः ॥ ७.६९.२६ ॥
அப்போது வேனின் மகனான அரசன் பிருது, எல்லாப் பக்கங்களிலும் இருந்த பாறைத் தொகுதிகளை அகற்றச் செய்தான்; அதனால் மலைகள் உயர்ந்தன.
7.69.27
न हि पूर्वनिसर्गे वै विषमे वसुधातले ।
प्रविभागः पुराणां वा ग्रामाणां वा महीपते ॥ ७.६९.२७ ॥
ஆதி படைப்பில், சமமற்ற பூமியின் மேற்பரப்பில், ஓ மன்னா, நகரங்களுக்கும் கிராமங்களுக்கும் எந்தப் பிரிவும் இருக்கவில்லை.
7.69.28
न सस्यानि न गोरक्ष्यं न कृषिर्न वणिक्पथः ।
वैन्यात्प्रभृति राजेन्दर सर्वस्यैतस्य सम्भवः ॥ ७.६९.२८ ॥
பயிர்களும் இல்லை, மாடு வளர்ப்பும் இல்லை, உழவும் இல்லை, வணிகப் பாதைகளும் இல்லை; ஓ அரசர்களின் அரசே, வேனின் மகனிலிருந்தே இவையனைத்தின் தோற்றம் ஏற்பட்டது.
7.69.29
यत्रयत्र च साम्यं तु भूमावासीत्किलानघ ।
तत्रतत्र प्रजास्तात निवासमभिरोचयन्।
कृच्छ्रेण च महाराज इत्येवमनुशुश्रुम ॥ ७.६९.२९ ॥
ஓ பாவமற்றவனே, பூமியில் எங்கெல்லாம் சமமான இடம் இருந்ததோ, அங்கெல்லாம், அன்பனே, மக்கள் குடியிருக்க விரும்பினார்கள்; ஓ மகாராஜா, கடினத்துடன்தான் என்று இப்படி நாங்கள் கேட்டிருக்கிறோம்.
7.69.30
तथेत्युक्त्वा पुनर्वैन्यो गृहीत्वाऽऽजगवं धनुः ।
शरांश्चाप्रतिमान्घोरांश्चिन्तयित्वाऽब्रवीन्महीम् ॥ ७.६९.३० ॥
'சரி' என்று சொல்லி, வேனின் மகன் மீண்டும் ஆஜகவ வில்லையும், ஒப்பற்ற, கொடிய அம்புகளையும் எடுத்து, சிந்தித்து பூமியிடம் பேசினான்.
7.69.31
एह्येहि वसुधे क्षिप्रं क्षरैभ्यः काङ्क्षितं पयः ।
मच्छसनातिगां वै त्वां प्रमथिष्याम्यहं शरैः ॥ ७.६९.३१ ॥
வா, வா, வசுதா! விரைவில் ஓடைகளிலிருந்து விரும்பிய பாலைத் தா. என் ஆணையை மீறும் உன்னை நான் அம்புகளால் நசுக்குவேன்.
7.69.32
तथोक्ता साऽत्मनः श्रेयश्चिन्तयित्वाऽब्रवीत्पृथुम् ।
वत्सं पात्राणि दोग्धॄंश्च क्षीराणि च समादिश ॥ ७.६९.३२ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட அவள் தன் நன்மையை எண்ணி பிருதுவிடம் சொன்னாள்: "கன்றையும், பாத்திரங்களையும், பால் கறப்பவர்களையும், பாலையும் ஆணையிடுங்கள்."
7.69.33
ततो दास्याम्यहं भद्र सर्वं यस्य यथेप्सितम् ।
दुहितृत्वे च मां वीर सङ्कल्पयितुमर्हसि ॥ ७.६९.३३ ॥
அப்போது ஓ நற்குணமுள்ளவரே, விரும்பியபடி அனைவருக்கும் நான் அனைத்தையும் தருவேன். ஓ வீரரே, என்னை மகளாகக் கருத நீர் உறுதி செய்ய வேண்டும்.
7.69.34
तथेत्युक्त्वा पृथुः सर्वं विधानमकरोद्वशी ।
ततो भूतनिकायास्तां वसुधां दुदुहुस्तदा ॥ ७.६९.३४ ॥
"அப்படியே ஆகட்டும்" என்று சொல்லி, தன்னடக்கமுள்ள பிருது அனைத்து ஏற்பாடுகளையும் செய்தார். பின்னர் உயிரினக் கூட்டங்கள் அந்த வசுதாவைக் கறந்தன.
7.69.35
तां वनस्पतयः पूर्वं समुत्तस्थुर्दुधुक्षवः ।
साऽतिष्ठद्वत्सला वत्सं दोग्धृपात्राणि चेच्छती ॥ ७.६९.३५ ॥
அவளைக் கறக்க விரும்பி முதலில் மரங்கள் எழுந்தன. கன்றின் மீது அன்புள்ள அவள் கன்றையும் கறக்கும் பாத்திரங்களையும் விரும்பியவளாக நின்றாள்.
7.69.36
वत्सोऽभूत्पुष्पितः सालः प्लक्षो दोग्धाऽभवत्तदा ।
छिन्नप्ररोहणं दुग्धं पात्रमौदुम्बरं शुभम् ॥ ७.६९.३६ ॥
அப்போது பூத்த சால மரம் கன்றாயிற்று; பலா மரம் கறப்பவனானது. வெட்டப்பட்ட முளைகளுடன் கூடிய பால் இருந்தது; சுபமான பாத்திரம் அத்தி மரத்தால் ஆனது.
7.69.37
उदयः पर्वतो वत्सो मेरुर्दोग्धा महागिरिः ।
रत्नान्योषधयो दुग्धं पात्रमस्तमयं तथा ॥ ७.६९.३७ ॥
உதயம் என்ற மலை கன்றாக இருந்தது; மேரு பால் கறப்பவன்; மகாகிரி. ரத்தினங்களும் மூலிகைகளும் பாலாயின; அஸ்தமயம் என்ற மலை பாத்திரமாயிற்று; அவ்வாறே.
7.69.38
देवानां वत्स इन्द्रोऽभूत्पात्रं दारुमयं तथा ।
दोग्धा च सविता देवो दुग्धमूर्जस्करं प्रियम् ॥ ७.६९.३८ ॥
தேவர்களின் கன்று இந்திரன்; மரத்தாலான பாத்திரம்; அவ்வாறே. கறப்பவன் சவிதா தேவன்; பால் வலிமை தரும் இனிய பொருள்.
7.69.39
असुरा दुदुहुर्मायामयःपात्रे तु तां तदा ।
दोग्धा द्विमूर्धा तत्रासीद्वत्सश्चासीद्विरोचनः ॥ ७.६९.३९ ॥
அப்போது அசுரர்கள் மாயையால் அவளை இரும்புப் பாத்திரத்தில் கறந்தனர். அங்கே கறப்பவன் இருதலை உடையவன்; கன்று விரோசனன்.
7.69.40
कृषिं च सस्यं च नरा दुदुहुः पृथिवीतले ।
स्वायंभुवो मनुर्वत्सस्तेषां दोग्धाऽभवत्पृथुः ॥ ७.६९.४० ॥
உழவையும் பயிரையும் மனிதர்கள் பூமியின் மேல் கறந்தனர். சுவாயம்புவ மனு கன்றாக இருந்தான்; அவர்களின் கறப்பவன் பிருது ஆனான்.
7.69.41
अलाबुपात्रे च तथा विषं दुग्धा वसुन्धरा ।
धृतराष्ट्रोऽभवद्दोग्धा तेषां वत्सस्तु तक्षकः ॥ ७.६९.४१ ॥
சுரைக்காய்ப் பாத்திரத்திலும் அவ்வாறே வசுந்தரை விஷத்தைக் கறந்தாள். திருதராஷ்டிரன் கறப்பவனானான்; அவர்களின் கன்று தட்சகன்.
7.69.42
सप्तर्षिभिर्ब्रह्म दुग्धा तथा चाक्लिष्टकर्मभिः ।
दोग्धा बृहस्पतिः पात्रं छन्दो वत्सश्च सोमराट् ॥ ७.६९.४२ ॥
ஏழு முனிவர்களாலும் அவ்வாறே வருந்தாத கர்மம் செய்பவர்களாலும் பிரம்மம் கறக்கப்பட்டது. பிருகஸ்பதி கறப்பவன்; பாத்திரம் சந்தஸ்; கன்று சோமராஜன்.
7.69.43
अन्तर्धानं चामपात्रे दुग्धा पुण्यजनैर्विराट् ।
दोग्धा वैश्रवणस्तेषां वत्सश्चासीद्वृषध्वजः ॥ ७.६९.४३ ॥
அந்தர்தானம் என்ற பாத்திரத்தில் புண்யஜனர்கள் விராட் (பசு)வை கறந்தனர். அதை கறந்தவன் வைசரவணன்; கன்று வ்ருஷத்வஜன் (சிவன்) ஆவான்.
7.69.44
पुण्यगन्धान्पद्मपात्रे गन्धर्वाप्सरसोऽदुहन् ।
वत्सश्चित्ररथस्तेषां दोग्धा विश्वरुचिः प्रभुः ॥ ७.६९.४४ ॥
தாமரைப் பாத்திரத்தில் கந்தர்வர்களும் அப்சரஸ்களும் புண்யகந்தங்களைக் கறந்தனர். அவர்களின் கன்று சித்ரரதன்; கறந்தவன் பிரபு விஸ்வருசி.
7.69.45
स्वधां रजतपात्रेषु दुदुहुः पितरश्च ताम् ।
वत्सो वैवस्वतस्तेषां यमो दोग्धान्तकस्तदा ॥ ७.६९.४५ ॥
வெள்ளிப் பாத்திரங்களில் பித்ருக்கள் ஸ்வதாவைக் கறந்தனர். அவர்களின் கன்று வைவஸ்வதன்; அப்போது கறந்தவன் அந்தகனான யமன்.
7.69.46
एवं निकायैस्तैर्दुग्धा पयोऽभीष्टं हि सा विराट् ।
यैर्वर्तयन्ति ते ह्यद्य पात्रैर्वत्सैश्च नित्यशः ॥ ७.६९.४६ ॥
இவ்வாறு அந்த வகுப்பினர் அந்த விராட் பசுவைக் கறந்து விரும்பிய பாலைப் பெற்றனர். அந்தப் பாத்திரங்களாலும் கன்றுகளாலும் அவர்கள் இன்றும் நாள்தோறும் வாழ்கின்றனர்.
7.69.47
यज्ञैश्च विविधैरिष्ट्वा पृथुर्वैन्यः प्रतापवान् ।
सन्तर्पयित्वा भूतानि सर्वैः कामैर्मनःप्रियैः ॥ ७.६९.४७ ॥
பல்வேறு யாகங்களால் வழிபட்டு, பிரதாபமிக்க வேனன் மகன் பிருது, மனத்துக்கு இனிய எல்லா விருப்பங்களாலும் உயிர்களை மனநிறைவு செய்தான்.
7.69.48
हैरण्यानकरोद्राजा ये केचित्पार्थिवा भुवि ।
तान्ब्राह्मणेभ्यः प्रायच्छदश्वमेधे महामखे ॥ ७.६९.४८ ॥
அரசன் பூமியில் இருந்த எந்த அரசர்களையும் பொன்னால் ஆக்கினான்; அவர்களை மகத்தான அஸ்வமேத யாகத்தில் பிராமணர்களுக்கு அளித்தான்.
7.69.49
स षष्टिं गोसहस्राणि षष्टिं नागशतानि च ।
सौवर्णानकरोद्राजा ब्राह्मणेभ्यश्च तान्ददौ ॥ ७.६९.४९ ॥
அவன் அறுபதாயிரம் பசுக்களையும் அறுபது நூறு யானைகளையும் பொன்மயமாக்கி, அவற்றை அந்தணர்களுக்குக் கொடுத்தான்।
7.69.50
इमां च पृथिवीं सर्वां मणिरत्नविभूषिताम् ।
सौवर्णीमकरोद्राजा ब्राह्मणेभ्यश्च तां ददौ ॥ ७.६९.५० ॥
மணிகளும் ரத்தினங்களும் அணிசெய்த இந்த முழு பூமியையும் அரசன் பொன்மயமாக்கி அந்தணர்களுக்கு அளித்தான்।
7.69.51
स चेन्ममार सृञ्जय चतुर्भद्रतरस्त्वया ।
पुत्रात्पुण्यतरस्तुभ्यं मा पुत्रमनुतप्यथाः।
अयज्वानमदक्षिण्यमभि श्वैत्येत्युदाहरत् ॥ ७.६९.५१ ॥
சிருஞ்ஜயா, அவன் இறந்திருந்தால் நீ அடைந்ததைவிட நான்கு மடங்கு நற்பேறு பெற்றவன்; மகனைவிடப் புண்ணியம் மிக்கவன் உனக்கு. ஆகையால் மகனுக்காக வருந்தாதே. யாகம் செய்யாதவனும் தட்சிணை கொடாதவனும் நாய் வழியை அடைவான் என்று சொல்லப்பட்டது.