Mahābhārata · Adhyāya 7.69
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.69.1
पुथुं वैन्यं च राजानं मृतं सृञ्जय शुश्रुम ।
यमब्यषिञ्चत्सम्मन्त्र्य राजसूये महर्षयः ॥ ७.६९.१ ॥
Ó Sṛñjaya, ouvimos que Pṛthu, filho de Vena, o rei que estava morto, foi ungido no sacrifício Rājasūya pelos grandes sábios após deliberação.
7.69.2
अयं नः प्रथयिष्येत सर्वानित्यभवत्पृथुः ।
क्षतान्नस्त्रास्यते सर्वानत्येवं क्षत्रियोऽभवत् ॥ ७.६९.२ ॥
Ele nos tornará todos famosos, por isso se tornou Pṛthu; protegerá a todos do dano, por isso se tornou kṣatriya.
7.69.3
पृथुं वैन्यं प्रजा दृष्ट्वा रक्ताः स्मेति यदब्रुवन् ।
ततो राजेति नामास्य अनुरागादजायत ॥ ७.६९.३ ॥
Ao ver Pṛthu, filho de Vena, o povo disse: "Estamos satisfeitos"; então, por afeição, seu nome tornou-se "rājā".
7.69.4
अकृष्टपच्या पृथिवी आसीद्वैन्यस्य कामधुक् ।
सर्वाः समादुघा गावः पुटकेपुटके मधु ॥ ७.६९.४ ॥
No tempo do filho de Vena, a terra dava colheitas sem ser arada e realizava desejos; todas as vacas davam leite, e em cada vaso havia mel.
7.69.5
आसन्हिरण्मया वृक्षाः सुखस्पर्शाः सुखावहाः ।
तेषां चीर… संवीताः प्रजास्तेष्वेव शेरते ॥ ७.६९.५ ॥
Havia árvores de ouro, agradáveis ao toque e trazendo felicidade; o povo, vestido com vestes de casca, deitava-se entre elas.
7.69.6
फलान्यमृतकल्पानि स्वादूनि च मधूनि च ।
तेषामासीत्तदाऽऽहारो निराहाराश्च नाभवन् ॥ ७.६९.६ ॥
Havia frutos semelhantes ao néctar e mel doce; então estes eram o seu alimento, e ninguém ficava sem comida.
7.69.7
अरोगाः सर्वसिद्धार्था मनुष्या ह्यकुतोभयाः ।
न्यवसन्त यथाकामं वृक्षेषु च गुहासु च ॥ ७.६९.७ ॥
Os homens estavam livres de doença, tinham realizados todos os seus objetivos e não temiam nada de lugar algum; habitavam como desejavam, nas árvores e nas cavernas.
7.69.8
प्रविभागो न राष्ट्राणां पुराणां चाभवत्तदा ।
यथासुखं यथाकामं तथैता मुदिताः प्रजाः ॥ ७.६९.८ ॥
Naquele tempo não havia divisão de reinos nem de cidades; esses povos viviam alegres, com conforto e como desejavam.
7.69.9
तस्य संस्तम्भिता ह्यापः समुद्रमभियास्यतः ।
पर्वताश्च ददुर्मार्गं ध्वजभङ्गश्च नाभवत् ॥ ७.६९.९ ॥
Ao avançar em direção ao oceano, as águas foram detidas por ele; as montanhas abriram caminho, e nenhum estandarte se quebrou.
7.69.10
तं वनस्पतयः शैला देवासुरनरोरगाः ।
सप्तर्षयः पुण्यजना गन्धर्वाप्सरसोऽपि च।
पितरश्च सुखासीनमभिगम्येदमब्रुवन् ॥ ७.६९.१० ॥
As árvores e as montanhas, os deuses, os asuras, os homens e as serpentes, os sete sábios, os espíritos puṇyajana, os gandharvas e as apsarases, e também os ancestrais, aproximaram-se dele, que estava sentado à vontade, e disseram isto.
7.69.11
सम्राडसि क्षत्रियोऽसि राजा गोप्ता पिताऽसि नः ।
देह्यस्मभ्यं महाराज प्रभुः सन्नीप्सितान्वरान्।
यैर्वयं शाश्वतं तृप्ता वर्तयिष्यामहे सुखम् ॥ ७.६९.११ ॥
Tu és o imperador, um kṣatriya, rei, protetor e nosso pai. Grande rei, como senhor, concede-nos as bênçãos que desejamos, com as quais viveremos para sempre satisfeitos e felizes.
7.69.12
विज्ञापितः प्रजाभिस्तु प्रजानां हितकाम्यया ।
धनुर्गृह्य पृषत्कांश्च वसुधामाद्रवद्बली ॥ ७.६९.१२ ॥
Suplicado pelos povos, por desejo de seu bem-estar, o poderoso tomou seu arco e flechas e lançou-se em direção à terra.
7.69.13
ततो वैन्यभयाद्राजन्गौर्भूत्वा प्राद्रवन्मही ।
तां पृथुर्धनुरादाय द्रवन्तीमन्वसारयत् ॥ ७.६९.१३ ॥
Então, ó rei, por medo do filho de Vainya, a terra transformou-se em vaca e fugiu. Pṛthu pegou o arco e perseguiu-a enquanto ela corria.
7.69.14
सा लोकान्ब्रह्मलोकादीन्गत्वा वैन्यभयार्दिता ।
सा ददर्शाग्रतो वैन्यं कार्मुकोद्यतपाणिकम् ॥ ७.६९.१४ ॥
Indo aos mundos a começar pelo mundo de Brahmā, atormentada pelo temor ao filho de Vainya, viu-o à sua frente, com o arco erguido na mão.
7.69.15
ज्वलद्भिर्विशिखैर्बाणैर्दीप्ततेजःसमद्युतिम् ।
महायोगं महात्मानं दुर्धर्षममरैरपि ॥ ७.६९.१५ ॥
Com flechas ardentes, resplandecente como um fulgor flamejante, de grande poder iogue, o magnânimo, invencível até para os deuses.
7.69.16
अलभन्ती परित्राणं वैन्यमेवाभ्यपद्यत ।
कृताञ्जलिपुटा राजन्पूज्यं लोकैस्त्रिभिस्तदा ॥ ७.६९.१६ ॥
Não encontrando proteção, buscou refúgio no próprio Vainya; ó rei, com as palmas unidas, foi até ele, digno de adoração pelos três mundos.
7.69.17
उवाच चैनं नाधर्म्यं स्त्रीवधं कर्तुमर्हसि ।
कथं धारयिता चासि प्रजा राजन्मया विना ॥ ७.६९.१७ ॥
E disse-lhe: 'É adharma, e não te convém, matar uma mulher. Ó rei, como sustentarás o teu povo sem mim?'
7.69.18
एकस्यार्थाय यो हन्यादात्मनो वा परस्य वा ।
एकं प्राणान्बहून्वापि प्राणिनां नास्ति पातकं ॥ ७.६९.१८ ॥
Quem, pelo bem de um só, seja ele próprio ou outro, tira uma vida ou muitas vidas, não incorre no pecado de matar seres vivos.
7.69.19
यस्मिंस्तु निहते भद्रे बहवः सुखमेधते ।
तस्मिन्हते त्वधं नास्ति पातकं नोपभुज्यते ॥ ७.६९.१९ ॥
Ó gentil, quando aquele por quem muitos prosperam é morto, não há pecado, e sua consequência não é suportada.
7.69.20
सोऽहं पालनिमित्तं त्वां बधिष्यामि वसुंधरे ।
यदि चेद्वचनादद्य न करिष्यसि मे प्रियम् ॥ ७.६९.२० ॥
Ó Vasundharā, para proteger meus súditos, eu te matarei se hoje não fizeres o que me é caro, conforme minha palavra.
7.69.21
त्वां निहत्य तु बाणेन मच्छासनपराङ्मुखीम् ।
आत्मानं प्रथयित्वाऽहं प्रजा धारयिता स्वयं ॥ ७.६९.२१ ॥
Tendo-te matado com uma flecha, tu que te afastaste do meu comando, tendo-me tornado célebre, eu mesmo sustentarei os súditos.
7.69.22
सुखं वचनमास्थाय मम धर्मभृतां वरे ।
स़ञ्जीवय प्रजा नित्यं शक्ता ह्यसि वसुन्धरे ॥ ७.६९.२२ ॥
Ó melhor entre as guardiãs do dharma, acolhendo com alegria minha palavra, revive sempre os súditos; pois tu és capaz, Ó Vasundharā.
7.69.23
दुहितृत्वं च मे गच्छ एवमेतन्महाशरम् ।
नियच्छेयं त्वदर्थाय उद्यतं घोरदर्शनम् ॥ ७.६९.२३ ॥
Torna-te minha filha; assim, esta grande flecha erguida e terrível de ver, eu a conterei por tua causa.
7.69.24
सर्वमेतन्महाराज विधास्यासि परन्तप ।
वत्सं त्वं पश्य राजन्वै क्षरेयं येन वत्सला ॥ ७.६९.२४ ॥
Ó grande rei, abrasador de inimigos, farás tudo isso; Ó rei, olha o bezerro, por quem eu, vaca que ama seu bezerro, derramarei o leite.
7.69.25
समां तु कुरु सर्वज्ञ मां तु धर्मभृतां वर ।
यथा विष्यन्दमानं वै क्षीरं सर्वत्र भावये ॥ ७.६९.२५ ॥
Ó onisciente, o melhor dos guardiões do dharma, torna-me plano, para que o leite flua por toda parte.
7.69.26
तत उत्सारयामास शिलाजालानि सर्वशः ।
पृथुर्वैन्यस्तदा राजा तेन शैला विवर्धिताः ॥ ७.६९.२६ ॥
Então o rei Pṛthu, filho de Vena, mandou retirar por toda parte as massas de rochas, e com isso as montanhas se elevaram.
7.69.27
न हि पूर्वनिसर्गे वै विषमे वसुधातले ।
प्रविभागः पुराणां वा ग्रामाणां वा महीपते ॥ ७.६९.२७ ॥
Na criação original, sobre a superfície desigual da terra, ó senhor da terra, não havia divisão em cidades ou aldeias.
7.69.28
न सस्यानि न गोरक्ष्यं न कृषिर्न वणिक्पथः ।
वैन्यात्प्रभृति राजेन्दर सर्वस्यैतस्य सम्भवः ॥ ७.६९.२८ ॥
Não havia colheitas, nem criação de gado, nem agricultura, nem rotas de comércio; ó rei dos reis, a partir do filho de Vena surgiu a origem de tudo isso.
7.69.29
यत्रयत्र च साम्यं तु भूमावासीत्किलानघ ।
तत्रतत्र प्रजास्तात निवासमभिरोचयन्।
कृच्छ्रेण च महाराज इत्येवमनुशुश्रुम ॥ ७.६९.२९ ॥
Onde quer que houvesse terreno plano na terra, ó sem mácula, ali o povo, querido, escolheu habitar; e, ó grande rei, com dificuldade — assim o ouvimos.
7.69.30
तथेत्युक्त्वा पुनर्वैन्यो गृहीत्वाऽऽजगवं धनुः ।
शरांश्चाप्रतिमान्घोरांश्चिन्तयित्वाऽब्रवीन्महीम् ॥ ७.६९.३० ॥
Dizendo «assim seja», o filho de Vena tomou novamente o arco Ājagava e flechas incomparáveis e terríveis, e, após refletir, falou à terra.
7.69.31
एह्येहि वसुधे क्षिप्रं क्षरैभ्यः काङ्क्षितं पयः ।
मच्छसनातिगां वै त्वां प्रमथिष्याम्यहं शरैः ॥ ७.६९.३१ ॥
Vem, vem, ó Terra! Dá depressa dos teus regatos o leite desejado. A ti, que transgrides a minha ordem, esmagarei com flechas.
7.69.32
तथोक्ता साऽत्मनः श्रेयश्चिन्तयित्वाऽब्रवीत्पृथुम् ।
वत्सं पात्राणि दोग्धॄंश्च क्षीराणि च समादिश ॥ ७.६९.३२ ॥
Assim interpelada, ela considerou o seu próprio bem e disse a Pṛthu: "Ordena um bezerro, vasilhas, ordenhadores e o leite."
7.69.33
ततो दास्याम्यहं भद्र सर्वं यस्य यथेप्सितम् ।
दुहितृत्वे च मां वीर सङ्कल्पयितुमर्हसि ॥ ७.६९.३३ ॥
Então, ó bom, darei a cada um tudo o que desejar. E tu, ó herói, deves resolver considerar-me como filha.
7.69.34
तथेत्युक्त्वा पृथुः सर्वं विधानमकरोद्वशी ।
ततो भूतनिकायास्तां वसुधां दुदुहुस्तदा ॥ ७.६९.३४ ॥
Dizendo "Seja assim", o senhor de si Pṛthu dispôs tudo; então as hostes de seres ordenharam aquela terra.
7.69.35
तां वनस्पतयः पूर्वं समुत्तस्थुर्दुधुक्षवः ।
साऽतिष्ठद्वत्सला वत्सं दोग्धृपात्राणि चेच्छती ॥ ७.६९.३५ ॥
As árvores levantaram-se primeiro, desejosas de a ordenhar. Ela, que amava o seu bezerro, permaneceu de pé desejando um bezerro e vasilhas de ordenha.
7.69.36
वत्सोऽभूत्पुष्पितः सालः प्लक्षो दोग्धाऽभवत्तदा ।
छिन्नप्ररोहणं दुग्धं पात्रमौदुम्बरं शुभम् ॥ ७.६९.३६ ॥
Então a sāla florida tornou-se o bezerro, e a plakṣa tornou-se o ordenhador. O leite era de rebentos cortados, e o recipiente auspicioso era de madeira de udumbara.
7.69.37
उदयः पर्वतो वत्सो मेरुर्दोग्धा महागिरिः ।
रत्नान्योषधयो दुग्धं पात्रमस्तमयं तथा ॥ ७.६९.३७ ॥
A montanha oriental Udaya era o bezerro, Meru o ordenhador, a grande montanha. Joias e ervas eram o leite, e a montanha ocidental Astamaya era o recipiente, do mesmo modo.
7.69.38
देवानां वत्स इन्द्रोऽभूत्पात्रं दारुमयं तथा ।
दोग्धा च सविता देवो दुग्धमूर्जस्करं प्रियम् ॥ ७.६९.३८ ॥
O bezerro dos deuses era Indra, o recipiente era de madeira, do mesmo modo. O ordenhador era o deus Savitṛ, e o leite era querido e dava força.
7.69.39
असुरा दुदुहुर्मायामयःपात्रे तु तां तदा ।
दोग्धा द्विमूर्धा तत्रासीद्वत्सश्चासीद्विरोचनः ॥ ७.६९.३९ ॥
Então os asuras a ordenharam, por ilusão, num recipiente de ferro. Ali o ordenhador era o de duas cabeças, e o bezerro era Virocana.
7.69.40
कृषिं च सस्यं च नरा दुदुहुः पृथिवीतले ।
स्वायंभुवो मनुर्वत्सस्तेषां दोग्धाऽभवत्पृथुः ॥ ७.६९.४० ॥
Os homens ordenharam a agricultura e as colheitas na superfície da terra. Manu, filho de Svayambhū, era o bezerro, e Pṛthu tornou-se o ordenhador deles.
7.69.41
अलाबुपात्रे च तथा विषं दुग्धा वसुन्धरा ।
धृतराष्ट्रोऽभवद्दोग्धा तेषां वत्सस्तु तक्षकः ॥ ७.६९.४१ ॥
Num recipiente de cabaça, do mesmo modo, a terra ordenhou veneno. Dhṛtarāṣṭra tornou-se o ordenhador, e o bezerro deles era Takṣaka.
7.69.42
सप्तर्षिभिर्ब्रह्म दुग्धा तथा चाक्लिष्टकर्मभिः ।
दोग्धा बृहस्पतिः पात्रं छन्दो वत्सश्च सोमराट् ॥ ७.६९.४२ ॥
Pelos sete sábios e igualmente pelos de obras incansáveis, o Brahman foi ordenhado. Bṛhaspati era o ordenhador, o recipiente era o metro védico, e o bezerro era o rei Soma.
7.69.43
अन्तर्धानं चामपात्रे दुग्धा पुण्यजनैर्विराट् ।
दोग्धा वैश्रवणस्तेषां वत्सश्चासीद्वृषध्वजः ॥ ७.६९.४३ ॥
No vaso não cozido chamado Antardhāna, os Puṇyajanas ordenharam a vaca radiante; o ordenhador era Vaiśravaṇa, e o bezerro era Vṛṣadhvaja (Śiva).
7.69.44
पुण्यगन्धान्पद्मपात्रे गन्धर्वाप्सरसोऽदुहन् ।
वत्सश्चित्ररथस्तेषां दोग्धा विश्वरुचिः प्रभुः ॥ ७.६९.४४ ॥
No vaso de lótus, os Gandharvas e as Apsarases ordenharam os perfumes do mérito; seu bezerro era Citraratha, e o ordenhador era o senhor Viśvaruci.
7.69.45
स्वधां रजतपात्रेषु दुदुहुः पितरश्च ताम् ।
वत्सो वैवस्वतस्तेषां यमो दोग्धान्तकस्तदा ॥ ७.६९.४५ ॥
Em vasos de prata, os antepassados ordenharam a oferenda svadhā; seu bezerro era Vaivasvata, e o ordenhador então era Yama, o Ceifador.
7.69.46
एवं निकायैस्तैर्दुग्धा पयोऽभीष्टं हि सा विराट् ।
यैर्वर्तयन्ति ते ह्यद्य पात्रैर्वत्सैश्च नित्यशः ॥ ७.६९.४६ ॥
Assim, essas classes ordenharam aquela vaca radiante e obtiveram o leite desejado; com esses mesmos vasos e bezerros ainda se sustentam dia após dia.
7.69.47
यज्ञैश्च विविधैरिष्ट्वा पृथुर्वैन्यः प्रतापवान् ।
सन्तर्पयित्वा भूतानि सर्वैः कामैर्मनःप्रियैः ॥ ७.६९.४७ ॥
Tendo venerado com diversos sacrifícios, o poderoso Pṛthu, filho de Vena, saciou todos os seres com todos os desejos caros à mente.
7.69.48
हैरण्यानकरोद्राजा ये केचित्पार्थिवा भुवि ।
तान्ब्राह्मणेभ्यः प्रायच्छदश्वमेधे महामखे ॥ ७.६९.४८ ॥
O rei tornou dourados todos os governantes que havia na terra, e no grande sacrifício do Aśvamedha os deu aos brâmanes.
7.69.49
स षष्टिं गोसहस्राणि षष्टिं नागशतानि च ।
सौवर्णानकरोद्राजा ब्राह्मणेभ्यश्च तान्ददौ ॥ ७.६९.४९ ॥
Ele mandou fazer sessenta mil vacas e seiscentos elefantes de ouro e os deu aos brāhmanes.
7.69.50
इमां च पृथिवीं सर्वां मणिरत्नविभूषिताम् ।
सौवर्णीमकरोद्राजा ब्राह्मणेभ्यश्च तां ददौ ॥ ७.६९.५० ॥
E esta terra inteira, adornada com gemas e joias, o rei mandou fazer de ouro e a deu aos brāhmanes.
7.69.51
स चेन्ममार सृञ्जय चतुर्भद्रतरस्त्वया ।
पुत्रात्पुण्यतरस्तुभ्यं मा पुत्रमनुतप्यथाः।
अयज्वानमदक्षिण्यमभि श्वैत्येत्युदाहरत् ॥ ७.६९.५१ ॥
Ó Sṛñjaya, se ele tivesse morrido, seria quatro vezes mais afortunado que tu, e mais meritório para ti do que um filho. Portanto, não lamentes teu filho. Diz-se que quem não sacrifica e não dá presentes segue o caminho do cão.