மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 9.12
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.12.1
पीडिते धर्मराजे तु मद्रराजेन मारिष ।
सात्यकिर्भीमसेनश्च माद्रीपुत्रौ च पाण्डवौ।
परिवार्य रथैः शल्यं पीडयामासुराहवे ॥ ९.१२.१ ॥
ஓ மாரிஷா, மத்ரர்களின் அரசனால் தருமராஜன் துன்புறுத்தப்பட்டபோது, சாத்யகியும் பீமசேனனும் மாத்ரியின் இரு மகன்களான பாண்டவர்களும் தேர்களால் சல்யனைச் சூழ்ந்து போரில் அவனைத் துன்புறுத்தினர்.
9.12.2
तमेकं बहुभिर्दृष्ट्वा पीड्यमानं महारथैः ।
साधुवादो महाञ्जज्ञे सिद्धाश्चासन्प्रहर्षिताः ॥ ९.१२.२ ॥
பலரான மகாரதர்களால் தனியாக துன்புறுத்தப்படுவதைக் கண்டு பெரும் சாதுவாதம் எழுந்தது; சித்தர்களும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர்.
9.12.3
आश्चर्यमित्यभाषन्त मुनयश्चापि सङ्गताः ॥ ९.१२.३ ॥
"அற்புதம்" என்று ஒன்றுகூடிய முனிவர்களும் கூறினர்.
9.12.4
भीमसेनो रणे शल्यं शल्यभूतं पराक्रमे ।
एकेन विद्ध्वा बाणेन पुनर्विव्याध सप्तभिः ॥ ९.१२.४ ॥
போரில் வீரத்தில் முள்ளைப் போன்ற சல்யனை பீமசேனன் ஒரு அம்பால் துளைத்து, மீண்டும் ஏழு அம்புகளால் துளைத்தான்.
9.12.5
सात्यकिश्च शतेनैनं धर्मपुत्रपरीप्सया ।
मद्रेश्वरमवाकीर्य सिंहनादमथानदत् ॥ ९.१२.५ ॥
சாத்யகி தருமபுத்திரனைக் காக்கும் விருப்பத்தால் நூறு அம்புகளால் மத்ரேசுவரனை மறைத்து சிங்கநாதம் செய்தான்.
9.12.6
नकुलः पञ्चभिश्चैनं सहदेवश्च प़ञ्चभिः ।
विद्ध्वा तं तु पुनस्तूर्णं ततो विव्याध सप्तभिः ॥ ९.१२.६ ॥
நகுலன் ஐந்து அம்புகளாலும், சகாதேவனும் ஐந்து அம்புகளாலும் அவனைத் துளைத்தனர்; பின்னர் விரைவாக மீண்டும் துளைத்து ஏழு அம்புகளால் துளைத்தனர்.
9.12.7
स तु शूरो रणे यत्तः पीडितस्तैर्महारथैः ।
विकृष्य कार्मुकं घोरं भारघ्नं वेगवत्तरम् ॥ ९.१२.७ ॥
அந்த வீரன் போரில் விழிப்புடன் இருந்தபோது, அந்த மகாரதர்களால் துன்புறுத்தப்பட்டு, பயங்கரமும் பெரும் சுமையைத் தாங்கக்கூடியதும் மிக வேகமானதுமான வில்லை இழுத்து...
9.12.8
सात्यकिं पञ्चविंशत्या शल्यो विव्याध मारिष ।
भीमसेनं तु सप्तत्या नकुलं सप्तभिस्तथा ॥ ९.१२.८ ॥
மரியாதைக்குரியவரே, சல்யன் சாத்யகியை இருபத்தைந்து அம்புகளால் தாக்கினான்; பீமசேனனை எழுபதாலும், நகுலனை ஏழாலும் அவ்வாறே தாக்கினான்.
9.12.9
ततः स विशिखं चापं सहदेवस्य धन्विनः ।
छित्त्वा भल्लेन समरे विव्याधैनं त्रिसप्तभिः ॥ ९.१२.९ ॥
பின்பு அவன் போரில் பல்லம் அம்பால் சகதேவனின் வில்லையும் அம்பையும் அறுத்து, அவனை இருபத்தொரு அம்புகளால் தாக்கினான்.
9.12.10
सहदेवस्तु समरे मातुलं भूरिवर्चसम् ।
सज्यमन्यद्धनुः कृत्वा पञ्चभिः समताडयत्।
शरैराशीविषाकारैर्ज्वलज्ज्वलनसन्निभैः ॥ ९.१२.१० ॥
ஆனால் சகதேவன் போரில் தன் பெரும் ஒளிமிக்க மாமனை, மற்றொரு வில்லில் நாண் பூட்டி, பாம்புகளைப் போன்றும் எரியும் நெருப்பைப் போன்றும் ஒளிரும் ஐந்து அம்புகளால் நன்றாகத் தாக்கினான்.
9.12.11
सारथिं चास्य समरे शरेणानतपर्वणा ।
विव्याध भृशसङ्क्रुद्धस्तं वै भूयस्त्रिभिः शरैः ॥ ९.१२.११ ॥
போரில் மிகுந்த கோபத்துடன் அவன் அவனுடைய சாரதியையும் வளைந்த முடிச்சுள்ள ஒரு அம்பால் தாக்கினான்; பின்னர் அவனை மூன்று அம்புகளால் மீண்டும் தாக்கினான்.
9.12.12
भीमसेनस्तु सप्तत्या सात्यकिर्नवभिः शरैः ।
धर्मराजस्तथा षष्ट्या गात्रे शल्यं समार्पयत् ॥ ९.१२.१२ ॥
பீமசேனன் எழுபது அம்புகளாலும், சாத்யகி ஒன்பது அம்புகளாலும், தர்மராஜன் அவ்வாறே அறுபது அம்புகளாலும் சல்யனின் உடலில் தாக்கினர்.
9.12.13
ततः शल्यो महाराज निर्विद्धस्तैर्महारथैः ।
सुस्राव रुधिरं गात्रैर्गैरिकं पर्वतो यथा ॥ ९.१२.१३ ॥
அப்பொழுது, ஓ மன்னா, அந்த மகாரதர்களால் துளைக்கப்பட்ட சல்யனின் உடல்களிலிருந்து மலையிலிருந்து செங்காவி ஓடுவது போல இரத்தம் வழிந்தது.
9.12.14
तांश्च सर्वान्महेष्वासान्पञ्चभिः पञ्चभिः शरैः ।
विव्याध तरसा राजंस्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ९.१२.१४ ॥
ஓ அரசே, அந்த மகா வில்லாளர்கள் அனைவரையும் ஒவ்வொருவரையும் ஐந்து ஐந்து அம்புகளால் வேகமாகத் துளைத்தான்; அது அற்புதமாக இருந்தது.
9.12.15
ततोऽपरेण भल्लेन धर्मपुत्रस्य मारिष ।
धनुश्चिच्छेद समरे सज्जयं स सुमहारथः ॥ ९.१२.१५ ॥
பின்னர், ஓ பெரியவரே, அந்த மகாரதன் போரில் தர்மபுத்திரனின் நாண் பூட்டப்பட்ட வில்லை மற்றொரு பல்ல அம்பால் அறுத்தான்.
9.12.16
अथान्यद्धनुरादाय धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः ।
साश्वसूतध्वजरथं शल्यं प्राच्छादयच्छरैः ॥ ९.१२.१६ ॥
பின்னர் தர்மபுத்திரன் யுதிஷ்டிரன் மற்றொரு வில்லை எடுத்து, குதிரைகள், தேரோட்டி, கொடியுடன் கூடிய தேரில் இருந்த சல்யனை அம்புகளால் மறைத்தான்.
9.12.17
स च्छाद्यमानः समरे धर्मपुत्रस्य सायकैः ।
युधिष्ठिरमथाविध्यद्दशभिर्निशितैः शरैः ॥ ९.१२.१७ ॥
போரில் தர்மபுத்திரனின் அம்புகளால் மறைக்கப்பட்டு, அவன் யுதிஷ்டிரனை பத்து கூர்மையான அம்புகளால் துளைத்தான்.
9.12.18
सात्यकिस्तु ततः क्रुद्धो धर्मपुत्रे शरार्दिते ।
मद्राणामधिपं शूरं शरैर्विव्याध पञ्चभिः ॥ ९.१२.१८ ॥
பின்னர் தர்மபுத்திரன் அம்புகளால் துன்புறுத்தப்பட்டபோது, சாத்யகி கோபமுற்று மத்ர நாட்டு அதிபதியான சூரன் சல்யனை ஐந்து அம்புகளால் துளைத்தான்.
9.12.19
स सात्यकेः प्रचिच्छेद क्षुरप्रेण महद्धनुः ।
भीमसेनमुखांस्तांश्च त्रिभिस्त्रिभिरताडयत् ॥ ९.१२.१९ ॥
அவன் சாத்யகியின் பெரிய வில்லை க்ஷுரப்ரத்தால் அறுத்தான்; பீமசேனனை முன்னிட்டுள்ள அவர்கள் அனைவரையும் ஒவ்வொருவரையும் மூன்று மூன்று அம்புகளால் தாக்கினான்.
9.12.20
तस्य क्रुद्धो महाराज सात्यकिः सत्यविक्रमः ।
तोमरं प्रेषयामास स्वर्णदण्डं महारणे ॥ ९.१२.२० ॥
மகாராஜாவே! அவன் மீது கோபமுற்ற உண்மை வீரனான சாத்யகி அந்த பெரும் போரில் பொன் தண்டமுள்ள ஒரு தோமரத்தை ஏவினான்.
9.12.21
भीमसेनोऽथ नाराचं ज्वलन्तमिव पन्नगम् ।
नकुलः समरे शक्तिं सहदेवो गदां शुभाम्।
धर्मराजः शतघ्नीं च जिघांसुः शल्यमाहवे ॥ ९.१२.२१ ॥
பின்னர் பீமசேனன் எரியும் பாம்பைப் போன்ற நாராசத்தையும், நகுலன் போரில் சக்தியையும், சகாதேவன் அழகிய கதையையும், தர்மராஜன் போரில் ஷல்யனைக் கொல்ல விரும்பி சதக்னியையும் ஏவினர்.
9.12.22
तानापतत एवाशु पञ्चानां वै भुजच्युतान् ।
वारयामास समरे शस्त्रसङ्घैः स मद्रराट् ॥ ९.१२.२२ ॥
ஐவரின் கைகளிலிருந்து விடுபட்டு விரைவாகப் பாய்ந்து வந்த அவற்றை, மத்ரநாட்டு அரசன் போரில் ஆயுதப் படைகளால் தடுத்தான்.
9.12.23
सात्यकिप्रहितं शल्यो भल्लैश्चिच्छेद तोमरम् ।
प्रहितं भीमसेनेन शरं कनकभूषणम् ॥ ९.१२.२३ ॥
சாத்யகியால் ஏவப்பட்ட தோமரத்தை ஷல்யன் பல்லங்களால் அறுத்தான்; பீமசேனனால் ஏவப்பட்ட பொன்னணி அணிந்த அம்பையும் அறுத்தான்.
9.12.24
द्विधा चिच्छेद समरे कृतहस्तः प्रतापवान् ।
नकुलप्रेषितां शक्तिं हेमदण्डां भयावहाम् ॥ ९.१२.२४ ॥
திறமையான கைகளையும் வலிமையையும் கொண்ட அவன், போரில் நகுலனால் ஏவப்பட்ட பொன் தண்டமுள்ள, அச்சமூட்டும் சக்தியை இரண்டாக அறுத்தான்.
9.12.25
गदां च सहदेवेन शरौघैः समवारयत् ।
शराभ्यां च शतघ्नीं तां राज्ञश्चिच्छेद भारत ॥ ९.१२.२५ ॥
சகதேவன் அம்புகளின் பெருக்கால் அவனுடைய gadāvை முழுவதுமாகத் தடுத்தான்; பாரதா, இரண்டு அம்புகளால் அரசனின் அந்த śatagnīயை வெட்டினான்.
9.12.26
पश्यतां पाण्डुपुत्राणां सिंहनादं ननाद च ।
नामृष्यत्तत्र शैनेयः शत्रोर्विजयमाहवे ॥ ९.१२.२६ ॥
பாண்டு மகன்கள் பார்த்திருக்கையில் அவன் சிங்க முழக்கம் செய்தான்; அங்கே சைனேயன் (சாத்யகி) போரில் எதிரியின் வெற்றியைப் பொறுக்கவில்லை.
9.12.27
अथान्यद्धनुरादाय सात्यकिः क्रोधमूर्च्छितः ।
द्वाभ्यां मद्रेश्वरं विद्वा सारथिं च त्रिभिः शरैः ॥ ९.१२.२७ ॥
பின்னர் சாத்யகி மற்றொரு வில்லை எடுத்தான்; கோபத்தால் மயங்கி, இரண்டு அம்புகளால் மத்ரர்களின் தலைவனை (சல்யனை)யும், மூன்று அம்புகளால் அவனுடைய தேரோட்டியையும் துளைத்தான்.
9.12.28
ततः शल्यो रणे राजन्सर्वांस्तान्दशभिः शरैः ।
विव्याध भृशसङ्क्रुद्धस्तोत्रैरिव महाद्विपान् ॥ ९.१२.२८ ॥
பின்னர், அரசே, போரில் மிகவும் சினந்த சல்யன் அவர்கள் அனைவரையும் பத்துப் பத்து அம்புகளால் துளைத்தான்; பெரிய யானைகளை அங்குசங்களால் குத்துவது போல.
9.12.29
ते वार्यमाणाः समरे मद्रराज्ञा महारथाः ।
न शेकुः सम्मुखे स्थातुं तस्य शत्रुनिषूदनाः ॥ ९.१२.२९ ॥
மத்ர அரசனால் போரில் தடுக்கப்பட்டும், அந்த எதிரிகளை அழிக்கும் மகாரதர்கள் அவனுக்கு நேருக்கு நேர் நிற்க முடியவில்லை.
9.12.30
ततो दुर्योधनो राजा दृष्ट्वा शल्यस्य विक्रमम् ।
निहतान्पाण्डवान्मेने पाञ्चालानथ सृञ्जयान्। ॥ ९.१२.३० ॥
பின்னர் அரசன் துரியோதனன் சல்யனின் வீரத்தைக் கண்டு, பாண்டவர்களும் பாஞ்சாலர்களும் சிருஞ்சயர்களும் கொல்லப்பட்டனர் என்று எண்ணினான்.
9.12.31
तथाविधं महाराज मद्रराजस्य विक्रमम् ।
असह्यं मानवैर्युद्धे तद्बभूव नरर्षभ ॥ ९.१२.३१ ॥
மகாராஜாவே, மத்ரராஜனான சல்யனின் அத்தகைய வீரம் போரில் மனிதர்களால் தாங்க முடியாததாக இருந்தது, ஓ நரர்களில் சிறந்தவனே.
9.12.32
ततो राजन्महाबाहुर्भीमसेनः प्रतापवान् ।
सन्त्यज्य मनसा प्राणान्मद्राधिपमयोधयत् ॥ ९.१२.३२ ॥
பின்னர், ஓ அரசே, மகாபாகுவும் பிரதாபமிக்கவனுமான பீமசேனன் உயிரைப் பொருட்படுத்தாமல் மத்ரர்களின் அதிபதியுடன் போரிட்டான்.
9.12.33
नकुलः सहदेवश्च सात्यकिश्च महारथः ।
परिवार्य तदा शल्यं समन्ताद्व्यकिरञ्शरैः ॥ ९.१२.३३ ॥
நகுலனும், சகதேவனும், மகாரதனான சாத்யகியும் அப்போது சல்யனைச் சுற்றி வளைத்து எல்லாப் பக்கங்களிலும் அம்புகளால் பொழிந்தனர்.
9.12.34
स चतुर्भिर्महेष्वासैः पाण्डवानां महारथः ।
वृतस्तान्योधयामास मद्रराजः प्रतापवान् ॥ ९.१२.३४ ॥
அந்த மகாரதனும் பிரதாபமிக்க மத்ரராஜனும் பாண்டவர்களின் நான்கு பெரும் வில்லாளர்களால் சூழப்பட்டு அவர்களுடன் போரிட்டான்.
9.12.35
तस्य धर्मसुतो राजन्क्षुरप्रेण महाहवे ।
चक्ररक्षं जघानाशु मद्रराजस्य पार्थिवः ॥ ९.१२.३५ ॥
ஓ அரசே, தருமனின் மகனான அரசன் பெரும் போரில் க்ஷுரப்ர அம்பால் மத்ரராஜனின் தேர்ச்சக்கரக் காவலனை விரைவில் வீழ்த்தினான்.
9.12.36
तस्मिंस्तु निहते शूरे चक्ररक्षे महारथे ।
मद्रराजोऽपि बलवान्सैनिकानावृणोच्छरैः ॥ ९.१२.३६ ॥
அந்த வீரனும் மகாரதனுமான தேர்ச்சக்கரக் காவலன் கொல்லப்பட்டதும், பலமிக்க மத்ரராஜனும் வீரர்களை அம்புகளால் மறைத்தான்.
9.12.37
समावृतांस्ततस्तांस्तु राजन्वीक्ष्य स्वसैनिकान् ।
चिन्तयामास समरे धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः ॥ ९.१२.३७ ॥
ஓ அரசே, தம் வீரர்கள் சூழப்பட்டிருப்பதைக் கண்ட தர்மபுத்திரன் யுதிஷ்டிரன் போரில் சிந்திக்கலானான்.
9.12.38
कथं नु न भवेत्सत्यं तन्माधववचो महत् ।
अपि क्रुद्धो रणे राजन्क्षपयेत बलं मम ॥ ९.१२.३८ ॥
மாதவனின் அந்த மகத்தான வார்த்தை உண்மையாகாமல் போகுமோ? ஓ அரசே, கோபமுற்று அவன் போரில் என் படையை அழித்துவிடக்கூடும்.
9.12.39
अहं मद्धातरश्चैव सात्यकिश्च महारथः ।
पाञ्चालाः सृञ्जयाश्चैव न शक्तास्म हि मद्रपम् ॥ ९.१२.३९ ॥
நானும், என் சகோதரர்களும், மகாரதன் சாத்யகியும், பாஞ்சாலர்களும், சிருஞ்சயர்களும் மத்ரராஜனை எதிர்க்கும் வலிமை உடையவர்கள் அல்லோம்.
9.12.40
निहनिष्यति चैवाद्य मातुलोऽस्मान्महाबलः ।
गोविन्दवचनं सत्यं कथं भवति किन्त्विदम् ॥ ९.१२.४० ॥
இன்றே மத்ரராஜன், எங்கள் மாமன், மகாபலசாலி, எங்களை அழித்துவிடுவான். கோவிந்தனின் வார்த்தை எப்படி உண்மையாகும்? இது எப்படி ஆகும்?
9.12.41
ततः सरथनागाश्वा पाण्डवाः पाण्डुपूर्वज ।
मद्रराजं समासेदुः पीडयन्तः समन्ततः ॥ ९.१२.४१ ॥
அப்போது, ஓ பாண்டுவின் மூத்த மகனே, தேர், யானை, குதிரைகளுடன் பாண்டவர்கள் மத்ரராஜனை எல்லாப் பக்கங்களிலும் நெருக்கியபடி அணுகினர்.
9.12.42
नानाशस्त्रौघबहुलां शस्त्रवृष्टिं समुद्यताम् ।
व्यधमत्समरे राजा महाभ्राणीव मारुतः ॥ ९.१२.४२ ॥
போரில் அரசன், பலவகை ஆயுதப் பெருக்குகள் நிறைந்து எழுந்த ஆயுதமழையை, காற்று பெரும் மேகங்களைச் சிதறடிப்பதுபோல் சிதறடித்தான்.
9.12.43
ततः कनकपुङ्खां तां शल्यक्षिप्तां वियद्गताम् ।
शरवृष्टिमपश्याम शलभानामिवायतिम् ॥ ९.१२.४३ ॥
அப்போது சல்யனால் எய்யப்பட்டு ஆகாயத்தில் பரவிய, பொன் இறகுகளுடைய அந்த அம்பு மழையை வெட்டுக்கிளிக் கூட்டம் போலக் கண்டோம்.
9.12.44
ते शरा मद्रराजेन प्रेषिता रणमूर्धनि ।
सम्पतन्तः स्म दृश्यन्ते शलभानां व्रजा इव ॥ ९.१२.४४ ॥
மத்ர அரசனால் போர்முனையில் ஏவப்பட்ட அந்த அம்புகள் இறங்கும்போது வெட்டுக்கிளிக் கூட்டங்களைப் போல் தெரிந்தன.
9.12.45
मद्रराजधनुर्मुक्तैः शरैः कनकभूषणैः ।
निरन्तरमिवाकाशं सम्बभूव जनाधिप ॥ ९.१२.४५ ॥
மன்னர்களின் தலைவனே! மத்ர அரசனின் வில்லிலிருந்து விடுபட்ட பொன் அணிகலன்களுடைய அம்புகளால் வானம் இடைவெளியின்றி நிறைந்தது போல் ஆனது.
9.12.46
न पाण्डवानां नास्माकं तत्र किञ्चिद्व्यदृश्यत ।
बाणान्धकारे महति कृते तत्र महाहवे ॥ ९.१२.४६ ॥
அந்தப் பெரும் போரில் அம்புகளாலான பெரும் இருள் சூழ்ந்ததால், பாண்டவர்களுடையதோ நம்முடையதோ எதுவும் அங்கு காணப்படவில்லை.
9.12.47
मद्रराजेन बलिना लाघवाच्छरवृष्टिभिः ।
चाल्यमानं तु तं दृष्ट्वा पाण्डवानां बलार्णवम्।
विस्मयं परमं जग्मुर्देवगन्धर्वदानवाः ॥ ९.१२.४७ ॥
வலிமைமிக்க மத்ர அரசன் தன் லாகவத்தால் பொழிந்த அம்பு மழையால் பாண்டவர்களின் படைக் கடல் அசைவதைக் கண்டு, தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் தானவர்களும் பெரும் வியப்படைந்தனர்.
9.12.48
स तु तान्सर्वतो यत्ताञ्शरैः सञ्छाद्य मारिष ।
धर्मराजमवच्छाद्य सिंहवद्व्यनदन्मुहुः ॥ ९.१२.४८ ॥
ஐயா! அவன் எங்கும் ஆயத்தமாக நின்ற அவர்களை அம்புகளால் மறைத்து, தர்மராஜனையும் மூடி, சிங்கம் போல் மீண்டும் மீண்டும் முழங்கினான்.
9.12.49
ते च्छन्नाः समरे तेन पाण्डवानां महारथाः ।
नाशक्नुवंस्तदा युद्धे प्रत्युद्यातुं महारथम् ॥ ९.१२.४९ ॥
போரில் அவனால் மறைக்கப்பட்ட பாண்டவர்களின் மகாரதர்கள் அப்போது போரில் அந்த மகாரதனை எதிர்த்து முன்னேற இயலவில்லை.
9.12.50
धर्मराजपुरोगास्तु भीमसेनमुखा रथाः ।
निजघ्नुः समरे शूरंशल्यमाहवशोभिनम् ॥ ९.१२.५० ॥
ஆனால் தர்மராஜனை முன்னிறுத்தியும் பீமசேனனை முதன்மையாகக் கொண்டும் இருந்த தேர்வீரர்கள், போரில் சிறப்புற்ற வீரன் சல்யனை போரில் தாக்கினர்.