Mahābhārata · Adhyāya 9.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.1.1
नारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् ।
देवीं सरस्वतीं चैव ततो जयमुदीरयेत् ॥ ९.१.१ ॥
Nachdem man sich vor Nārāyaṇa und vor Nara, dem besten der Menschen, sowie vor der Göttin Sarasvatī verneigt hat, soll man dann den Sieg (des Werkes) verkünden.
9.1.2
एवं निपातिते कर्णे समरे सव्यसाचिना ।
अल्पावशिष्टाः कुरवः किमकुर्वत वै द्विज ॥ ९.१.२ ॥
Als Karṇa so im Kampf von Savyasācin (Arjuna) niedergestreckt worden war, was taten dann die wenigen verbliebenen Kurus, o Zweimalgeborener?
9.1.3
विदीर्यमाणं च बलं दृष्ट्वा राजा सुयोधनः ।
पाण्डवैः प्राप्तकालं च किं प्रापद्यत कौरवः ॥ ९.१.३ ॥
Als er sah, wie sein Heer von den Pāṇḍavas zerrissen wurde, was erlitt König Suyodhana (Duryodhana), als seine Zeit gekommen war, o Kaurava?
9.1.4
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं तदाचक्ष्व द्विजोत्तम ।
न हि तृप्यामि पूर्वेषां शृण्वानश्चरितं महत् ॥ ९.१.४ ॥
Dies möchte ich hören; erzähle es mir, o Bester der Zweimalgeborenen. Denn ich werde nicht satt, die großen Taten meiner Vorfahren zu hören.
9.1.5
ततः कर्णे हते राजन्धार्तराष्ट्रः सुयोधनः ।
भृशं शोकार्णवे मग्नो निराशः सर्वतोऽभवत् ॥ ९.१.५ ॥
Als nun Karṇa erschlagen war, o König, versank Suyodhana, der Sohn Dhṛtarāṣṭras, tief im Ozean der Trauer und wurde in jeder Hinsicht hoffnungslos.
9.1.6
हाकर्ण हाकर्ण इति शोचमानो मुहुर्मुहुः ।
कृच्छ्रात्स्वशिबिरं प्रायाद्वतशिष्टैर्नृपैः सह ॥ ९.१.६ ॥
Immer wieder klagend: »Weh, Karṇa! Weh, Karṇa!«, ging er mühsam in sein eigenes Lager, zusammen mit den übrig gebliebenen Königen.
9.1.7
स समाश्वास्यमानोऽपि हेतुभिः शास्त्रनिश्चितैः ।
राजन्विभूतिमिच्छद्भिः सूतपुत्रमनुस्मरन् ॥ ९.१.७ ॥
Obwohl er mit den durch die Schriften bestimmten Gründen getröstet wurde, o König, gedachte er, der nach Ruhm verlangte, unablässig des Wagenlenkersohnes (Karṇa).
9.1.8
स दैवं बलवन्मत्वा प्रभाते विमले सति ।
सङ्ग्रामे निश्चयं कृत्वा पुनर्युद्वाय निर्ययौ ॥ ९.१.८ ॥
Das Schicksal für mächtig haltend und zur Schlacht entschlossen, als der klare Morgen anbrach, brach er erneut zum Kampf auf.
9.1.9
शल्यं सेनापतिं कृत्वा विधिवद्राजसत्तमम् ।
रणाय निर्ययौ राजा हतशिष्टैर्नृपैः सह ॥ ९.१.९ ॥
Nachdem er Śalya gebührend zum Heerführer ernannt hatte, brach der beste der Könige mit den übrigen Königen zum Kampf auf.
9.1.10
ततः सुतुमुलं युद्धं कुरुपाण्डवसेनयोः ।
बभूव भरतश्रेष्ठ देवासुररणोपमम् ॥ ९.१.१० ॥
Dann, o Bester der Bharatas, entbrannte eine äußerst grimmige Schlacht zwischen den Heeren der Kurus und der Pāṇḍavas, gleich dem Kampf der Götter und Dämonen.
9.1.11
ततः शल्यो महाराज कृत्वा कदनमाहवे ।
पाण्डुसैन्येऽथ मध्याह्ने धर्मराजेन पातितः ॥ ९.१.११ ॥
Dann, o großer König, wurde Śalya, nachdem er im Kampf ein Gemetzel angerichtet hatte, um die Mittagszeit im Heer der Pāṇḍavas vom König des Dharma (Yudhiṣṭhira) niedergestreckt.
9.1.12
ततो दुर्योधनो राजा हतबन्धू रणाजिरात् ।
अपसृत्य हदं घोरं विवेश रिपुजाद्भुयात् ॥ ९.१.१२ ॥
Dann zog sich König Duryodhana mit seinen erschlagenen Verwandten vom Schlachtfeld zurück und betrat aus Furcht vor seinen Feinden jenen schrecklichen See.
9.1.13
अथापराह्णे तस्याह्नः परिवार्य महारथैः ।
हदादाहूय युद्वाय भीमसेनेन पातितः ॥ ९.१.१३ ॥
Dann, am Nachmittag jenes Tages, umzingelten ihn die großen Wagenkämpfer; aus dem See zum Kampf gerufen, wurde er von Bhīmasena niedergestreckt.
9.1.14
तस्मिंस्तु निहते वीरे महेष्वासास्त्रयो रणे ।
कृतवर्मा कृपो द्रौणिर्जघ्नुः पाण्डवसैनिकान् ॥ ९.१.१४ ॥
Als jener Held erschlagen war, streckten die drei großen Bogenschützen — Kṛtavarman, Kṛpa und Drauṇi, Droṇas Sohn — im Kampf die Krieger der Pāṇḍavas nieder.
9.1.15
ततः पूर्वाह्णसमये शिबिरादेत्य सञ्जयः ।
प्रविवेश पुरीं दीनो दुःखशोकसमन्वितः ॥ ९.१.१५ ॥
Dann kam Sañjaya am Vormittag aus dem Lager und betrat, elend und voller Kummer und Trauer, die Stadt.
9.1.16
स प्रविश्य पुरीं सूतो भूजावुच्छ्रित्य दुःखितः ।
वेपमानस्ततो राज्ञः प्रविप्रेश निवेशनम् ॥ ९.१.१६ ॥
Nachdem er die Stadt betreten hatte, hob der Wagenlenker Sañjaya betrübt beide Arme und trat zitternd in die Wohnung des Königs.
9.1.17
धावतश्चाप्यपश्य… तत्रत्यान्पुरुषर्षभान् ।
नष्टचित्तानिवोन्मत्ताञ्शोकेन भृशदुःखितान् ॥ ९.१.१७ ॥
Dort laufend sah er jene Stiere unter den Männern, im Geiste verwirrt, wie von Sinnen, tief betrübt vor Kummer.
9.1.18
दृष्ट्वैव च नराञ्शीघ्रं व्याजहारातिदुःखितः ।
अहो बत विपन्नोऽस्मि निधनेन महात्मनः ॥ ९.१.१८ ॥
Als er jene Männer sah, tief betrübt, sprach er sogleich: »Wehe! Durch den Tod des Großmütigen bin ich zugrunde gerichtet!«
9.1.19
अहो सुबलवान्कालो गतिश्च परमा तथा ।
शुक्रतुल्यबलाः सर्वे यत्राहन्यन्त पार्थिवाः ॥ ९.१.१९ ॥
Wehe! Die Zeit ist sehr mächtig und ihr Lauf ist höchst; dort wurden alle Könige, Śukra an Kraft gleich, erschlagen.
9.1.20
तं दृष्ट्वैव पुरे राजञ्जनः सर्वः स्म सञ्जयम् ।
प्ररुरोद भयोद्विग्नो हा राजन्निति सुस्वरम् ॥ ९.१.२० ॥
O König! Als sie Sañjaya sahen, weinte das ganze Volk der Stadt, von Furcht erschüttert, laut und rief: "Wehe, o König!"
9.1.21
आकुमारं नरव्याघ्र तत्पुरं वै समन्ततः ।
आर्तनादं महच्चक्रे श्रुत्वा विनिहतं नृपम् ॥ ९.१.२१ ॥
O Tiger unter den Menschen! Als sie hörten, dass der König erschlagen war, erhob sich in jener Stadt von allen Seiten ein großes Klagegeschrei, selbst bei den Kindern.
9.1.22
तथा स विह्वलः सूतः प्रविश्य नृपतिक्षयम् ।
ददर्श नृपतिश्रेष्ठं प्रज्ञाचक्षुषमीश्वरम् ॥ ९.१.२२ ॥
So betrat der verwirrte Wagenlenker den königlichen Palast und sah den besten der Könige, den Herrn mit dem Auge der Weisheit.
9.1.23
दृष्ट्वा चासीनमनघं समन्तात्परिवारितम् ।
स्नुषामिर्भरतश्रेष्ठ गान्धार्या विदुरेण च।
तथाऽन्यैश्च सुहृद्भिश्च ज्ञातिमिश्च हितैषिभिः ॥ ९.१.२३ ॥
O bester der Bharatas! Er sah den makellosen König sitzen, von allen Seiten umgeben von den Schwiegertöchtern, von Gāndhārī, von Vidura und ebenso von anderen Freunden und Verwandten, die sein Wohl suchten.
9.1.24
तमेव चार्थं ध्यायन्तं कर्णस्य निधनं प्रति ।
रुदन्नेवाब्रवीद्वाक्यं राजानं जनमेजय ॥ ९.१.२४ ॥
Über eben das Geschick von Karṇas Tod nachsinnend, sprach er weinend diese Worte zum König, o Janamejaya!
9.1.25
नातिहृष्टमनाः सूतो बाष्पसन्दिग्धया गिरा ।
सञ्जयोऽहं नरव्याघ्र नमस्ते भरतर्षभ ॥ ९.१.२५ ॥
Mit nicht sehr heiterem Sinn sprach der Wagenlenker, seine Stimme von Tränen erstickt: "Ich bin Sañjaya, Tiger unter den Menschen, Stier der Bharatas; Verehrung dir."
9.1.26
मद्राधिपो हतः शल्यः शकुनिः सौबलस्तथा ।
उलूकः पुरुषव्याघ्र कैतव्यो दृढविक्रमः ॥ ९.१.२६ ॥
Śalya, der Herr der Madras, ist erschlagen, und Śakuni, der Sohn des Subala; auch Ulūka, der Sohn des Kaitavya, von festem Mut, Tiger unter den Menschen.
9.1.27
संशप्तका हताः सर्वे काम्भोजाश्च शकैः सह ।
म्लेच्छाश्च पार्वतीयाश्च यवनाश्च निपातिताः ॥ ९.१.२७ ॥
Alle Saṃśaptaka sind erschlagen; die Kāmboja zusammen mit den Śaka, und die Barbaren, die Bergvölker und die Yavana sind niedergestreckt.
9.1.28
प्राच्या हता महाराज दाक्षिणात्याश्च सर्वशः ।
उदीच्याश्च हताः सर्वे प्रतीच्याश्च नरोत्तमाः।
राजानो राजपुत्राश्च सर्वे विनिहता नृप ॥ ९.१.२८ ॥
Großer König, die Leute aus dem Osten sind erschlagen, die aus dem Süden gänzlich; alle aus dem Norden sind erschlagen, auch die aus dem Westen, o Bester der Menschen. Könige und Prinzen, alle gänzlich erschlagen, o König.
9.1.29
कर्णपुत्रो हतः शूरः सत्यसेनो महाबलः ॥ ९.१.२९ ॥
Der Sohn Karṇas, der Held Satyasena von großer Kraft, ist erschlagen.
9.1.30
दुर्योधनो हतो राजा ययोक्तं पाण्डवेन ह ।
… महाराज शेते पांसुषु रूषितः ॥ ९.१.३० ॥
König Duryodhana ist erschlagen, so wie es der Pāṇḍava erklärt hatte. … Großer König, er liegt im Staub besudelt.
9.1.31
… हतो … जञ्शिखण्डी चापराजितः ।
उत्तमौज युधामन्युस्तथा सर्वे प्रभद्रकाः ॥ ९.१.३१ ॥
…erschlagen… Śikhaṇḍin und der Unbesiegte; Uttamaujas, Yudhāmanyu, und ebenso alle Prabhadrakas.
9.1.32
पाञ्चालश्च नरव्याघ्र चेदयश्च निषूदिताः ।
तव पुत्रा हताः सर्वे द्रौपदेयाश्च भारत ॥ ९.१.३२ ॥
Auch die Pāñcālas und die Cedis wurden vernichtet, o Tiger unter den Menschen; alle deine Söhne und die Söhne Draupadīs wurden erschlagen, o Bhārata.
9.1.33
नरा विनिहताः सर्वे गजाश्च विनिपातिताः ।
रथिनत्र नरव्याघ्र हयाश्च निहता युधि ॥ ९.१.३३ ॥
Alle Männer wurden vollständig erschlagen, die Elefanten niedergestreckt; auch die Wagenkämpfer, o Tiger unter den Menschen, und die Pferde wurden im Kampf getötet.
9.1.34
नि… शिबिरं रावंजावकानां कृतं प्रभो ।
पाण्डवानां च शूराणां समासाद्य परस्परम् ॥ ९.१.३४ ॥
…das Lager der Rāvaṃjāvakas wurde zerstört, o Herr, als die Pāṇḍavas und die Helden aufeinandertrafen.
9.1.35
… स्रीशेषमभवज्जगत्कालेन मोहितम् ।
सप्त पाण्डवतः शिष्टा धार्तराष्ट्रास्त्रयोरथाः ॥ ९.१.३५ ॥
…es blieben nur Frauen übrig; die Welt wurde von der Zeit verwirrt. Von den Pāṇḍavas blieben sieben, und von den Söhnen Dhṛtarāṣṭras drei Wagenkämpfer.
9.1.36
ते चैव भ्रातरः पञ्च वासुदेवोऽथ सात्यकिः ।
कृपश्च कृतवर्मा च द्रौणिश्च जयतां वरः ॥ ९.१.३६ ॥
Jene fünf Brüder, Vāsudeva, Sātyaki, Kṛpa, Kṛtavarman und Drauṇi, der Beste der Sieger.
9.1.37
एते शेषा महाराज रथिनो नृपसत्तम ।
अक्षौहिणीनामष्टानां दशानां च न संशयः ॥ ९.१.३७ ॥
Diese, o großer König, Bester der Könige, sind die übrigen Wagenkrieger; von den acht und zehn Akṣauhiṇī-Heeren gibt es keinen Zweifel.
9.1.38
एते शेषा महाराज सर्वेऽन्ये निधनं गताः ।
कालेन निहतं सर्वं जगद्वै भरतर्षभ।
दुर्योधनं वै पुरतः कृत्वा सर्वे नरा हताः ॥ ९.१.३८ ॥
Diese übrigen, o großer König, und alle anderen sind dem Tod verfallen. O Stier der Bharatas, die ganze Welt wurde von der Zeit niedergeschlagen; mit Duryodhana an der Spitze wurden alle Männer erschlagen.
9.1.39
एतच्छ्रुत्वा वचः क्रूरं धृतराष्ट्रो जनेश्वरः ।
निपपात स राजेन्द्रो गतसत्वो महीतले ॥ ९.१.३९ ॥
Als er dieses grausame Wort hörte, fiel Dhṛtarāṣṭra, Herr der Menschen, Königs der Könige, leblos zu Boden.
9.1.40
तस्मिन्निपतिते वीरे विदुरोऽपि महायशाः ।
निपपात महाराज शोकव्यसनकर्शितः ॥ ९.१.४० ॥
Als jener Held gefallen war, fiel auch Vidura, von großem Ruhm, o großer König, nieder, von Kummer und Unglück gezeichnet.
9.1.41
गान्धारी च महाभागा सर्वाश्च कुरुयोषितः ।
पतिताः सहसा भूमौ श्रुत्वा घोरतरं वचः ॥ ९.१.४१ ॥
Gāndhārī, die hochbegnadete, und alle Frauen der Kurus fielen, als sie dieses überaus schreckliche Wort hörten, plötzlich zu Boden.
9.1.42
निःसंज्ञं पतितं भूमौ तदाऽऽसीद्राजमण्डलम् ।
विलापमुक्तोपहतं चित्रं न्यस्तं पटे यथा ॥ ९.१.४२ ॥
Da lag die Versammlung der Könige bewusstlos am Boden, niedergeschlagen und klagend, wie ein auf Stoff gemaltes Bild.
9.1.43
कृच्छ्रेण तु ततो राजा धृतराष्ट्रो महीपतिः ।
शनैरलभत प्राणान्पुत्रव्यसनकर्शितः ॥ ९.१.४३ ॥
Da kam König Dhṛtarāṣṭra, der Herr der Erde, nur mühsam und langsam wieder zu Atem, von dem Unglück seiner Söhne ausgezehrt.
9.1.44
लब्ध्वा तु स नृपः प्राणान्वेपमानः सुदुःखितः ।
निरीक्ष्य च दिशः सर्वाः क्षत्तारं वाक्यमब्रवीत् ॥ ९.१.४४ ॥
Als er wieder zu Atem gekommen war, blickte der König, zitternd und tief betrübt, in alle Richtungen und sprach zu Kṣattṛ diese Worte.
9.1.45
विद्धि क्षत्तर्महाप्राज्ञ त्वं गतिर्भरतर्षभ ।
ममानाथस्य सुभृशं पुत्रैर्हीनस्य सर्वशः।
एवमुक्त्वा ततो भूयो विसंज्ञो निपपात ह ॥ ९.१.४५ ॥
O Kṣattṛ, du Weisester, Stier der Bharatas, wisse, dass du meine Zuflucht bist, ich, der ich völlig von Söhnen verlassen und ohne Beschützer bin. Nachdem er so gesprochen hatte, fiel er wieder bewusstlos nieder.
9.1.46
तं तथा पतितं दृष्ट्वा बान्धवा येऽस्य केचन ।
शीतैस्ते सिषिचुस्तोयैर्विव्यजुर्व्यजनैरपि ॥ ९.१.४६ ॥
Als sie ihn so gefallen sahen, besprengten einige seiner Verwandten ihn mit kühlem Wasser und fächelten ihm mit Fächern Luft zu.
9.1.47
स तु दीर्घेण कालेन प्रत्याश्वस्तो नराधिपः ।
तूष्णीमासीन्महीपालः पुत्रव्यसनकर्शितः ॥ ९.१.४७ ॥
Doch nach langer Zeit kam der Herr der Menschen wieder zu sich; der Beschützer der Erde, von dem Unglück seiner Söhne ausgezehrt, blieb schweigend sitzen.
9.1.48
निःश्वसञ्जिह्मग इव कुम्भक्षिप्तोऽभवन्नृपः ॥ ९.१.४८ ॥
Wie eine Schlange seufzend, wurde der König wie einer, der in einen Topf geworfen wurde.
9.1.49
सञ्जयोऽप्यरुदत्तत्र दृष्ट्वा राजानमातुरम् ।
तथा सर्वाः स्त्रियश्चैव गान्धारी च यशस्विनी ॥ ९.१.४९ ॥
Auch Sañjaya weinte dort, als er den betrübten König sah; ebenso alle Frauen und die ruhmreiche Gāndhārī.
9.1.50
ततो दीर्घेण कालेन विदुरं वाक्यमब्रवीत् ।
धृतराष्ट्रो नरश्रेष्ठ मुह्यमानो मुहुर्मुहुः ॥ ९.१.५० ॥
Nach langer Zeit sprach Dhṛtarāṣṭra diese Worte zu Vidura, dem besten der Menschen, immer wieder verwirrt:
9.1.51
गच्छन्तु योषितः सर्वा गान्धारी च यशस्विनी ।
तथेमे सुहृदः सर्वे मुह्यते मे मनो भृशम् ॥ ९.१.५१ ॥
Mögen alle Frauen gehen und die ruhmreiche Gāndhārī; ebenso mögen all diese Freunde gehen. Mein Geist ist sehr verwirrt.
9.1.52
एवमुक्तस्ततः क्षत्ता ताः स्त्रियो भरतर्षभ ।
विसर्जयामास शनैर्मुह्यमानः पुनःपुनः ॥ ९.१.५२ ॥
So angesprochen, entließ Vidura, Stier der Bharatas, jene Frauen sanft, während er selbst immer wieder verwirrt war.
9.1.53
निश्चक्रमुस्ततः सर्वाः स्त्रियो भरतसत्तम ।
सुहृदश्च तथा सर्वे दृष्ट्वा राजानमातुरम् ॥ ९.१.५३ ॥
Dann, bester der Bharatas, gingen alle Frauen und alle Freunde hinaus, nachdem sie den betrübten König gesehen hatten.
9.1.54
ततो नरपतिस्तत्र लब्ध्वा संज्ञां परन्तपः ।
गतिर्मे को भवेदद्य इति चिन्तासमाकुलः।
अपृच्छत्सञ्जयं तत्र रोदमानं भृशातुरम् ॥ ९.१.५४ ॥
Da fragte der Herr der Menschen, Versenger der Feinde, der dort das Bewusstsein wiedererlangte und von bangen Gedanken erfüllt war — «Welche Zuflucht wird mir nun bleiben?» — den dort weinenden, zutiefst betrübten Sañjaya.
9.1.55
प्राञ्जलिं सञ्जयं दृष्ट्वा रोदमानं मुहुर्मुहुः ।
ज्ञातीन्स्त्रियोऽथ निर्याप्य प्रविश्य विदुरःपुनः ॥ ९.१.५५ ॥
Als er Sañjaya mit gefalteten Händen sah, der immer wieder weinte, schickte Vidura die Verwandten und Frauen hinaus und trat dann erneut ein.
9.1.56
राजानं शोचमानस्तु तं शोचन्तं मुहुर्मुहुः ।
समाश्वासयत क्षत्ता वचसा मधुरेण च ॥ ९.१.५६ ॥
Der Verwalter Vidura tröstete den trauernden König, der immer wieder klagte, mit süßen Worten.