மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.92
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.92.1
सन्निरुद्धस्तु तैः पार्थो महाबलपराक्रमः ।
द्रुतं समनुयातश्च द्रोणेन रथिनां वरः ॥ ७.९२.१ ॥
ஆனால் அவர்களால் சூழப்பட்ட, பெரும் வலிமையும் வீரமும் கொண்ட பார்த்தனை, தேர்வீரர்களில் சிறந்த துரோணர் விரைவாகப் பின்தொடர்ந்தார்.
7.92.2
किरन्निषुगणांस्तीक्ष्णान्स रश्मीनिव भास्करः ।
तापयामास तत्सैन्यं देहं व्याधिगणो यथा ॥ ७.९२.२ ॥
கூரிய அம்புத் தொகுதிகளைச் சிதறடித்தவாறு, கதிரவன் தன் கதிர்களால் சுடுவதுபோல, அவன் அந்தப் படையைச் சுட்டெரித்தான், நோய்த்தொகுதி உடலை வாட்டுவதுபோல்.
7.92.3
अश्वो विद्धो रथश्छिन्नः सारोहः पातितो गजः ।
छत्राणि चापविद्धानि रथाश्चक्रैर्विना कृताः ॥ ७.९२.३ ॥
குதிரைகள் துளைக்கப்பட்டன, தேர்கள் உடைந்தன, அம்பாரியோடு யானைகள் வீழ்த்தப்பட்டன, குடைகள் வில்லால் துளைக்கப்பட்டன, தேர்கள் சக்கரங்கள் இன்றிச் செய்யப்பட்டன.
7.92.4
विद्रुतानि च सैन्यानि शरार्तानि समन्ततः ।
इत्यासीत्तुमुलं युद्धं न प्राज्ञायत किञ्चन ॥ ७.९२.४ ॥
அம்புகளால் வாடிய படைகள் நாற்புறமும் சிதறி ஓடின. இவ்வாறு பெரும் பேரிரைச்சல் கொண்ட போர் நடந்தது; எதுவும் தெளிவாகத் தெரியவில்லை.
7.92.5
तेषां संयच्छतां सङ्ख्ये परस्परमजिह्मगैः ।
अर्जुनो ध्वजिनीं राजन्नभीक्ष्णं समकम्पयत् ॥ ७.९२.५ ॥
அரசே, போரில் அவர்கள் ஒருவரையொருவர் நேராகச் செல்லும் அம்புகளால் தடுக்க முயன்றபோதும், அர்ஜுனன் அந்தப் படையை மீண்டும் மீண்டும் நடுங்கச் செய்தான்.
7.92.6
सत्यां चिकीर्षमाणस्तु प्रतिज्ञां सत्यसङ्गरः ।
अभ्यद्रवद्रथश्रेष्ठं शोणाश्वं श्वेतवाहनः ॥ ७.९२.६ ॥
தன் சபதத்தை உண்மையாக்க விரும்பி, சத்திய சங்கல்பனாகிய வெண்ணிறக் குதிரைகளைக் கொண்ட அர்ஜுனன், சிவப்புக் குதிரைகள் பூட்டிய சிறந்த தேரை நோக்கிப் பாய்ந்தான்.
7.92.7
तं द्रोणः पञ्चविंशत्या मर्मभिद्भिरजिह्मगैः ।
अन्तेवासिनमाचार्यो महेष्वासं समार्पयत् ॥ ७.९२.७ ॥
ஆசிரியர் துரோணர் உயிர்ப்புள்ளிகளைத் துளைக்கும், நேராகச் செல்லும் இருபத்தைந்து அம்புகளால் அந்தப் பெரும் வில்லாளியாகிய தம் மாணவனைத் தாக்கினார்.
7.92.8
तं तूर्णमिव बीभत्सुः सर्वशस्त्रभृतां वरः ।
अभ्यधावदिषूनस्यन्निषुवेगविघातकान् ॥ ७.९२.८ ॥
எல்லா ஆயுததாரிகளிலும் சிறந்த பீபத்ஸு (அர்ஜுனன்) விரைவாக அவரை நோக்கி விரைந்தான்; அம்புகளின் வேகத்தைத் தடுக்கும் அம்புகளை எய்தபடியே.
7.92.9
तस्याशु क्षिपतो भल्लान्भल्लैः सन्नतपर्वभिः ।
प्रत्यविध्यदमेयात्मा ब्रह्मास्त्रं समुदीरयन् ॥ ७.९२.९ ॥
அவர் வேகமாக பல்ல அம்புகளை எய்தபோது, அளவிட முடியாத ஆன்மா கொண்டவன் (அர்ஜுனன்), பிரம்மாஸ்திரத்தை ஏவியபடி, வளைந்த முனைகளுடைய பல்ல அம்புகளால் திருப்பித் தாக்கினான்.
7.92.10
तदद्भुतमपश्याम द्रोणस्याचार्यकं युधि ।
यतमानो युवा नैनं प्रत्यविध्यद्यदर्जुनः ॥ ७.९२.१० ॥
போரில் துரோணரின் அந்த ஆசிரியத்திறனை நாங்கள் அற்புதமாகக் கண்டோம்; அவரை எதிர்த்து முயன்ற இளைஞன் அர்ஜுனன் அவரைத் திருப்பித் தாக்கவில்லை.
7.92.11
क्षरन्निव महामेघो वारिधाराः सहस्रशः ।
द्रोणमेघः पार्थशैलं ववर्ष शरवृष्टिभिः ॥ ७.९२.११ ॥
பெரும் மேகம் ஆயிரக்கணக்கான நீரோட்டங்களைப் பொழிவது போல, துரோணமேகம் பார்த்தனாகிய மலையின் மேல் அம்பு மழையைப் பொழிந்தது.
7.92.12
अर्जुनः शरवर्षं तच्छरवर्षेण वीर्यवान् ।
अवारयदसम्भ्रान्तो न त्वाचार्यमपीडयत् ॥ ७.९२.१२ ॥
வீரியமிக்க அர்ஜுனன், கலங்காமல் அந்த அம்பு மழையை தன் அம்பு மழையால் தடுத்தான்; ஆனால் ஆசிரியருக்குத் துன்பம் தரவில்லை.
7.92.13
द्रोणस्तु पञ्चविंशत्या श्वेतवाहनमार्दयत् ।
वासुदेवं च सप्तत्या बाह्वोरुरसि चाशुगैः ॥ ७.९२.१३ ॥
துரோணர் இருபத்தைந்து அம்புகளால் வெண்குதிரையுடையவனை (அர்ஜுனனை) வருத்தினார்; வாசுதேவனை எழுபது கணைகளால் அவருடைய புஜங்களிலும் மார்பிலும் தாக்கினார்.
7.92.14
पार्थस्तु प्रहसन्धीमानाचार्यं स शरौघिणम् ।
विसृजन्तं शितान्बाणानवारयत तं युधि ॥ ७.९२.१४ ॥
ஆனால் அறிவுடைய பார்த்தன் (அர்ஜுனன்) புன்னகையுடன், கூரிய கணைகளைப் பொழிந்த அந்த ஆசிரியரைப் போரில் தடுத்தான்.
7.92.15
अथ तौ वध्यमानौ तु द्रोणेन रथसत्तमौ ।
अवर्जयेतां दुर्धर्षं युगान्ताग्निमिवोत्थितम् ॥ ७.९२.१५ ॥
அப்போது துரோணரால் தாக்கப்பட்ட அந்த இரு சிறந்த தேர்வீரர்களும், யுகாந்தத் தீ போல எழுந்த அந்த அஜேயனை எதிர்த்து நின்றனர்.
7.92.16
वर्जयन्निशितान्बाणान्द्रोणचापविनिः सृतान् ।
किरीटमाली कौन्तेयो भोजानीकमथाविशत् ॥ ७.९२.१६ ॥
துரோணரின் வில்லிலிருந்து பாய்ந்த கூரிய கணைகளைத் தடுத்தபடி, கிரீடமணிந்த குந்தியின் மகன் (அர்ஜுனன்) போஜர்களின் படையில் நுழைந்தான்.
7.92.17
सोऽन्तरा कृतवर्माणं काम्भोजं च सुदक्षिणम् ।
अभ्ययाद्वर्जयन्द्रोणं मैनाकमिव पर्वतम् ॥ ७.९२.१७ ॥
அவன் துரோணரைத் தவிர்த்து, மைநாக மலையைப் போல, நடுவில் கிருதவர்மனையும் காம்போஜன் சுதட்சிணனையும் நோக்கிச் சென்றான்.
7.92.18
ततो भोजो नरव्याघ्रो दुर्धर्षं कुरुसत्तमम् ।
अविध्यत्तूर्णमव्यग्रो दशभिः कङ्कपत्रिभिः ॥ ७.९२.१८ ॥
பின்னர் நரவியாக்ரனான போஜன், கலங்காமல், விரைவாக, கங்கப் பறவை இறகுள்ள பத்து கணைகளால் அஜேயனான குருச்சிறந்தவனைத் துளைத்தான்.
7.92.19
तमर्जुनः शतेनाजौ राजन्विव्याध पत्रिणाम् ।
पुनश्चान्यैस्त्रिभिर्बाणैर्मोहयन्निव सात्वतम् ॥ ७.९२.१९ ॥
அரசே, போரில் அர்ஜுனன் அவனை நூறு அம்புகளால் துளைத்தான்; பின்னர் மேலும் மூன்று பிற அம்புகளால், சாத்வதனை மயக்குவது போல் அவனை மீண்டும் துளைத்தான்.
7.92.20
भोजस्तु प्रहसन्पार्थं वासुदेवं च माधवम् ।
एकैकं पञ्चविंशत्या सायकानां समार्पयत् ॥ ७.९२.२० ॥
ஆனால் போஜன் சிரித்துக்கொண்டே பார்த்தனையும், வாசுதேவனையும் மாதவனையும், ஒவ்வொருவரையும் இருபத்தைந்து அம்புகளால் தாக்கினான்.
7.92.21
तस्यार्जुनो धनुश्छित्त्वा वियाधैनं त्रिसप्तभिः ।
शरैरग्निशिखाकारैः क्रुद्धाशीविषसन्निभैः ॥ ७.९२.२१ ॥
அர்ஜுனன் அவனுடைய வில்லை அறுத்து, எரியும் சுடர் போன்றும், சினந்த நச்சுப் பாம்புகள் போன்றும் இருந்த இருபத்தொரு அம்புகளால் அவனைத் துளைத்தான்.
7.92.22
अथान्यद्धनुरादाय कृतवर्मा महारथः ।
पञ्चभिः सायकैस्तूर्णं विव्याधोरसि भारत ॥ ७.९२.२२ ॥
பின்னர் வேறு வில்லை எடுத்த மகாரதன் கிருதவர்மன், பரதனின் வழித்தோன்றலே, விரைவில் ஐந்து அம்புகளால் அவனது மார்பில் துளைத்தான்.
7.92.23
पुनश्च निशितैर्बाणैः पार्थं विव्याध पञ्चभिः ।
तं पार्थो नवभिर्बाणैराजघान स्तनान्तरे ॥ ७.९२.२३ ॥
மீண்டும் கூரான அம்புகளால் கிருதவர்மன் பார்த்தனை ஐந்து அம்புகளால் துளைத்தான். பார்த்தன் அவனை ஒன்பது அம்புகளால் மார்பின் நடுவில் தாக்கினான்.
7.92.24
दृष्ट्वा विषक्तं कौन्तेयं कृतवर्मरथं प्रति ।
चिन्तयामास वार्ष्णेयो न नः कालात्ययो भवेत् ॥ ७.९२.२४ ॥
கிருதவர்மனின் தேரை நோக்கி ஈடுபட்டிருக்கும் கௌந்தேயனைக் கண்ட வார்ஷ்ணேயன், நமக்கு காலம் வீணாகக் கூடாது என்று சிந்தித்தான்.
7.92.25
ततः कृष्णोऽब्रवीत्पार्थं कृतवर्मणि मा दयाम् ।
कुरु सम्बन्धकं हित्वा प्रमथ्यैनं विशातय ॥ ७.९२.२५ ॥
அப்போது கிருஷ்ணன் பார்த்தனிடம் கூறினார்: "கிருதவர்மாவிடம் இரக்கம் காட்டாதே. உறவுகளை விட்டுவிட்டு, இவனை நசுக்கி வீழ்த்து."
7.92.26
ततः स कृतवर्माणं महोयित्वाऽर्जुनः शरैः ।
अभ्यगाज्जवनैरश्वैः काम्भोजानामनीकिनीम् ॥ ७.९२.२६ ॥
பின்னர் அர்ஜுனன் அம்புகளால் கிருதவர்மாவை வெகுவாக வருத்திவிட்டு, வேகமான குதிரைகளுடன் காம்போஜர்களின் படையை நோக்கி முன்னேறினான்.
7.92.27
अमर्षितस्तु हार्दिक्यः प्रविष्टे श्वेतवाहने ।
विधुन्वन्सशरं चापं पाञ्चाल्याभ्यां समागतः ॥ ७.९२.२७ ॥
ஆனால் வெள்ளைக் குதிரைகள் கொண்ட அர்ஜுனன் உள்ளே புகுந்தபோது, கோபமுற்ற ஹார்தீக்யன் அம்புடன் வில்லை அசைத்தபடி பாஞ்சாலர்கள் இருவருடன் மோதினான்.
7.92.28
चक्ररक्षौ तु पाञ्चाल्यावर्जुनस्य पदानुगौ ।
पर्यवारयदायान्तौ कृतवर्मा रथेषुभिः ॥ ७.९२.२८ ॥
ஆனால் அர்ஜுனனின் பின்னே தொடர்ந்த சக்கரக் காவலர்களான இரு பாஞ்சாலர்கள் வந்தபோது, கிருதவர்மா தன் தேரிலிருந்து அம்புகளால் அவர்களைச் சூழ்ந்தான்.
7.92.29
तावविध्यत्ततो भोजः कृतवर्मा शितैः शरैः ।
त्रिभिरेव युधामन्युं चतुर्भिश्चोत्तमौजसम् ॥ ७.९२.२९ ॥
பின்னர் போஜனாகிய கிருதவர்மா அவ்விருவரையும் கூரிய அம்புகளால் துளைத்தான்—யுதாமன்யுவை மூன்றாலும், உத்தமௌஜஸை நான்காலும்.
7.92.30
तावप्येनं विविधतुर्दशभिर्दशभिः शरैः ।
त्रिभिरेव युधामन्युरुत्तगौजास्त्रिभिस्तथा।
सञ्चिच्छिदतुरप्यस्य ध्वजं कार्मुकमेव च ॥ ७.९२.३० ॥
அவ்விருவரும் அவனை பத்து பத்து அம்புகளால் துளைத்தனர்; யுதாமன்யு மூன்றாலும், உத்தமௌஜஸ் மூன்றாலும் அவனது கொடியையும் வில்லையும் துண்டித்தனர்.
7.92.31
अथान्यद्धनुरादाय हार्दिक्यः क्रोधमूर्च्छितः ।
कृत्वा विधनुषौ वीरौ शरवर्षैरवाकिरत् ॥ ७.९२.३१ ॥
பின்னர் ஹார்தீக்கியன் மற்றொரு வில்லை எடுத்து, கோபத்தில் மயங்கி, அந்த இரு வீரர்களையும் வில்லற்றவர்களாக்கி அம்பு மழையால் மூடினான்.
7.92.32
तावन्ये धनुषी सज्ये कृत्वा भोजं विजघ्नतुः ।
तेनान्तरेषु बीभत्सुर्विवेशामित्रवाहिनीम् ॥ ७.९२.३२ ॥
அவர்கள் இருவரும் மற்றொரு நாண்பூட்டிய வில்களை எடுத்து போஜனை தாக்கினர்; அந்த இடைவெளிகள் வழியாக பீபத்சு (அர்ஜுனன்) எதிரிப் படையில் நுழைந்தான்.
7.92.33
न लेभाते तु तौ द्वारं वारितौ कृतवर्मणा ।
धार्तराष्ट्रेष्वनीकेषु यतमानौ नरर्षभौ ॥ ७.९२.३३ ॥
ஆனால் கிருதவர்மனால் தடுக்கப்பட்ட அந்த இரு நரசிரேஷ்டர்களும், தார்த்தராஷ்டிரர்களின் படைகளில் வழி பெறவில்லை; முயன்றும் அவர்கள் வழியை அடையவில்லை.
7.92.34
अनीकान्यर्दयन्युद्धे त्वरितः श्वेतवाहनः ।
नावधीत्कृतवर्माणं प्राप्तमप्यरिसूदनः ॥ ७.९२.३४ ॥
போரில் படைகளை வருத்தியபடி விரைந்த வெண்குதிரையான் (அர்ஜுனன்), எதிரிகளை அழிப்பவனாக இருந்தும், வந்த கிருதவர்மனை வதைக்கவில்லை.
7.92.35
तं दृष्ट्वा तु तथाऽऽयान्तंशूरो राजा श्रुतायुधः ।
अभ्यद्रवत्सुसङ्क्रुद्धो विधुन्वानो महद्धनुः ॥ ७.९२.३५ ॥
அவ்வாறு வருபவனைக் கண்டதும், வீரனான அரசன் ஶ்ருதாயுதன் மிகவும் கோபமுற்று தன் பெரிய வில்லை அசைத்தபடி அவனை நோக்கி விரைந்தான்.
7.92.36
स पार्थं त्रिभिरानर्च्छत्सप्तत्या च जनार्दनम् ।
क्षुरप्रेण सुतीक्ष्णेन पार्थकेतुमताडयत् ॥ ७.९२.३६ ॥
அவன் அர்ஜுனனை மூன்று அம்புகளாலும், ஜனார்தனனை எழுபது அம்புகளாலும் தாக்கினான்; மிகக் கூர்மையான க்ஷுரப்ர அம்பால் பார்த்தனின் கொடியையும் அடித்தான்.
7.92.37
ततोऽर्जुनो नवत्या तु शराणां नतपर्वणाम् ।
आजघान भृशं क्रुद्धस्तोत्रैरिव महाद्विपम् ॥ ७.९२.३७ ॥
அப்போது அர்ஜுனன் கோபம் கொண்டு வளைந்த முனைகளுடைய தொண்ணூறு அம்புகளால் அவனை மிகக் கடுமையாகத் தாக்கினான்; அங்குசத்தால் பெரிய யானையைத் தாக்குவது போல.
7.92.38
स तन्न ममृषे राजन्पाण्डवेयस्य विक्रमम् ।
अथैनं सप्तसप्तत्या नाराचानां समार्पयत् ॥ ७.९२.३८ ॥
அரசே! பாண்டுவின் மகனின் வீரத்தை அவன் பொறுக்கவில்லை; பின்னர் எழுபத்தேழு நாராச அம்புகளை அவன் மீது செலுத்தினான்.
7.92.39
तस्यार्जुनो धनुश्छित्त्वा शरावापं निकृत्य च ।
आजघानोरसि क्रुद्धः सप्तभिर्नतपर्वभिः ॥ ७.९२.३९ ॥
அர்ஜுனன் கோபத்துடன் அவனுடைய வில்லை அறுத்து, அம்பறாத்தூணியையும் துண்டித்து, ஏழு வளைந்த முனை அம்புகளால் அவனது மார்பில் தாக்கினான்.
7.92.40
अथान्यद्धनुरादाय स राजा क्रोधमूर्च्छितः ।
वासविं नवभिर्बाणैर्बाह्वोरुरसि चार्पयत् ॥ ७.९२.४० ॥
பின்னர் அந்த அரசன் கோபத்தால் மயக்கமுற்று மற்றொரு வில்லை எடுத்து, வாசவனின் மகனை (அர்ஜுனனை) ஒன்பது அம்புகளால் அவனது தோள்களிலும் மார்பிலும் தாக்கினான்.
7.92.41
ततोऽर्जुनः स्मयन्नेव श्रुतायुधमरिन्दमः ।
शरैरनेकसाहस्रैः पीडयामास भारत ॥ ७.९२.४१ ॥
அப்போது எதிரிகளை அடக்குபவனான அர்ஜுனன் புன்னகைத்தவாறே ஸ்ருதாயுதனை பல்லாயிரம் அம்புகளால் துன்புறுத்தினான், ஓ பாரதா!
7.92.42
अश्वांश्चास्यावधीत्तूर्णं सारथिं च महारथः ।
विव्याध चैनं सप्तत्या नाराचानां महाबलः ॥ ७.९२.४२ ॥
அந்த மகாரதன் விரைவாக அவனுடைய குதிரைகளையும் தேரோட்டியையும் கொன்றான்; அந்த மகாபலசாலி அவனை எழுபது நாராச அம்புகளால் துளைத்தான்.
7.92.43
हताश्वं रथमुत्सृज्य स तु राजा श्रुतायुधः ।
अभ्यद्रुवद्रुणे पार्थं गदामुद्यम्य वीर्यवान् ॥ ७.९२.४३ ॥
குதிரைகள் கொல்லப்பட்ட தேரைக் கைவிட்டு, அரசன் சுருதாயுதன் போரில் பார்த்தனை நோக்கி கதையை உயர்த்தி வீரத்துடன் பாய்ந்தான்.
7.92.44
वरुणस्यत्मजो वीरः स तु राजा श्रुतायुधः ।
पर्णाशाजननी यस्य शीततोया महानदी ॥ ७.९२.४४ ॥
வருணனின் வீரமகனான அரசன் சுருதாயுதன்; அவனது தாய் பர்ணாசா, குளிர்ந்த நீரையுடைய பெரிய நதி.
7.92.45
तस्य माताऽब्रवीद्राजन्वरुणं पुत्रकारणात् ।
अवध्योऽयं भवेल्लोके शत्रूणां तनयो मम ॥ ७.९२.४५ ॥
அரசனே, அவனது தாய் மகனுக்காக வருணனிடம் கூறினாள்: "உலகில் என் மகன் பகைவரால் கொல்லப்படாதவனாக இருக்கட்டும்."
7.92.46
वरुणस्त्वब्रवीत्प्रीतो ददाम्यस्मै वरं हितम् ।
दिव्यमस्त्रं सुतस्तेऽयं येनावध्यो भविष्यति ॥ ७.९२.४६ ॥
வருணன் மகிழ்ந்து கூறினான்: "இவனுக்கு நன்மை தரும் வரத்தைத் தருகிறேன்; உன் இம்மகனுக்கு திவ்ய அஸ்திரம் கிடைக்கும், அதனால் இவன் கொல்லப்படாதவனாவான்."
7.92.47
नास्ति चाप्यमरत्वं वै मनुष्यस्य कथञ्चन ।
सर्वेणावश्यमर्तव्यं जातेन सरितां वरे ॥ ७.९२.४७ ॥
நதிகளில் சிறந்தவளே, மனிதனுக்கு எந்த வகையிலும் அமரத்துவம் இல்லை; பிறந்த அனைவரும் அவசியம் இறக்க வேண்டும்.
7.92.48
दुर्धर्षस्त्वेष शत्रूणां रणेषु भविता सदा ।
अस्त्रस्यास्य प्रभावाद्वै व्येतु ते मानसो ज्वरः ॥ ७.९२.४८ ॥
இவன் போர்களில் எப்போதும் பகைவருக்கு வெல்லமுடியாதவனாக இருப்பான்; இந்த அஸ்திரத்தின் ஆற்றலால் உன் மனத் துயர் நீங்கட்டும்.
7.92.49
इत्युक्त्वा वरुणः प्रादाद्गदां मन्त्रपुरस्कृताम् ।
यामासाद्य दुराधर्षः सर्वलोके श्रुतायुधः ॥ ७.९२.४९ ॥
இவ்வாறு கூறி வருணன் மந்திரங்களால் அபிமந்திரிக்கப்பட்ட அந்தக் கதையை அளித்தான்; அதைப் பெற்று அனைத்து உலகங்களிலும் அடங்காதவனான ஸ்ருதாயுதன்.
7.92.50
उवाच चैनं भगवान्पुनरेव जलेश्वरः ।
अयुध्यति न मोक्तव्या सा त्वय्येव पतेदिति ॥ ७.९२.५० ॥
பகவானான ஜலேசுவரன் வருணன் மீண்டும் அவனிடம் கூறினான்: 'ஆயுதமற்றவன்மீது இதை விடாதே; இது உன்மீதே விழும்.'
7.92.51
हन्यादेषा प्रतीपं हि प्रयोक्तारमपि प्रभो ।
न चाकरोत्स तद्वाक्यं प्राप्ते काले श्रुतायुधः ॥ ७.९२.५१ ॥
'ஓ பிரபுவே, இது எதிர்த்து திரும்பி பிரயோகிப்பவனையும் கொல்லக்கூடும்.' ஆனால் காலம் வந்தபோது ஸ்ருதாயுதன் அவனது சொல்லைக் கேட்கவில்லை.
7.92.52
स तया वीरघातिन्या जनार्दनमताडयत् ।
प्रतिजग्राह तां कृष्णः पीनेनांसेन वीर्यवान्।
नाकम्पयत शौरिं सा विन्ध्यं गिरिमिवानिलः ॥ ७.९२.५२ ॥
அவன் அந்த வீரர்களைக் கொல்லும் கதையால் ஜனார்தனனைத் தாக்கினான். வலிமையுள்ள கிருஷ்ணன் அதைத் தனது பருத்த தோளால் ஏற்றான்; காற்று விந்திய மலையை அசைக்காததுபோல அது சௌரியை அசைக்கவில்லை.
7.92.53
ततोऽर्जुनः क्षुरप्राभ्यां भुजौ परिघसन्निभौ ।
चिच्छेद पाण्डवः शीघ्रं जलेश्वरसुतस्य वै ॥ ७.९२.५३ ॥
பின்னர் பாண்டுவின் மகன் அர்ஜுனன் இரு க்ஷுரப்ர அம்புகளால், இரும்புத் தடிபோன்ற ஜலேசுவரனின் மகனுடைய இரு கைகளையும் விரைவாக வெட்டினான்.
7.92.54
स ज्वलन्ती महोल्केव समासाद्य जनार्दनम् ।
प्रत्यागता महावेगा कृत्येव दुरधिष्ठिता ॥ ७.९२.५४ ॥
அது எரியும் பெரும் எரிகல்லைப்போல ஜனார்தனனை அடைந்து, தவறாகச் செலுத்தப்பட்ட கிருத்யாவைப்போல மிகுந்த வேகத்துடன் திரும்பி வந்தது.
7.92.55
जघान चास्थितं वीरं श्रुतायुधममर्षणम् ।
स पपात हतो भूमौ विशिरा विभुजो बली।
सम्भग्न इव वातेन बहुशाखो वनस्पतिः ॥ ७.९२.५५ ॥
எதிரில் நின்ற வீரனும் சினம் கொண்டவனுமான சுருதாயுதனைத் தாக்கினான். அவன் தலை துண்டிக்கப்பட்டு, நீண்ட கரங்களையுடைய வலிமையானவன் தரையில் விழுந்தான்; காற்றால் முறிந்த பல கிளைகளுடைய மரம்போல.
7.92.56
सा विस्फुरन्ती ज्वलिता वज्रवेगसमा गदा ।
हत्वा श्रुतायुधं वीरं धरणीमन्वपद्यत ॥ ७.९२.५६ ॥
நடுங்கி ஒளிர்ந்த, வஜ்ர வேகத்திற்கு நிகரான அந்தக் கதை வீரன் சுருதாயுதனைத் தாக்கி பூமியில் விழுந்தது.
7.92.57
गदां निवर्तितां दृष्ट्वा निहतं च श्रुतायुधम् ।
हाहाकारो महांस्तत्र सैन्यानां समजायत।
स्वेनास्त्रेण हतं दृष्ट्वा श्रुतायुधमरिन्दमम् ॥ ७.९२.५७ ॥
திரும்பி வந்த கதையையும், கொல்லப்பட்ட சுருதாயுதனையும் கண்டதும் அங்கே படைகளிடையே பெரும் அலறல் எழுந்தது. தன் சொந்த ஆயுதத்தாலேயே கொல்லப்பட்ட எதிரிகளை அடக்கும் சுருதாயுதனைக் கண்டு—
7.92.58
अयुध्यमानाय ततः केशवाय नराधिप ।
क्षिप्ता श्रुतायुधेनाथ तस्मात्तमवधीद्गदा ॥ ७.९२.५८ ॥
ஓ மன்னா, அப்போது போர் புரியாதிருந்த கேசவனை நோக்கி சுருதாயுதன் கதையை எறிந்தான்; அந்தக் கதை அவனையே கொன்றது.
7.92.59
यथोक्तं वरुणेनाजौ तथा स निधनं गतः ।
व्यसुश्चाप्यपतद्भूमौ प्रेक्षतां सर्वधन्विनाम् ॥ ७.९२.५९ ॥
போரில் வருணன் சொன்னபடியே அவன் மரணமடைந்தான். உயிரிழந்து அவன் தரையில் விழுந்தான்; எல்லா வில்லாளிகளும் பார்த்துக்கொண்டிருக்க.
7.92.60
पतमानस्तु स बभौ पर्णाशायाः प्रियः सुतः ।
सम्भग्न इव वातेन बहुशाखो वनस्पतिः ॥ ७.९२.६० ॥
விழுந்துகொண்டிருந்தபோதும் அவன் பர்ணாசையின் அன்பு மகனாகத் தெரிந்தான்; காற்றால் முறிந்த பல கிளைகளுடைய மரம்போல.
7.92.61
ततः सर्वाणि सैन्यानि सेनामुख्याश्च सर्वशः ।
प्राद्रवन्त हतं दृष्ट्वा श्रुतायुधमरिन्दमम् ॥ ७.९२.६१ ॥
அப்போது சுருதாயுதன் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு, எல்லாப் படைகளும் படைத்தலைவர்களும் எல்லாப் பக்கங்களிலும் ஓடினர்.
7.92.62
ततः काम्भोजराजस्य पुत्रः शूरः सुदक्षिणः ।
अभ्ययाज्जवनैरश्वैः फल्गुनं शत्रुसूदनम् ॥ ७.९२.६२ ॥
அப்போது காம்போஜ அரசனின் வீரமகன் சுதட்சிணன் வேகமான குதிரைகளுடன் பகைவரை அழிப்பவனான பல்குனனை நோக்கி முன்னேறினான்.
7.92.63
तस्य पार्थः शरान्सप्त प्रेषयामास भारत ।
ते तं शूरं विनिर्भिद्य प्राविशन्धरणीतलम् ॥ ७.९२.६३ ॥
பாரதா! பார்த்தன் அவன்மீது ஏழு அம்புகளை எய்தான். அவை அந்த வீரனைத் துளைத்து பூமியில் புகுந்தன.
7.92.64
सोऽतिविद्धः शरैस्तीक्ष्णैर्गाण्डीवप्रेषितैर्मृधे ।
अर्जुनं प्रतिविव्याध दशभिः कङ्कपत्रिभिः ॥ ७.९२.६४ ॥
காண்டீவத்திலிருந்து எய்யப்பட்ட கூரிய அம்புகளால் மிகவும் துளைக்கப்பட்டவன், போரில் அர்ஜுனனை கங்கப் பறவை இறகுள்ள பத்து அம்புகளால் தாக்கினான்.
7.92.65
वासुदेवं त्रिभिर्विद्ध्वा पुनः पार्थं च पञ्चभिः ।
तस्य पार्थो धनुश्छित्त्वा केतुं चिच्छेद मारिष ॥ ७.९२.६५ ॥
அவன் வாசுதேவனை மூன்று அம்புகளால் துளைத்து, பின்னர் பார்த்தனை ஐந்தால் துளைத்தான். மாரிஷா! அப்போது பார்த்தன் அவனுடைய வில்லை அறுத்து, கொடியையும் வெட்டிவிட்டான்.
7.92.66
भल्लाभ्यां भृशतीक्ष्णाभ्यां तं च विव्याध पाण्डवः ।
स तु पार्थं त्रिभिर्विद्ध्वा सिंहनादमथानदत् ॥ ७.९२.६६ ॥
பாண்டவன் மிகக் கூரிய இரண்டு பல்ல அம்புகளால் அவனையும் துளைத்தான். அப்போது அவன் மூன்று அம்புகளால் பார்த்தனைத் துளைத்து சிங்க முழக்கம் செய்தான்.
7.92.67
सर्वपारशवीं चैव शक्तिं शूरः सुदक्षिणः ।
सघण्टां प्राहिणोद्धोरां क्रुद्धो गाण्डीवधन्वने ॥ ७.९२.६७ ॥
வீரன் சுதக்ஷிணன் கோபத்துடன் காண்டீவ வில்லாளி மீது அனைத்து பாரசவ வகை வேலையும், மணியுடன் கூடிய பயங்கரமான வேலையும் எறிந்தான்.
7.92.68
सा ज्वलन्ती महोल्केव तमासाद्य महारथम् ।
सविस्फुलिङ्गा निर्भिद्य निपपात महीतले ॥ ७.९२.६८ ॥
எரியும் பெரிய விண்கல்லைப் போல அது அந்த மகாரதனை அடைந்து, தீப்பொறிகளுடன் துளைத்து நிலத்தில் விழுந்தது.
7.92.69
शक्या त्वभिहतो गाढं मूर्च्छयाऽभिपरिप्लुतः ।
समाश्वास्य महातेजाः सृक्विणी परिलेलिहन् ॥ ७.९२.६९ ॥
வேலால் ஆழமாகத் தாக்கப்பட்டு மயக்கத்தில் ஆழ்ந்த அவன், பின் தேறி, மகா ஒளியுடையவனாய் தன் வாயின் ஓரங்களை நக்கினான்.
7.92.70
तं चतुर्दशभिः पार्थो नाराचैः कङ्कपत्रिभिः ।
साश्वध्वजधनुःसूतं विव्याधाचिन्त्यविक्रमः ॥ ७.९२.७० ॥
அளவிடமுடியாத வீரியமுள்ள பார்த்தன் கங்கப் பறவை இறகுடைய பதினான்கு நாராச அம்புகளால் அவனையும், குதிரைகள், கொடி, வில், தேரோட்டியுடனும் துளைத்தான்.
7.92.71
रथं चान्यैः सुबहुभिश्चक्रे विशकलं शरैः ।
सुदक्षिणं तं काम्भोजं मोघसङ्कल्पविक्रमम्।
बिभेद हृदि बाणेन पृथुधारेण पाण्डवः ॥ ७.९२.७१ ॥
பாண்டவன் மற்ற பல அம்புகளால் அவனது தேரை சிதறடித்தான்; பயனற்ற சங்கல்பமும் வீரமும் உடைய காம்போஜன் சுதக்ஷிணனை அகன்ற முனையுடைய அம்பால் மார்பில் துளைத்தான்.
7.92.72
स भिन्नवर्मा स्रस्ताङ्गः प्रभ्रष्टमुकुटाङ्गदः ।
पपाताभिमुखः शूरो यन्त्रमुक्त इव ध्वजः ॥ ७.९२.७२ ॥
அவன் கவசம் உடைந்து, உறுப்புகள் தளர்ந்து, கிரீடமும் தோள்வளையும் கழன்று விழுந்தான்; அந்த வீரன் முகம் முன்னோக்கி, கயிறு அறுந்த கொடியைப் போல விழுந்தான்.
7.92.73
गिरेः शिखरजः श्रीमान्सुशाखः सुप्रतिष्ठितः ।
निर्भग्न इव वातेन कर्णिकारो हिमात्यये।
विशीर्णः पतितो राजा प्रसार्य विपुलौ भुजौ ॥ ७.९२.७३ ॥
மலை உச்சியில் வளர்ந்த, அழகிய, நல்ல கிளைகளும் உறுதியான வேரும் கொண்ட கர்ணிகார மரம், பனிக்காலத்தின் முடிவில் காற்றால் முறிந்து விழுவது போல, அந்த அரசன் சிதைந்து தன் இரண்டு பெரிய கரங்களையும் விரித்தவாறு விழுந்தான்.
7.92.74
शेते स्म निहतो भूमौ काम्भोजास्तरणोचितः ।
महार्हाभरणोपेतः सानुमानिव पर्वतः ॥ ७.९२.७४ ॥
நிலத்தில் கொல்லப்பட்டு கிடக்கிறான்; காம்போஜ விரிப்புகளுக்கு ஏற்றவன், விலையுயர்ந்த அணிகலன்கள் அணிந்தவன், சரிவுகளுடன் கூடிய மலை போல.
7.92.75
सुदर्शनीयस्ताम्राक्षः कर्णिना स सुदक्षिणः ।
पुत्रः काम्भोजराजस्य पार्थेन विनिपातितः ॥ ७.९२.७५ ॥
காண அழகான, சிவந்த கண்களுடைய அந்த சுதக்ஷிணன், காம்போஜ அரசனின் மகன், கர்ணியால் — பிருதையின் மகனால் — வீழ்த்தப்பட்டான்.
7.92.76
धारयन्नग्निसङ्काशां शिरसा काञ्चनीं स्रजम् ।
अशोभत महाबाहुर्व्यसुर्भूमौ निपातितः ॥ ७.९२.७६ ॥
தலையில் நெருப்பு போல் ஒளிரும் பொன் மாலையை அணிந்த அந்த மகாபாகு உயிரற்று நிலத்தில் வீழ்ந்து கிடந்தும் அழகுடன் விளங்கினான்.
7.92.77
ततः सर्वाणि सैन्यानि व्यद्रवन्त सुतस्य ते ।
हतं श्रुतायुधं दृष्ट्वा काम्भोजं च सुदक्षिणम् ॥ ७.९२.७७ ॥
அப்போது உமது மகனின் படைகள் அனைத்தும் சிதறி ஓடின; சுருதாயுதன் கொல்லப்பட்டதையும், காம்போஜன் சுதக்ஷிணனும் கொல்லப்பட்டதையும் கண்டதால்.