மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.91
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.91.1
दुःशसनबलं हत्वा सव्यसाची महारथः ।
सिन्धुराजं परीप्सन्वै द्रोणानीकमुपाद्रवत् ॥ ७.९१.१ ॥
துச்சாசனனின் படையை அழித்துவிட்டு, மகாரதனான சவ்யசாசி (அர்ஜுனன்) சிந்துராஜனைக் காக்கும் விருப்பத்துடன் துரோணரின் படையை நோக்கி விரைந்தான்.
7.91.2
स तु द्रोणं समासाद्य व्यूहस्य प्रमुखे स्थितम् ।
कृताञ्जलिरिदं वाक्यं कृष्णस्यानुमतेऽब्रवीत् ॥ ७.९१.२ ॥
அவன் வியூகத்தின் முன்னணியில் நின்றிருந்த துரோணரை அணுகி, கிருஷ்ணனின் அனுமதியுடன், கைகூப்பி இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
7.91.3
शिवेन ध्याहि मां ब्रह्मन्स्वस्ति चैव वदस्व मे ।
भवत्प्रसादादिच्छामि प्रवेष्टं दुर्भिदां चमूम् ॥ ७.९१.३ ॥
பிராமணரே, சிவனின் அருளோடு என்னை ஆசீர்வதியுங்கள்; எனக்கு மங்களம் உண்டாகட்டும் என்று சொல்லுங்கள். உங்கள் அருளால் இந்தத் துளைக்க முடியாத படையில் நுழைய விரும்புகிறேன்.
7.91.4
भवान्पितृसमो मह्यं धर्मराजसमोऽपि च ।
धौम्यकृष्णसमश्चैव सत्यमेतद्ब्रवीमि ते ॥ ७.९१.४ ॥
நீங்கள் எனக்குத் தந்தையைப் போன்றவர்; தர்மராஜனைப் போன்றவர்; தௌம்யருக்கும் கிருஷ்ணனுக்கும் சமமானவர். இதை உங்களிடம் உண்மையாகச் சொல்கிறேன்.
7.91.5
अश्वत्थामा यथा तात रक्षणीयस्त्वयाऽनघ ।
तथाऽहमपि ते रक्ष्यः सदैव द्विजसत्तम ॥ ७.९१.५ ॥
அன்பரே, களங்கமற்றவரே, அஸ்வத்தாமனை நீங்கள் காப்பது போல, ஓ இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவரே, நானும் எப்போதும் உங்களால் காக்கப்பட வேண்டியவன்.
7.91.6
तव प्रसादादिच्छेयं सिन्धुराजानमाहवे ।
निहन्तुं द्विपदां श्रेष्ठ प्रतिज्ञां रक्ष मे प्रभो ॥ ७.९१.६ ॥
உங்கள் அருளால் போரில் சிந்துராஜனைக் கொல்ல விரும்புகிறேன். மனிதர்களில் சிறந்தவரே, ஓ பிரபுவே, என் சபதத்தைக் காத்தருளுங்கள்.
7.91.7
एवमुक्तस्तदाऽऽचार्यः प्रत्युवाच स्मयन्निव ।
मामजित्वा न बीभत्सो शक्यो जेतुं जयद्रथः ॥ ७.९१.७ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் ஆசிரியர் துரோணர் புன்னகைத்தவாறே பதிலளித்தார்: "என்னை வெல்லாமல் பீபத்சு (அர்ஜுனன்) ஜயத்ரதனை வெல்ல முடியாது."
7.91.8
एतावदुक्त्वा तं द्रोणः शरव्रातैरवाकिरत् ।
सरथाश्वध्वजं तीक्ष्णैः प्रहसन्वै ससारथिम् ॥ ७.९१.८ ॥
இவ்வளவு கூறிய பின் துரோணர் சிரித்தவாறே கூரிய அம்புகளின் மழையால் அவனை மூடினார்; அவனுடைய தேர், குதிரைகள், கொடி, சாரதியுடன் சேர்த்து.
7.91.9
ततोऽर्जुनः शरव्रातान्द्रोणस्यावार्य सायकैः ।
द्रोणमभ्यर्दयद्बाणैर्घोररूपैर्हत्तरैः ॥ ७.९१.९ ॥
பின்னர் அர்ஜுனன் தனது அம்புகளால் துரோணரின் அம்பு வரிசைகளைத் தடுத்து, பயங்கரமான வடிவுள்ள கூரிய அம்புகளால் துரோணரைத் தாக்கினான்.
7.91.10
विव्याध च रणे द्रोणमनुमान्य विशाम्पते ।
क्षत्रधर्मं समास्थाय नवभिः सायकैः पुनः ॥ ७.९१.१० ॥
ஓ மன்னா! போரில் ஆசிரியர் துரோணரை மரியாதையுடன் வணங்கி, க்ஷத்திரிய தர்மத்தைக் கடைப்பிடித்து, அர்ஜுனன் மீண்டும் ஒன்பது அம்புகளால் அவரைத் துளைத்தான்.
7.91.11
तस्येषूनिषुभिश्छित्त्वा द्रोणो विव्याध तावुभौ ।
विषाग्निज्वलितप्रख्यैरिषुभिः कृष्णपाण्डवौ ॥ ७.९१.११ ॥
அவனுடைய அம்புகளை தனது அம்புகளால் அறுத்து, துரோணர் அவ்விருவரான கிருஷ்ணனையும் பாண்டவனையும் விஷமும் நெருப்பும் போல் எரியும் அம்புகளால் துளைத்தார்.
7.91.12
इयेप पाण्डवस्तस्य बाणैश्छेत्तुं शरासनम् ।
तस्य चिन्तयतस्त्वेव फल्गुनस्य महात्मनः ॥ ७.९१.१२ ॥
பாண்டவனான அர்ஜுனன் அவருடைய வில்லை தனது அம்புகளால் அறுக்க முயன்றான். மகாத்மாவான பல்குனன் (அர்ஜுனன்) அதைப் பற்றி சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தபோது—
7.91.13
द्रोणः शरैरसम्भ्रान्तो ज्यां चिच्छेदाशु वीर्यवान् ।
विव्याध च हयानस्य ध्वजं सारथिमेव च ॥ ७.९१.१३ ॥
துரோணர் கலங்காமல் தம் அம்புகளால் விரைவாக அவனுடைய நாணை அறுத்தார்; அந்த வீரர் அவனுடைய குதிரைகளையும் கொடியையும் சாரதியையும் துளைத்தார்.
7.91.14
अर्जुनं च शरैर्वीरः स्मयमानोऽभ्यवाकिरत् ।
एतस्मिन्नन्तरे पार्थः सज्यं कृत्वा महद्धनुः ॥ ७.९१.१४ ॥
வீரர் துரோணர் புன்னகைத்தவாறு அர்ஜுனன் மீது அம்புமழை பொழிந்தார்; இதற்கிடையில் பார்த்தன் தனது பெரிய வில்லில் நாண் பூட்டித் தயாரானார்.
7.91.15
विशेषयिष्यन्नाचार्यं सर्वास्त्रविदुषां वरः ।
मुमोच षट्शतान्बाणान्गृहीत्वैकमिव द्रुतम् ॥ ७.९१.१५ ॥
அனைத்து அஸ்திரங்களையும் அறிந்தோரில் சிறந்தவர் ஆசிரியரைவிட தம்மை வேறுபடுத்திக் காட்ட விரும்பி, ஒரு அம்பை எடுத்தவர் போல விரைவாக அறுநூறு அம்புகளை ஏவினார்.
7.91.16
पुनः सप्तशतानन्यान्सहस्रं चानिवर्तिनः ।
चिक्षेपायुतशश्चान्यांस्तेऽघ्नन्द्रोणस्य तां चमूम् ॥ ७.९१.१६ ॥
மீண்டும் அவர் எழுநூறும், ஆயிரம் பிறவும், பின்வாங்காத அம்புகளைச் செலுத்தினார்; பத்தாயிரக்கணக்கில் வேறு அம்புகளையும் எய்தார்; அவை துரோணரின் அந்தப் படையைத் தாக்கின.
7.91.17
तैः सम्यगस्तैर्बलिना कृतिना चित्रयोधिना ।
मनुष्यवाजिमातङ्गा विद्धाः पेतुर्गतासवः ॥ ७.९१.१७ ॥
அந்த வலிமையும் திறமையும் அற்புதமான போர்த்திறமும் கொண்ட வீரனின் அந்த நன்கு குறிவைத்த அஸ்திரங்களால் துளைக்கப்பட்ட மனிதர்களும், குதிரைகளும், யானைகளும் உயிரற்று வீழ்ந்தன.
7.91.18
विसूताश्वध्वजाः पेतुः सञ्छिन्नायुधजीविताः ।
रथिनो रथमुख्येभ्यः सहसा शरपीडिताः ॥ ७.९१.१८ ॥
குதிரைகளும் கொடிகளும் அறுந்து, ஆயுதங்களும் உயிரும் வெட்டுண்ட தேர்வீரர்கள், தங்கள் சிறந்த தேர்களிலிருந்து திடீரென அம்புகளால் வாதிக்கப்பட்டு வீழ்ந்தனர்.
7.91.19
चूर्णिताक्षिप्तदग्धानां वज्रानिलहुताशनैः ।
तुल्यरूपा गजाः पेतुर्गिर्यग्राम्बुदवेश्मनाम् ॥ ७.९१.१९ ॥
இடி, காற்று, நெருப்பால் நொறுங்கியும் வீசப்பட்டும் எரிந்தும் விழுந்த யானைகள் மலை முகடுகள் அல்லது மேக மாளிகைகள் போல ஒரே வடிவில் வீழ்ந்தன.
7.91.20
पेतुरश्वसहस्राणि प्रहतान्यर्जुनेषुभिः ।
हंसा हिमवतः पृष्ठे वारिविप्रहता इव ॥ ७.९१.२० ॥
அர்ஜுனனின் அம்புகளால் தாக்கப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான குதிரைகள் வீழ்ந்தன; இமயத்தின் முதுகில் நீர்த்துளிகளால் அடிபட்ட அன்னங்கள் போல.
7.91.21
रथाश्वद्विपपत्त्योघाः सलिलौघा इवाद्भुताः ।
युगान्तादित्यरश्म्याभैः पाण्डवास्त्रशरैर्हताः ॥ ७.९१.२१ ॥
ரதங்கள், குதிரைகள், யானைகள், காலாட்படைகளின் வெள்ளங்கள் நீர்ப் பெருக்குகள் போல அற்புதமாய், யுகமுடிவின் சூரியக் கதிர் ஒளியுடைய பாண்டவ அம்புகளால் கொல்லப்பட்டன.
7.91.22
तं पाण्डवादित्यशरांशुजालं ।
कुरुप्रवीरान्युधि निष्टपन्तम्।
स द्रोणमेघः शरवृष्टिवेगैः ।
प्राच्छादयन्मेघ इवार्करश्मीन् ॥ ७.९१.२२ ॥
பாண்டவ சூரிய-அம்புகளின் அந்தக் கதிர்ச் வலையை, போரில் குரு வீரர்களைச் சுடச்செய்த அதை, துரோணமேகம் தன் அம்பு-மழையின் வேகத்தால் மூடியது; மேகம் சூரியக் கதிர்களை மூடுவது போல.
7.91.23
अथात्यर्थं विसृष्टेन द्विषतामसुभोजिना ।
आजघ्ने वक्षसि द्रोणो नाराचेन धनञ्जयम् ॥ ७.९१.२३ ॥
பின்னர் துரோணர் எதிரிகளின் உயிரை விழுங்கும், மிகச் செலுத்தப்பட்ட நாராசத்தால் தனஞ்சயனின் மார்பில் தாக்கினார்.
7.91.24
स विह्वलितसर्वाङ्गः क्षितिकम्पे यथाऽचलः ।
धैर्यमालम्ब्य बीभत्सुर्द्रोणं विव्याध पत्रिभिः ॥ ७.९१.२४ ॥
அவர் உடலெங்கும் நடுங்கினார், நிலநடுக்கத்தில் மலை போல; பின்னர் பீபத்சு (அர்ஜுனன்) மனஉறுதி கொண்டு துரோணரை அம்புகளால் துளைத்தான்.
7.91.25
द्रोणस्तु पञ्चभिर्बाणैर्वासुदेवमताडयत् ।
अर्जुनं च त्रिसप्तत्या ध्वजं चास्य त्रिभिः शरैः ॥ ७.९१.२५ ॥
துரோணர் ஐந்து அம்புகளால் வாசுதேவரை அடித்தார்; அர்ஜுனரை எழுபத்து மூன்றால், அவரது கொடியை மூன்று அம்புகளால்.
7.91.26
विशेषयिष्यञ्शिष्यं च द्रोणो राजन्पराक्रमी ।
अदृश्यमर्जुनं चक्रे निमेषाच्छरवृष्टिभिः ॥ ७.९१.२६ ॥
அரசே, வலிமைமிக்க துரோணர் தம் சீடரையும் சிறப்பித்துக் காட்ட விரும்பி, ஒரு நொடியில் அம்பு மழையால் அர்ஜுனரை மறையச் செய்தார்.
7.91.27
प्रसक्तान्पततोऽद्राक्ष्म भारद्वाजस्य सायकान् ।
मण्डलीकृतमेवास्य धनुश्चादृश्यताद्भुतम् ॥ ७.९१.२७ ॥
பாரத்வாஜரின் (துரோணரின்) அம்புகள் தொடர்ந்து விழுவதை நாங்கள் கண்டோம்; அவரது வில் வட்டமாக வளைந்து அற்புதமாகத் தோன்றியது.
7.91.28
तेऽभ्ययुः समरे राजन्वासुदेवधनञ्जयौ ।
द्रोणसृष्टाः सुबहवः कङ्कपत्रपरिच्छदाः ॥ ७.९१.२८ ॥
அரசே, துரோணர் எய்த கங்கப் பறவை இறகுடைய பல அம்புகள் போரில் வாசுதேவரையும் தனஞ்சயரையும் நோக்கி வந்தன.
7.91.29
तत्राद्भुतमपश्याम शिलानामिव सर्पणम् ।
यद्द्रोणं तरसा पार्थो वृद्धं बालोऽपि नातरत् ॥ ७.९१.२९ ॥
அங்கே ஓர் அற்புதத்தைக் கண்டோம்: கற்கள் மிதப்பதைப்போல, இளைஞரான பார்த்தர் வயதான துரோணரைக் கடந்து செல்லவில்லை.
7.91.30
चिन्तयामास वार्ष्णेयो दृष्ट्वा द्रोणस्य विक्रमम् ।
नातिवर्तिष्यते ह्योनं वेलामिव महार्णवः ॥ ७.९१.३० ॥
துரோணரின் வீரத்தைக் கண்ட வார்ஷ்ணேயர் (கிருஷ்ணர்) சிந்தித்தார்: பெருங்கடல் கரையைக் கடக்காதது போல, இவர் துரோணரைக் கடக்க மாட்டார்.
7.91.31
ततः पार्थं समुद्विग्नं लक्ष्य चिन्तयतेऽच्युतः ।
द्रोणस्य चापि विक्रान्तं दृष्ट्वा मधुनिषूदनः।
इत्यब्रवीद्वासुदेवो धनञ्जयमुदारधीः ॥ ७.९१.३१ ॥
அப்போது அச்சுதர் பார்த்தன் கலக்கமுற்றிருப்பதைக் கண்டு சிந்தித்தார்; துரோணரின் வீரத்தையும் கண்டு, உதாரபுத்தியுள்ள மதுசூதனரான வாசுதேவர் தனஞ்சயனிடம் இவ்வாறு கூறினார்.
7.91.32
पार्थपार्थ महाबाहो न नः कालात्ययो भवेत् ।
द्रोणमुत्सृज्य गच्छामो ब्राह्मणोऽसौ गतक्लमः ॥ ७.९१.३२ ॥
ஓ பார்த்தா, ஓ மகாபாகு, நமக்குக் காலம் வீணாகக் கூடாது. துரோணரை விட்டுவிட்டு செல்வோம்; அந்த அந்தணர் களைப்பற்றவர்.
7.91.33
पार्थश्चाप्यब्रवीत्कृष्णं यथेष्टमिति केशवम् ॥ ७.९१.३३ ॥
பார்த்தனும் கேசவரான கிருஷ்ணரிடம், "தங்கள் விருப்பம் போல்" என்று கூறினார்.
7.91.34
ततः प्रदक्षिणं कृत्वा द्रोणं प्रायान्महाभुजम् ।
परिवृत्तश्च बीभत्सुरगच्छद्विसृजञ्शरान् ॥ ७.९१.३४ ॥
பின்னர் துரோணரை வலம் வந்து மகாபாகுவான அவர் சென்றார். பீபத்ஸுவான அர்ஜுனன் திரும்பி அம்புகளை எய்தவாறு சென்றான்.
7.91.35
ततोऽब्रवीत्स्वयं द्रोणः क्वेदं पाण्डव गम्यते ।
ननु नाम रणे शत्रुमजित्वा न निवर्तसे ॥ ७.९१.३५ ॥
அப்போது துரோணர் தாமே கூறினார்: "ஓ பாண்டவா, இது எங்கே போகப்படுகிறது? போரில் எதிரியை வெல்லாமல் நீ திரும்பமாட்டாய் அல்லவா?"
7.91.36
गुरुर्भवान्न मे शत्रुः शिष्यः पुत्रसमोऽस्मि ते ।
न चास्ति स पुमाँल्लोके यस्त्वां युधि पराजयेत् ॥ ७.९१.३६ ॥
நீர் என் குரு, எதிரி அல்லர்; நான் உமது சீடன், மகனைப் போன்றவன். உலகில் போரில் உம்மை வெல்லக்கூடிய எந்த மனிதனும் இல்லை.
7.91.37
एवं ब्रुवाणो बीभत्सुर्जयद्रथवधोत्सुकः ।
त्वरायुक्तो महाबाहुस्त्वत्सैन्यं समुपाद्रवत् ॥ ७.९१.३७ ॥
இவ்வாறு கூறி, ஜயத்ரதனைக் கொல்ல ஆவல் கொண்ட, விரைவு நிறைந்த மகாபாகு பீபத்ஸு (அர்ஜுனன்) உமது சேனையின் மீது பாய்ந்தான்.
7.91.38
तं चक्ररक्षौ पाञ्चाल्यौ युधामन्यूत्तमौजसौ ।
अन्वयातां महात्मानौ विशन्तं तावकं बलम् ॥ ७.९१.३८ ॥
உமது சேனையில் நுழைந்த அவனைப் பின்தொடர்ந்து, சக்ர-ரக்ஷகர்களாகிய பாஞ்சாலர்களான யுதாமன்யுவும் உத்தமௌஜஸும், மகாத்மாக்கள், சென்றனர்.
7.91.39
ततो जयो महाराज कृतवर्मा च सात्वतः ।
काम्भोजश्च श्रुतायुश्च धनञ्जयमवारयन् ॥ ७.९१.३९ ॥
பின்னர், மகாராஜனே, ஜயனும், சாத்வதன் கிருதவர்மனும், காம்போஜனும், ஸ்ருதாயுவும் தனஞ்சயனை (அர்ஜுனனை) தடுத்தனர்.
7.91.40
तेषां दशसहस्राणि रथानामनुयायिनाम् ।
अभीषाहाः शूरसेनाः शिबयोऽथ वसातयः ॥ ७.९१.४० ॥
அவர்களைப் பின்தொடரும் பத்தாயிரம் தேர்கள் இருந்தன; அபீஷாஹர்களும், சூரசேனர்களும், சிபிகளும், வசாதிகளும் (அவற்றில் இருந்தனர்).
7.91.41
मावेल्लका ललित्थाश्च केकया मद्रकास्तथा ।
नारायणाश्च गोपालाः काम्भोजानां च ये गणाः ॥ ७.९१.४१ ॥
மாவெல்லகர், லலித்தர், கேகயர், மத்ரகர், நாராயணர், கோபாலர், மேலும் காம்போஜர்களின் எந்தக் கணங்கள் இருந்தனவோ அவையும்.
7.91.42
कर्णेन विजिताः पूर्वं सङ्ग्रामे शूरसम्मताः ।
भारद्वाजं पुरस्कृत्य हृष्टात्मानोऽर्जुनं प्रति ॥ ७.९१.४२ ॥
முன்பு போரில் கர்ணனால் தோற்கடிக்கப்பட்ட, சூரர்கள் எனக் கருதப்பட்டவர்கள், பாரத்வாஜனை (துரோணரை) முன்னிறுத்தி, மகிழ்ந்த மனத்துடன் அர்ஜுனனை எதிர்த்தனர்.
7.91.43
पुत्रशोकाभिसन्तप्तं क्रुद्धं मृत्युमिवान्तकम् ।
त्यजन्तं तुमुले प्राणान्सन्नद्धं चित्रयोधिनम् ॥ ७.९१.४३ ॥
மகன் துயரால் வருந்தியவனும், கோபத்தில் இருந்தவனும், மரணத்தைப் போன்ற யமனைப் போன்றவனும், கடும் போரில் உயிரைத் துறக்கத் துணிந்தவனும், கவசம் அணிந்தவனும், அற்புதமான போர்வீரனுமானவன் (அர்ஜுனன்).
7.91.44
गाहमानमनीकानि मातङ्गमिव यूथपम् ।
महेष्वासं पराक्रान्तं नरव्याघ्रमवारयन् ॥ ७.९१.४४ ॥
படைகளுக்குள் நுழைந்து செல்லும் யானைக் கூட்டத் தலைவனைப் போல் சென்ற, பெரும் வில்லாளியும் வீரமிக்கவனுமான, மனிதர்களில் சிறந்த வீரனை (அர்ஜுனனை) அவர்கள் தடுத்தனர்.
7.91.45
ततः प्रववृते युद्धं तुमुलं रोमहर्षणम् ।
अन्योन्यं वै प्रार्थयतां योधानामर्जुनस्य च ॥ ७.९१.४५ ॥
பின்னர் உடல் சிலிர்க்க வைக்கும் கடும் போர் தொடங்கியது; வீரர்களும் அர்ஜுனனும் ஒருவரை ஒருவர் எதிர்த்து நின்றனர்.
7.91.46
जयद्रथवधप्रेप्सुमायान्तं पुरुषर्षभम् ।
न्यवारयन्त सहिताः क्रिया व्याधिमिवोत्थितं ॥ ७.९१.४६ ॥
ஜயத்ரதனைக் கொல்ல விரும்பி வரும் மனிதர்களில் சிறந்த (அர்ஜுனனை) அவர்கள் ஒன்றுகூடித் தடுத்தனர்; எழுந்த நோயை மருத்துவச் செயல்கள் தடுப்பது போல.