Mahābhārata · Adhyāya 7.78
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.78.1
एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य केशवस्य महात्मनः ।
सुभद्रा पुत्रशोकार्ता विललाप सुदुःखिता ॥ ७.७८.१ ॥
Als Subhadrā diese Worte des großherzigen Keśava hörte, klagte sie, von Trauer um ihren Sohn gequält, in tiefem Schmerz.
7.78.2
हा पुत्रा मम मन्दायाः कथमेत्यासि संयुगम् ।
निधनं प्राप्तवांस्तात पितुस्तुल्यपराक्रमः ॥ ७.७८.२ ॥
Wehe, mein Sohn, Kind dieser Unglückseligen! Wie bist du in den Kampf gezogen? Lieber Sohn, deinem Vater an Tapferkeit gleich, hast du den Tod gefunden.
7.78.3
कथमिन्दीवरश्यामं सुदंष्ट्रं चारुलोचनम् ।
मुखं ते दृश्यते वत्स गुण्ठितं रणरेणुना ॥ ७.७८.३ ॥
Liebes Kind, wie erscheint dein Antlitz, dunkel wie eine blaue Lotusblüte, mit schönen Zähnen und lieblichen Augen, bedeckt vom Staub der Schlacht?
7.78.4
नूनं शूरं निपतितं त्वां पश्यन्त्यनिवर्तिनम् ।
सुशिरोग्रीवबाह्वंसं व्यूढोरस्कं नतोदरम् ॥ ७.७८.४ ॥
Gewiss sehen sie dich, Held, gefallen und nie zurückweichend, mit schönem Haupt, Hals, Armen und Schultern, breit in der Brust und schlank im Leib.
7.78.5
चारूपचितसर्वाङ्गं स्वक्षं शस्त्रक्षताचितम् ।
भूतानि त्वां निरीक्षन्ते भूमौ चन्द्रमिवोदितम् ॥ ७.७८.५ ॥
Dein ganzer Leib wohlgeformt, deine Gestalt schön, übersät mit Waffenwunden, so sehen dich die Geschöpfe am Boden liegen wie den aufgegangenen Mond.
7.78.6
शयनीयं पुराऽध्युष्य स्पर्ध्यास्तरणसंवृतम् ।
भूमावद्य कथं शेषे विप्रविद्धः सुखोचितः ॥ ७.७८.६ ॥
Du, der du früher auf einem begehrten, mit feinen Decken bedeckten Lager weiltest, des Wohlergehens würdig, wie liegst du heute auf dem Boden wie ein Verstoßener?
7.78.7
योऽन्वास्यत पुरा वीरो वरस्त्रीभिर्महाभुजः ।
कथमन्वास्यते सोऽद्य शिवाभिः पतितो मृधे ॥ ७.७८.७ ॥
Wie kommt es, dass jener starkarmige Held, der einst von vortrefflichen Frauen umsorgt wurde, nun gefallen auf dem Schlachtfeld von Schakalen umringt wird?
7.78.8
योऽस्तूयत पुरा हृष्टैः सूतमागधबन्दिभिः ।
सोऽद्य क्रव्याद्गणैर्घोरैर्विनदद्भिरुपास्येत ॥ ७.७८.८ ॥
Der einst von Sūtas, Māgadhas und Bandins freudig gepriesen wurde, ist heute umringt von Scharen schrecklicher, brüllender Fleischfresser.
7.78.9
पाण्डवेषु च नाथेषु वृष्णिवीरेषु वा विभो ।
पाञ्चालेषु च वीरेषु हतः केनास्यनाथवत् ॥ ७.७८.९ ॥
O Mächtiger! Obwohl es unter den Pāṇḍavas, den Vṛṣṇi-Helden und den Helden der Pāñcālas Beschützer gab, von wem wurde er erschlagen, als hätte er keinen Beschützer?
7.78.10
यत्र त्वं केशवे नाथे सत्यनाथो यथा हतः ।
अतृप्तदर्शना पुत्र दर्शनस्य तवानघ।
मन्दभाग्या गमिष्यामि व्यक्तमद्य यमक्षयम् ॥ ७.७८.१० ॥
Obwohl Keśava sein Beschützer war, wurde er erschlagen, als hätte er einen wahren Beschützer. O sündloser Sohn, ungesättigt von deinem Anblick, unglückselig wie ich bin, werde ich heute gewiss in Yamas Reich gehen.
7.78.11
विशालाक्षं सुकेशान्तं चारुवाक्यं सुगन्धि च ।
तव पुत्र कदा भूयो मुखं द्रक्ष्यामि निर्व्रणम् ॥ ७.७८.११ ॥
O Sohn, mit weiten Augen, feinem Haar am Rand, sanfter Rede und Duft: Wann werde ich dein unverletztes Antlitz wieder sehen?
7.78.12
धिग्बलं भीमसेनस्य धिक्पार्थस्य धनुष्मताम् ।
धिग्वीर्यं वृष्णिवीराणां चाञ्चालानां च धिग्बलं ॥ ७.७८.१२ ॥
Schande über die Macht Bhīmasenas! Schande über die Macht Pārthas, des Sohnes der Pṛthā, des Ersten unter den Bogenschützen! Schande über die Tapferkeit der Vṛṣṇi-Helden und Schande über die Macht der Pāñcālas!
7.78.13
धिक्केकयांस्तथा चेदीन्मत्स्यांश्चैवाथ सृञ्जयान् ।
ये त्वां रणगतं वीरं न शेकुरभिरक्षितुम् ॥ ७.७८.१३ ॥
Schande über die Kekaya, Cedi, Matsya und Sṛñjaya, die den Helden, der in die Schlacht zog, nicht zu schützen vermochten!
7.78.14
अद्य पश्यामि पृथिवीं शून्यामिव हतत्विषम् ।
अभिमन्युमपश्यन्ती शोकव्याकुललोचना ॥ ७.७८.१४ ॥
Heute sehe ich die Erde leer und ihres Glanzes beraubt, meine Augen von Trauer verwirrt, da ich Abhimanyu nicht sehe.
7.78.15
स्वस्रीयं वासुदेवस्य पुत्रं गाण्डवीधन्वनः ।
कथं त्वाऽतिरथं वीरं द्रक्ष्याम्यद्य निपातितम् ॥ ७.७८.१५ ॥
Neffe Vāsudevas, Sohn des Gāṇḍīva-Schützen, Held und Großwagenkämpfer, wie soll ich dich heute gefallen sehen?
7.78.16
एह्येहि तृषितो वत्स स्तनौ पूर्णौ पिबाशु मे ।
अङ्कमारुह्य मन्दाया ह्यतृप्तायाश्च दर्शने ॥ ७.७८.१६ ॥
Komm, komm, mein Kind, du hast Durst; trinke schnell von meinen vollen Brüsten. Steig auf meinen Schoß, zu dieser Unglückseligen, die sich am Anblick nie sättigt.
7.78.17
हा वीर दृष्टो नष्टश्च धनं स्वप्न इवासि मे ।
अहो ह्यनित्यं मानुष्यं जलबुद्बुदचञ्चलम् ॥ ७.७८.१७ ॥
Weh, Held! Du wurdest gesehen und verloren; mein Schatz, du bist wie ein Traum. Ach, das menschliche Leben ist so vergänglich, wankelmütig wie eine Wasserblase!
7.78.18
इमां ते तरुणीं भार्यां तवाधिभिरभिप्लुताम् ।
उत्तरामुत्तमां जात्या सुशीलां प्रिय भाषिणीम् ॥ ७.७८.१८ ॥
Diese junge Gattin von dir, Uttarā, von seelischer Qual überwältigt, von edler Geburt, gutherzig und freundlich im Wort.
7.78.19
शनकैः परिरभ्यैनां स्नुषां मम यशस्विनीम् ।
सुकुमारीं विशालाक्षीं पूर्णचन्द्रनिभाननाम् ॥ ७.७८.१९ ॥
Sanft diese ruhmreiche Schwiegertochter umarmend, zart, weitäugig, mit einem Antlitz wie der Vollmond.
7.78.20
बालपल्लवतन्वङ्गीं मत्तमातङ्गगामिनीम् ।
बिम्बाधरोष्ठीमबलामभिमन्यो प्रहर्षय ॥ ७.७८.२० ॥
Schlank wie ein junger Trieb, schreitend wie ein trunkener Elefant, mit Lippen wie die Bimba-Frucht, diese sanfte Frau — erfreue sie, o Abhimanyu.
7.78.21
त्वया विना कथं पुत्र जीर्णां पतितमानसाम् ।
इमां सन्धारयिष्यामि वृषभादिव धेनुकाम् ॥ ७.७८.२१ ॥
Ohne dich, mein Sohn, wie soll ich sie halten, abgezehrt und gebrochenen Herzens, wie der Stier die Kuh hält?
7.78.22
अहो ह्यकाले प्रस्थानं कृतवानसि पुत्रक ।
विहाय फलकाले मां सुगृद्धां तव दर्शने ॥ ७.७८.२२ ॥
Ach, mein lieber Sohn, du bist zur unzeitigen Stunde aufgebrochen und hast mich verlassen, die ich so sehr nach deinem Anblick verlangte zur Zeit der Frucht.
7.78.23
नूनं गतिः कृतान्तस्य प्राज्ञैरपि सुदुर्विदा ।
यत्र त्वं केशवे नाथे सङ्ग्रामेऽनाथवद्धतः ॥ ७.७८.२३ ॥
Gewiss ist der Weg des Todes selbst für die Weisen schwer zu erkennen, dass du, mit Keśava als deinem Beschützer, im Kampf wie einer ohne Beschützer erschlagen wurdest.
7.78.24
यज्वनां दानशीलानां ब्राह्मणानां कृतात्मनाम् ।
चरितब्रह्मचर्याणां पुण्यतीर्थावगाहिनाम् ॥ ७.७८.२४ ॥
Du bist in die Welten derer gegangen, die Opfer darbringen, der Freigebigen, der Brahmanen, der Selbstbeherrschten, derer, die das Keuschheitsgelübde halten, und derer, die in heiligen Furten baden.
7.78.25
कृतज्ञानां वदान्यानां गुरुशुश्रूषिणामपि ।
सहस्रदक्षिणानां च या गतिस्तामवाप्नुहि ॥ ७.७८.२५ ॥
Erlange den Weg derer, die dankbar, freigebig, ihren Lehrern dienend sind und tausend Dakṣiṇā geben.
7.78.26
या गतिर्युध्यमानानां शूराणामनिवर्तिनाम् ।
हत्वारीन्निहतानां च सङ्ग्रामे तां गति व्रज ॥ ७.७८.२६ ॥
Gehe den Weg derer, die kämpfen, der Helden, die nicht weichen, derer, die Feinde erschlagen, und derer, die im Kampf fallen.
7.78.27
गोसहस्रप्रदातॄणां क्रतुदानां च या गतिः ।
नैवेशिकं चाभिमतं ददतां या गतिः शुभा ॥ ७.७८.२७ ॥
Der glückverheißende Weg derer, die tausend Kühe geben, derer, die Opfergaben spenden, und derer, die eine ersehnte Wohnstätte schenken.
7.78.28
ब्राह्मणेभ्यः शरण्येभ्यो निधिं निदधतां च या ।
या चापि न्यस्तदण्डानां तां गतिं व्रज पुत्रक ॥ ७.७८.२८ ॥
Gehe den Weg derer, die den würdigen Brahmanen Schätze anvertrauen, und derer, die den Stock niedergelegt haben, mein Sohn.
7.78.29
ब्रह्मचर्येण यां यान्ति मुनयः संशितव्रताः ।
एकपत्न्यश्च यां यान्ति तां गतिं व्रज पुत्रक ॥ ७.७८.२९ ॥
Gehe den Weg, den die Weisen mit scharfen Gelübden durch Keuschheit erreichen, und den die Frauen eines einzigen Gatten erreichen, mein Sohn.
7.78.30
राज्ञा सुचरितैर्या च गतिर्भवति शाश्वती ।
चरमाश्रमिणां पुण्यैः सेवितानां पुरः स्थितैः ॥ ७.७८.३० ॥
Der ewige Weg, den ein König durch gutes Verhalten erlangt, und der der Bewohner der letzten Lebensstufe, von Verdiensten umsorgt, die vor ihm stehen.
7.78.31
दीनानुकम्पिनां या च सततं संविभागिनाम् ।
पैशुन्याच्च निवृत्तानां तां गतिं व्रज पुत्रक ॥ ७.७८.३१ ॥
Das Ziel derer, die sich der Elenden erbarmen, stets ihre Habe teilen und sich von Verleumdung abwenden, dieses Ziel, mein Sohn, erlange.
7.78.32
व्रतिनां धर्मशीलानां गुरुशुश्रूषिणामपि ।
अमोघातिथिनां या च तां गतिं व्रज पुत्रक ॥ ७.७८.३२ ॥
Das Ziel derer, die ihre Gelübde halten, deren Wesen Dharma ist, die ihren Lehrern dienen und ihre Gäste nie enttäuschen, dieses Ziel, mein Sohn, erlange.
7.78.33
कृच्छ्रेषु या धारयतामात्मानं व्यसनेषु च ।
गतिः शोकाग्निदग्धानां तां गतिं व्रज पुत्रक ॥ ७.७८.३३ ॥
Das Ziel derer, die sich in Not und Unglück aufrecht halten, und derer, die vom Feuer des Kummers verzehrt werden, dieses Ziel, mein Sohn, erlange.
7.78.34
मातापित्रोश्च शुश्रूषां कल्पयन्तीह ये सदा ।
स्वदारनिरतानां च या गतिस्तामवाप्नुहि ॥ ७.७८.३४ ॥
Das Ziel derer, die hier stets Mutter und Vater dienen und ihrer eigenen Gattin treu ergeben sind, dieses Ziel erlange.
7.78.35
ऋतुकाले स्वकां भार्यां गच्छतां या मनीषिणाम् ।
परस्त्रीभ्यो निवृत्तानां तां गतिं व्रज पुत्रक ॥ ७.७८.३५ ॥
Das Ziel der Weisen, die in der rechten Zeit zu ihrer eigenen Gattin gehen und sich von fremden Frauen abwenden, dieses Ziel, mein Sohn, erlange.
7.78.36
साम्ना ये सर्वभूतानि पश्यन्ति गतमत्सराः ।
नारुन्तुदानां क्षमिणां या गतिस्तामवाप्नुहि ॥ ७.७८.३६ ॥
Das Ziel derer, die frei von Neid alle Wesen mit Sanftmut betrachten, und der Geduldigen, die andere nicht verletzen, dieses Ziel erlange.
7.78.37
मधुमांसान्निवृत्तानां मदाद्दृम्भात्तथाऽनृतात् ।
परोपतापादन्यायात्तां गतिं व्रज पुत्रक ॥ ७.७८.३७ ॥
Erlange jenen Weg derer, die sich von Honig und Fleisch, von Rausch, Heuchelei, Lüge, dem Zufügen von Leid an anderen und Unrecht abgewandt haben. Gehe in jenen Zustand, mein Sohn.
7.78.38
हीमन्तः सर्वशास्त्रज्ञा ज्ञानतृप्ता जितेन्द्रियाः ।
यां गतिं साधवो यान्ति तां गतिं व्रज पुत्रक ॥ ७.७८.३८ ॥
Jenen bescheidenen, allen Schriften kundigen, an Erkenntnis gesättigten und sinnenbezwungenen Menschen: Den Weg, den die Weisen gehen, diesen Weg geh, mein Sohn.
7.78.39
एवं विलपतीं दीनां सुभद्रां शोककर्शिताम् ।
अन्वपद्यत पाञ्चाली वैराटिसहितां तदा ॥ ७.७८.३९ ॥
Da ging Pāñcālī zusammen mit Virāṭas Tochter zu Subhadrā, die so klagte, elend und vom Kummer gezehrt.
7.78.40
सा प्रकामं रुदित्वा च विलप्य च सुदुःखिता ।
उन्मत्तवत्तदा राजन्विसंज्ञा पतिता क्षितौ ॥ ७.७८.४० ॥
Sie weinte und klagte sehr, zutiefst betrübt, und dann, o König, fiel sie wie von Sinnen bewusstlos zu Boden.
7.78.41
सोपचारस्तु कृष्णस्तां दुःखितां भृशदुःखितः ।
सिक्त्वाम्भसा समाश्वास्य तत्तदुक्त्वा हितं वचः ॥ ७.७८.४१ ॥
Kṛṣṇa aber, sorgsam und selbst tief betrübt, besprengte sie mit Wasser, tröstete die trauernde Frau und sprach viele heilsame Worte zu ihr.
7.78.42
विसंज्ञकल्पां रुदतीमपविद्धां प्रवेपतीम् ।
भगिनीं पुण्डरीकाक्ष इदं वचनमब्रवीत् ॥ ७.७८.४२ ॥
Zu seiner Schwester, fast besinnungslos, weinend, niedergesunken und zitternd, sprach der Lotusäugige diese Worte.
7.78.43
सुभद्रे मा शुचः पुत्रं पाञ्चाल्याश्वासयोत्तराम् ।
गतोऽभिमन्युः प्रथितां गतिं क्षत्रियपुङ्गवः ॥ ७.७८.४३ ॥
Subhadrā, trauere nicht um deinen Sohn; tröste Pāñcālī und Uttarā. Abhimanyu, der beste der Krieger, ist zum berühmten Ziel gegangen.
7.78.44
ये चान्येऽपि कुले सन्ति पुरुषा नो वरानने ।
सर्वे न ते गतिं यान्ति याऽभिमन्योर्यशस्विनः ॥ ७.७८.४४ ॥
O du Schönangesicht, keiner der anderen Männer unseres Geschlechts erreicht das Ziel des ruhmreichen Abhimanyu.
7.78.45
कुर्याम तद्वयं कर्म कुर्युर्युत्सुहृदश्च नः ।
कृतवान्यादृगद्यैकस्तव पुत्रो महारथः ॥ ७.७८.४५ ॥
Auch wir werden jene Tat vollbringen, und unsere kämpfenden Freunde werden sie vollbringen, so wie dein großer Wagenkämpfer-Sohn sie heute allein vollbracht hat.
7.78.46
एवमाश्वास्य भगिनीं द्रौपदीमपि चोत्तराम् ।
पार्थस्यैव महाबाहुः पार्श्वमागादरिन्दमः ॥ ७.७८.४६ ॥
Nachdem er so seine Schwester, Draupadī und auch Uttarā getröstet hatte, ging der starkarmige Kṛṣṇa, Bezwinger der Feinde, zu Arjunas Seite.
7.78.47
ततोऽभ्यनुज्ञाय नृपान्कृष्णो बन्धूंस्तथाऽर्जुनम् ।
विवेशान्तः पुरे राजंस्ते च जग्मुः स्वमालयम् ॥ ७.७८.४७ ॥
Dann verabschiedete sich Kṛṣṇa von den Königen, den Verwandten und Arjuna, o König, betrat den inneren Palast; und auch jene gingen zu ihren eigenen Wohnungen.