Mahābhārata · Adhyāya 9.2

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

9.2.1

विसृष्टास्वथ नारीषु धृतराष्ट्रोऽम्बिकासुतः ।
विललाप महाराज दुःखाद्दुःखतरं गतः
शृणु राजन्नवहितो यथावृत्तो महान्क्षयः ।
कुरूणां पाण्डवानां च समासाद्य परस्परम् ॥ ९.२.१ ॥

Nachdem die Frauen fortgeschickt worden waren, fiel Dhṛtarāṣṭra, der Sohn Ambikās, aus Kummer in noch größeren Kummer und klagte. Höre aufmerksam zu, o großer König, wie die große Vernichtung geschah, als die Kurus und die Pāṇḍavas aufeinandertrafen.

9.2.2

सधूममिव निःश्वस्य करौ धुन्वन्पुनःपुनः ।
बहु सञ्चिन्तयित्वा तु सञ्जयं वाक्यमब्रवीत्
निहते सूतपुत्रे तु पाण्डवेन महात्मना ।
विद्रुतेषु च सैन्येषु समानीतेषु चासकृत् ॥ ९.२.२ ॥

Mit Seufzern, als würde er rauchen, und wieder und wieder die Hände schüttelnd, sprach Dhṛtarāṣṭra nach langem Nachdenken zu Sañjaya diese Worte: Als der Wagenlenkersohn von dem hochgesinnten Pāṇḍava erschlagen war und die Heere flohen und immer wieder gesammelt wurden…

9.2.3

अहो बत महद्दुःखं यदहं पाण्डवान्रणे ।
क्षेमिणश्चाव्ययांश्चैव त्वत्तः सूत शृणोमि वै
घोरे मनुष्यदेहानामाजौ नरवरक्षये ।
यत्तत्कर्णे हते पार्थः कसिंहनादमथाकरोत् ॥ ९.२.३ ॥

Ach! Wahrlich, das ist großer Kummer, dass ich von dir höre, o Wagenlenker, dass die Pāṇḍava im Kampf unversehrt und heil geblieben sind. In jenem schrecklichen Gemetzel menschlicher Körper, bei der Vernichtung der besten der Männer, als Karṇa erschlagen war, brüllte Pārtha wie ein Löwe.

9.2.4

वज्रसारमयं नूनं हृदयं सुदृढं मम ।
यच्छ्रुत्वा निहतान्पुत्रान्दीर्यते न सहस्रधा
तदा तव सुतान्राजन्प्राविशत्सुमहद्भयम् ॥ ९.२.४ ॥

Gewiss ist mein Herz aus dem Wesen des Donnerkeils gemacht, sehr fest, da es beim Hören vom Tod meiner Söhne nicht in tausend Stücke zerspringt. Damals, o König, befiel deine Söhne eine sehr große Furcht.

9.2.5

चिन्तयित्वा वचस्तेषां बालक्रीडां च सञ्जय ।
अद्य चैव हताञ्श्रुत्वा दीर्यते मे भृशं मनः
न सन्धातुमनीकानि न चैवाथ पराक्रमे ।
आसीद्बुद्धिर्हते कर्णे तव योधस्य कस्यचित् ॥ ९.२.५ ॥

Wenn ich an ihre Worte und ihre kindlichen Spiele denke, o Sañjaya, und heute höre, dass sie erschlagen sind, wird mein Geist sehr zerrissen. Als Karṇa erschlagen war, hatte keiner deiner Krieger mehr den Entschluss, die Heere wieder zu sammeln oder Tapferkeit zu zeigen.

9.2.6

अन्धत्वाद्यदि पुत्राणां न मे रूपिनिदर्शनम् ।
पुत्रस्नेहकृता प्रीतिर्नित्यमेतेषु धारिता
वणिजो नावि भिन्नायामगाधे विप्लुवा इव ।
अपारे पारमिच्छन्तो हते द्वीपे किरीटिना ॥ ९.२.६ ॥

Obwohl ich wegen meiner Blindheit die Gestalt meiner Söhne nicht sehen konnte, blieb die aus der Liebe zu den Söhnen entstandene Zuneigung stets auf diese gerichtet. Wie Kaufleute auf einem zerbrochenen Schiff im unergründlichen Meer, die das ferne Ufer begehren, so wurden sie, als die Insel verloren war, vom Diademträger erschlagen.

9.2.7

बालभावमतिक्रम्य यौवनस्थांश्च तानहम् ।
श्रियं प्राप्तांश्च ताञ्श्रुत्वा हृष्ट आसं तदाऽनघ
सूतपुत्रो हते राजन्वित्रस्ताः शरविक्षताः ।
अनाथा नाथमिच्छन्तो मृगाः सिंहार्दिता इव ॥ ९.२.७ ॥

Nachdem sie die Kindheit hinter sich gelassen und Jugend erreicht hatten, und als ich hörte, dass sie Wohlstand erlangt hatten, o Makelloser, freute ich mich damals. Doch als der Wagenlenkersohn erschlagen war, o König, suchten sie, von Pfeilen getroffen, verängstigt und ohne Beschützer, einen Beschützer wie vom Löwen gehetzte Hirsche.

9.2.8

तानद्य निहताञ्श्रुत्वा हतैश्वर्यान्हतौजसः ।
न लभेयं क्वचिच्छान्तिं पुत्राधिभिरभिप्लुतः
भग्नशृङ्गा इव वृषा शीर्णदंष्ट्रा इवोरगाः ।
प्रत्युपायाम सायाह्ने निर्जिताः सव्यसाचिना ॥ ९.२.८ ॥

Heute, da ich höre, dass sie erschlagen sind, dass ihre Herrschaft und Kraft vernichtet sind, werde ich, von Kummer um meine Söhne überwältigt, niemals Frieden finden. Wie Stiere mit gebrochenen Hörnern, wie Schlangen mit zerbrochenen Fangzähnen kehrten sie am Abend zurück, besiegt von Savyasācin (Arjuna).

9.2.9

एह्येहि वत्स राजेन्द्र ममानाथस्य पुत्रक ।
त्वया हीनो महाबाहो कां नु यास्याम्यहं गतिम्
हतप्रवीरा विध्वस्ता निकृत्ता निशितैः शरैः ।
सूतपुत्रे हते राजन्पुत्रास्ते प्राद्रवंस्ततः ॥ ९.२.९ ॥

Komm, komm, liebes Kind, Herr der Könige, mein Sohn, der ich schutzlos bin! Ohne dich, o Starkarmiger, welchen Weg soll ich gehen? Als der Wagenlenkersohn erschlagen war, o König, flohen da deine Söhne, ihre Helden erschlagen und von scharfen Pfeilen zerschmettert.

9.2.10

कथं त्वं पृथिवीपालांस्त्यक्त्वा तात समागतान् ।
शेषे विनिहतो भूमौ प्राकृतः कुनृपो यथा
विध्वस्तकवचनाः सर्वे कान्दिशीका विचेतसः ।
अन्योन्यमभिनिघ्नन्तो वीक्षमाणा भयाद्दिशः ॥ ९.२.१० ॥

Liebes Kind, wie kommt es, dass du erschlagen auf dem Boden liegst, nachdem du die versammelten Beschützer der Erde verlassen hast, wie ein gemeiner, niedriger König? Sie alle, mit zerbrochenen Rüstungen, in alle Richtungen fliehend, verwirrt, ängstlich um sich blickend, einander schlagend.

9.2.11

गतिर्भूत्वा महाराज ज्ञातीनां सुहृदां तथा ।
अन्धं वृद्वं च मां वीर विहाय क्व नु यास्यसि
मामेव नूनं बीभत्सुर्मामेव च वृकोदरः ।
अभियातीति मन्वानाः पेतुर्मम्लुश्च भारत ॥ ९.२.११ ॥

O großer König, du warst die Zuflucht der Verwandten und Freunde. O Held, wohin wirst du gehen und mich Blinden und Alten zurücklassen? Im Glauben: »Bībhatsu und Vṛkodara greifen gerade mich an«, fielen sie und wurden zermalmt, o Bhārata.

9.2.12

सा कृपा सा च ते प्रीतिः सा च राजसु मानिता ।
कथं त्वं निहतः पार्थैः संयुगेष्वपराजितः
अश्वानन्ये गजानन्ये रथानन्ये महारथाः ।
आरुह्य जवसम्पन्नाः पादातान्प्रजहुर्भयात् ॥ ९.२.१२ ॥

Wo ist jenes Mitgefühl, deine Zuneigung und die Ehre, die du unter den Königen hattest? Wie wurdest du, im Kampf unbesiegt, von den Söhnen der Pṛthā erschlagen? Auf Pferden, andere auf Elefanten, andere auf Wagen, flohen die großen Wagenkämpfer in Eile vor Angst und ließen das Fußvolk zurück.

9.2.13

को नु मामुत्थितः काले ताततातेति वक्ष्यति ।
महाराजेति सततं लोकनाथेति चासकृत्
कुञ्जरैः स्यन्दना भग्नाः सादिनश्च महारथैः ।
पदातिसङ्घाश्चाश्वौघैः पलायद्भिर्भृशं हताः ॥ ९.२.१३ ॥

Wer wird mich nun, wenn ich aufstehe, immer wieder anrufen, »lieber Vater, lieber Vater«, »großer König« und »Herr der Welt«? Wagen wurden von Elefanten zertrümmert, Reiter zerschlagen; Scharen von Fußsoldaten und Herden von Pferden wurden von den großen Wagenkämpfern beim Fliehen in großer Zahl erschlagen.

9.2.14

परिष्वज्य च कं कण्ठे स्नेहेन क्लिन्नलोचनः ।
अनुशास्ताऽस्मि कौरव्य तत्साधु वदमे वचः
व्यालतस्करसङ्कीर्णे सार्थहीना यथा वने ।
तथा त्वदीया निहते सूतपुत्रे पदाऽभवन् ॥ ९.२.१४ ॥

Er umarmte ihn am Hals in Zuneigung, die Augen von Tränen benetzt: »O Nachkomme der Kuru, ich bin dein Ratgeber, darum höre meine Worte gut: Wie Karawanen ohne Führer in einem Wald voller Schlangen und Diebe, so wurden deine Leute zu Fußsoldaten, als der Sohn des Wagenlenkers erschlagen war.«

9.2.15

ननु नामाहमश्रौषं वचनं तव पुत्रक ।
भूयसी मम पृथ्वीयं तात पार्थस्य नो तथा
हतारोहास्तथा नागाश्छिन्नहस्तास्तथाऽपरे ।
सर्वं पार्थमयं लोकमपश्यन्वै भयार्दिताः ॥ ९.२.१५ ॥

Wahrlich, ich habe deine Worte gehört, mein Sohn: »Diese Erde ist mein, lieber Vater, aber nicht Pārthas.« Mit erschlagenen Reitern, Elefanten mit abgetrennten Rüsseln und anderen, von Furcht gequält, sahen sie die ganze Welt als voll von Pārtha.

9.2.16

भगदत्तः कृपः शल्य आवन्त्योऽथ जयद्रथः ।
भूरिश्रवाः सोमदत्तो महाराजश्च बाह्लिकः
तान्प्रेक्ष्य द्रवतः सर्वान्भीमसेनभयार्दितान् ।
दुर्योधनोऽथ स्वं सूतं हाहाकृत्वैवमब्रवीत् ॥ ९.२.१६ ॥

Als er sie alle sah — Bhagadatta, Kṛpa, Śalya, den Fürsten von Avantī, Jayadratha, Bhūriśravas, Somadatta, den großen König und Bāhlīka — fliehend, gepeinigt von der Furcht vor Bhīmasena, rief Duryodhana »Weh!« und sprach so zu seinem eigenen Wagenlenker.

9.2.17

अश्वत्थामा च भोजश्च मागधश्च महाबलः ।
बृहद्बलश्च क्राथश्च शकुनिश्चापि सौबलः
नातिक्रमिष्यते पार्थो धनुष्पाणिमवस्थितम् ।
जघने युध्यमानं मां तूर्णमश्वान्प्रचोदय ॥ ९.२.१७ ॥

Aśvatthāman, Bhoja, der mächtige Māgadha, Bṛhadbala, Krātha und auch Śakuni, der Sohn Subalas: Pārtha, der mit dem Bogen in der Hand dasteht, wird mich nicht überholen, während ich von hinten kämpfe. Treib die Pferde schnell an.

9.2.18

म्लेच्छाश्च शतसाहस्राः शकाश्च यवनैः सह ।
सुदक्षिणश्च काम्भोजस्त्रिगर्ताधिपतिस्तथा
समरे युध्यमानं हि कौन्तेयो मां धनञ्जयः ।
नोत्सहेताप्यतिक्रान्तुं वेलामिव महार्णवः ॥ ९.२.१८ ॥

Die Barbaren, Hunderttausende von Śakas zusammen mit den Yavanas, Sudakṣiṇa, der König von Kamboja, und ebenso der Herr der Trigarta: Kaunteya Dhanañjaya wagte nicht, mich zu überholen, während ich im Kampf kämpfe, so wie der große Ozean seine Küste nicht überschreitet.

9.2.19

भीष्मः पितामहश्चैव भारद्वाजोऽथ गौतमः ।
श्रुतायुश्चाश्रुतायुश्च शतायुश्चापि वीर्यवान्
अद्यार्जुनं सगोविन्दं मानिनं च वृकोदरम् ।
निहत्य शिष्टाञ्शत्रूंश्च कर्णस्यानृण्यमाप्नुयाम् ॥ ९.२.१९ ॥

Der Großvater Bhīṣma, Bhāradvāja und Gautama, Śrutāyus, Aśrutāyus und der mächtige Śatāyus ebenso: Wenn ich heute Arjuna zusammen mit Govinda und den stolzen Vṛkodara erschlagen und die übrigen Feinde getötet habe, möge ich von meiner Schuld gegenüber Karṇa befreit werden.

9.2.20

जलसन्धोऽथार्ष्यशृङ्गी राक्षसश्चाप्यलायुधः ।
अलम्बुसो वीरबाहुः सुबाहुश्च महारथः
तच्छ्रुत्वा कुरुराजस्य शूरार्यसदृशं वचः ।
सूतो हेमपरिच्छन्नाञ्शनैरश्वानचोदयत् ॥ ९.२.२० ॥

Jalasandha, Ārṣyaśṛṅgī, der Rākṣasa Alāyudha, Alambusa, Vīrabāhu, Subāhu und der große Wagenlenker — als er jene Rede des Kuru-Königs hörte, würdig der Helden und Edlen, trieb der Wagenlenker die golden verzierten Pferde langsam an.

9.2.21

एते चान्ये च बहवो राजानो राजसत्तम ।
मदर्थं प्रहरिष्यन्ति प्राणांस्त्यक्त्वा धनानि च
गजाश्वरथहीनास्तु पादाताश्चैव मारिष ।
पञ्चविंशतिसाहस्राः प्राद्रवञ्शनकैरिव ॥ ९.२.२१ ॥

Diese und viele andere Könige, o Bester der Könige, werden um meinetwillen zuschlagen und Leben und Reichtum opfern. Und, Herr, das Fußvolk ohne Elefanten, Pferde und Wagen — fünfundzwanzigtausend — lief langsam voran, gleichsam.

9.2.22

तेषां मध्ये स्थितो युद्धे भ्रातृभिः परिवारितः ।
योधयिष्याम्यहं पार्थान्पाञ्चालांश्चैव सर्वशः
तान्भीमसेनः सङ्क्रुद्धो धृष्टद्युम्नश्च पार्षतः ।
बलेन चतुरङ्गेण परिक्षिप्याहनच्छरैः ॥ ९.२.२२ ॥

Inmitten von ihnen stehend, von meinen Brüdern umgeben, werde ich im Kampf gegen die Söhne der Pṛthā und die Pāñcālas von allen Seiten kämpfen. Erzürnt umzingelten Bhīmasena und Dhṛṣṭadyumna, der Sohn des Pṛṣata, sie mit dem vierfachen Heer und schlugen mit Pfeilen auf sie ein.

9.2.23

चेदींश्च नृपशार्दूल द्रौपदेयांश्च संयुगे ।
सात्यकिं कुन्तिभोजं च राक्षसं च घटोत्कचम्
प्रत्ययुध्यंस्तु ते सर्वे भीमसेनं सपार्षतम् ।
पार्थपार्षतयोश्चान्ये जगृहुस्तत्र नामनी ॥ ९.२.२३ ॥

O Tiger unter den Königen, im Kampf kämpften sie alle gegen die Cedis, die Söhne der Draupadī, Sātyaki, Kuntibhoja und den Rākṣasa Ghaṭotkaca sowie gegen Bhīmasena zusammen mit Pārṣata. Dort nannten andere die Namen Pārthas und Pārṣatas.

9.2.24

एकोऽप्येषां महाराज समर्थः सन्निवारणे ।
समरे पाण्डवेयानां सङ्क्रुद्धो ह्यभिधावताम्
अक्रुध्यत रणे भीमस्तैर्मृधे प्रत्यवस्थितैः ।
सोऽवतीर्य रथात्तूर्णं गदापाणिरयुध्यत ॥ ९.२.२४ ॥

Großer König, selbst einer von ihnen vermag die Pāṇḍavas aufzuhalten. Bhīma, zornig auf die Pāṇḍavas, die im Kampf angriffen, stellte sich ihnen im Gefecht entgegen; er stieg rasch von seinem Wagen und kämpfte mit der Keule in der Hand.

9.2.25

किं पुनः सहिता वीराः कृतवैराश्च पाण्डवैः ।
अथवा सर्व एवैते पाण्डवस्यानुयायिभिः
न तान्रथस्थो भूमिष्ठान्धर्मापेक्षी वृकोदरः ।
योधयामास कौन्तेयो भुजवीर्यमुपाश्रितः ॥ ९.२.२५ ॥

Als jene Helden vereint und feindselig gegen die Pāṇḍavas waren, oder als sie alle Gefolgsleute des Sohnes Pāṇḍus waren, kämpfte Vṛkodara, auf Dharma bedacht, nicht gegen jene, die am Boden standen, während er selbst auf dem Wagen stand; der Sohn Kuntīs kämpfte gegen sie, sich auf die Kraft seiner Arme stützend.

9.2.26

योत्स्यन्ते सह राजेन्द्र हनिष्यन्ति च तान्मृधे ।
कर्ण एको मया सार्धं निहनिष्यति पाण्डवान्
जातरूपपरिच्छन्नां प्रगृह्य महतीं गदाम् ।
न्यवधीत्तावकान्सर्वान्दण्डपाणिरिवान्तकः ॥ ९.२.२६ ॥

O Herr der Könige, sie werden mit ihnen kämpfen und sie in der Schlacht töten. Karṇa allein wird mit mir zusammen die Pāṇḍavas vernichten. Eine große, mit Gold überzogene Keule ergreifend, erschlug er alle deine Leute wie der Tod mit dem Stab in der Hand.

9.2.27

ते वै नृपतयो वीराः स्थास्यन्ति मम शासने ।
पदातयो हि संरब्धास्त्यक्तजीवितबान्धवाः।
भीममभ्यद्रवन्सङ्ख्ये पतङ्गा इव पावकम् ॥ ९.२.२७ ॥

Jene heldenhaften Könige werden unter meinem Befehl stehen. Die erzürnten Fußsoldaten, die Leben und Verwandte aufgegeben hatten, stürmten im Kampf auf Bhīma zu wie Motten auf das Feuer.

9.2.28

यश्च तेषां प्रणेता वै वासुदेवो महाबलः ।
न स सन्नह्यते राजन्निति मामब्रवीद्वचः
आसाद्य भीमसेनं ते संरब्धा युद्धदुर्मदाः ।
विनेदुः सहसा दृष्ट्वा भूतग्रामा इवान्तकम् ॥ ९.२.२८ ॥

Und ihr Anführer, der mächtige Vāsudeva, legt keine Rüstung an, o König, so sagte er mir. Als sie Bhīmasena erreichten, brüllten die vor Zorn und Kampfrausch Tollen plötzlich auf, wie die Scharen der Wesen, die beim Anblick des Todes schreien.

9.2.29

एवं च वदतः सूत बहुशो मम सन्निधौ ।
युक्तितो ह्यनुपश्यामि निहतान्पाण्डवान्रणे
श्येनवद्व्यचरद्भीमः खङ्गेन गदया तथा ।
पञ्चविंशतिसाहस्रांस्तावकानां व्यपोथयत् ॥ ९.२.२९ ॥

Wagenlenker, während du dies immer wieder zu mir sagst, sehe ich durch Schlussfolgerung, dass die Pāṇḍavas im Kampf erschlagen wurden. Wie ein Falke streifte Bhīma mit Schwert und Keule umher und zerschmetterte fünfundzwanzigtausend deiner Krieger.

9.2.30

तेषां मध्ये स्थिता यत्र हन्यन्ते मम पुत्रकाः ।
व्यायच्छमानाः समरे किमन्यद्भागधेयतः
हत्वा तत्पुरुषानीकं भीमः सत्यपराक्रमः ।
धृष्टद्युम्नं पुरस्कृत्य पुनस्तस्थौ महाबलः ॥ ९.२.३० ॥

Inmitten von ihnen stehend, wo meine Söhne im Kampf erschlagen werden, was anderes als das Schicksal kann die Ursache sein? Nachdem er jene Menschenschar erschlagen hatte, stand der mächtige Bhīma von wahrer Tapferkeit wieder da, Dhṛṣṭadyumna an die Spitze gestellt.

9.2.31

भीष्मश्च निहतो यत्र लोकनाथः प्रतापवान् ।
शिखण्डिनं समासाद्य मृगेन्द्र इव जम्बुकम्
धनञ्जयो रथानीकमन्वपद्यत वीर्यवान् ॥ ९.२.३१ ॥

Dort, wo Bhīṣma, der Herr der Welten und an Glanz gewaltig, erschlagen wurde, stürzte sich der tapfere Dhanañjaya, zu Śikhaṇḍin gelangt, wie ein Löwe auf einen Schakal auf das Wagenheer.

9.2.32

द्रोणश्च ब्राह्मणो यत्र सर्वशस्त्रास्त्रपारगः ।
निहतः पाण्डवैः सङ्ख्ये किमन्यद्भागधेयतः
माद्रीपुत्रौ च शकुनिं सात्यकिश्च महाबलः ।
जवेनाभ्यपतन्हृष्टा घ्नन्तो दौर्योधनं बलम् ॥ ९.२.३२ ॥

Wo der Brahmane Droṇa, Meister aller Waffen und Geschosse, im Kampf von den Pāṇḍavas erschlagen wurde—was anderes als das Schicksal? Die beiden Söhne Mādrīs und der mächtige Sātyaki stürzten sich freudig und schnell auf Śakuni und schlugen Duryodhanas Heer nieder.

9.2.33

कर्णश्च निहतः सङ्ख्ये दिव्यास्त्रज्ञो महाबलः ।
भूरिश्रवा हतो पत्र सोमदत्तश्च संयुगे।
बाह्लिकश्च महाराज किमन्यद्भागधेयतः ।
तस्याश्ववाहान्सुबहूंस्ते निहत्य शितैः शरैः।
तमन्वधावंस्त्वरितास्तत्र युद्धमवर्तत ॥ ९.२.३३ ॥

Im Kampf wurde der mächtige Karṇa, Kenner der göttlichen Waffen, erschlagen; auch Bhūriśravas und Somadatta fielen im Kampf. O großer König, auch Bāhlīka—was anderes als das Schicksal? Nachdem sie seine vielen Reiter mit scharfen Pfeilen erschlagen hatten, verfolgten sie ihn eilig, und dort entbrannte der Kampf.

9.2.34

भगदत्तो हतो यत्र गजयुद्धविशारदः ।
जयद्रथश्च निहतः किमन्यद्भागधेयतः
ततो धनञ्जयो राजन्रथानीकमगाहत ।
विश्रुतं त्रिषु लोकेषु गाण्डीवं व्याक्षिपन्धनुः ॥ ९.२.३४ ॥

Wo Bhagadatta, erfahren im Elefantenkampf, erschlagen wurde und auch Jayadratha erschlagen wurde—was anderes als das Schicksal? Dann, o König, stürzte sich Dhanañjaya in das Wagenheer, den in den drei Welten berühmten Bogen Gāṇḍīva schwingend.

9.2.35

सुदक्षिणो हतो यत्र जलसन्धश्च पौरवः ।
श्रुतायुश्चाश्रुतायुश्च किमन्यद्भागधेयतः
कृष्णसारथिमायान्तं दृष्ट्वा श्वेतहयं रथम् ।
अर्जुनं चापि योद्वारं त्वदीयाः प्राद्रावन्भयात् ॥ ९.२.३५ ॥

Wo Sudakṣiṇa erschlagen wurde, der Paurava Jalasandha, Śrutāyus und Aśrutāyus — was sonst als das Schicksal? Als sie den weißrossigen Wagen kommen sahen, mit Kṛṣṇa als Wagenlenker, und den Kämpfer Arjuna, flohen eure Leute aus Furcht.

9.2.36

महाबलस्तथा पाण्ड्यः सर्वशस्त्रभृतां वरः ।
निहतः पाण्डवैः सङ्ख्ये किमन्यद्भागधेयतः
विप्रहीनरथाश्वाश्च शरैश्च परिवारिताः ।
पञ्चविंशतिसाहस्राः पार्थमार्च्छन्पदातयः ॥ ९.२.३६ ॥

Auch der mächtige Pāṇḍya, der beste aller Waffenträger, wurde im Kampf von den Pāṇḍava erschlagen — was sonst als das Schicksal? Fünfundzwanzigtausend Fußkämpfer, mit fahrerlosen Wagen und Pferden, von Pfeilen umringt, stürmten auf Pārtha zu.

9.2.37

बृहद्बलो हतो यत्र मागधश्च महाबलः ।
उग्रायुधश्च विक्रान्तः प्रतिमानं धनुष्मताम्
हत्वा तत्पुरुषानीकं पाञ्चालानां महारथः ।
भीमसेनं पुरस्कृत्य न चिरात्प्रत्यदृश्यत ॥ ९.२.३७ ॥

Wo Bṛhadbala erschlagen wurde, der mächtige König von Magadha und Ugrāyudha, der tapfere Unvergleichliche unter den Bogenschützen: Nachdem er jene Menschenmenge der Pāñcāla vernichtet hatte, Bhīmasena vorangestellt, erschien der große Wagenkämpfer bald wieder.

9.2.38

आवन्त्यो निहतो यत्र त्रैगर्तश्च जनाधिपः ।
संशप्तकाश्च निहताः किमन्यद्भागधेयतः
महाधनुर्धरः श्रीमानमित्रगणमर्दनः ।
पुत्रः पाञ्चालराजस्य धृष्टद्युम्नो महायशाः ॥ ९.२.३८ ॥

Dort wurde der Fürst von Avantī erschlagen, der Herr der Völker, der König der Traigartas, und die Saṃśaptakas wurden erschlagen. Welche andere Ursache als das Schicksal? Der große Bogenschütze, der glanzvolle Zermalmer feindlicher Scharen, der Sohn des Königs der Pāñcālas, der ruhmreiche Dhṛṣṭadyumna.

9.2.39

अलम्बुसस्तथा राजन्राक्षसश्चाप्यलायुधः ।
आर्ष्यशृङ्गिश्च निहतः किमन्यद्भागधेयतः
पारावतसवर्णाश्वं कोविदारवरध्वजम् ।
धृष्टद्युम्नं रणे दृष्ट्वा त्वदीयाः प्राद्रवन्भयात् ॥ ९.२.३९ ॥

O König, auch Alambusa und der Rākṣasa Alāyudha wurden erschlagen, ebenso Ṛṣyaśṛṅgi. Welche andere Ursache als das Schicksal? Als deine Krieger Dhṛṣṭadyumna im Kampf sahen, mit taubenfarbenen Pferden und dem prächtigen Kovidāra-Banner, flohen sie vor Furcht.

9.2.40

नारायणा हता यत्र गोपाला युद्धदुर्मदाः ।
म्लेच्छाश्च बहुसाहस्राः किमन्यद्भागधेयतः
गान्धारराजं श्रीघ्रास्त्रमनुसृत्य यशस्विनौ ।
अचिरात्प्रत्यदृश्येतां माद्रीपुत्रौ ससात्यकी ॥ ९.२.४० ॥

Dort wurden die Nārāyaṇas, die im Kampf wilden Hirten und viele tausend Barbaren erschlagen. Welche andere Ursache als das Schicksal? Den König der Gāndhāras verfolgend, wurden die beiden ruhmreichen Söhne der Mādrī, schnell im Waffengebrauch, bald wieder gesehen, zusammen mit Sātyaki.

9.2.41

शकुनिः सौबलो यत्र कैतव्यश्च महाबलः ।
निहतः सबलो वीरः किमन्यद्भागधेयतः
चेकितानः शिखण्डी च द्रौपदेयाश्च मारिष ।
हत्वा त्वदीयं सुमहत्सैन्यं शङ्खानथाधमन् ॥ ९.२.४१ ॥

Wo Śakuni, der Sohn Subalas, der listige und sehr starke Held, mit seinem Heer erschlagen wurde — was sonst soll man sagen, als dass es das Schicksal war? Cekitāna, Śikhaṇḍin und die Söhne Draupadīs vernichteten dein gewaltiges Heer und bliesen, o Edler, ihre Muschelhörner.

9.2.42

एते चान्ये च बहवः कृतास्त्रा युद्धदुर्मदाः ।
राजानो राजपुत्राश्च शूराः परिघबाहवः।
निहता बहवो यत्र किमन्यद्भागधेयतः ।
ते सर्वे तावकान्प्रेक्ष्य द्रवतो वै पराङ्मुखान्।
अभ्यधावन्त निघ्नन्तो वृषाञ्चित्वा वृषा इव ॥ ९.२.४२ ॥

Diese und viele andere, geübt in den Waffen, berauscht vom Kampf, heldenhafte Könige und Prinzen mit keulenartigen Armen, wurden dort erschlagen — was sonst soll man sagen, als dass es das Schicksal war? Als sie deine Leute mit abgewandtem Rücken fliehen sahen, stürmten sie auf sie zu und schlugen zu, wie Stiere, die andere Stiere markieren.

9.2.43

यत्र शूरा महेष्वासाः कृतास्त्रा युद्वदुर्मदाः ।
बहवो निहताः सूत महेन्द्रसमविक्रमाः
सेनावशेषं तं दृष्ट्वा तव पुत्रस्य पाण्डवः ।
अवस्थितं सव्यसाची चुक्रोध बलवन्नृप ॥ ९.२.४३ ॥

Wo viele Helden, große Bogenschützen, geübt in den Waffen, berauscht vom Kampf, von einer Tapferkeit gleich der des großen Indra, erschlagen wurden, o Wagenlenker — als er sah, dass der Rest des Heeres deines Sohnes standhielt, geriet der Pāṇḍava Savyasācin in gewaltigen Zorn, o König.

9.2.44

नानादेशसमावृत्ताः क्षत्रिया यत्र सञ्जय ।
निहताः समरे सर्वे किमन्यद्भागधेयतः
तत एनं शरै राजन्सहसा समवाकिरत् ।
रजसा चोद्गतेनाथ न स्म किञ्चन दृश्यते ॥ ९.२.४४ ॥

O Sañjaya, wo alle aus vielen Ländern versammelten Krieger im Kampf erschlagen wurden – was ist das anderes als das Schicksal? Dann, o König, überschütteten sie ihn plötzlich mit Pfeilen, und durch den aufgewirbelten Staub war nichts mehr zu sehen.

9.2.45

पुत्राश्च मे विनिहताः पौत्राश्चैव महाबलाः ।
वयस्या भ्रातरश्चैव किमन्यद्भागधेयतः
अन्धकारीकृते लोके शरीभूते महीतले ।
दिशः सर्वा महाराज तावकाः प्राद्रवन्भयात् ॥ ९.२.४५ ॥

Meine Söhne wurden erschlagen, und auch meine mächtigen Enkel; Gefährten und Brüder ebenfalls – was ist das anderes als das Schicksal? O großer König, als die Welt verdunkelt und die Erde mit Leichen übersät war, flohen all deine Männer in Furcht in alle Richtungen.

9.2.46

भागधेयसमायुक्तो ध्रुवमुत्पद्यते नरः ।
यस्तु भाग्यसमायुक्तः स शुभं प्राप्नुयान्नरः
भज्यमानेषु सर्वेषु कुरुराजो विशाम्पते ।
परेषामात्मनश्चैव सैन्ये ते समुपाद्रवत् ॥ ९.२.४६ ॥

Ein Mensch, der mit Glück begabt geboren wird, kommt gewiss zur Welt; wer vom Glück begünstigt ist, erlangt Gutes. O Herr der Menschen, als alles zerbrach, floh der Kuru-König inmitten deines Heeres, durch die Reihen der Feinde ebenso wie durch die seinen.

9.2.47

अहं वियुक्तस्तैर्भाग्यैः पुत्रैश्चैवेह सञ्जय ।
कथमद्य भविष्यामि वृद्धः शत्रुवशं गतः
ततो दुर्योधनः सर्वानाजुहावाथ पाण्डवान् ।
युद्धाय भरतश्रेष्ठ देवानिव पुरा बलिः ॥ ९.२.४७ ॥

Sañjaya, ich bin meiner Söhne und des Glücks beraubt, alt und in die Gewalt der Feinde geraten; wie soll ich nun leben? Da rief Duryodhana alle Pāṇḍavas zum Kampf, wie einst Bali die Götter rief, o Bester der Bharatas.

9.2.48

नान्यदत्र परं मन्ये वनवासादृते प्रभो ।
सोऽहं वनं गमिष्यामि निर्बन्धुर्ज्ञातिसंक्षये
त एनमभिगर्जन्तं सहिताः समुपाद्रवन् ।
नानाशस्त्रसृजः क्रुद्धा भर्त्सयन्तो मुहुर्मुहुः ॥ ९.२.४८ ॥

Herr, ich halte hier nichts für besser als das Waldleben. Ohne Verwandte werde ich nach der Vernichtung meiner Sippe in den Wald gehen. Da stürzten sie alle zusammen zornig auf ihn los, als er brüllte, schleuderten Waffen aller Art und schmähten ihn immer wieder.

9.2.49

न हि मेऽन्यद्भवेच्छ्रेयो वनाभ्युपगमादृते ।
इमामवस्थां प्राप्तस्य लूनपक्षस्य सञ्जय
दुर्योधनोऽप्यसम्भ्रान्तस्तानरीन्व्यधमच्छरैः ॥ ९.२.४९ ॥

Für mich, in diesen Zustand gebracht, mit gestutzten Flügeln, o Sañjaya, gibt es nichts Besseres als den Gang in den Wald. Da schlug Duryodhana, ungerührt, jene Feinde mit Pfeilen nieder.

9.2.50

दुर्योधनो हतो यत्र शल्यश्च निहतो युधि ।
दुःशासनो विविंशश्च विकर्णश्च महाबलः
तत्राद्भुतमपरश्याम तव पुत्रस्य पौरुषम् ।
यदेनं पाण्डवाः सर्वे न शेकुरतिवर्तितुम् ॥ ९.२.५० ॥

Wo Duryodhana erschlagen wurde und auch Śalya im Kampf getötet wurde; Duḥśāsana, Vivinśati und der mächtige Vikarṇa ebenso. Dort sahen wir die wundersame Tapferkeit deines Sohnes, die alle Pāṇḍavas nicht überwinden konnten.

9.2.51

कथं हि भीमसेनस्य श्रोष्येऽहं शब्दमुत्तमम् ।
एकेन समरे येन हतं पुत्रशतं मम
नातिदूरापयातं च कृतबुद्धि पलायने ।
दुर्योधनः स्वकं सैन्यमपश्यकद्भृशविक्षतम् ॥ ९.२.५१ ॥

Wie soll ich die vortreffliche Kunde von Bhīmasena hören, der allein im Kampf meine hundert Söhne erschlug? Duryodhana, entschlossen zu fliehen und nicht weit gekommen, sah sein Heer schwer verwundet.

9.2.52

असकृद्वदतस्तस्य दुर्योधनवधेन च ।
दुःखशोकाभिसन्तप्तो न श्रोष्ये परुषा गिरः
ततोऽवस्थाप्य राजेन्द्र कृतबुद्धिस्तवात्मजः ।
हर्षयन्निव तान्योधांस्ततो वचनमब्रवीत् ॥ ९.२.५२ ॥

Da er immer wieder von Duryodhanas Tod sprach, werde ich, von Leid und Kummer gequält, keine harten Worte hören. Dann, o Herr der Könige, hielt dein entschlossener Sohn die Flucht an und sprach, als wolle er jene Krieger erfreuen, diese Worte.

9.2.53

एवं स शोकसन्तप्तः पार्थिवो हतबान्धवः ।
मुहुर्मुहुर्मुह्यमानः पुत्राधिभिरभिप्लुतः
न तं देशं प्रपश्यामि पृथिव्यां पर्वतेषु च ।
यत्र यातान्न वो हन्युः पाण्डवाः किं सृतेन वः ॥ ९.२.५३ ॥

So sprach der König, von Kummer gequält, dessen Verwandte erschlagen waren, immer wieder verwirrt und von der Sorge um seine Söhne überwältigt: Ich sehe keinen Ort auf der Erde oder in den Bergen, wohin ihr gehen könntet und wo die Pāṇḍavas euch nicht erschlagen würden. Was nützt euch die Flucht?

9.2.54

विलप्य सुचिरं कालं धृतराष्ट्रोऽम्बिकासुतः ।
दीर्घमुष्णं स निःश्वस्य चिन्तयित्वा पराभवम्
स्वल्पं चैव बलं तेषां कृष्णौ च भृशविक्षतौ ।
यदि सर्वेऽपि तिष्ठामो ध्रुवं नो विजयो भवेत् ॥ ९.२.५४ ॥

Nachdem er lange geklagt hatte, stieß Dhṛtarāṣṭra, Sohn der Ambikā, einen heißen, langen Seufzer aus und dachte über die Niederlage nach: Ihr Heer ist klein, und beide Kṛṣṇas sind schwer verwundet. Wenn wir alle standhaft bleiben, wird uns der Sieg gewiss gehören.

9.2.55

दुःखेन महता राजन्सन्तप्तो भरतर्षभः ।
पुनर्गावल्गणिं सूतं पर्यपृच्छद्यथातथम्
विप्लयातांस्तु वो भिन्नान्पाण्डवाः कृतकिल्पिषान् ।
अनुसृत्य हनिष्यन्ति श्रेयोः न समरे वधः ॥ ९.२.५५ ॥

O König, von großem Kummer gequält, fragte der Beste der Bharatas erneut den Wagenlenker Gāvalgaṇi genau, wie es stehe: Werden die Pāṇḍavas, die Unrecht erlitten haben, euch, die ihr zerstreut und geflohen seid, verfolgen und erschlagen? Nichts ist besser, als im Kampf erschlagen zu werden.

9.2.56

भीष्मद्रोणौ हतौ श्रुत्वा सूतपुत्रं च पातितम् ।
सेनापतिं प्रणेतारं कमकुर्वत मामकाः
सुखः साङ्ग्रामिको मृत्युः क्षत्रधर्मेण युध्यताम् ।
मृतो दुःखं न जानीते प्रेत्य चानन्त्यमश्नुते ॥ ९.२.५६ ॥

Als man hörte, dass Bhīṣma und Droṇa erschlagen und auch der Wagenlenkersohn gefällt worden war, wen machten meine Leute zu ihrem Heerführer und Anführer? Für die kämpfenden Krieger ist der Tod im Kampf nach der Kṣatriya-Pflicht leicht. Der Tote kennt keinen Schmerz, und nach dem Tod erlangt er die Unendlichkeit.

9.2.57

यं यं सेनाप्रणेतारं युधि कुर्वन्ति मामकाः ।
अचिरेणैव कालेन तं तं निघ्नन्ति पाण्डवाः
शृण्वन्तु क्षत्रियाः सर्वे यावन्तोऽत्र समागताः ।
द्विषतो भीमसेनस्य वशमेष्यथ विद्रुताः ॥ ९.२.५७ ॥

Wen immer meine Leute im Kampf zum Heerführer machen, den erschlagen die Pāṇḍavas in kurzer Zeit. Mögen alle hier versammelten Kṣatriyas hören: Auf der Flucht werdet ihr in die Gewalt des Feindes Bhīmasena geraten.

9.2.58

रणमूर्ध्नि हतो भीष्मः पश्यतां वः किरीटिना ।
एवमेव हतो द्रोणः सर्वेषामेव पश्यताम्
पितामहैराचरितं न धर्मं हातुमर्हथ ।
नान्यत्कर्मास्ति पापीयः क्षत्रियस्य पलायनात् ॥ ९.२.५८ ॥

An der Spitze der Schlacht wurde Bhīṣma vor euren Augen vom Gekrönten (Arjuna) erschlagen; ebenso wurde Droṇa vor aller Augen getötet. Ihr dürft die von euren Ahnen geübte Pflicht nicht aufgeben. Für einen Kṣatriya gibt es keine sündhaftere Handlung als die Flucht.

9.2.59

एवमेव हतः कर्णः सूतपुत्रः प्रतापवान् ।
सराजकानां सर्वेषां पश्यतां वः किरीटिना
न युद्वधर्माच्छ्रेयान्हि पन्थाः स्वर्गस्य कौरवाः ।
सुचिरेणार्जिताँलोकान्सद्यो युद्धात्समश्नुते ॥ ९.२.५९ ॥

Ebenso wurde der mächtige Karṇa, der Wagenlenkersohn, erschlagen, vor allen Königen und vor euren Augen, von dem Diademgeschmückten. O Kauravas, es gibt keinen besseren Pfad zum Himmel als die Pflicht des Kampfes; durch den Kampf erlangt man sogleich Welten, die man lange zuvor errungen hat.

9.2.60

पूर्वमेवाहमुक्तो वै विदुरेण महात्मना ।
दुर्योधनापराधेन प्रजेयं विनशिष्यति
तस्य तद्वचनं राज्ञः पूजयित्वा महारथाः ।
पुनरेवाभ्यवर्तन्त क्षत्रियाः पाण्डवान्प्रति।
पराजयममृष्यन्त कृतचित्ताश्च विक्रमे ॥ ९.२.६० ॥

Schon zuvor hatte mir der großherzige Vidura gesagt, dieses Volk werde durch Duryodhanas Schuld zugrunde gehen. Doch die großen Wagenkämpfer und Kṣatriyas, die das Wort des Königs ehrten, wandten sich wieder gegen die Pāṇḍavas; die Niederlage konnten sie nicht ertragen, und sie festigten ihren Sinn im Heldenmut.