மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 9.27
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.27.1
तस्मिन्प्रवृत्ते सङ्ग्रामे गजवाजिनरश्रो ।
शकुनिः सौबलो राजन्सहदेवं …यात् ॥ ९.२७.१ ॥
அந்தப் போர் தொடங்கியபோது, யானைகள், குதிரைகள், மனிதர்கள், தேர்களுடன், அரசே, சுபலனின் மகன் சகுனி சகதேவனை நோக்கி … சென்றான்.
9.27.2
ततोऽस्यापततस्तूर्णं सहदेवः पतापवान् ।
शरौघान्प्रेषयामास पतङ्गानिव शीघ्रगान्।
उलूकं च रणे राजन्विव्याध दशभिः शरैः ॥ ९.२७.२ ॥
அப்போது தாக்கி வந்தவனை நோக்கி, வீரனான சகதேவன் விரைவான வெட்டுக்கிளிகள் போல் அம்புக் கூட்டங்களை விரைவாக அனுப்பினான்; அரசே, போரில் உலூகனை பத்து அம்புகளால் துளைத்தான்.
9.27.3
शकृनिश्च महाराज भीमं विद्ध्वा त्रिभिः शरैः ।
नवत्या निशितैर्बाणैः सहदेवमवाकिरत् ॥ ९.२७.३ ॥
சகுனியும், மகாராஜனே, பீமனை மூன்று அம்புகளால் துளைத்து, கூரிய தொண்ணூறு அம்புகளால் சகதேவனை மூடினான்.
9.27.4
ते शूराः समरे राजन्समासाद्य परस्परम् ।
विव्यधुर्निशितैर्बाणैः कङ्कबर्हिणवाजितैः।
स्वर्णपुङ्खैः शिलधौतैराकर्णप्रहितैः शरैः ॥ ९.२७.४ ॥
அந்த வீரர்கள், அரசே, போரில் ஒருவரை ஒருவர் எதிர்கொண்டு, கங்க, மயில் இறகுகள் பொருத்தப்பட்ட, தங்க முனை கொண்ட, கல்லில் தீட்டப்பட்ட, காது வரை இழுத்து எய்யப்பட்ட கூரிய அம்புகளால் ஒருவரை ஒருவர் துளைத்தனர்.
9.27.5
तेषां चापगुणोत्सृष्टा शरवृष्टिर्विशाम्पते ।
आच्छादयद्दिशः सर्वा धाराभिरिव तोयदः ॥ ९.२७.५ ॥
மக்களின் அதிபதியே, அவர்களின் வில்நாணிலிருந்து விடுபட்ட அம்பு மழை, மேகம் பெய்யும் தாரைகளைப் போல எல்லாத் திசைகளையும் மூடியது.
9.27.6
ततः क्रुद्धो रणे भीमः सहदेवश्च भारत ।
चेरतुः कदनं सङ्ख्ये कुर्वन्तौ सुमहाबलौ ॥ ९.२७.६ ॥
அப்போது, பாரதனே, கோபமுற்ற பீமனும் சகதேவனும், மிகுந்த வலிமை கொண்ட இருவரும், போரில் படுகொலை செய்தபடி சுற்றி வந்தனர்.
9.27.7
ताभ्यां शरशतैश्छनं तद्बलं तव भारत ।
सान्धकारमिवाकाशमभवत्तत्रतत्र ह ॥ ९.२७.७ ॥
அவ்விருவரும் நூற்றுக்கணக்கான அம்புகளால் உன் அந்தப் படையை மூடினர், பாரதா. அது இருண்ட வானம் போல, இங்குமங்கும் ஆனது.
9.27.8
अश्वैर्विपरिधावद्भिः शरच्छन्नैर्विशाम्पते ।
तत्रतत्र कृतो मार्गो विकर्षद्भिर्हतान्बहून् ॥ ९.२७.८ ॥
அம்புகளால் மூடப்பட்ட குதிரைகள் அங்குமிங்கும் ஓடி, மனிதர்களின் தலைவனே, இங்குமங்கும் பாதை அமைத்து, பல கொல்லப்பட்டவர்களை இழுத்துச் சென்றன.
9.27.9
निहतानां हयानां च सहैव हयसादिभिः ।
वर्मभिर्विनिकृत्तैश्च प्रासैश्छिन्नैश्च मारिष ॥ ९.२७.९ ॥
கொல்லப்பட்ட குதிரைகளும் அவற்றின் சவாரிகளும், வெட்டுண்ட கவசங்களும் உடைந்த ஈட்டிகளும், மாரிஷா.
9.27.10
ऋष्टिभिः शक्तिभिश्चैव सासिप्रासपरश्वथैः ।
सञ्छन्ना पृथिवी जज्ञे कुसुमैः शबला इव ॥ ९.२७.१० ॥
ஈட்டிகளாலும் வேல்களாலும், வாள்களாலும் ஈட்டிகளாலும் கோடரிகளாலும் மூடப்பட்ட பூமி, பூக்களால் புள்ளியிடப்பட்டது போல் ஆனது.
9.27.11
योधास्तत्र महाराज समासाद्य परस्परम् ।
व्यचरन्त रणे क्रुद्धा विनिघ्नन्तः परस्परम् ॥ ९.२७.११ ॥
அங்கு வீரர்கள், மகாராஜா, ஒருவரையொருவர் நெருங்கி, சினந்து, போரில் ஒருவரையொருவர் அடித்துக்கொண்டு சுற்றித் திரிந்தனர்.
9.27.12
उद्वृत्तनयनै रोषात्सन्दष्टौष्ठपुटैर्मुखैः ।
सकुण्डलैर्मही च्छन्ना पद्मकिञ्चल्कसन्निभैः ॥ ९.२७.१२ ॥
கோபத்தால் விரிந்த கண்களும், கடித்த உதடுகளும், குண்டலங்களும் கொண்ட, தாமரை மகரந்தம் போன்ற முகங்களால் பூமி மூடப்பட்டது.
9.27.13
भुजैश्छिन्नैर्महाराज नागराजकरोपमैः ।
साङ्गदैः सतनुत्रैश्च सासिप्रासपरश्वथैः ॥ ९.२७.१३ ॥
மகாராஜா, நாக அரசனின் துதிக்கைகளைப் போன்ற வெட்டுண்ட கரங்களால்; அங்கதங்கள், கவசங்கள், வாள்கள், ஈட்டிகள், மழுக்களுடன்.
9.27.14
कबन्धैरुत्थितैश्छिन्नैर्नृत्यद्भिश्चापरैर्युधि ।
क्रव्यादगणसञ्छन्ना घोराऽभूत्पृथिवी विभो ॥ ९.२७.१४ ॥
பிரபுவே, போரில் எழுந்து வெட்டுண்ட தலையற்ற உடல்களும், ஆடிக்கொண்டிருந்த மற்றவையும், ஊனுண்ணும் உயிரினக் கூட்டங்களும் மூடிய பூமி பயங்கரமானது.
9.27.15
अल्पावशिष्टे सैन्ये तु कौरवेयान्महाहवे ।
प्रहृष्टाः पाण्डवा भूत्वा निन्यिरे यमसादनम् ॥ ९.२७.१५ ॥
பெரும் போரில் கௌரவர்களின் படை சிறிதே எஞ்சியிருக்க, மகிழ்ச்சியடைந்த பாண்டவர்கள் கௌரவர்களை யமலோகத்திற்கு அனுப்பினர்.
9.27.16
एतस्मिन्नन्तरे शूरः सौबलेयः प्रतापवान् ।
प्रासेन सहदेवस्य शिरसि प्राहरद्भृशम् ॥ ९.२७.१६ ॥
இதற்கிடையில் வீரனும் வலிமையுள்ளவனுமான சுபலனின் மகன் சகதேவனின் தலையில் ஈட்டியால் பலமாகத் தாக்கினான்.
9.27.17
स विह्वलो महाराज रथोपस्थ उपाविशत् ॥ ९.२७.१७ ॥
மகாராஜா, அவன் நிலைகுலைந்து தேரின் தளத்தில் அமர்ந்தான்.
9.27.18
सहदेवं तथा दृष्ट्वा भीमसेनः प्रतापवान् ।
सर्वसैन्यानि सङ्क्रुद्धो वारयामास भारत ॥ ९.२७.१८ ॥
சகதேவனின் நிலையைக் கண்ட வலிமைமிக்க பீமசேனன் கோபமுற்று, பரதனின் வழித்தோன்றலே, எல்லாப் படைகளையும் தடுத்தான்.
9.27.19
निर्बिभेद च नाराचैः शतशोऽथ सहस्रशः ।
स निर्भिद्याकरोच्चैव सिंहनादमरिन्दमः ॥ ९.२७.१९ ॥
அவன் நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் நாராசங்களால் (படையைத்) துளைத்தான்; துளைத்த பின் எதிரிகளை அடக்கும் அவன் சிங்க முழக்கம் செய்தான்.
9.27.20
तेन शभ्देन वित्रस्ताः सर्वे सहयवारणाः ।
प्राद्रवन्सहसा भीताः शकुनेश्च पदानुगाः ॥ ९.२७.२० ॥
அந்த ஒலியால் நடுங்கிய அனைவரும் குதிரைகளும் யானைகளுடனும், சகுனியின் காலாட்படையினரும் திடீரென ஓடினர்.
9.27.21
प्रभग्नानथ तान्दृष्ट्वा राजा दुर्योधनोऽब्रवीत् ।
निवर्तध्वमधर्मज्ञा युध्यध्वं किं सृतेन वः ॥ ९.२७.२१ ॥
அவர்கள் தோற்று ஓடுவதைக் கண்ட அரசன் துரியோதனன் கூறினான்: "தர்மத்தை அறியாதவர்களே, திரும்புங்கள்; போர் செய்யுங்கள். ஓடுவதால் உங்களுக்கு என்ன பயன்?"
9.27.22
इह कीर्ति समाधाय प्रेत्य लोकान्समश्नुते ।
प्राणाञ्जहाति यो धीरो युद्धे पृष्ठमदर्शयन् ॥ ९.२७.२२ ॥
போரில் முதுகைக் காட்டாமல் உறுதியுடன் உயிரை விடுபவன், இங்கு புகழை அடைந்து, இறந்த பின் உயர்ந்த உலகங்களை அடைகிறான்.
9.27.23
एवमुक्तास्तु ते राज्ञा सौबलस्य पदानुगाः ।
पाण्डवानभ्यवर्तन्त मृत्युं कृत्वा निवर्तनम् ॥ ९.२७.२३ ॥
அரசன் இவ்வாறு கூறியதும், சகுனியின் அந்த காலாட்படையினர் மரணத்தையே திரும்புவதற்கான வழியாகக் கொண்டு பாண்டவர்கள் மீது பாய்ந்தனர்.
9.27.24
द्रवद्भिस्तत्र राजेन्द्र कृतः शब्दोऽतिदारुणः ।
क्षुब्धसागरसङ्काशः क्षुभितैः सर्वतो दिशम् ॥ ९.२७.२४ ॥
அரசர்களில் சிறந்தவரே, அங்கு ஓடியவர்களால் கொடிய ஒலி எழுந்தது; கலக்கமுற்ற கடலைப் போல அது எல்லாத் திசைகளிலும் நடுங்கச் செய்தது.
9.27.25
तांस्ततः पुरतो दृष्ट्वा सौबलस्य पदानुगान् ।
प्रत्युद्ययुर्महाराज पाण्डवा विजयोद्यताः ॥ ९.२७.२५ ॥
அப்போது மகாராஜனே, சௌபலனின் (சகுனியின்) அந்தக் காலாட்படை வீரர்களை முன்னே கண்டு, வெற்றிக்கு ஆர்வமுடைய பாண்டவர்கள் அவர்களை எதிர்கொள்ள முன்னேறினர்.
9.27.26
प्रत्याश्वस्य च दुर्धर्षः सहदेवो विशाम्पते ।
शकुनिं दशभिर्विद्ध्वा हयांश्चास्य त्रिभिः शरैः।
धनुश्चिच्छेद च शरैः सौबलस्य हसन्निव ॥ ९.२७.२६ ॥
மக்களின் தலைவனே, தோற்கடிக்க முடியாத சகதேவன் மீண்டும் தன்னை சமாளித்துக் கொண்டு, சகுனியை பத்து அம்புகளால் துளைத்து, அவனது குதிரைகளை மூன்று அம்புகளால் துளைத்து, சிரிப்பதுபோல் அம்புகளால் சௌபலனின் வில்லை வெட்டினான்.
9.27.27
अथान्यद्धनुरादाय शकुनिर्युद्धदुर्मदः ।
विव्याध नकुलं षष्ट्या भीमसेनं च सप्ताभिः ॥ ९.२७.२७ ॥
பின்னர் போரில் செருக்குற்ற சகுனி மற்றொரு வில்லை எடுத்து, நகுலனை அறுபது அம்புகளாலும், பீமசேனனை ஏழு அம்புகளாலும் துளைத்தான்.
9.27.28
उलूकोऽपि महाराज भीमं विव्याध सप्तभिः ।
सहदेवं च सप्तत्या परीप्सन्पितरं रणे ॥ ९.२७.२८ ॥
மகாராஜனே, உலூகனும் பீமனை ஏழு அம்புகளால் துளைத்தான்; போரில் தன் தந்தையைக் காக்க விரும்பி, சகதேவனை எழுபது அம்புகளால் துளைத்தான்.
9.27.29
तं भीमसेनः समरे विव्याध नवभिः शरैः ।
शकुनिं च चतुःषष्ट्या पार्श्वस्थांश्च त्रिभिस्त्रिभिः ॥ ९.२७.२९ ॥
பீமசேனன் போரில் அவனை ஒன்பது அம்புகளால் துளைத்தான்; சகுனியை அறுபத்துநான்கு அம்புகளாலும், பக்கத்தில் நின்றவர்களை ஒவ்வொருவரையும் மூன்று அம்புகளாலும் துளைத்தான்.
9.27.30
ते हन्यमाना भीमेन नाराचैस्तैलपायितैः ।
सहदेवं रणे क्रुद्धाश्छादयञ्शरवृष्टिभिः।
पर्वतं वारिधाराभिः सविद्युत इवाम्बुदाः ॥ ९.२७.३० ॥
பீமனின் எண்ணெயில் தீட்டப்பட்ட இரும்பு அம்புகளால் தாக்கப்பட்டு, அவர்கள் சினந்து போரில் சகதேவனை அம்பு மழையால் மூடினர்; மின்னலுடன் கூடிய மேகங்கள் மலையை நீர்த்தாரைகளால் மூடுவதுபோல.
9.27.31
ततोऽस्यापततः शूरः सहदेवः प्रतापवान् ।
उलूकस्य महाराज भल्लेनापाहरच्छिरः ॥ ९.२७.३१ ॥
அப்போது வீரனும் பராக்கிரமசாலியுமான சகதேவன், ஓ மகாராஜா, தன்னை நோக்கி பாய்ந்து வந்த உலூகனின் தலையை ஒரு பல்ல அம்பால் வெட்டி வீழ்த்தினான்.
9.27.32
स जगाम रथाद्भूमिं सहदेवेन पातितः ।
रुधिराप्लुतसर्वाङ्गो नन्दयन्पाण्डवान्युधि ॥ ९.२७.३२ ॥
சகதேவனால் வீழ்த்தப்பட்ட அவன் தேரிலிருந்து தரையில் விழுந்தான்; அவனது உடல் முழுவதும் இரத்தத்தில் தோய்ந்திருந்தது; போரில் அவன் பாண்டவர்களை மகிழ்வித்தான்.
9.27.33
पुत्रं तु निहतं दृष्ट्वा शकुनिस्तत्र भारत ।
साश्रुकण्ठो विनिःश्वस्य क्षत्तुर्वाक्यमनुस्मरन् ॥ ९.२७.३३ ॥
ஓ பாரதா, அங்கே தன் மகன் கொல்லப்பட்டதைக் கண்ட சகுனியின் தொண்டை கண்ணீரால் அடைத்தது; ஆழ்ந்து பெருமூச்செறிந்து விதுரனின் வார்த்தைகளை நினைவு கூர்ந்தான்.
9.27.34
चिन्तयित्वा मुहूर्तं स बाष्पपूर्णेक्षणः श्वसन् ।
सहदेवं समासाद्य त्रिभिर्विव्याध सायकैः ॥ ९.२७.३४ ॥
ஒரு கணம் சிந்தித்து, கண்களில் கண்ணீர் நிரம்ப, பெருமூச்செறிந்தவாறு சகதேவனை அணுகி மூன்று அம்புகளால் அவனை எய்தான்.
9.27.35
तानपास्य शरान्मुक्ताञ्शरसङ्घैः प्रताम्पवान् ।
सहदेवो महाराज धनुश्चिच्छेद संयुगे ॥ ९.२७.३५ ॥
ஓ மகாராஜா, பராக்கிரமசாலியான சகதேவன் எய்யப்பட்ட அந்த அம்புகளை அம்பு மழையால் தடுத்து, போரில் அவனது வில்லை வெட்டினான்.
9.27.36
छिन्ने धनुषि राजेन्द्र शकुनिः सौबलस्तदा ।
प्रगृह्य विपुलं खङ्गं सहदेवाय प्राहिणोत् ॥ ९.२७.३६ ॥
ஓ மன்னர்களின் மன்னா, வில் வெட்டப்பட்டதும், சுபலன் மகன் சகுனி அப்போது ஒரு பெரிய வாளை எடுத்து சகதேவன் மீது எறிந்தான்.
9.27.37
तमापतन्तं सहसा घोररूपं विशाम्पते ।
द्विधा चिच्छेद समरे सौबलस्य हसन्निव ॥ ९.२७.३७ ॥
மக்களின் தலைவரே, போரில் திடீரென்று பாய்ந்து வந்த அந்த பயங்கர உருவத்தை, சௌபலனுடையதை சிரித்தவாறே சகதேவன் இரண்டாக வெட்டினான்.
9.27.38
असिं दृष्ट्वा द्विधा च्छिन्नं प्रगृह्य महतीं गदाम् ।
प्राहिणोत्सहदेवाय सा मोघा न्यपतद्भुवि ॥ ९.२७.३८ ॥
தனது வாள் இரண்டாக வெட்டுண்டதைக் கண்டு, ஒரு பெரிய கதையை எடுத்து சகதேவன் மீது வீசினான்; அது வீணாகி நிலத்தில் விழுந்தது.
9.27.39
ततः शक्तिं महाघोरां कालरात्रीमिवोद्यताम् ।
प्रेषयामास सक्रुद्धः पाण्डवं प्रति सौबलः ॥ ९.२७.३९ ॥
பின்னர் சௌபலன் கோபத்துடன், மரண இரவைப் போல் உயர்த்தப்பட்ட மிகக் கொடிய ஈட்டியை பாண்டவனை நோக்கி ஏவினான்.
9.27.40
तामापतन्तीं सहसा शरैः कनकभूषणैः ।
त्रिधा चिच्छेद समरे सहदेवो हसन्निव ॥ ९.२७.४० ॥
போரில் திடீரெனப் பாய்ந்து வந்த அதை, பொன் அணிகலன் கொண்ட அம்புகளால் சகதேவன் சிரித்தவாறே மூன்று துண்டுகளாக வெட்டினான்.
9.27.41
सा पपात त्रिधा च्छिन्ना भूमौ कनकभूषणा ।
शीर्यमाणा यथा दीप्ता गगनाद्वै शतहदा ॥ ९.२७.४१ ॥
மூன்றாக வெட்டுண்ட அந்தப் பொன் அணிகலன் கொண்டது நிலத்தில் விழுந்தது; வானிலிருந்து சிதறி விழும் ஒளிரும் மின்னலைப் போல.
9.27.42
शक्तिं विनिहतां दृष्ट्वा सौबलं च भयार्दितम् ।
दुद्रुवुस्तावकाः सर्वे भये जाते ससौबलाः ॥ ९.२७.४२ ॥
ஈட்டி அழிக்கப்பட்டதையும், சௌபலன் பயத்தால் வருந்துவதையும் கண்டு, உங்கள் அனைவரும் பயம் தோன்றியதும் சௌபலனுடன் ஓடினர்.
9.27.43
अथोत्क्रुष्टं महच्चासीत्पाण्डवैर्जितकाशिभिः ।
धार्तराष्ट्रास्ततः सर्वे प्रायशो विमुखाऽभवन् ॥ ९.२७.४३ ॥
அப்போது வெற்றி வேட்கை கொண்ட பாண்டவர்களிடமிருந்து பெரும் ஆரவாரம் எழுந்தது; திருதராஷ்டிரரின் மகன்கள் அனைவரும் பெரும்பாலும் முகம் திருப்பி ஓடினர்.
9.27.44
तान्वै विमनसो दृष्ट्वा माद्रीपुत्रः प्रतापवान् ।
शरैरनेकसाहस्रैर्वारयामास संयुगे ॥ ९.२७.४४ ॥
அவர்கள் மனச்சோர்வடைந்திருப்பதைக் கண்ட மாத்ரீ மகன் வீரமிக்கவன், போரில் ஆயிரக்கணக்கான அம்புகளால் அவர்களைத் தடுத்தான்.
9.27.45
ततो गान्धारकैर्गुप्तं पुष्टैरश्वैर्जये धृतम् ।
आससाद रमे यान्तं सहदेवोऽथ सौबलम् ॥ ९.२७.४५ ॥
பின்னர் காந்தாரர்களால் காக்கப்பட்ட, வெற்றிக்காக வலிமையான குதிரைகளால் கொண்டுசெல்லப்பட்டு ஓடிக்கொண்டிருந்த சௌபலனை சகதேவன் அணுகினான்.
9.27.46
स्वमंशमवशिष्टं तं संस्मृत्य शकुनिं नृप ।
रथेन काञ्चनाङ्गेन सहदेवः समभ्ययात् ॥ ९.२७.४६ ॥
அரசே! எஞ்சியிருந்த தன் பங்கை (பழிவாங்கும் கடமையை) நினைவு கூர்ந்து, சகதேவன் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தேரில் சகுனியை நோக்கி விரைந்தான்.
9.27.47
अधिज्यं बलवत्कृत्वा व्याक्षिपन्सुमहद्धनुः ।
स सौबलमभिद्रुत्य गार्ध्रपत्रैः शिलाशितैः ॥ ९.२७.४७ ॥
வில்நாணை வலுவாக இறுக்கி அந்த மாபெரும் வில்லை இழுத்து, அவன் சௌபலன் மீது பாய்ந்தான்; கழுகிறகு அம்புகளும் கல்லில் கூர்மைப்படுத்திய அம்புகளும் கொண்டு.
9.27.48
भृशमभ्यहन्त्कुद्धस्तोत्रैरिव महाद्विपम् ।
उवाच चैनं मेधावी विगृह्य स्मारयन्निव ॥ ९.२७.४८ ॥
சினம் கொண்டு அவன் சௌபலனை மிகக் கடுமையாகத் தாக்கினான், அங்குசத்தால் பெரிய யானையைக் குத்துவது போல; பின் அறிவுள்ள அவன் அவனைப் பிடித்து, நினைவூட்டுவது போல அவனிடம் பேசினான்.
9.27.49
क्षत्रधर्मे स्थिरो भूत्वा युध्यस्व पुरुषो भव ।
यत्तदा भाषसे मूढ गृह्णन्नक्षान्सभातले।
फलमद्य प्रपद्यस्व कर्मणस्तस्य दुर्मते ॥ ९.२७.४९ ॥
சத்திரிய தர்மத்தில் நிலைத்து நின்று போரிடு, ஆண்மகனாக இரு. மூடனே, சபையின் தரையில் பகடைகளைப் பிடித்தபோது நீ சொன்னதன் பலனை இன்று அனுபவி, தீய புத்தியுள்ளவனே.
9.27.50
निहतास्ते दुरात्मानो येऽस्मानवहसन्पुरा ।
दुर्योधनः कुलाङ्गारः शिष्टस्त्वं चास्य मातुलः ॥ ९.२७.५० ॥
முன்பு நம்மைப் பரிகசித்த தீயவர்கள் அனைவரும் கொல்லப்பட்டனர். குலத்தின் நெருப்புத்துண்டான துர்யோதனனும் மடிந்தான்; அவனுடைய மாமன் நீ மட்டுமே எஞ்சியிருக்கிறாய்.
9.27.51
अद्य ते निहनिष्यामि क्षुरेणोन्मथितं शिरः ।
वृक्षात्फलमिवाविद्वं लगुडेन प्रमाथिना ॥ ९.२७.५१ ॥
இன்று நான் கூர்மையான அம்பால் உன் தலையைத் துண்டிப்பேன்; மரத்திலிருந்து பழத்தை உதிர்ப்பது போல், வலிமையான தடியால் அதை நசுக்குவேன்.
9.27.52
एवमुक्त्वा महाराज सहदेवो महाबलः ।
सङ्क्रुद्धो रणशार्दूलो वेगेनाभिजगाम तम् ॥ ९.२७.५२ ॥
மகாராஜனே, இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, மிகுந்த வலிமையுள்ள சகதேவன், கோபம் கொண்ட போர்ப்புலியாய், வேகமாக அவனை நோக்கிச் சென்றான்.
9.27.53
अभिगम्य सुदुर्धर्षः सहदेवो युधां पतिः ।
विकृष्य बलवच्चापं क्रोधेन प्रज्वलन्निव ॥ ९.२७.५३ ॥
மிகவும் வெல்லற்கரிய, போர்வீரர்களின் தலைவனான சகதேவன் அருகில் சென்று, வலிமையான வில்லை இழுத்து, கோபத்தால் எரிவது போல் நின்றான்.
9.27.54
शकुनिं दशभिर्विद्ध्वा चतुर्भिश्चास्य वाजिनः ।
छत्रं ध्वजं धनुश्चास्य च्छित्त्वा सिंह इवानदत् ॥ ९.२७.५४ ॥
சகுனியை பத்து அம்புகளால் துளைத்து, அவனுடைய நான்கு குதிரைகளையும் துளைத்து, அவனுடைய குடை, கொடி, வில் ஆகியவற்றை வெட்டி, சிங்கம் போல் கர்ஜித்தான்.
9.27.55
छिन्नध्वजधनुश्छत्रः सहदेवेन सौबलः ।
कृतो विद्धश्च बहुभिः सर्वमर्मसु सायकैः ॥ ९.२७.५५ ॥
சகாதேவன் சுபலனின் மகனான சகுனியின் கொடி, வில், குடை ஆகியவற்றை அறுத்தான்; பல அம்புகளால் அவனை எல்லா மர்மஸ்தானங்களிலும் துளைத்தான்.
9.27.56
ततो भूयो महाराज सहदेवः प्रतापवान् ।
शकुनेः प्रेषयान्मास शरवृष्टिं दुरासदाम् ॥ ९.२७.५६ ॥
பின்னர், மகாராஜனே, வலிமைமிக்க சகாதேவன் சகுனியின் மீது தாங்க முடியாத அம்பு மழையை மீண்டும் பொழிந்தான்.
9.27.57
ततस्तु क्रुद्धः सुबलस्य पुत्रो ।
माद्रीसुतं सहदेवं विमर्दे।
प्रासेन जाम्बूनदभूषणेन ।
जिघांसुरेकोऽभिपपात शीघ्रम् ॥ ९.२७.५७ ॥
பின்னர் கோபமுற்ற சுபலனின் மகன், போர்க்கூட்டத்தில் மாத்ரியின் மகன் சகாதேவனைக் கொல்ல விரும்பி, பொன்னணியிட்ட ஈட்டியுடன் தனியாக விரைந்து பாய்ந்தான்.
9.27.58
माद्रीसुतस्तस्य समुद्यतं तं ।
प्रासं सुवृत्तौ च भुजौ रणाग्रे।
भल्लैस्त्रिभिर्युगपत्सञ्चकर्त ।
ननाद चोच्चैस्तरसाऽऽजिमध्ये ॥ ९.२७.५८ ॥
மாத்ரியின் மகன் அவன் உயர்த்திய அந்த ஈட்டியையும், அழகிய இரு கரங்களையும் போர் முனையில் மூன்று பல்லங்களால் ஒரே நேரத்தில் அறுத்தான்; போர்க்களத்தின் நடுவில் உரக்க முழங்கினான்.
9.27.59
तस्याशुकारी सुसमाहितेन ।
सुवर्णपुङ्खेन दृढायसेन।
भल्लेन सर्वावरणातिगेन ।
शिरः शरीरात्प्रममाथ भूयः ॥ ९.२७.५९ ॥
அவன் விரைவாகச் செயல்படும், நன்கு குறிவைத்த, தங்கச் சிறகுள்ள, உறுதியான இரும்பால் ஆன, எல்லாக் கவசங்களையும் ஊடுருவும் பல்லத்தால் அவனுடைய தலையை மீண்டும் உடலிலிருந்து வெட்டி வீழ்த்தினான்.
9.27.60
शरेण कार्तस्वरभूषितेन ।
दिवाकराभेण सुसंहितेन।
हृतोत्तमाङ्गो युधि पाण्डवेन ।
पपात भूमौ सुबलस्य पुत्रः ॥ ९.२७.६० ॥
சுபலனின் மகன் பாண்டவனால் போரில் தலை கொய்யப்பட்டு, சூரியனைப் போல் ஒளிரும், பொன்னணியிட்ட, நன்கு அமைந்த அம்பால் தரையில் வீழ்ந்தான்.
9.27.61
स तच्छिरो वेगवता शरेण ।
सुवर्णपुङ्खेन शिलाशितेन।
प्रावेरयत्कुपितः पाण्डुपुत्रो ।
यत्तत्कुरूणामनयस्य मूलम् ॥ ९.२७.६१ ॥
கோபங்கொண்ட பாண்டுவின் மகன் வேகமான, பொன் இறகுள்ள, கல்லில் கூர்மையாக்கப்பட்ட அம்பால் அந்தத் தலையை வீசினான்; அது குருக்களின் அநீதிக்கு வேராக இருந்தது.
9.27.62
भुजौ सुवृत्तौ प्रचकर्त वीरः ।
पश्चात्कबन्धं रुधिरावसिक्तम्।
विस्पन्दमानं निपपात घोरं ।
रथोत्तमात्पार्थिव पार्थिवस्य ॥ ९.२७.६२ ॥
பின்பு அந்த வீரன் அவனுடைய அழகிய தோள்களை வெட்டினான்; இரத்தத்தில் நனைந்த அந்த முண்டம் நடுங்கியபடி, அரசே, சிறந்த தேரிலிருந்து பயங்கரமாக விழுந்தது.
9.27.63
हृतोत्तमाङ्गं शकुनिं समीक्ष्य ।
भूमौ शयानं रुधिरार्द्रगात्रम्।
योधास्त्वदीया भयनष्टसत्वा ।
दिशः प्रजग्मुः प्रगृहीतशस्त्राः ॥ ९.२७.६३ ॥
தலை துண்டிக்கப்பட்டு, இரத்தத்தில் நனைந்த உடலுடன் நிலத்தில் கிடக்கும் சகுனியைக் கண்டு, உன் வீரர்கள் பயத்தால் தைரியம் இழந்து, ஆயுதங்களை கையில் பிடித்தபடியே திசைகளை நோக்கி ஓடினார்கள்.
9.27.64
प्रविद्रुताः शुष्कमुखा विसञ्ज्ञा ।
गाण्डीवघोषेण समाहताश्च।
भयार्दिता भग्नरथाश्वनागाः ।
पदातयश्चैव सधार्तराष्ट्राः ॥ ९.२७.६४ ॥
காண்டீவத்தின் ஒலியால் தாக்கப்பட்டு, பயத்தால் வாடி, வறண்ட முகத்துடனும் உணர்விழந்தும் அவர்கள் ஓடினர்; தேர்கள், குதிரைகள், யானைகள் உடைந்தன; தார்தராஷ்டிரர் மகன்களுடன் காலாட்படையினரும் ஓடினர்.
9.27.65
ततो रथाच्छकुनिं पातयित्वा ।
मुदान्विता भारत पाण्डवेयाः
शङ्कान्प्रदध्युः समरेऽतिहृष्टाः ।
सकेशवाः सैनिकान्हर्षयन्तः ॥ ९.२७.६५ ॥
பின்னர் தேரிலிருந்து சகுனியை வீழ்த்தி, ஓ பாரதா, மகிழ்ச்சியடைந்த பாண்டுவின் மகன்கள் போரில் மிகவும் மகிழ்ந்து சங்குகளை முழங்கினர்; கேசவனுடன் சேர்ந்து வீரர்களை மகிழ்வித்தபடி.
9.27.66
तं चापि सर्वे प्रतिपूजयन्तो ।
दृष्ट्वा ब्रुवाणाः सहदेवमाजौ।
दिष्ट्या हतो नैकृतिको महात्मा ।
सहात्मजो वीर रणे त्वयेति ॥ ९.२७.६६ ॥
அனைவரும் அவனையும் பாராட்டி, போரில் சகதேவனைக் கண்டு கூறினர்: 'வீரனே, நல்வாய்ப்பாக நீ போரில் வஞ்சகனான அந்த மகாத்மாவை அவன் மகனுடன் கொன்றாய்.'