Mahābhārata · Adhyāya 8.98
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
8.98.1
अथाब्रवीद्वासुदेवो महात्मा ।
राधेय दिष्ट्या स्मरसीह धर्मम्।
धर्मे हि बद्धा सततं हि पार्था… ।
स्तेभ्यस्ततो वृद्धिसौ ददाति ॥ ८.९८.१ ॥
Da sprach der großherzige Vāsudeva: O Sohn der Rādhā, durch Glück erinnerst du dich hier an das dharma. Die Söhne der Pṛthā sind stets an das dharma gebunden… dann gewährt er ihnen Wachstum.
8.98.2
धर्मादपेताः परिपन्थिनस्ते ।
तस्माद्गता वै कुरवो विनाशम्।
प्रायेण नीचा व्यसनेषु मग्ना ।
निन्दन्ति दैवं न तु दुष्कृतं स्वम् ॥ ८.९८.२ ॥
Die vom dharma Abgewichenen sind Gegner; deshalb sind die Kurus ins Verderben gegangen. Meist beschuldigen die niederen Menschen, in Unglück versunken, das Schicksal und nicht ihre eigene Missetat.
8.98.3
कृष्णां सभां कर्ण यदेकवस्त्रा… ।
मानीतवांस्त्वं च सुयोधनश्च।
दुःशासनः शकुनिः सौबलश्च ।
धर्मस्तदा ते रुचितो न कस्मात् ॥ ८.९८.३ ॥
O Karṇa, als du, Suyodhana, Duḥśāsana, Śakuni und der Sohn des Subala Kṛṣṇā, nur in einem Gewand, in die Versammlung brachtet… warum gefiel dir da das dharma nicht?
8.98.4
यदा सभायां राजानमनक्षज्ञं युधिष्ठिरम् ।
आनीय जितवन्तो वै क्व ते धर्मस्तदा गतः ॥ ८.९८.४ ॥
Als sie den König Yudhiṣṭhira, der im Würfelspiel unerfahren war, in die Versammlung brachten und ihn besiegten, wohin war da dein dharma gegangen?
8.98.5
वनवासे व्यतीते च कर्ण वर्षे त्रयोदशे ।
न प्रयच्छसि यद्राज्यं क्व ते धर्मस्तदा गतः ॥ ८.९८.५ ॥
O Karṇa, als das dreizehnte Jahr der Waldverbannung vergangen war und du das Reich nicht zurückgabst, wohin war da dein dharma gegangen?
8.98.6
यद्भीमसेनं सर्पैश्च विषयुक्तैश्च भोजनैः ।
आचरत्त्वन्मते राजा क्व ते धर्मस्तदा गतः ॥ ८.९८.६ ॥
Als der König auf deinen Rat Bhīmasena mit Schlangen und vergiftetem Essen behandelte, wohin war da dein dharma gegangen?
8.98.7
यद्वारणावते पार्थान्सुप्ताञ्जतुगृहे तदा ।
हन्तुकामास्तदा यूयं क्व ते धर्मस्तदा गतः ॥ ८.९८.७ ॥
Als ihr die Söhne Pṛthās, die im Lackhaus von Vāraṇāvata schliefen, töten wolltet, wo war da euer Dharma?
8.98.8
यदा रजस्वलां कृष्णां दुःशासनवशे स्थिताम् ।
सभायां प्राहसः कर्ण क्व ते धर्मस्तदा गतः ॥ ८.९८.८ ॥
Als die menstruierende Kṛṣṇā in der Versammlung in Duḥśāsanas Gewalt stand, lachtest du, Karṇa; wo war da dein Dharma?
8.98.9
यदनार्यैः पुरा कृष्णां क्लिश्यमानामनागसम् ।
उपप्रेक्षसि राधेय क्व ते धर्मस्तदा गतः ॥ ८.९८.९ ॥
Als die Unedlen einst die schuldlose Kṛṣṇā quälten und du zusahst, Sohn der Rādhā, wo war da dein Dharma?
8.98.10
विनष्टाः पाण्डवाः कृष्णे शाश्वतं नरकं गताः ।
पतिमन्यं वृणीष्वेति वदंस्त्वं गजगामिनीम्।
उपप्रेक्षसि राधेय क्व ते धर्मस्तदा गतः ॥ ८.९८.१० ॥
»Die Pāṇḍavas sind vernichtet, in die ewige Hölle gegangen; Elefantengängige, wähle dir einen anderen Gatten«, so sprachst du und sahst zu, Sohn der Rādhā; wo war da dein Dharma?
8.98.11
राज्यलुब्धः पुनः कर्ण समाह्वयसि पाण्डवान् ।
यदा शकुनिमाश्रित्य क्व ते धर्मस्तदा गतः ॥ ८.९८.११ ॥
Gierig nach dem Königreich, Karṇa, forderst du die Pāṇḍavas erneut heraus; als du sie herausforderst, dich auf Śakuni stützend, wo war da dein Dharma?
8.98.12
यदाऽभिमन्युं बहवो युद्धे जघ्नुर्महारथाः ।
परिवार्य रणे बालं क्व ते धर्मस्तदा गतः ॥ ८.९८.१२ ॥
Als viele große Wagenkämpfer den jungen Abhimanyu im Kampf umzingelten und erschlugen, wo war da dein Dharma?
8.98.13
यद्येष धर्मस्तत्र न विद्यते हि ।
किं सर्वथा तालुविशोषणेन।
अद्येह धर्म्याणि विधत्स्व सूत ।
तथापि जीवन्न विमोक्ष्यसे हि ॥ ८.९८.१३ ॥
Wenn dharma dort nicht zu finden ist, was nützt es, sich auf jede Weise den Gaumen auszutrocknen? Wagenlenker, vollbringe nun hier rechte Taten; trotzdem wirst du nicht lebend entkommen.
8.98.14
नलो ह्यक्षैर्निर्जितः पुष्करेण ।
पुनर्यशो राज्यमवाप वीर्यात्।
प्राप्तास्तथा पाण्डवा बाहुवीर्या… ।
त्सर्वैः समेताः परिवृत्तलोभाः ॥ ८.९८.१४ ॥
Auch Nala wurde beim Würfelspiel von Puṣkara besiegt; dann gewann er durch seine Tapferkeit Ruhm und Reich zurück. Ebenso werden die Pāṇḍava, stark an Armen, … vereint mit euch allen, die Gier abgelegt, (das Reich) erlangen.
8.98.15
निहत्य शत्रून्समरे प्रवृद्धा… ।
न्ससोमका राज्यमवाप्नुयुस्ते।
तथा गता धार्तराष्ट्रा विनाशं ।
धर्माभिगुप्तैः सततं नृसिंहैः ॥ ८.९८.१५ ॥
Nachdem sie im Kampf ihre Feinde erschlagen und gestärkt sind, … werden sie zusammen mit den Somaka das Reich erlangen; und die Söhne Dhṛtarāṣṭras sind ebenso dem Untergang anheimgefallen, (besiegt) von Löwen unter den Menschen, die stets vom dharma behütet werden.
8.98.16
एवमुक्तस्तदा कर्णो वासुदेवेन भारत ।
लज्जयावनतो भूत्वा नोत्तरं किञ्चिदुक्तवान् ॥ ८.९८.१६ ॥
O Bhārata, als Vāsudeva ihn so ansprach, neigte Karṇa sich vor Scham und sagte nichts zur Antwort.
8.98.17
क्रोधात्प्रस्फुरमाणौष्ठो धनुरुद्यम्य भारत ।
योधयामास वै पार्थं महावेगपराक्रमः ॥ ८.९८.१७ ॥
O Bhārata, mit vor Zorn zitternden Lippen, den Bogen erhoben, kämpfte er, von großer Geschwindigkeit und Tapferkeit, gegen Pārtha (Arjuna).
8.98.18
ततोऽब्रवीद्वासुदेवः फल्गुनं पुरुषर्षभम् ।
दिव्यास्त्रेणैव निर्भिद्य पातयस्व महाबल ॥ ८.९८.१८ ॥
Da sprach Vāsudeva zu Phalguna, dem Stier unter den Männern: O Mächtiger, durchbohre ihn mit der göttlichen Waffe und strecke ihn nieder.
8.98.19
एवमुक्तस्तु देवेन क्रोधमागात्तदाऽर्जुनः ।
मन्युमभ्याविशद्धोरं स्मृत्वा तत्तु धनञ्जयः ॥ ८.९८.१९ ॥
So angesprochen vom Gott, geriet Arjuna damals in Zorn; sich jener Worte erinnernd, überfiel Dhanañjaya schreckliche Wut.
8.98.20
तस्य क्रुद्धस्य सर्वेभ्यः स्रोतोभ्यस्तेजसोऽर्चिषः ।
प्रादुरासंस्तदा राजंस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ८.९८.२० ॥
O König, aus allen Öffnungen des Zornigen brachen dann Flammen des Glanzes hervor, und das wurde wunderbar.
8.98.21
तत्समीक्ष्य ततः कर्णो ब्रह्मास्त्रेण धनञ्जयम् ।
अभ्यवर्षत्पुनर्यत्नमकरोद्रथसर्जने ॥ ८.९८.२१ ॥
Als er dies sah, ließ Karṇa erneut einen Regen auf Dhanañjaya niederprasseln, mit der Brahma-Waffe, und im Entfesseln der Streitwagen unternahm er einen neuen Versuch.
8.98.22
ब्रह्मास्त्रेणव तं पार्थो कवर्ष शरवृष्टिभिः ।
तदस्त्रमस्त्रेणावार्य प्रजहार च पाण्डवः ॥ ८.९८.२२ ॥
Auch Pārtha ließ mit der Brahma-Waffe selbst einen Pfeilregen auf ihn niederprasseln; und der Pāṇḍava, jene Waffe mit einer Waffe aufhaltend, zerstörte sie.
8.98.23
ततोऽन्यदस्त्रं कौन्तेयो दयितं जातवेदसः ।
मुमोच कर्णमुद्दिश्य तत्प्रजज्वाल तेजसा ॥ ८.९८.२३ ॥
Dann ließ der Sohn der Kuntī eine andere Waffe fahren, lieb dem Jātavedas (Agni), auf Karṇa zielend; sie loderte in ihrem Glanz auf.
8.98.24
वारुणेन ततः कर्णः शमयामास पावक्रम् ।
जीमूतैश्च दिशः सर्वाश्चक्रे तिमिरदुर्दिनाः ॥ ८.९८.२४ ॥
Dann löschte Karṇa das Feuer mit der Varuṇa-Waffe, und mit Wolken machte er alle Himmelsrichtungen zu finsteren, stürmischen Tagen.
8.98.25
पाण्डवेयस्त्वसम्भ्रान्तो वायव्यास्त्रेण वीर्यवान् ।
अपोवाह तदाऽभ्राणि राधेयस्य प्रपश्यतः ॥ ८.९८.२५ ॥
Doch Arjuna, Sohn des Pāṇḍu, unerschrocken und tapfer, vertrieb mit der Wind-Waffe jene Wolken, während Karṇa, Sohn der Rādhā, zusah.
8.98.26
ततः शरं महाघोरं ज्वलन्तिमिव पावकम् ।
आददे पाण्डुपुत्रस्य सूतपुत्रो जिघांसया ॥ ८.९८.२६ ॥
Da ergriff der Wagenlenkersohn Karṇa, begierig, den Sohn des Pāṇḍu zu töten, einen überaus furchtbaren Pfeil, der wie Feuer loderte.
8.98.27
योज्यमाने ततस्तस्मिन्बाणे धनुषि पूजिते ।
चचाल पृथिवी राजन्सशैलवनकानना ॥ ८.९८.२७ ॥
O König, als jener Pfeil auf den verehrten Bogen gelegt wurde, erbebte die Erde mit ihren Bergen, Wäldern und Hainen.
8.98.28
ववौ सशर्करो वायुर्दिशश्च रजसा वृताः ।
हाहाकारश्च संवज्ञे सुराणां दिवि भारत ॥ ८.९८.२८ ॥
Ein sandiger Wind wehte, und die Himmelsrichtungen waren mit Staub bedeckt; und unter den Göttern am Himmel erhob sich, o Bhārata, ein Wehklagen.
8.98.29
तमिगुं सन्धितं दृष्ट्वा सूतपुत्रेण मारिष ।
विषादं परमं जग्मुः पाण्डवा दीनचेतसः ॥ ८.९८.२९ ॥
O Verehrter, als sie sahen, wie der Wagenlenkersohn jenen Pfeil anlegte, verfielen die Pāṇḍavas in tiefe Verzweiflung, die Herzen niedergeschlagen.
8.98.30
स सायकः कर्णभुजप्रमुक्तः ।
शक्राशनिग्रख्यरुचिः शिताग्रः।
मुलान्तरं प्राप्य धनञ्जयस्य ।
विवेश वल्मीकमिवोरमोत्तमः ॥ ८.९८.३० ॥
Jener Pfeil, von Karṇas Arm abgeschossen, glänzend wie Indras Donnerkeil und scharf gespitzt, erreichte die Lücke zwischen den Rüstungsgelenken Dhanañjayas (Arjunas) und drang ein, wie eine vortreffliche Schlange in einen Ameisenhügel eindringt.
8.98.31
स राढविद्धः समरे महात्मा ।
विधूर्णमानः श्लथहस्तगाण्डिवः।
चचाल वीभत्सुरमित्रमर्दनः ।
क्षितेः प्रकम्पे च यथाऽचलोत्तमः ॥ ८.९८.३१ ॥
Im Kampf hart getroffen, taumelte der hochherzige Held; seine Hand erschlaffte und der Gāṇḍīva entglitt ihr, und Vībhatsu (Arjuna), der Vernichter der Feinde, zitterte, wie der höchste Berg bebt, wenn die Erde erzittert.
8.98.32
तदन्तरं प्राप्य वृषो महारथो ।
रथाङ्गसुर्वीगतमुज्जिहीर्षुः।
रथादवप्लुत्य निगृह्य दोर्भ्यां ।
शशाक दैवान्न महाबलोऽपि ॥ ८.९८.३२ ॥
Diese Gelegenheit nutzend, sprang der große Wagenkämpfer Vṛṣa (Karṇa) von seinem Wagen, um das in die Erde gesunkene Rad zu heben; er packte es mit beiden Armen, doch durch das Schicksal vermochte auch dieser Mächtige es nicht zu heben.
8.98.33
ततः किरीटि प्रतिलभ्य संज्ञां ।
जग्राह बाणं यमदण्डकल्पम्।
ततोऽर्जुनः प्राञ्जलिकं महात्मा ।
ततोऽब्रवीद्वासुदेवोऽपि पार्थम् ॥ ८.९८.३३ ॥
Dann nahm Kirīṭī (Arjuna), das Bewusstsein wiedererlangend, einen Pfeil gleich Yamas Stab zur Hand. Dann sprach der hochherzige Arjuna mit gefalteten Händen, und dann sprach auch Vāsudeva zu Pārtha.
8.98.34
महारथे रथचक्रे विमग्ने ॥ ८.९८.३४ ॥
Das Rad des Wagens des großen Wagenkämpfers (Karṇa) war eingesunken.
8.98.35
तं हस्तिकक्षाप्रवरं सुकेतुं ।
सुवर्णमुक्तामणिवज्रजुष्टम्।
कलाप्रकृष्टोत्तमशिल्पियत्नैः ।
कृतं सुरूपं तपनीयचित्रम् ॥ ८.९८.३५ ॥
Jene Fahne, die vorzüglichste des Elefantensitzes, schön, geschmückt mit Gold, Perlen, Edelsteinen und Diamanten, durch die außergewöhnliche Mühe der besten Kunsthandwerker gefertigt, wunderschön gestaltet und mit goldenen Bildern verziert.
8.98.36
जयास्पदं तव सैन्यस्य नित्य… ।
ममित्रवित्रासनमीड्यरूपम्।
विख्यातमादित्यसुतस्य लोके ।
त्विषा समं पावकभानुचन्द्रैः ॥ ८.९८.३६ ॥
Die Fahne, stets der Sitz des Sieges deines Heeres, schreckenerregend für die Feinde, von lobenswerter Gestalt, in der Welt berühmt als die des Sonnensohnes, an Glanz gleich Feuer, Sonne und Mond.
8.98.37
ततः क्षुरप्रेण सुसंशितेन ।
सुवर्णपुङ्खेन हुताग्निवर्चसा।
श्रिया ज्वलन्तं ध्वजमुन्ममाथ ।
महारथस्याधिरथेः किरीटी ॥ ८.९८.३७ ॥
Da hieb Kirīṭin (Arjuna) mit einem wohlgeschärften halbmondförmigen Pfeil mit goldenem Federkiel, leuchtend wie das Opferfeuer, das glänzende Banner des großen Wagenkämpfers Karṇa, Sohn des Adhiratha, nieder.
8.98.38
यशश्च दर्पश्च तथा प्रियाणि ।
सर्वाणि कार्याणि च तेन केतुना।
साकं कुरूणां हृदयानि चापतन् ।
बभूव हाहेति च निःस्वनो महान् ॥ ८.९८.३८ ॥
Zusammen mit jenem Banner fielen Ruhm, Stolz, alles Liebe und alle Unternehmungen; die Herzen der Kurus sanken mit ihm, und ein großer Schrei »Wehe! Wehe!« erhob sich.
8.98.39
द्वष्ट्वा ध्वजं पातितमाशुकारिणा ।
कुरुप्रवीरेण निकृत्तमाहवे।
नाशंसिरे सूतपुत्रस्य सर्वे ।
जयं तदा भारत ये त्वदीयाः ॥ ८.९८.३९ ॥
Als sie das Banner im Kampf vom Kuru-Helden rasch zerschlagen und niedergestreckt sahen, gaben alle die Eurigen, o Bhārata, da die Hoffnung auf den Sieg des Wagenlenkersohnes auf.
8.98.40
अथ त्वरन्कर्णवधाय पार्थो ।
महेद्रवज्रानलदण्डसन्निभम्।
आदत्त चाथाञ्जलिकं निषङ्गा… ।
त्सहस्ररश्मेरिव रश्मिमुत्तमम् ॥ ८.९८.४० ॥
Da nahm Pārtha (Arjuna), eilend, Karṇa zu erschlagen, aus dem Köcher den gezackten Pfeil, gleich dem Donnerkeil Indras und dem Feuerstab, gleich dem höchsten Strahl der tausendstrahligen Sonne.
8.98.41
मर्मच्छिदं शोणितमांसदिग्धं ।
वैश्वानरार्कप्रतिमं महार्हम्।
नराश्वनागासुहरं त्र्यरत्निं ।
षड्वाजमञ्जोगतिमुग्रवेगम् ॥ ८.९८.४१ ॥
Jener Pfeil durchbohrte die Lebenspunkte, war mit Blut und Fleisch beschmiert, glich Feuer und Sonne und war von großem Wert; er raubte das Leben von Menschen, Pferden und Elefanten, maß drei Ellen, trug sechs Federn und war schnell im geraden Flug und von wildem Ungestüm.
8.98.42
सहस्रनेत्राशनितुल्यवीर्यं ।
कालानलं व्यात्तमिवातिघोरम्।
पिनाकनारायणचक्रसन्निभं ।
भयङ्करं प्राणभृतां विनाशनम् ॥ ८.९८.४२ ॥
Von der Kraft des Blitzes des Tausendäugigen, furchtbar wie das Zeitfeuer mit geöffnetem Rachen, dem Pināka und Nārāyaṇas Diskus gleich, Schrecken und Vernichter der lebenden Wesen.
8.98.43
जग्राह पार्थः स शरं प्रहृष्टो ।
यो देवसङ्घैरपि दुर्निवार्यः।
सम्पूजितो यः सततं महात्मा ।
देवासुरान्यो विजयेन्महेषुः ॥ ८.९८.४३ ॥
Pārtha ergriff freudig jenen Pfeil, den auch die Scharen der Götter nicht abwehren können, den stets verehrten Großherzigen, den großen Pfeil, der jeden unter Göttern und Asuras besiegen könnte.
8.98.44
तं वै प्रमृष्टं प्रसमीक्ष्य युद्धे ।
चचाल सर्वं सचराचरं जगत्।
कृत्स्नं जगत्स्वस्त्यृषयोऽभिचक्रु… ।
स्तमुद्यतं प्रेक्ष्य महाहवेषुम् ॥ ८.९८.४४ ॥
Als man sie im Kampf blank und glänzend sah, erbebte die ganze Welt mit dem Beweglichen und Unbeweglichen; die Weisen erflehten das Wohl der gesamten Welt… als sie den erhobenen großen Kampfpfeil sahen.
8.98.45
ततस्तु तं वै शरमप्रमेयं ।
गाण्डीवधन्वा धनुषि व्ययोजयत्।
युक्त्वा महास्त्रेण परेण चापं ।
विकृष्य गाण्डीवमुवाच सत्वरम् ॥ ८.९८.४५ ॥
Da legte der Gāṇḍīva-Bogenschütze jenen unermesslichen Pfeil auf den Bogen; mit der höchsten großen Waffe den Bogen verbindend, den Gāṇḍīva spannend, sprach er rasch.
8.98.46
अयं हास्त्रप्रहितो महाशरः ।
शरीरहृच्चासुहरश्च दुर्हृदः।
तपोऽस्ति तप्तं गुरवश्च तोषिता ।
मया यदीष्टं सुहुतं यदि श्रुतम् ॥ ८.९८.४६ ॥
Dieser große Pfeil, vom Waffenzauber gesandt, durchbohrt die Körper und nimmt den Übelgesinnten das Leben. Wenn ich Askese geübt, meine Lehrer erfreut, das Opfer gut dargebracht und die Schriften gehört habe, so möge er gelingen.
8.98.47
अनेन सत्येन निहन्त्वयं शरः ।
सुसंहितः कर्णमरिं ममोर्जितम्।
इत्यूचिवांस्तं प्रमुमोच बाणं ।
धनञ्जयः कर्णवधाय घोरम् ॥ ८.९८.४७ ॥
Durch diese Wahrheit möge dieser Pfeil, wohlgezielt, Karṇa, meinen mächtigen Feind, erschlagen. So sprechend, schoss Dhanañjaya jenen furchtbaren Pfeil zur Tötung Karṇas ab.
8.98.48
कृत्या ह्यथर्वाङ्गिरसी प्रचोदिता ।
यथा तथा त्वं जहि शात्रवं मम।
ब्रुवन्किरीटी तमतिप्रहृष्टो… ।
ऽसृजद्देवानां जयहेतुं महेषुम् ॥ ८.९८.४८ ॥
Wie eine durch die Sprüche des Atharva-Aṅgiras entsandte kṛtyā, so schlage du meinen Feind nieder. So sprechend, der Diademgeschmückte, hoch erfreut, … ließ jenen großen Pfeil fliegen, den Grund des Sieges der Götter.
8.98.49
जिघांसुरर्केन्दुसमप्रभावः ।
कर्णं वशी पाण्डवः क्षिप्रकारी।
ततो विमुक्तो बलिना महेषुः ।
प्रज्वालयामास नभो दिशश्च ॥ ८.९८.४९ ॥
Der Pāṇḍava, von Macht gleich Sonne und Mond, begierig, Karṇa zu erschlagen, beherrscht und schnell im Handeln. Da entzündete jener große Pfeil, vom Starken abgeschossen, Himmel und Richtungen.
8.98.50
सैन्यान्यनेकानि च विप्रमोह्य ।
गाण्डीवमुक्तेन ततो महात्मा।
तेनार्जुनस्तन्महनीयमस्य ।
शिरोऽहरत्सूतपुत्रस्य राजन् ॥ ८.९८.५० ॥
Nachdem er zahllose Heere völlig verwirrt hatte, trennte der großherzige Arjuna mit jenem vom Gāṇḍīva abgeschossenen Pfeil, o König, das verehrungswürdige Haupt des Wagenlenkersohnes ab.
8.98.51
कायश्च पश्चाद्धरणीं जगाम ॥ ८.९८.५१ ॥
Und der Rumpf fiel danach zu Boden.
8.98.52
तदुद्यतादित्यसमानतेजसं ।
शरन्नभोमध्यगभास्करोपमम्।
वराङ्गमुर्व्यामपतच्चमुमूखे ।
दिवाकरोऽस्तादिव रक्तमण्डलः ॥ ८.९८.५२ ॥
Jener edle Leib, strahlend wie die aufgehende Sonne, wie die Sonne mitten am Herbsthimmel, fiel vor dem Heer zur Erde, wie die Sonne mit rotem Diskus beim Untergang fällt.
8.98.53
ततोऽस्य देहं सततं सुखैधितं ।
सुरूपमत्यर्थसुखं सुगन्धि च।
परेण कृच्छ्रेण शिरः समत्यज… ।
द्गृहं महर्धीन्निवसन्निवेश्वरः ॥ ८.९८.५३ ॥
Da gab sein Körper, stets im Wohlstand genährt, von schöner Gestalt, überaus angenehm und duftend, mit großer Mühe sein Haupt auf, wie der Herr der Siedlungen, der in großem Wohlstand wohnt.
8.98.54
शरैर्विभिन्नं व्यसु तत्सुवर्चसः ।
पपात कर्णस्य शरीमुच्छ्रितम्।
स्रवद्व्रणं गैरिकतोयविस्रवं ।
गिरेर्यथा वज्रहतं महाशिरः ॥ ८.९८.५४ ॥
Jener strahlende Körper, von Pfeilen durchbohrt und leblos, fiel: Karṇas hoher Leib, dessen Wunden Ocker-Wasser ergossen, wie der große Gipfel eines Berges, den der Blitz traf.
8.98.55
देहाच्च कर्णस्य निपातितस्य ।
तेजः सूर्यं खं वितत्याविवेश।
तदद्भुतं सर्वमनुष्ययोधाः ।
संदृष्टवन्तो निहते स्म कर्णे ॥ ८.९८.५५ ॥
Aus dem gefallenen Körper Karṇas breitete sich der Glanz über den Himmel aus und ging in die Sonne ein. Als Karṇa erschlagen war, sahen alle menschlichen Krieger dieses Wunder.
8.98.56
ततः शङ्खान्पाण्डवा दध्मुरुच्चै… ।
र्दृष्ट्वा कर्णं पातितं फल्गुनेन।
तथैव कृष्णश्च धनञ्जयश्च ।
हष्टौ यमौ दध्मतुर्वारिजातौ ॥ ८.९८.५६ ॥
Da bliesen die Pāṇḍava laut ihre Muscheln, als sie Karṇa von Arjuna gefallen sahen; ebenso Kṛṣṇa und Dhanañjaya, und die erfreuten Zwillinge bliesen ihre wassergeborenen Muscheln.
8.98.57
तं सोमकाः प्रेक्ष्य हतं शयानं ।
सैन्यैः सार्धं सिंहनादान्प्रचक्रुः।
तूर्याणि सञ्जघ्नुरतीव हृष्टा ।
वासांसि चैवादुधुवुर्भुजांश्च ॥ ८.९८.५७ ॥
Als sie ihn erschlagen daliegen sahen, stießen die Somaka mit ihren Truppen Löwengebrüll aus; überaus erfreut schlugen sie die Instrumente und schwenkten ihre Gewänder und Arme.
8.98.58
संवर्धयन्तश्च नरेन्द्र योधाः ।
पार्थं समाजग्मुरतीव हृष्टाः।
बलान्विताश्चापरे ह्यप्यनृत्य… ।
न्नन्योन्यमाश्लिष्य नदन्त ऊचुः ॥ ८.९८.५८ ॥
O Herr der Menschen! Die Krieger kamen, Pārtha lobpreisend, überaus erfreut zu ihm. Auch die anderen Starken tanzten; einander umarmend und brüllend sprachen sie.
8.98.59
दृष्ट्वा तु कर्णं भुवि वा विपन्नं ।
कृत्तं रथात्सायकैरर्जुनस्य।
महानिलेनाद्रिमिवापविद्वं ।
यज्ञावसानेऽग्निमिव प्रशान्तम् ॥ ८.९८.५९ ॥
Sie sahen Karṇa zu Boden gefallen, von seinem Wagen durch Arjunas Pfeile gefällt, wie ein Berg, von einem gewaltigen Wind niedergeworfen, oder wie ein Feuer, erloschen am Ende eines Opfers.
8.98.60
तदाननं सूर्यसुतस्य राज… ।
न्विभ्राजते पद्मिवावनालम्।
रराज कर्णस्य शिरो निकृत्त… ।
मस्तंगतं भास्करस्येव बिम्बम् ॥ ८.९८.६० ॥
Jenes Antlitz des Sohnes der Sonne…… leuchtete wie ein Lotus, abgeschnitten mit seinem Stängel. Das abgetrennte Haupt Karṇas strahlte wie die Scheibe der untergehenden Sonne.
8.98.61
शरैराचितसर्वाङ्गः शोणितौघपरिप्लुतः ।
रराज देहः कर्णस्य स्वरश्मिभिरिवांशुमान् ॥ ८.९८.६१ ॥
Karṇas Körper, jedes Glied mit Pfeilen bedeckt und in einem Blutstrom getränkt, leuchtete wie die Sonne mit ihren eigenen Strahlen.
8.98.62
प्रताप्य सेनामामित्रीं दीप्तैः शरगभस्तिभिः ।
बलिनार्जुनकालेन नीतोऽस्तं कर्णभास्करः ॥ ८.९८.६२ ॥
Nachdem er das feindliche Heer mit seinen flammenden Pfeilstrahlen versengt hatte, wurde die Sonne Karṇa vom mächtigen Arjuna, als die Zeit, zum Untergang geführt.
8.98.63
अस्तं गच्छन्यथाऽदित्यः प्रभामादाय गच्छति ।
तथा जीवितमाहाय कर्णस्येषुर्जगाम सः ॥ ८.९८.६३ ॥
So wie die Sonne beim Untergehen ihren Glanz mitnimmt und davongeht, so nahm jener Pfeil Karṇas Leben mit sich und zog weiter.
8.98.64
अपराह्णेऽपराह्णस्य सूतपुत्रस्य मारिष ।
छिन्नमञ्जलिकेनाजौ सोत्सेधमपतच्छिरः ॥ ८.९८.६४ ॥
O Ehrwürdiger, am Nachmittag wurde das Haupt Karṇas, des Sohnes des Wagenlenkers, im Kampf durch einen Pfeil mit halbmondförmiger Spitze abgetrennt und fiel aus der Höhe herab.
8.98.65
उपर्युपरि सैन्यानां विनिघ्नन्नितराञ्जनान् ।
शिरः कर्णस्य सोऽत्सेधमिषुः सोप्यहरद्द्रुतम् ॥ ८.९८.६५ ॥
Über die Heere hinweg andere erschlagend, trug jener Pfeil das hoch erhobene Haupt Karṇas rasch davon.
8.98.66
कर्णं तु शूरं पतितं पृथिव्यां ।
शराचितं शोणितदिग्धगात्रम्।
दृष्ट्वा शयानं भुवि मद्रराज… ।
श्छिन्नध्वजेनाथ ययौ रथेन ॥ ८.९८.६६ ॥
Als er den Helden Karṇa auf der Erde liegen sah, von Pfeilen bedeckt, den Leib mit Blut beschmiert, zog der König der Madras… dann mit einem Wagen mit zerbrochener Fahne davon.
8.98.67
हते कर्णे कुरवः प्राद्रवन्त ।
भयार्दिता गाढविद्धाश्च सङ्ख्ये।
अवेक्षमाणा मुहुरर्जुनस्य ।
ध्वजं महान्तं वपुषा ज्वलन्तम् ॥ ८.९८.६७ ॥
Als Karṇa erschlagen war, flohen die Kurus, von Furcht gepeinigt und schwer verwundet im Kampf, und blickten immer wieder auf das große, leuchtende Banner Arjunas zurück.
8.98.68
तच्छिरो भरतश्रेष्ठ शोभयामास मेदिनीम् ।
यदृच्छयेव पतितं मण्डलं चाण्डदीधितेः ॥ ८.९८.६८ ॥
O Bester der Bharatas, jenes Haupt schmückte die Erde, als wäre die Sonnenscheibe zufällig herabgefallen.
8.98.69
तं दृष्ट्वा समरविमर्द लब्धनिद्रं ।
दष्टोष्ठं रुधिरपीरतकातराक्षम्।
राधेयं रथवरपृष्ठसन्निषण्णं ।
हीनांशुर्दिवसकरो मुहूर्तमासीत् ॥ ८.९८.६९ ॥
Als er ihn sah, im Kampf zerschmettert, in den Schlaf gesunken, die Lippen zusammengebissen, die Augen erschrocken und blutgelb, Rādheya auf dem Rücken des vortrefflichen Wagens sitzend, da war die Sonne für einen Augenblick ihrer Strahlen beraubt.
8.98.70
निःशब्दतूर्यं हतयोधमुख्यं ।
प्रशान्तदर्पं धृतराष्ट्रसैन्यम्।
न शोभते सूर्यसुतेन हीनं ।
वृन्दं ग्रहाणामिव चन्द्रहीनम् ॥ ८.९८.७० ॥
Die Kriegstrommeln und Muscheln verstummten; die vornehmsten Krieger lagen erschlagen, und der Stolz des Heeres Dhṛtarāṣṭras war gebrochen. Ohne den Sohn der Sonne (Karṇa) glänzt jenes Heer nicht mehr als ein Planetenhaufen ohne den Mond.
8.98.71
सहस्रनेत्रप्रतिमानकर्मणः ।
सहस्रपत्रप्रतिमाननं शुभम्।
सहस्ररश्मिर्दिवसक्षये यथा ।
तथाऽपतत्कर्णशिरो वसुन्धराम् ॥ ८.९८.७१ ॥
Das Haupt Karṇas, dessen Taten denen des Tausendäugigen glichen und dessen Antlitz schön war wie ein tausendblättriger Lotus, fiel zur Erde, wie die tausendstrahlige Sonne am Ende des Tages sinkt.
8.98.72
व्यूढोरस्कं कमलवदनं तप्तहेमावभासं ।
कर्णं दृष्ट्वा भुवि निपतितं पार्थबाणाभितप्तम्।
पांसुग्रस्तं मलिनमसकृत्पुत्रमन्वीक्षमाणो ।
मन्दम्मन्दं व्रजति सविता मन्दिरं मन्दरश्मिः ॥ ८.९८.७२ ॥
Als er Karṇa sah, breitbrüstig, lotusgesichtig, glänzend wie geschmolzenes Gold, zu Boden gefallen und von Pārthas Pfeilen versengt, geht die Sonne mit schwachen Strahlen langsam zu ihrer Wohnstatt und blickt immer wieder auf ihren Sohn, besudelt und mit Staub bedeckt.