மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 9.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.1.1
नारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् ।
देवीं सरस्वतीं चैव ततो जयमुदीरयेत् ॥ ९.१.१ ॥
நாராயணரையும் நரரில் சிறந்த நரரையும் வணங்கி, தேவி சரஸ்வதியையும் வணங்கிய பின், பின்னர் 'ஜய' (நூலைப்) பாராயணம் செய்ய வேண்டும்.
9.1.2
एवं निपातिते कर्णे समरे सव्यसाचिना ।
अल्पावशिष्टाः कुरवः किमकुर्वत वै द्विज ॥ ९.१.२ ॥
இவ்வாறு போரில் சவ்யசாசினியால் (அர்ஜுனனால்) கர்ணன் வீழ்த்தப்பட்ட பின், சில கௌரவர்களே எஞ்சியிருந்தபோது அவர்கள் என்ன செய்தார்கள், ஓ துவிஜரே?
9.1.3
विदीर्यमाणं च बलं दृष्ट्वा राजा सुयोधनः ।
पाण्डवैः प्राप्तकालं च किं प्रापद्यत कौरवः ॥ ९.१.३ ॥
பாண்டவர்களால் படை சிதைக்கப்படுவதைக் கண்ட அரசன் சுயோதனன் (துரியோதனன்), உரிய காலம் வந்தபோது, என்ன அடைந்தான், கௌரவனே?
9.1.4
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं तदाचक्ष्व द्विजोत्तम ।
न हि तृप्यामि पूर्वेषां शृण्वानश्चरितं महत् ॥ ९.१.४ ॥
இதை நான் கேட்க விரும்புகிறேன், ஓ துவிஜோத்தமரே, அதைச் சொல்லுங்கள். முன்னோர்களின் பெரிய செயல்களைக் கேட்டு நான் நிறைவடைவதில்லை.
9.1.5
ततः कर्णे हते राजन्धार्तराष्ट्रः सुयोधनः ।
भृशं शोकार्णवे मग्नो निराशः सर्वतोऽभवत् ॥ ९.१.५ ॥
பின்னர், ஓ அரசே, கர்ணன் கொல்லப்பட்டதும், திருதராஷ்டிரனின் மகன் சுயோதனன் ஆழ்ந்த துயரக் கடலில் மூழ்கி, எல்லா வகையிலும் நம்பிக்கையிழந்தான்.
9.1.6
हाकर्ण हाकर्ण इति शोचमानो मुहुर्मुहुः ।
कृच्छ्रात्स्वशिबिरं प्रायाद्वतशिष्टैर्नृपैः सह ॥ ९.१.६ ॥
'ஐயோ கர்ணா! ஐயோ கர்ணா!' என்று மீண்டும் மீண்டும் புலம்பியபடி, எஞ்சிய அரசர்களுடன் துன்பத்துடன் தன் பாசறைக்குச் சென்றான்.
9.1.7
स समाश्वास्यमानोऽपि हेतुभिः शास्त्रनिश्चितैः ।
राजन्विभूतिमिच्छद्भिः सूतपुत्रमनुस्मरन् ॥ ९.१.७ ॥
சாஸ்திரங்களால் உறுதிசெய்யப்பட்ட காரணங்களால் ஆறுதல் கூறப்பட்டபோதும், ஓ அரசே, செல்வத்தை விரும்பிய அவன் சூதபுத்திரனை (கர்ணனை) நினைத்துக் கொண்டிருந்தான்.
9.1.8
स दैवं बलवन्मत्वा प्रभाते विमले सति ।
सङ्ग्रामे निश्चयं कृत्वा पुनर्युद्वाय निर्ययौ ॥ ९.१.८ ॥
அவன் தெய்வத்தை வலிமையானதாகக் கருதி, தெளிவான விடியலில், போரில் உறுதி கொண்டு, மீண்டும் போருக்காகப் புறப்பட்டான்.
9.1.9
शल्यं सेनापतिं कृत्वा विधिवद्राजसत्तमम् ।
रणाय निर्ययौ राजा हतशिष्टैर्नृपैः सह ॥ ९.१.९ ॥
ஷல்யனை முறைப்படி படைத்தலைவனாக்கி, சிறந்த அரசன் எஞ்சியிருந்த அரசர்களுடன் போருக்குப் புறப்பட்டான்.
9.1.10
ततः सुतुमुलं युद्धं कुरुपाण्डवसेनयोः ।
बभूव भरतश्रेष्ठ देवासुररणोपमम् ॥ ९.१.१० ॥
பின்னர், ஓ பரதர்களில் சிறந்தவனே, கௌரவர் மற்றும் பாண்டவர் படைகளுக்கிடையே தேவாசுரப் போருக்கு ஒப்பான மிகக் கடுமையான போர் நடந்தது.
9.1.11
ततः शल्यो महाराज कृत्वा कदनमाहवे ।
पाण्डुसैन्येऽथ मध्याह्ने धर्मराजेन पातितः ॥ ९.१.११ ॥
பின்னர், ஓ மகாராஜா, போரில் பெரும் அழிவை உண்டாக்கிய ஷல்யன், நண்பகலில் பாண்டவ படையில் தர்மராஜனால் (யுதிஷ்டிரனால்) வீழ்த்தப்பட்டான்.
9.1.12
ततो दुर्योधनो राजा हतबन्धू रणाजिरात् ।
अपसृत्य हदं घोरं विवेश रिपुजाद्भुयात् ॥ ९.१.१२ ॥
பின்னர், அரசன் துரியோதனன், கொல்லப்பட்ட உறவினர்களுடன் போர்க்களத்திலிருந்து விலகி, பகைவரால் ஏற்பட்ட அச்சத்தால் அந்த பயங்கரமான ஏரியில் நுழைந்தான்.
9.1.13
अथापराह्णे तस्याह्नः परिवार्य महारथैः ।
हदादाहूय युद्वाय भीमसेनेन पातितः ॥ ९.१.१३ ॥
பின்னர் அந்நாளின் பிற்பகலில் மகாரதர்கள் அவனை சூழ்ந்தனர்; ஏரியிலிருந்து போருக்கு அழைக்கப்பட்டு பீமசேனனால் வீழ்த்தப்பட்டான்.
9.1.14
तस्मिंस्तु निहते वीरे महेष्वासास्त्रयो रणे ।
कृतवर्मा कृपो द्रौणिर्जघ्नुः पाण्डवसैनिकान् ॥ ९.१.१४ ॥
அந்த வீரன் கொல்லப்பட்டதும், மகாவில்லாளர்களான மூவர் — கிருதவர்மா, கிருபர், துரோணபுத்திரன் — போரில் பாண்டவ வீரர்களைக் கொன்றனர்.
9.1.15
ततः पूर्वाह्णसमये शिबिरादेत्य सञ्जयः ।
प्रविवेश पुरीं दीनो दुःखशोकसमन्वितः ॥ ९.१.१५ ॥
பின்னர் முற்பகல் வேளையில் பாசறையிலிருந்து வந்த சஞ்சயன், துயரும் சோகமும் நிறைந்தவனாய் நகரத்தினுள் நுழைந்தான்.
9.1.16
स प्रविश्य पुरीं सूतो भूजावुच्छ्रित्य दुःखितः ।
वेपमानस्ततो राज्ञः प्रविप्रेश निवेशनम् ॥ ९.१.१६ ॥
நகரத்தினுள் நுழைந்த சூதன் சஞ்சயன், துயருற்று இரு கைகளையும் தூக்கியவனாய், நடுங்கியபடி அரசனின் மாளிகையை அடைந்தான்.
9.1.17
धावतश्चाप्यपश्य… तत्रत्यान्पुरुषर्षभान् ।
नष्टचित्तानिवोन्मत्ताञ्शोकेन भृशदुःखितान् ॥ ९.१.१७ ॥
அங்கே ஓடிக்கொண்டிருந்த மனிதர்களில் காளைகள் போன்ற அவர்களைக் கண்டான் — மனம் தொலைந்தவர்கள் போலவும், பித்தர்கள் போலவும், சோகத்தால் மிகவும் துயருற்றவர்களாகவும்.
9.1.18
दृष्ट्वैव च नराञ्शीघ्रं व्याजहारातिदुःखितः ।
अहो बत विपन्नोऽस्मि निधनेन महात्मनः ॥ ९.१.१८ ॥
அம்மனிதர்களைக் கண்டதும் மிகவும் துயருற்று அவன் உடனே சொன்னான் — "ஐயோ! மகாத்மாவின் மரணத்தால் நான் அழிந்தேன்!"
9.1.19
अहो सुबलवान्कालो गतिश्च परमा तथा ।
शुक्रतुल्यबलाः सर्वे यत्राहन्यन्त पार्थिवाः ॥ ९.१.१९ ॥
ஆ! காலம் மிகுந்த வலிமையுடையது, அதன் போக்கும் உயர்ந்தது; சுக்கிரனுக்கு நிகரான வலிமை கொண்ட அரசர்கள் அனைவரும் அங்கே கொல்லப்பட்டனர்.
9.1.20
तं दृष्ट्वैव पुरे राजञ्जनः सर्वः स्म सञ्जयम् ।
प्ररुरोद भयोद्विग्नो हा राजन्निति सुस्वरम् ॥ ९.१.२० ॥
ஓ அரசே! நகரில் இருந்த மக்கள் அனைவரும் சஞ்சயனைக் கண்டதும் அச்சத்தால் கலங்கி, "ஐயோ அரசே!" என்று உரக்க அழுதனர்.
9.1.21
आकुमारं नरव्याघ्र तत्पुरं वै समन्ततः ।
आर्तनादं महच्चक्रे श्रुत्वा विनिहतं नृपम् ॥ ९.१.२१ ॥
ஓ நரவியாக்ரா! கொல்லப்பட்ட அரசனைப் பற்றிக் கேட்டதும் சிறுவர் முதல் அந்நகரம் முழுவதும் நாலாபக்கமும் பெருத்த அலறல் எழுந்தது.
9.1.22
तथा स विह्वलः सूतः प्रविश्य नृपतिक्षयम् ।
ददर्श नृपतिश्रेष्ठं प्रज्ञाचक्षुषमीश्वरम् ॥ ९.१.२२ ॥
அப்படியே மனம் கலங்கிய அந்தத் தேரோட்டி அரசவாசலில் நுழைந்து, அறிவுக்கண் கொண்ட அரசர்களில் சிறந்தவரான ஈசுவரனைக் கண்டான்.
9.1.23
दृष्ट्वा चासीनमनघं समन्तात्परिवारितम् ।
स्नुषामिर्भरतश्रेष्ठ गान्धार्या विदुरेण च।
तथाऽन्यैश्च सुहृद्भिश्च ज्ञातिमिश्च हितैषिभिः ॥ ९.१.२३ ॥
ஓ பரதர்களில் சிறந்தவனே! பாவமற்ற அந்த அரசன் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டான்; அவனைச் சுற்றி மருமகள்களும், காந்தாரியும், விதுரரும், நலம் விரும்பும் நண்பர்களும் உறவினர்களும் இருந்தனர்.
9.1.24
तमेव चार्थं ध्यायन्तं कर्णस्य निधनं प्रति ।
रुदन्नेवाब्रवीद्वाक्यं राजानं जनमेजय ॥ ९.१.२४ ॥
கர்ணனின் மரணத்தைக் குறித்தே சிந்தித்துக் கொண்டிருந்த அவர், அழுதபடியே அரசனிடம் வார்த்தைகளைச் சொன்னார் — ஓ ஜனமேஜயா!
9.1.25
नातिहृष्टमनाः सूतो बाष्पसन्दिग्धया गिरा ।
सञ्जयोऽहं नरव्याघ्र नमस्ते भरतर्षभ ॥ ९.१.२५ ॥
மகிழ்ச்சியற்ற மனதுடன் சூதர் சஞ்சயன் கண்ணீரால் தடைபட்ட குரலில் கூறினார்: "நரவியாக்ரரே, பரதர்களில் சிறந்தவரே, நான் சஞ்சயன்; உமக்கு வணக்கம்."
9.1.26
मद्राधिपो हतः शल्यः शकुनिः सौबलस्तथा ।
उलूकः पुरुषव्याघ्र कैतव्यो दृढविक्रमः ॥ ९.१.२६ ॥
மத்ர நாட்டுத் தலைவன் சல்யனும், சுபலனின் மகன் சகுனியும் கொல்லப்பட்டனர்; புருஷவியாக்ரரே, உறுதியான வீரனாகிய கைதவனின் மகன் உலூகனும் கொல்லப்பட்டான்.
9.1.27
संशप्तका हताः सर्वे काम्भोजाश्च शकैः सह ।
म्लेच्छाश्च पार्वतीयाश्च यवनाश्च निपातिताः ॥ ९.१.२७ ॥
சம்சப்தகர்கள் அனைவரும் கொல்லப்பட்டனர்; காம்போஜர்களும் சகர்களுடன் கொல்லப்பட்டனர்; மிலேச்சர்களும் மலைவாசிகளும் யவனர்களும் வீழ்த்தப்பட்டனர்.
9.1.28
प्राच्या हता महाराज दाक्षिणात्याश्च सर्वशः ।
उदीच्याश्च हताः सर्वे प्रतीच्याश्च नरोत्तमाः।
राजानो राजपुत्राश्च सर्वे विनिहता नृप ॥ ९.१.२८ ॥
மகாராஜாவே, கிழக்கு நாட்டவர் கொல்லப்பட்டனர்; தெற்கு நாட்டவரும் முழுவதுமாக; வடக்கு நாட்டவர் அனைவரும் கொல்லப்பட்டனர்; நரோத்தமரே, மேற்கு நாட்டவரும். அரசர்களும் அரச குமாரர்களும் அனைவரும் முழுதும் கொல்லப்பட்டனர், அரசே.
9.1.29
कर्णपुत्रो हतः शूरः सत्यसेनो महाबलः ॥ ९.१.२९ ॥
கர்ணனின் மகனான வீரன் சத்யசேனன், மகா பலசாலி, கொல்லப்பட்டான்.
9.1.30
दुर्योधनो हतो राजा ययोक्तं पाण्डवेन ह ।
… महाराज शेते पांसुषु रूषितः ॥ ९.१.३० ॥
பாண்டவன் கூறியபடியே அரசன் துரியோதனன் கொல்லப்பட்டான். … மகாராஜாவே, அவன் தூசியில் அழுக்கடைந்து கிடக்கிறான்.
9.1.31
… हतो … जञ्शिखण्डी चापराजितः ।
उत्तमौज युधामन्युस्तथा सर्वे प्रभद्रकाः ॥ ९.१.३१ ॥
…கொல்லப்பட்டனர்… சிகண்டியும் வெல்லப்படாத அபராஜிதனும். உத்தமௌஜஸும் யுதாமன்யுவும் அவ்வாறே அனைத்து பிரபத்ரகர்களும்.
9.1.32
पाञ्चालश्च नरव्याघ्र चेदयश्च निषूदिताः ।
तव पुत्रा हताः सर्वे द्रौपदेयाश्च भारत ॥ ९.१.३२ ॥
நரவ்யாக்ரனே, பாஞ்சாலர்களும் சேதிகளும் அழிக்கப்பட்டனர். பாரதனே, உன் மகன்கள் அனைவரும், திரௌபதியின் மகன்களும் கொல்லப்பட்டனர்.
9.1.33
नरा विनिहताः सर्वे गजाश्च विनिपातिताः ।
रथिनत्र नरव्याघ्र हयाश्च निहता युधि ॥ ९.१.३३ ॥
அனைத்து மனிதர்களும் முற்றிலும் கொல்லப்பட்டனர்; யானைகளும் வீழ்த்தப்பட்டன. நரவ்யாக்ரனே, தேர்வீரர்களும், குதிரைகளும் போரில் அழிந்தன.
9.1.34
नि… शिबिरं रावंजावकानां कृतं प्रभो ।
पाण्डवानां च शूराणां समासाद्य परस्परम् ॥ ९.१.३४ ॥
நி… பாண்டவர்களும் வீரர்களும் ஒருவரோடு ஒருவர் எதிர்கொண்டதால், ராவஞ்சாவகர்களின் பாளையம் சிதைக்கப்பட்டது, பிரபுவே.
9.1.35
… स्रीशेषमभवज्जगत्कालेन मोहितम् ।
सप्त पाण्डवतः शिष्टा धार्तराष्ट्रास्त्रयोरथाः ॥ ९.१.३५ ॥
…பெண்களே எஞ்சினர்; காலத்தால் உலகம் மயங்கியது. பாண்டவர் தரப்பில் ஏழு பேர் எஞ்சினர்; தார்த்தராஷ்டிரர்களில் மூன்று தேர்வீரர்கள்.
9.1.36
ते चैव भ्रातरः पञ्च वासुदेवोऽथ सात्यकिः ।
कृपश्च कृतवर्मा च द्रौणिश्च जयतां वरः ॥ ९.१.३६ ॥
அந்த ஐந்து சகோதரர்கள், வாசுதேவன், சாத்யகி, கிருபர், கிருதவர்மா, வெற்றியாளர்களில் சிறந்த த்ரௌணி.
9.1.37
एते शेषा महाराज रथिनो नृपसत्तम ।
अक्षौहिणीनामष्टानां दशानां च न संशयः ॥ ९.१.३७ ॥
மகாராஜாவே, நृபர்களில் சிறந்தவரே, இவர்களே எஞ்சியுள்ள தேர்வீரர்கள். எட்டு மற்றும் பத்து அக்ஷௌஹிணிப் படைகளில் இவர்கள் மட்டுமே எஞ்சினர் என்பதில் ஐயமில்லை.
9.1.38
एते शेषा महाराज सर्वेऽन्ये निधनं गताः ।
कालेन निहतं सर्वं जगद्वै भरतर्षभ।
दुर्योधनं वै पुरतः कृत्वा सर्वे नरा हताः ॥ ९.१.३८ ॥
மகாராஜாவே, எஞ்சியவர்களும் மற்றவர்கள் அனைவரும் மரணமடைந்தனர். பரதர்களில் காளையே, காலத்தால் உலகம் முழுவதுமே அழிக்கப்பட்டது; துரியோதனனை முன்னிறுத்திய அனைத்து மனிதர்களும் கொல்லப்பட்டனர்.
9.1.39
एतच्छ्रुत्वा वचः क्रूरं धृतराष्ट्रो जनेश्वरः ।
निपपात स राजेन्द्रो गतसत्वो महीतले ॥ ९.१.३९ ॥
இந்தக் கொடிய சொல்லைக் கேட்டு, மக்களின் தலைவரான திருதராஷ்டிரர், அரசர்களின் அரசர், உயிரற்றவராய் நிலத்தில் விழுந்தார்.
9.1.40
तस्मिन्निपतिते वीरे विदुरोऽपि महायशाः ।
निपपात महाराज शोकव्यसनकर्शितः ॥ ९.१.४० ॥
அந்த வீரன் விழுந்ததும், மகா புகழுடைய விதுரரும், மகாராஜாவே, துயரத்தாலும் துன்பத்தாலும் வாடி விழுந்தார்.
9.1.41
गान्धारी च महाभागा सर्वाश्च कुरुयोषितः ।
पतिताः सहसा भूमौ श्रुत्वा घोरतरं वचः ॥ ९.१.४१ ॥
மகாபாக்கியவதியான காந்தாரியும், குருகுல பெண்கள் அனைவரும், இந்த மிகக் கொடிய சொல்லைக் கேட்டு திடீரென நிலத்தில் விழுந்தனர்.
9.1.42
निःसंज्ञं पतितं भूमौ तदाऽऽसीद्राजमण्डलम् ।
विलापमुक्तोपहतं चित्रं न्यस्तं पटे यथा ॥ ९.१.४२ ॥
அப்போது அரசர் குழுமம் உணர்வற்று நிலத்தில் விழுந்தது; அழுகையால் தாக்குண்டு, துணியில் வரையப்பட்ட ஓவியம் போல் அது காணப்பட்டது.
9.1.43
कृच्छ्रेण तु ततो राजा धृतराष्ट्रो महीपतिः ।
शनैरलभत प्राणान्पुत्रव्यसनकर्शितः ॥ ९.१.४३ ॥
அதன்பின் அரசன் திருதராஷ்டிரன், பூமியின் அதிபதி, மிகுந்த சிரமத்துடன் மெல்ல உயிர் பெற்றான்; புதல்வர்களின் அழிவால் அவன் மெலிந்திருந்தான்.
9.1.44
लब्ध्वा तु स नृपः प्राणान्वेपमानः सुदुःखितः ।
निरीक्ष्य च दिशः सर्वाः क्षत्तारं वाक्यमब्रवीत् ॥ ९.१.४४ ॥
உயிர் பெற்ற அந்த அரசன், நடுங்கியவனாக, மிகுந்த துயருற்று, எல்லாத் திசைகளையும் நோக்கி, க்ஷத்தாவிடம் இவ்வாறு சொன்னான்.
9.1.45
विद्धि क्षत्तर्महाप्राज्ञ त्वं गतिर्भरतर्षभ ।
ममानाथस्य सुभृशं पुत्रैर्हीनस्य सर्वशः।
एवमुक्त्वा ततो भूयो विसंज्ञो निपपात ह ॥ ९.१.४५ ॥
மஹாபிரஞ்ஞனான க்ஷத்தாவே, பாரதர்களில் சிறந்தவனே, நீயே என் புகலிடம் என்பதை அறிவாயாக; புதல்வர்களை முற்றிலும் இழந்து, மிகவும் ஆதரவற்ற எனக்கு. இவ்வாறு சொல்லி மீண்டும் உணர்வற்று விழுந்தான்.
9.1.46
तं तथा पतितं दृष्ट्वा बान्धवा येऽस्य केचन ।
शीतैस्ते सिषिचुस्तोयैर्विव्यजुर्व्यजनैरपि ॥ ९.१.४६ ॥
அவன் இவ்வாறு விழுந்திருப்பதைக் கண்ட அவனுடைய உறவினர்கள் சிலர் குளிர்ந்த நீரைத் தெளித்தனர்; விசிறிகளாலும் வீசினர்.
9.1.47
स तु दीर्घेण कालेन प्रत्याश्वस्तो नराधिपः ।
तूष्णीमासीन्महीपालः पुत्रव्यसनकर्शितः ॥ ९.१.४७ ॥
நீண்ட நேரத்திற்குப் பின் அந்த நராதிபன் தேறினான்; புதல்வர்களின் அழிவால் மெலிந்த அந்த மகீபாலன் மௌனமாக அமர்ந்திருந்தான்.
9.1.48
निःश्वसञ्जिह्मग इव कुम्भक्षिप्तोऽभवन्नृपः ॥ ९.१.४८ ॥
பாம்பைப் போல் பெருமூச்சு விட்டவனாய், பானையில் போடப்பட்டவன் போல் அந்த அரசன் ஆனான்.
9.1.49
सञ्जयोऽप्यरुदत्तत्र दृष्ट्वा राजानमातुरम् ।
तथा सर्वाः स्त्रियश्चैव गान्धारी च यशस्विनी ॥ ९.१.४९ ॥
அங்கு சஞ்சயனும் துன்பத்தில் இருந்த அரசனைக் கண்டு அழுதான். அவ்வாறே எல்லாப் பெண்களும், புகழ்மிக்க காந்தாரியும் அழுதனர்.
9.1.50
ततो दीर्घेण कालेन विदुरं वाक्यमब्रवीत् ।
धृतराष्ट्रो नरश्रेष्ठ मुह्यमानो मुहुर्मुहुः ॥ ९.१.५० ॥
பின்னர் நீண்ட நேரத்திற்குப் பிறகு, திருதராஷ்டிரன் விதுரனிடம் பேசினான், மனிதர்களில் சிறந்தவனே, மீண்டும் மீண்டும் மயக்கமுற்றவனாய்.
9.1.51
गच्छन्तु योषितः सर्वा गान्धारी च यशस्विनी ।
तथेमे सुहृदः सर्वे मुह्यते मे मनो भृशम् ॥ ९.१.५१ ॥
எல்லாப் பெண்களும், புகழ்மிக்க காந்தாரியும் செல்லட்டும்; இந்த நண்பர்கள் அனைவரும் செல்லட்டும். என் மனம் மிகவும் மயக்கமுறுகிறது.
9.1.52
एवमुक्तस्ततः क्षत्ता ताः स्त्रियो भरतर्षभ ।
विसर्जयामास शनैर्मुह्यमानः पुनःपुनः ॥ ९.१.५२ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், விதுரன், பரதர்களில் காளையே, அந்தப் பெண்களை மெதுவாக அனுப்பினான்; அவன் மீண்டும் மீண்டும் மயக்கமுற்றிருந்தான்.
9.1.53
निश्चक्रमुस्ततः सर्वाः स्त्रियो भरतसत्तम ।
सुहृदश्च तथा सर्वे दृष्ट्वा राजानमातुरम् ॥ ९.१.५३ ॥
பின்னர், பரதர்களில் சிறந்தவனே, அரசனைத் துன்பத்தில் கண்டு எல்லாப் பெண்களும் அனைத்து நண்பர்களும் வெளியேறினர்.
9.1.54
ततो नरपतिस्तत्र लब्ध्वा संज्ञां परन्तपः ।
गतिर्मे को भवेदद्य इति चिन्तासमाकुलः।
अपृच्छत्सञ्जयं तत्र रोदमानं भृशातुरम् ॥ ९.१.५४ ॥
பின்னர், அங்கே அரசன், எதிரிகளைச் சுடுபவன், சுயநினைவு பெற்று, 'இப்போது எனக்கு என்ன புகலிடம் இருக்கும்?' என்ற கவலையால் நிறைந்து, அங்கு அழுதுகொண்டிருந்த மிகவும் துன்பப்பட்ட சஞ்சயனிடம் கேட்டான்.
9.1.55
प्राञ्जलिं सञ्जयं दृष्ट्वा रोदमानं मुहुर्मुहुः ।
ज्ञातीन्स्त्रियोऽथ निर्याप्य प्रविश्य विदुरःपुनः ॥ ९.१.५५ ॥
கைகூப்பி நின்று மீண்டும் மீண்டும் அழுதுகொண்டிருந்த சஞ்சயனைக் கண்டு, உறவினர்களையும் பெண்களையும் வெளியே அனுப்பிவிட்டு விதுரர் மீண்டும் உள்ளே சென்றார்.
9.1.56
राजानं शोचमानस्तु तं शोचन्तं मुहुर्मुहुः ।
समाश्वासयत क्षत्ता वचसा मधुरेण च ॥ ९.१.५६ ॥
துயருற்ற அரசனையும், மீண்டும் மீண்டும் துயருற்றுக்கொண்டிருந்தவனையும் விதுரர் இனிய சொற்களால் ஆறுதல் கூறித் தேற்றினார்.