மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 8.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
8.1.1
नारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् ।
देवीं सरस्वतीं व्यासं ततो जयमुदीरयेत्
शिबिराद्धास्तिनपुरं प्राप्य भारत सञ्जयः ।
प्रविवेश महाबाहुर्धृतराष्ट्रनिवेशनम्
नारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् ।
देवीं सरस्वतीं चैव ततो जयमुदीरयेत्
हते कर्णे महाराज निशि गावल्गणिस्तदा ।
दीनो ययौ नागपुरमश्वैर्वातसमैर्जवे
हते द्रोणे महेष्वासे तव पुत्रा महारथाः ।
बभूवुरस्वस्थमुखा विषण्णा गतचेतसः ॥ ८.१.१ ॥
நாராயணரை வணங்கி, நரரையும் நரோத்தமரையும் வணங்கி, தேவி சரஸ்வதியையும் வியாசரையும் வணங்கிய பின் ஜயத்தை ஓத வேண்டும். ஹே பாரதா, பாடிவீட்டிலிருந்து ஹாஸ்தினாபுரம் சென்றடைந்த மகாபாஹு சஞ்சயன் திருதராஷ்டிரனின் அரண்மனைக்குள் நுழைந்தான். ஹே மகாராஜா, கர்ணன் கொல்லப்பட்ட இரவில் காவல்கணி (சஞ்சயன்) துக்கத்துடன் காற்றைப் போன்ற வேகமுள்ள குதிரைகளுடன் நாகபுரத்திற்குச் சென்றான். மகாவில்லாளி துரோணர் கொல்லப்பட்டபோது உன் மகாரதப் புதல்வர்கள் முகம் வாடி, கலக்கமடைந்து, உணர்விழந்தனர்.
8.1.2
शोकेनापहतः सूतो विलपन्भृशदुःखितः ।
चिन्तयन्निधनं घोरं सूतपुत्रस्य पाण्डवैः
ततो द्रोणे हते राजन्दुर्योधनमुखा नृपाः ।
भृशमुद्विग्नमनसो द्रोणपुत्रमुपागमन्
स हास्तिनपुरं गत्वा भृशमुद्विग्नचेतनः ।
जगाम धृतराष्ट्रस्य क्षयं प्रक्षीणबान्धवम्
अवाङ्मुखाः शस्त्रभृतः सर्व एव विशाम्पते ।
अवेक्षमाणाः शोकार्ता नाभ्यभाषन्परस्परम् ॥ ८.१.२ ॥
சோகத்தால் வீழ்த்தப்பட்ட சூதன் புலம்பியவாறு, மிகவும் துயருற்று, பாண்டவர்களால் சூதபுத்திரன் (கர்ணன்) அடைந்த பயங்கரமான மரணத்தை நினைத்தான். பின்னர், அரசே, துரோணர் கொல்லப்பட்டபோது துரியோதனன் தலைமையிலான மன்னர்கள் மிகுந்த கலக்கமடைந்த மனத்துடன் துரோணபுத்திரனை அணுகினர். அவன் ஹஸ்தினாபுரம் சென்று, உறவினர்கள் குறைந்துபோன திருதராஷ்டிரனின் இல்லத்திற்கு, மிகக் கலங்கிய உள்ளத்துடன் சென்றான். விசாம்பதியே, ஆயுதம் ஏந்திய அனைவரும் முகம் கவிழ்ந்து, துயரால் வாடி, ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தபடி இருந்தனர்; ஆனால் ஒருவரோடொருவர் பேசவில்லை.
8.1.3
अन्तःपुरं प्रविश्यैव सञ्जयो राजसत्तमम् ।
अश्रुपूर्णो भृशं त्रस्तो राजानमुपजग्मिवान्
ते द्रोणमनुशोचन्तः कश्मलाभिहतौजसः ।
पर्युपासन्त शोकार्तास्ततः शारद्वतीसुतम्
स तमुद्वीक्ष्य राजानं कश्मलाभिहतौजसम् ।
ववन्दे प्राञ्जलिर्भूत्वा मूर्ध्ना पादौ नृपस्य ह
तान्दृष्ट्वा व्यथिताकारान्सैन्यानि तव भारत ।
ऊर्ध्वमेव निरैक्षन्त दुःखत्रस्तान्यनेकशः ॥ ८.१.३ ॥
அந்தப்புரத்தில் நுழைந்த சஞ்சயன், அரசர்களில் சிறந்த மன்னனிடம் கண்ணீர் நிறைந்தவனாகவும் மிகவும் அஞ்சியவனாகவும் வந்தான். துரோணருக்காக வருந்தியவர்களாய், மனவலிமை அழிந்து, துயரால் பீடிக்கப்பட்டு, பின்னர் சாரத்வதியின் மகனிடம் அமர்ந்தனர். மோகத்தால் வலிமை தாக்கப்பட்ட அரசனைக் கண்டு, கைகூப்பி தலையால் அரசனின் பாதங்களை வணங்கினான். பாரதனே, உன் படைகள் கலங்கிய தோற்றத்துடன் இருப்பதைக் கண்டு, துயரால் அஞ்சியவர்கள் பலமுறை மேலே பார்த்தனர்.
8.1.4
उपस्थाय च राजानं विनिश्वस्य च सूतजः ।
नातिहृष्टमना राजन्निदं वचनमब्रवीत्
ते मुहूर्तं समाश्वस्य हेतुभिः शास्त्रसम्मितैः ।
रात्र्यागमे महीपालाः स्वानि वेश्मानि भेजिरे
सम्पूज्य च यथान्यायं धृतराष्ट्रं महीपतिम् ।
हा कष्टमिति चोक्त्वा स ततो वचनमाददे
शस्त्राण्येषां तु राजेन्द्र शोणिताक्तानि सर्वशः ।
प्राभ्रश्यन्त कराग्रेभ्यो दृष्ट्वा द्रोणं हतं युधि ॥ ८.१.४ ॥
சூதன் மகன் சஞ்சயன் அரசனை அணுகி ஆழ்ந்த பெருமூச்சு விட்டு, மகிழ்ச்சியற்ற மனத்துடன், ஓ அரசே, இந்த வார்த்தையைச் சொன்னான். சிறிது நேரம் ஆறுதல் பெற்று, சாஸ்திரத்திற்கு ஏற்ற காரணங்களால், இரவு வந்தபோது அந்த மன்னர்கள் தங்கள் அரண்மனைகளுக்குச் சென்றனர். பின்னர் பூமியின் தலைவன் திருதராஷ்டிரனை முறைப்படி வணங்கி, 'ஐயோ, எவ்வளவு துயரம்' என்று சொல்லி, அவன் மேலும் பேசத் தொடங்கினான். ஓ இராஜேந்திரா, போரில் துரோணர் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு, அவர்களின் ஆயுதங்கள் இரத்தத்தில் நனைந்து, விரல் நுனிகளிலிருந்து நழுவி விழுந்தன.
8.1.5
सञ्चयोऽहं महाराज नमस्ते भरतर्षभ ।
हतो वैकर्तनः कर्णः कृत्वा कर्म सुदुष्करम्
ते वेश्मस्वपि कौरव्य पृथ्वीशा नाप्नुवन्सुखम् ।
चिन्तयन्तः क्षयं तीव्रं दुःखशोकसमन्विताः
सञ्जयोऽहं क्षितिपते कच्चिदास्ते सुखं भवान् ।
स्वदोषैरापदं प्राप्य कच्चिन्नाद्य विमुह्यति
तानि बद्वान्यरिष्टानि लम्बमानानि भारत ।
अदृश्यन्त महाराज नक्षत्राणि यथा दिवि ॥ ८.१.५ ॥
சஞ்சயன் கூறினான்: மகாராஜனே, உமக்கு வணக்கம், பரதர்களில் சிறந்தவரே. விகர்தனின் மகன் கர்ணன் கொல்லப்பட்டான், மிகக் கடினமான செயலைச் செய்த பின். குருவின் வழித்தோன்றலே, அந்த வீடுகளிலும் அரசர்கள் சுகத்தை அடையவில்லை; கடும் அழிவை நினைத்து துக்கத்தாலும் துயரத்தாலும் நிறைந்திருந்தனர். ஓ பூபதியே, நான் சஞ்சயன்; நீர் சுகமாக இருக்கிறீரா? ஓ பாரதா, உம் சொந்தக் குற்றங்களால் ஆபத்தை அடைந்து, இன்று நீர் மயங்கவில்லையா? ஓ மகாராஜனே, கட்டப்பட்ட, தொங்கும் அபசகுன அடையாளங்கள் வானில் நட்சத்திரங்களைப் போலத் தெரிந்தன.
8.1.6
चेदिकाशिकरूशानां मत्स्यानां सोमकैः सह ।
कृत्वाऽसौ कदनं शेते वातनुन्न इव द्रुमः
विशेषतः सूतपुत्रो राजा चैव सुयोधनः ।
दुःशासनश्च शकुनिः सौबलश्च महाबलः
हितान्युक्तानि विदुरद्रोणगाङ्गेयकेशवैः ।
अगृहीतान्यनुस्मृत्य कच्चिन्न कुरुषे व्यथाम्
तथा तु स्तिमितं दृष्ट्वा गतसत्वमवस्थितम् ।
बलं तव महाराज राजा दुर्योधनोऽब्रवीत् ॥ ८.१.६ ॥
சேதி, காசி, rūśa மற்றும் மத்ஸ்யர்கள், சோமகர்களுடன் சேர்ந்து அவன் படுகொலை செய்தான்; இப்போது காற்றால் வீழ்த்தப்பட்ட மரம் போல் கிடக்கிறான். குறிப்பாக சூதபுத்திரன், அரசன் துரியோதனன், துஶ்சாசனன், சகுனி, மகாபலனான சௌபலன் ஆகியோர் விதுரர், துரோணர், கங்கையின் மைந்தர் (பீஷ்மர்), கேசவன் (கிருஷ்ணன்) கூறிய நலமான சொற்களை ஏற்கவில்லை. அவற்றை நினைவுகூர்ந்து உமக்கு வருத்தம் ஏற்படவில்லையா? மகாராஜா, உமது படை உயிரற்றும் அசைவற்றும் நிற்பதைக் கண்டு அரசன் துரியோதனன் இவ்வாறு கூறினான்.
8.1.7
गोष्ठमध्येव ऋषभो गोव्रजैः परिवारितः ।
व्यालेन निहतो यद्वत्तथाऽसौ निहतः परैः
उषितास्ते निशां तां तु दुर्योधननिवेशने ।
चिन्तयन्तः परिक्लेशान्पाण्डवानां महात्मनाम्
रामनारदकण्वाद्यैर्हितमुक्तं सभातले ।
न गृहीतमनुस्मृत्य कच्चिन्न कुरुषे व्यथाम्
भवतां बाहुवीर्यं हि समाश्रित्य मया युधि ।
पाण्डवेयाः समाहूता युद्वं चेदं प्रवर्तितम् ॥ ८.१.७ ॥
பசுக்கூட்டங்களால் சூழப்பட்ட காளை, பசுத்தொழுவத்தின் நடுவில் ஒரு கொடிய விலங்கால் கொல்லப்படுவதுபோல, அவன் எதிரிகளால் கொல்லப்பட்டான். அந்த இரவை துரியோதனனின் பாசறையில் கழித்த அவர்கள், மகாத்மாக்களான பாண்டவர்களின் துயரங்களைப் பற்றி சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தனர். சபையில் ராமர், நாரதர், கண்வர் முதலியோர் சொன்ன நன்மையான அறிவுரைகளை, ஏற்றுக்கொள்ளப்படாதவற்றை, நினைவுகூர்ந்து நீங்கள் வருந்தவில்லையா? உங்கள் புயபலத்தை நம்பி, நான் போரில் பாண்டவர்களுக்கு சவால் விடுத்தேன்; இந்தப் போர் தொடங்கப்பட்டது.
8.1.8
निराशान्पाण्डवान्कृत्वा दृढं राजन्ससात्यकान् ।
पाञ्चालानां रथांश्चैव विनिहत्य सहस्रशः
यत्तद्द्यूते परिक्लिष्टा कृष्णा चानायिता सभाम् ।
तत्स्मरन्तोऽनुशोचन्तो भृशमुद्विग्नचतेतसः
सुहृदस्त्वद्विते युक्तान्भीष्मद्रोणमुखान्परैः ।
निहतान्युधि संस्मृत्य कच्चिन्न कुरुषे व्यथाम्
तदिदं निहते द्रोणे विषण्णमिव लक्ष्यते ।
युध्यमानाश्च समरे योधा वध्यन्ति सर्वशः ॥ ८.१.८ ॥
ராஜனே, சாத்யகியுடன் கூடிய பாண்டவர்களை நம்பிக்கையிழக்கச் செய்து, பாஞ்சாலர்களின் தேர்களை ஆயிரக்கணக்கில் அழித்து, சூதாட்டத்தில் துன்புறுத்தப்பட்டு சபைக்கு இழுத்து வரப்பட்ட கிருஷ்ணையை நினைவுகூர்ந்து, மனம் கலங்கித் தொடர்ந்து வருந்துபவர்களாகிய, உங்கள் நலனில் ஈடுபட்ட பீஷ்மர், துரோணர் போன்ற நண்பர்கள் எதிரிகளால் போரில் கொல்லப்பட்டதை நினைவுகூர்ந்து, நீங்கள் துன்பம் அடையவில்லையா? துரோணர் கொல்லப்பட்டபின் இந்தப் படை துயருற்றது போலத் தெரிகிறது; போரிடும் வீரர்கள் எல்லாப் பக்கமும் கொல்லப்படுகின்றனர்.
8.1.9
जित्वा शूरान्महेष्वासान्विद्राव्य च दिशोदश ।
हतो वैकर्तनः कर्णः पाण्डवेन किरीटिना
तथा तु सञ्चिन्तयतां तान्क्लेशान्द्यूतकारितान् ।
दुःखेन क्षणदा राजञ्जगामाब्दशतोपमा
तमेवंवादिनं राजा सूतपुत्रं कृताजलिम् ।
सुदीर्घमथ निःश्वस्य दुःखार्त इदमब्रवीत्
जयो वाऽपि वधो वाऽपि युध्यमानस्य संयुगे ।
भवेत्किमत्र चित्रं वै युध्यध्वं सर्वतोमुखाः ॥ ८.१.९ ॥
சூரர்களையும் மகா வில்லாளிகளையும் வென்று, பத்துத் திசைகளிலும் விரட்டி, கிரீடி பாண்டவனால் வைகர்தனன் கர்ணன் கொல்லப்பட்டான். அரசே, சூதாட்டத்தால் விளைந்த அந்தத் துன்பங்களை எண்ணிக்கொண்டிருந்தவர்களுக்கு, துக்கத்தில் அந்த இரவு நூறு ஆண்டுகளைப் போல கழிந்தது. இவ்வாறு பேசி கைகூப்பி நின்ற சூதபுத்திரனிடம், துக்கத்தால் பீடிக்கப்பட்ட அரசன் நீண்ட பெருமூச்சு விட்டு இவ்வாறு கூறினான்: போரில் போரிடுபவனுக்கு வெற்றியோ மரணமோ — இதில் வியப்பு என்ன? எல்லாத் திசைகளிலும் முகம் கொண்ட வீரர்களே, போர் செய்யுங்கள்.
8.1.10
वैरस्य गत आनृण्यं दुर्गमस्य दुरात्मभिः ।
हत्वा कर्णं महाराज विशल्यः पाण्डवोऽभवत्
ततः प्रभाते विमले स्थिता दिष्टस्य शासने ।
चक्रुरावश्यकं सर्वे विधिदृष्टेन कर्मणा
आपगेये हते शूरे दिव्यास्त्रवति सञ्जय ।
द्रोणे च परमेष्वासे भृशं मे व्यथितं मनः
पश्यध्वं च महात्मानं कर्णं वैकर्तनं युधि ।
प्रचरन्तं महेष्वासं दिव्यैरस्त्रैर्महाबलम् ॥ ८.१.१० ॥
பகைக்கான கடனைத் தீர்த்து, அணுக முடியாதவனை தீயவர்களால் கொல்லப்பட்ட பிறகு, ஓ மகாராஜா, கர்ணனைக் கொன்று பாண்டுவின் மகன் முள்ளற்றவனானான். பின்னர் தெளிந்த விடியற்காலையில், விதியின் கட்டளைப்படி நின்று, அனைவரும் விதியால் கண்ட செயலால் அவசியமானவற்றைச் செய்தனர். ஓ சஞ்சயா, வீரனான ஆபகேயன் (பீஷ்மர்) மற்றும் தெய்வீக ஆயுதங்களின் அறிஞர் துரோணர் கொல்லப்பட்டதால் என் மனம் மிகவும் வேதனையுறுகிறது. போரில் வைகர்தனனாகிய மகாத்மா கர்ணனைப் பார், திவ்ய ஆயுதங்களுடன் மகாபலத்துடன் பெரும் வில்லாளியாகத் திரிகிறான்.
8.1.11
शोषणं सागराणां वा पतनं वा विवस्वतः ।
विशीर्णत्वं यथा मेरोस्तथा कर्णस्य पातनम्
ते कृत्वाऽवश्यकार्याणि समाश्वस्य च भारत ।
योगमाज्ञापयामासुर्युद्वाय च विनिर्ययुः
यो रथानां सहस्राणि दंशितानां दशैव तु ।
अहन्यहनि तेजस्वी निजघ्ने वसुसम्भवः
यस्य वै युधि सन्त्रासात्कुन्तीपुत्रो धनञ्जयः ।
निवर्तते सदा मन्दः सिंहात्क्षुद्रमृगो यथा ॥ ८.१.११ ॥
கடல்கள் வற்றுவதோ, சூரியன் விழுவதோ, மேரு சிதறுவதோ போலவே கர்ணனின் வீழ்ச்சியும் (இருந்தது). அவர்கள் கடமைகளை முடித்து, ஆறுதல் அடைந்து, பாரதனே, அணிவகுப்பைக் கட்டளையிட்டு போருக்குப் புறப்பட்டனர். பத்தாயிரம் கவச ரதங்களை நாள்தோறும் அழித்த, வசுவின் மகனான அந்த ஒளிமிக்கவன் - அவனுக்கு அஞ்சி குந்தியின் மகன் தனஞ்ஜயன் போரில் எப்போதும் பின்வாங்குவான், சிங்கத்திடமிருந்து சிறு மான் விலகுவதுபோல்.
8.1.12
योधाश्च बहवो राजन्हतास्तत्र जयैषिणः ।
राजानो राजपुत्राश्च शूराः परिघबाहवः
कर्णं सेनापतिं कृत्वा कृतकौतुकमङ्गलाः ।
पूजयित्वा द्विजश्रेष्ठान्दधिपात्रघृताक्षतैः
तं हतं यज्ञसेनस्य पुत्रेणेह शिखण्डिना ।
पाण्डवेयाभिगुप्तेन श्रुत्वा मे व्यथितं मनः
येन नागायुतप्राणो भीमसेनो महाबलः ।
मानुषेणैव युद्धेन तामवस्थां प्रवेशितः ॥ ८.१.१२ ॥
அரசே, வெற்றியை விரும்பிய பல வீரர்களும், அரசர்களும், அரச குமாரர்களும், இரும்புத் தடி போன்ற கரங்களையுடைய சூரர்களும் அங்கே கொல்லப்பட்டனர். கர்ணனைப் படைத்தலைவனாக்கி, மங்கல அடையாளங்களும் சடங்குகளும் செய்து, தயிர், நெய், அட்சதையால் சிறந்த அந்தணர்களை வழிபட்டு (போருக்குச் சென்றனர்). யஜ்ஞசேனனின் மகன் சிகண்டியால், பாண்டவர்களால் காக்கப்பட்ட அவன் கொல்லப்பட்டான் என்று கேட்டு என் மனம் வருந்துகிறது. பத்தாயிரம் யானைகளின் வலிமை கொண்ட மகாபலசாலி பீமசேனன், வெறும் மனிதப் போரினால் அவனை அந்த நிலைக்குக் கொண்டு சென்றான்.
8.1.13
रथौघाश्च नरौघाश्च हता राजन्सहस्रशः ।
वारणा निहतास्तत्र वाजिनश्च महाहवे
गोभिरश्वैश्च निष्कैश्च वासोभिश्च महाधनैः ।
वन्द्यमाना जयाशीर्भिः सूतमागधबन्दिभिः
भार्गवः प्रददौ यस्मै परमास्त्रं महाहवे ।
साक्षाद्रामणे यो बाल्ये धनुर्वेद उपाकृतः
येन दिव्यास्त्रविच्छूरो मायावी स घटोत्कचः ।
अमोघया रणे शक्त्या निहतो भैरवं नदन् ॥ ८.१.१३ ॥
அரசே, அங்கே பெரும் போரில் ஆயிரக்கணக்கில் தேர்வீரர்களும் காலாட்படையினரும் கொல்லப்பட்டனர்; யானைகளும் குதிரைகளும் கொல்லப்பட்டன. பசுக்கள், குதிரைகள், பொன் நாணயங்கள், விலையுயர்ந்த ஆடைகள் ஆகியவற்றால் சூதர், மாகதர், பந்திகள் வெற்றி வாழ்த்துடன் போற்றப்பட்ட கர்ணன் — பார்கவர் (பரசுராமர்) பெரும் போரில் உயர்ந்த அஸ்திரத்தை அளித்தவன், ராமனே இளமையில் வில்வித்தை கற்பித்தவன், திவ்யாஸ்திரங்களை அறிந்த வீரனும் மாயாவியுமான கடோத்கசன் — தவறாத சக்தியால் போரில் கொல்லப்பட்டு பயங்கரமாக முழங்கினான்.
8.1.14
क्षत्रियाश्च महाराज सेनयोरुभयोर्हताः ।
परस्परं वै वीक्ष्यात्र परस्परकृतागसः
तथैव पाण्डवा राजन्कृतपूर्वाह्णिकक्रियाः ।
शिबिरान्निर्ययुस्तूर्णं युद्वाय कृतनिश्चयाः
यस्य प्रसादात्कौन्तेया राजपुत्रा महारथाः ।
महारथत्वं सम्प्राप्तास्तथाऽन्ये वसुधाधिपाः
तस्य दुर्वारवीर्यस्य सत्यसन्धस्य धीमतः ।
बाह्वोर्द्रविणमक्षय्यमद्य द्रक्ष्यथ संयुगे ॥ ८.१.१४ ॥
ஓ மன்னா, இரு படைகளின் க்ஷத்திரியர்களும் கொல்லப்பட்டனர். அங்கு ஒருவரை ஒருவர் குற்றவாளிகளாகக் கண்டு, பாண்டவர்களும், ஓ அரசே, காலைக் கடன்களை முடித்து, போருக்குத் தீர்மானித்து விரைவில் பாசறையிலிருந்து புறப்பட்டனர். எவருடைய அருளால் குந்தியின் மகன்களும் அரச குமாரர்களும் மகாரதர்களாயினரோ, பிற மன்னர்களும் அவ்வாறே மகாரத நிலையை அடைந்தனரோ, அந்த அடக்க முடியாத வீரரும், சத்தியசந்தரும், அறிவுடையவருமானவரின் அழியாச் செல்வத்தை இன்று நீங்கள் போரில் அவர்களின் கரங்களில் காண்பீர்கள்.
8.1.15
किञ्चिच्छेषान्परान्कृत्वा तीर्त्वा पाण्डववाहिनीम् ।
पार्थवेलां समासाद्य हतो वैकर्तनो वृषा
ततः प्रववृते युद्वं तुमुलं रोमहर्षणम् ।
कुरूणां पाण्डवानां च परस्परजयैषिणाम्
तं द्रोणं निहतं श्रुत्वा धृष्टद्युम्नेन संयुगे ।
सत्यसन्धं महेष्वासं भृशं मे व्यथितं मनः
द्रोणपुत्रस्य विक्रान्तं राधेयस्यैव चोभयोः ।
पश्यन्तु पाण्डुपुत्रास्ते विष्णुवासवयोरिव ॥ ८.१.१५ ॥
சிலரைத் தவிர எதிரிகளை எஞ்சவைத்து, பாண்டவ சேனையைக் கடந்து, பார்த்தனின் கரைக்கு வந்தடைந்து, விகர்தனன் மகனான வ்ருஷன் (கர்ணன்) கொல்லப்பட்டான். அப்போது குருக்களுக்கும் பாண்டவர்களுக்கும் இடையே, ஒருவரை ஒருவர் வெல்ல விரும்பி, மயிர்சிலிர்க்கும் பயங்கரப் போர் தொடங்கியது. போரில் தருஷ்டத்யும்னனால் துரோணர் கொல்லப்பட்டார் என்று கேட்டு, சத்தியசந்தரும் பெரும் வில்லாளியுமான அவருக்காக என் மனம் மிகவும் கலங்குகிறது. துரோணரின் மகனும் ராதேயனுமான (கர்ணன்) இருவரின் வீரத்தையும் பாண்டுவின் மைந்தர்கள் காணட்டும், விஷ்ணுவும் இந்திரனும் காண்பதுபோல்.
8.1.16
जयाशा धार्तराष्ट्राणां वैरस्य च मुखं नृप ।
तीर्णं तत्पाण्डवै राजन्यत्पुरा नावबुध्यसे
तयोर्द्वौ दिवसौ युद्वं कुरुपाण्डवसेनयोः ।
कर्णे सेनापतौ राजन्बभूवाद्भुतदर्शनम्
ययोर्लोके पुमानस्त्रे न समोऽस्ति चतुर्विधे ।
तौ द्रोणभीष्मौ श्रुत्वा तु हतौ मे व्यथितं मनः
सर्व एव भवन्तश्च शक्ताः प्रत्येकशोऽपि वा ।
पाण्डुपुत्रान्रणे हन्तुं ससैन्यान्किसु संहताः।
वीर्यवन्तः कृतास्त्राश्च द्रक्ष्यथाद्य परस्परम् ॥ ८.१.१६ ॥
அரசே, தார்தராஷ்டிரர்களின் வெற்றி நம்பிக்கையும் பகையின் முகமும், நீர் முன்பு அறியாதது, பாண்டவர்களால் கடக்கப்பட்டது. அரசே, குரு மற்றும் பாண்டவ படைகளுக்கிடையேயான போர் அந்த இரண்டு நாட்கள் நடந்தது; அரசே, கர்ணன் படைத்தலைவனாக இருந்தபோது அது அற்புதக் காட்சியானது. உலகில் நால்வகை ஆயுதக் கலையில் யாரும் சமமாக இல்லாத அந்த துரோணரும் பீஷ்மரும் கொல்லப்பட்டதைக் கேட்டு என் மனம் வருந்துகிறது. நீங்கள் அனைவரும், தனித்தனியாகவோ ஒன்றாகவோ, படையுடன் பாண்டுவின் மகன்களைப் போரில் கொல்லும் வல்லமை கொண்டவர்கள். வீரமும் ஆயுதத் திறமையும் கொண்ட நீங்கள் இன்று ஒருவரையொருவர் காண்பீர்கள்.
8.1.17
प्रोच्यमानं महाराज बन्धुभिर्हितबुद्धिभिः ।
तदिदं समनुप्राप्तं व्यसनं त्वां महाभयम्
ततः शत्रुक्षयं कृत्वा सुमहान्तं रणे वृषः ।
पश्यतां धार्तराष्ट्राणां फल्गुनेन निपातितः
त्रैलोक्ये यस्य चास्त्रेषु न पुमान्विद्यते समः ।
तं द्रोणं निहतं श्रुत्वा किमकुर्वत मामकाः
एवमुक्त्वा ततः कर्णं चक्रे सेनापतिं तदा ।
तव पुत्रो महावीर्यो भ्रातृभिः सहितोऽनघ ॥ ८.१.१७ ॥
மன்னா, நலம் விரும்பும் உறவினர்களால் சொல்லப்படும் இந்தப் பெரும் பேரிடர் உங்களுக்கு வந்துவிட்டது. பின்னர் எதிரிகளை அழித்த அந்த வீர வృषன் (கர்ணன்), தார்தராஷ்டிரர்களின் கண்முன்னே, பல்குனனால் (அர்ஜுனனால்) வீழ்த்தப்பட்டான். மூவுலகிலும் அஸ்திரங்களில் அவனுக்கு நிகராக ஒருவனும் இல்லாத துரோணர் கொல்லப்பட்டதைக் கேட்டு என் மக்கள் என்ன செய்தனர்? இவ்வாறு சொல்லி, அப்போது உங்கள் மகா வீரனான மகன், சகோதரர்களுடன் சேர்ந்து, கர்ணனை படைத்தலைவனாக ஆக்கினான், பாவமற்றவரே.
8.1.18
पुत्राणां राज्यकामेन त्वया राजन्हितैषिणा ।
चरितान्यहितान्येव तेषां ते फलमागतम्
ततस्तु सञ्जयः सर्वं गत्वा नागपुरं द्रुतम् ।
आचष्ट धृतराष्ट्राय यद्वृत्तं कुरुजाङ्गले
संशप्तकानां च बले पाण्डवेन महात्मना ।
धनञ्जयेन विक्रम्य गमिते यमसादनम्
सैनापत्यमथावाप्य कर्णो राजन्महारथः ।
सिंहनादं विनद्योच्चैः प्रायुध्यत रणोत्कटः ॥ ८.१.१८ ॥
மன்னா, மகன்களின் அரசைக் விரும்பி, நன்மை விரும்புபவர் போல் நடித்த நீ செய்த செயல்கள் உண்மையில் தீமையானவையே; அவற்றின் பலன் இப்போது உன்னை வந்தடைந்தது. பின்னர் சஞ்சயன் விரைந்து நாகபுரம் சென்று, குருஜாங்கலத்தில் நடந்ததையெல்லாம் திருதராஷ்டிரனுக்குக் கூறினான் — சம்சப்தகர் படையில் மகாத்மா பாண்டவன் தனஞ்சயனால் அவர்கள் யமலோகத்துக்கு அனுப்பப்பட்டதையும், பின்னர் மன்னா, மகாரதன் கர்ணன் படைத்தலைமை பெற்று உரத்த சிம்ம கர்ஜனை செய்து போருக்கு வெறியுடன் போரிட்டதையும்.
8.1.19
हतो दुःशासनो राजन्यथोक्तं पाण्डवेन तु ।
प्रतिज्ञा भीमसेनेन निस्तीर्णा सा चमूमुखे
आपगेयं हतं श्रुत्वा द्रोणं चापि महारथम् ।
आजगाम परामार्तिं वृद्वो राजाऽम्बिकासुतः
नारायणास्त्रे च हते द्रोणपुत्रस्य धीमतः ।
विप्रद्रुतानहं मन्येनिमग्नाञ्शोकसागरे।
ससृञ्जयानां सर्वेषां पाञ्चालानां च मारिष ।
केकयानां विदेहानां चकार कदनं महत् ॥ ८.१.१९ ॥
அரசே, பாண்டவன் பீமசேனன் கூறியபடியே துச்சாசனன் கொல்லப்பட்டான்; படையின் முன்னணியில் அவன் தனது சபதத்தை நிறைவேற்றினான். பீஷ்மரும் மகாரதரான துரோணரும் கொல்லப்பட்டதைக் கேட்டு, முதிய அம்பிகையின் மகன் மிகுந்த துயரை அடைந்தான். அறிவுள்ள துரோணபுத்திரனின் நாராயணாஸ்திரம் பயனற்றுப் போனபோது, ஓடிப்போன வீரர்கள் துயரக் கடலில் மூழ்கியதாக நான் நினைக்கிறேன். ஓ மாரிஷா, சிருஞ்சயர்களுடனும் அனைத்துப் பாஞ்சாலர்களுடனும், கேகயர்களையும் விதேகர்களையும் அவர்கள் பெரும் அழிவுக்கு உட்படுத்தினர்.
8.1.20
पीतं च क्षतजं तस्य धार्तराष्ट्रस्य संयुगे ।
पाण्डवेन महाराज कर्म कृत्वा सुदुष्करम्
स श्रुत्वा निहतं कर्णं दुर्योधनहितैषिणम् ।
कथं द्विजवर प्राणानधारयत दुःखितः
प्लवमानान्हते द्रोणे सन्ननौकानिवार्णवे ।
दुर्योधनस्य कर्णस्य भोजस्य कृतवर्मणः।
तस्येषुधाराः शतशः प्रादुरासञ्छरासनात् ।
अग्रे पुङ्खेषु संसक्ता यथा भ्रमरपङ्क्तयः ॥ ८.१.२० ॥
மகாராஜா, போரில் பாண்டவன் செய்த அரிய செயலால் திருதராஷ்டிரனின் மகனின் இரத்தம் குடிக்கப்பட்டது. துரியோதனனின் நலம் விரும்பியான கர்ணன் கொல்லப்பட்டதைக் கேட்டு, துன்புற்ற அவன் எவ்வாறு உயிர் தாங்கினான், ஓ இருபிறப்பாளர் சிறந்தவனே? துரோணர் கொல்லப்பட்டபோது, படகில்லாத கடலில் மூழ்கும் மனிதர்களைப் போல துரியோதனன், கர்ணன், போஜன், கிருதவர்மன் ஆகியோர் தவித்தபோது, அவனுடைய வில்லிலிருந்து நூற்றுக்கணக்கான அம்புப் பெருக்குகள் தோன்றின; அவற்றின் முனைகளில் இறகுகள் வண்டுவரிசைகள் போல் ஒட்டியிருந்தன.
8.1.21
एतच्छ्रुत्वा महाराज धृतराष्ट्रोऽम्बिकासुतः ।
शोकस्यान्तमपश्यन्वै हतं मत्वा सुयोधनम्।
विह्वलः पतितो भूमौ नष्टचेता इव द्विपः ।
यस्मिञ्जयाशां पुत्राणां सममन्यत पार्थिवः।
तस्मिन्हते स कौरव्यः कथं प्राणानधारयत् ।
मद्रराजस्य शल्यस्य द्रौणेश्चैव कृपस्य च
मत्पुत्रस्य च शेषस्य तथाऽन्येषां च सञ्जय ।
स पीडयित्वा पाञ्चालान्पाण्डवांश्च तरस्विनः।
हत्वा सहस्रशो योधानर्जुनेन निपातितः ॥ ८.१.२१ ॥
மன்னனே, இதைக் கேட்ட அம்பிகையின் மகன் திருதராஷ்டிரன், துயரத்திற்கு முடிவு காணாமல், சுயோதனன் கொல்லப்பட்டதை அறிந்து, உணர்வை இழந்த யானையைப் போல் கலங்கி நிலத்தில் வீழ்ந்தான். தன் மக்களின் வெற்றி நம்பிக்கையை எவனிடம் அரசன் சமமாகக் கருதினானோ, அவன் கொல்லப்பட்ட பின் அந்தக் கௌரவன் எவ்வாறு உயிரைத் தாங்கினான்?
8.1.22
तस्मिन्निपतिते भूमौ विह्वले राजसत्तमे ।
आर्तनादो महानासीत्स्त्रीणां भरतसत्तम
दुर्मरं तदहं मन्ये नृणां कृच्छ्रेऽपि वर्तताम् ।
यत्र कर्णं हतं श्रुत्वा नात्यजज्जीवितं नृपः
विप्रद्रुतेष्वनीकेषु मुखवर्णोऽभवत्कथम् ।
एतत्सर्वं यथावृत्तं तथा गावल्गणे मम। ॥ ८.१.२२ ॥
அரசர்களில் சிறந்தவரே, அவர் நிலத்தில் விழுந்து மனம் கலங்கியபோது, ஓ பரதர்களில் சிறந்தவரே, பெண்களின் பெரும் அழுகைக் குரல் எழுந்தது. கர்ணன் கொல்லப்பட்டதைக் கேட்டும் அரசர் உயிரை விடவில்லை என்பதை, துன்பத்தில் இருக்கும் மனிதர்களுக்கும் கூட கடினமானதாகவே கருதுகிறேன். படைகள் சிதறி ஓடியபோது அவருடைய முகநிறம் எப்படி மாறியது? ஓ காவல்கணரே, இவை அனைத்தையும் நடந்தபடியே எனக்கு கூறுங்கள்.
8.1.23
श शब्दः पृथिवीं कृत्स्नां पूरयामास सर्वशः ।
तथा शान्तनवं वृद्वं ब्रह्मन्बाह्लीकमेव च।
द्रोणं च सोमदत्तं च भूरिश्रवसमेव च ।
आचक्ष्व पाण्डवेयानां मामकानां च विक्रमम् ॥ ८.१.२३ ॥
அந்த ஒலி முழு பூமியையும் எல்லாப் பக்கங்களிலும் நிரப்பியது. ஓ பிராமணரே, முதியவர் சாந்தனுவின் மகன், பாஹ்லீகர், துரோணர், சோமதத்தர், பூரிசிரவஸ் ஆகியோரின் வீரத்தையும், பாண்டவர்களின் மற்றும் என் மக்களின் வீரத்தையும் எனக்கு விவரியுங்கள்.
8.1.24
शोकार्णवे महाघोरे निमग्ना भरतस्त्रियः ।
रुरुदुर्दुःखशोकार्ता भृशमुद्विग्नचेतसः
तथैव चान्यान्सुहृदः पुत्रान्पौत्रांश्च पातितान् ।
श्रुत्वा यन्नाजहात्प्राणांस्तन्मन्ये दुष्करं द्विज
तवापराधाद्यद्वृत्तं कौरवेयेषु मारिष ।
तच्छ्रुत्वा मा व्यथां कार्षीर्दिष्टे न व्यथते बुधः ॥ ८.१.२४ ॥
பெரும் பயங்கரமான துயரக் கடலில் மூழ்கிய பரத குலப் பெண்டிர், துன்பத்தாலும் சோகத்தாலும் பீடிக்கப்பட்டு, மிகவும் கலங்கிய மனத்துடன் அழுதனர். அவ்வாறே பிற நண்பர்களும், புதல்வர்களும், பேரர்களும் வீழ்த்தப்பட்டனர் என்பதைக் கேட்டும் உயிர் விடாமல் இருந்ததை, ஓ அந்தணரே, கடினமான செயலாக நான் கருதுகிறேன். ஓ மரியாதைக்குரியவரே, உமது குற்றத்தால் கௌரவர்களிடையே நடந்தது அதைக் கேட்டு வருத்தப்பட வேண்டாம்; ஞானி விதியின் முன் வருந்துவதில்லை.
8.1.25
राजानं च समासाद्य गान्धारी भरतर्षभ ।
निःसंज्ञा पतिता भूमौ सर्वाण्यन्तः पुराणि च
एतन्मे सर्वमाचक्ष्व विस्तरेण महामुने ।
न हि तृप्यामि पूर्वेषां शृण्वानश्चरितं महत्
यस्मादभावी भावी वा भवेदर्थो नरं प्रति ।
अप्राप्तौ तस्य वा प्राप्तौ न कश्चिद्यथते बुधः ॥ ८.१.२५ ॥
அரசனை அணுகிய காந்தாரியும், அந்தப்புரத்துப் பெண்கள் அனைவரும் உணர்விழந்து நிலத்தில் விழுந்தனர். ஓ பரதர்களில் சிறந்தவரே, ஓ மகாமுனிவரே, இவை அனைத்தையும் எனக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்; முன்னோர்களின் மகத்தான செயல்களைக் கேட்டு நான் திருப்தியடையவில்லை. மனிதனுக்கு நிகழவிருப்பதோ, நிகழாததோ, அது கிடைப்பதும் கிடைக்காததும் பற்றி ஞானி வருந்துவதில்லை.
8.1.26
ततस्ताः स़ञ्जयो राजन्समाश्वासयदातुराः ।
मुह्यामानाः सुबहुशो मुञ्चन्तीर्वारि नेत्रजम्
न व्यथाऽभ्यधिका काचिद्विद्यते मम सञ्जय ।
दिष्टमेतत्पुरा मन्ये कथयस्य यथेच्छकम् ॥ ८.१.२६ ॥
அரசே, பின்பு சஞ்சயன் துயருற்ற அந்தப் பெண்களை ஆறுதல்படுத்தினான்; அவர்கள் பலமுறை மயங்கி கண்களிலிருந்து நீரைச் சிந்தினர். சஞ்சயா, இதைவிடப் பெரிய துயர் எனக்கு இல்லை. இது முன்பே விதிக்கப்பட்டது என்று நினைக்கிறேன்; நீ விரும்பியவாறு சொல்.
8.1.27
समाश्वस्ताः स्त्रियस्तास्तु वेपमाना मुहुर्मुहुः ।
कदल्य इव वातेन धूयमानाः समन्ततः ॥ ८.१.२७ ॥
ஆறுதல் அடைந்தாலும் அந்தப் பெண்கள் மீண்டும் மீண்டும் நடுங்கினர்; காற்றில் நால்புறமும் ஆடும் வாழை மரங்களைப் போல.
8.1.28
राजानं विदुरश्चापि प्रज्ञाचक्षुषमीश्वरम् ।
आश्वासयामास तदा सिञ्चंस्तोयेन कौरवम् ॥ ८.१.२८ ॥
அப்போது விதுரனும், பார்வையற்ற அந்தக் குருவம்சத் தலைவனாகிய அரசனுக்கு நீர் தெளித்து ஆறுதல் கூறினான்.
8.1.29
स लब्ध्वा सनकैः संज्ञां ताश्च दृष्ट्वा स्त्रियो नृपः ।
उन्मत्त इव राजेन्द्र स्थितस्तूष्णीं विशाम्पते ॥ ८.१.२९ ॥
அவன் மெல்ல நினைவு பெற்று, அந்தப் பெண்களைக் கண்டு, அரசர்களின் தலைவனே, மக்கள் அதிபதியே, பித்தனைப் போல் மௌனமாக நின்றான்.
8.1.30
ततो ध्यात्वा चिरं कालं निःश्वस्य च पुनःपुनः ।
स्वान्पुत्रान्गर्हयामास बहुमेने च पाण्डवान् ॥ ८.१.३० ॥
பின்பு நீண்ட நேரம் சிந்தித்து, பலமுறை பெருமூச்சு விட்டு, தன் மகன்களைக் கண்டித்தான்; பாண்டவர்களை மிகவும் மதித்தான்.
8.1.31
गर्हयंश्चात्मनो बुद्धिं शकुनेः सौबलस्य च ।
ध्यात्वा तु सुचिरं कालं वेपमानो मुहुर्मुहुः ॥ ८.१.३१ ॥
தன் புத்தியையும், சுபலனின் மகன் சகுனியையும் நிந்தித்து, நீண்ட நேரம் சிந்தித்து, அவன் பலமுறை நடுங்கினான்.
8.1.32
संस्तभ्य च मनो भूयो राजा धैर्यसमन्वितः ।
पुनर्गावल्गणिं सूतं पर्यपृच्छत सञ्जयम् ॥ ८.१.३२ ॥
அரசன் மீண்டும் தன் மனதை நிலைநிறுத்தி, உறுதியுடன் கவல்கணனின் மகனான சூதன் சஞ்சயனிடம் மீண்டும் கேட்டான்.
8.1.33
न त्वया कथितं वाक्यं श्रुतं सञ्जय तन्मया ॥ ८.१.३३ ॥
சஞ்சயா, நீ சொன்ன அந்த வார்த்தையை நான் கேட்கவில்லை.
8.1.34
कच्चिद्दुर्योधनः सूत न गतो वै यमक्षयम् ।
जये निराशः पुत्रो मे सततं जयकामुकः।
ब्रूहि सञ्जय तत्त्वेन पुनरुक्तां कथामिमाम् ॥ ८.१.३४ ॥
சூதனே, துரியோதனன் யமலோகம் செல்லவில்லையா? வெற்றியை எப்போதும் விரும்பிய என் மகன் வெற்றியில் நம்பிக்கை இழந்தானா? சஞ்சயா, இந்தக் கதையை உண்மையாக மீண்டும் சொல்.
8.1.35
एवमुक्तोऽब्रवीत्सूतो राजानं जनमेजय ।
हतो वैकर्तनो राजन्सहपुत्रैर्महारथः।
भ्रातृभिश्च महेष्वासैः सूतपुत्रैस्तनुत्यजैः ॥ ८.१.३५ ॥
இவ்வாறு கேட்கப்பட்ட சூதன் அரசனிடம் சொன்னான், ஜனமேஜயா. அரசே, வைகர்த்தனன் (கர்ணன்) தன் மகன்களுடன் கொல்லப்பட்டான், அந்த மகாரதன்; அவனுடைய சகோதரர்களும் மகா வில்லாளிகளான சூதபுத்திரர்களும் உடலை துறந்தனர்.
8.1.36
दुःशासनश्च निहतः पाण्डवेन यशस्विना ।
पीतं च रुधिरं कोपाद्भीमसेनेन संयुगे ॥ ८.१.३६ ॥
புகழ்பெற்ற பாண்டவன் துச்சாசனனைக் கொன்றான்; போரில் பீமசேனன் கோபத்தால் அவனுடைய இரத்தத்தைக் குடித்தான்.
8.1.37
एतच्छ्रुत्वा महाराज धृतराष्ट्रोऽम्बिकासुतः ।
दह्यमानोऽब्रवीत्सूतं मुहूर्तं तिष्ठ सञ्जय।
व्याकुलं मे मनस्तात मा तावत्किंचिदुच्यताम् ॥ ८.१.३७ ॥
இதைக் கேட்டு, மகாராஜா, அம்பிகையின் மகன் திருதராட்டிரன் தகித்துக்கொண்டிருந்தவனாக சூதனிடம் சொன்னான்: சஞ்சயா, ஒரு கணம் நில். அன்பனே, என் மனம் கலங்கியிருக்கிறது; இப்போது வேறெதையும் சொல்லாதே.
8.1.38
राजापि नाब्रवीत्किञ्चित्सञ्जयो विदुरस्तथा ।
तूष्णीम्भूतस्तदा सोऽथ बभूव जगतीपतिः ॥ ८.१.३८ ॥
அரசனும் எதுவும் சொல்லவில்லை; சஞ்சயனும் விதுரனும் அவ்வாறே. அப்போது அந்த உலகநாதன் மௌனமாக ஆனான்.