Mahābhārata · Adhyāya 9.29
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.29.1
निहते मामके सैन्ये निःशेषे शिबिरे कृते ।
पाण्डवानां बले सूत किन्नु शेषमभूत्तदा ॥ ९.२९.१ ॥
O Wagenlenker, als mein Heer erschlagen und das Lager völlig vernichtet war, was blieb damals von der Streitmacht der Pāṇḍavas übrig?
9.29.2
एतन्मे पृच्छतो ब्रूहि कुशलो ह्यसि सञ्जय ।
यच्च दुर्योधनो मानी कृतवांस्तनयो मम।
वलक्षयं तथा दृष्ट्वा स एकः पृथिवीपतिः ॥ ९.२९.२ ॥
Sañjaya, du bist kundig; sag mir, was mein stolzer Sohn Duryodhana, dieser einsame Herrscher der Erde, tat, als er die Niederlage sah.
9.29.3
रथानां द्वे सहस्रे तु सप्त नागशतानि च ।
पञ्च चाश्वसहस्राणि पत्तीनामयुतानि च ॥ ९.२९.३ ॥
Zweitausend Streitwagen, siebenhundert Elefanten, fünftausend Pferde und Zehntausende Fußsoldaten blieben übrig.
9.29.4
एतच्छेषमभूद्राजन्पाण्डवानां मह्रद्बलम् ।
परिगृह्य हि यद्युद्धे धृष्टद्युम्नो व्यवस्थितः ॥ ९.२९.४ ॥
O König, diese große Streitmacht der Pāṇḍavas blieb übrig, und mit ihr stand Dhṛṣṭadyumna im Kampf bereit.
9.29.5
एकाकी भरतश्रेष्ठ ततो दुर्योधनो नृपः ।
नापश्यत्समरे कञ्चित्सहायं रथिनां वरः ॥ ९.२९.५ ॥
Da blieb, o Bester der Bharatas, König Duryodhana allein, und der Beste unter den Wagenkämpfern sah im Kampf keinen Helfer.
9.29.6
नर्दमानान्परान्दृष्ट्वा स्वबलस्य च सङ्क्षयम् ।
दृष्ट्वा भरतशार्दूलः कश्मलेनाभिसंवृतः।
हतं स्वहयमुत्सृज्य प्राङ्मुखः प्राद्रावद्भयात् ॥ ९.२९.६ ॥
Als er die Feinde brüllen und seine eigene Streitmacht vernichtet sah, ließ der Tiger der Bharatas, von Verwirrung übermannt, sein erschlagenes Pferd zurück und floh vor Schrecken nach Osten.
9.29.7
एकादशचमूभर्ता पुत्रो दुर्योधनस्तव ।
गदामादाय तेजस्वी पदातिः प्रस्थितो ह्रदम् ॥ ९.२९.७ ॥
Duryodhana, dein Sohn, Herr der elf Heeresabteilungen, nahm seine Keule, strahlend, und machte sich zu Fuß auf den Weg zum See.
9.29.8
नातिदूरं ततो गत्वा पद्भ्यामेव नराधिपः ।
सस्मार वचनं क्षत्रुर्धर्मशीलस्य धीमतः ॥ ९.२९.८ ॥
Nicht weit gegangen, zu Fuß, erinnerte sich der König da an die Worte Viduras, des Gerechten und Weisen.
9.29.9
इदं नूनं महाप्राज्ञो विदुरो दृष्ट्वान्पुरा ।
मह्रद्व्सनमस्माकं क्षत्रियाणां च सर्वशः ॥ ९.२९.९ ॥
Gewiss hat der sehr weise Vidura dies längst vorhergesehen: den großen Untergang der Unseren und aller Krieger.
9.29.10
एवं विचिन्तयानस्तु प्रविविक्षुर्ह्रदं नृपः ।
दुःखसन्तप्तहृदयो दृष्ट्वा राजन्बलक्षयम् ॥ ९.२९.१० ॥
So nachdenkend, mit von Kummer gequältem Herzen, wollte der König den See betreten, o König, nachdem er die Vernichtung des Heeres gesehen hatte.
9.29.11
दशैकाक्षौहिणीभर्ता तदा दुर्योधनोऽपि सन् ।
प्राप्तवान्व्यसनं तीव्रं दैवं हि बलवत्तरम् ॥ ९.२९.११ ॥
Obwohl er Herr über elf Akṣauhiṇī war, traf Duryodhana damals ein schweres Unglück; in der Tat ist das Schicksal weit stärker.
9.29.12
पाण्डवास्तु महाराज धृष्टद्युम्नपुरोगमाः ।
अभ्यद्रवन्त सङ्क्रुद्धास्तव राजन्बलं प्रति ॥ ९.२९.१२ ॥
Die Pāṇḍavas aber, angeführt von Dhṛṣṭadyumna, entbrannt vor Zorn, o großer König, stürmten gegen dein Heer, o König.
9.29.13
शक्त्यृष्टिप्रासहस्तानां बलानामभिगर्जताम् ।
सङ्कल्पमकरोन्मोघं गाण्डीवेन धनञ्जयः ॥ ९.२९.१३ ॥
Arjuna, der Eroberer des Reichtums, machte mit dem Gāṇḍīva den Entschluss der brüllenden Heere mit Speeren, Lanzen und Wurfspießen in den Händen zunichte.
9.29.14
तान्हत्वा निशितैर्वाणैः सामात्यान्सह बन्धुभिः ।
रथे श्वेतहये तिष्ठन्नर्जुनो बह्वशोभत ॥ ९.२९.१४ ॥
Nachdem er sie samt ihren Ministern und Verwandten mit scharfen Pfeilen erschlagen hatte, strahlte Arjuna, auf dem Wagen mit weißen Pferden stehend, gewaltig.
9.29.15
सुबलस्य हते पुत्रे सवाजिरथकुञ्जरे ।
महावनमिव च्छिन्नमभवत्तावकं बलम् ॥ ९.२९.१५ ॥
Als Subalas Sohn erschlagen war, glich Euer Heer mit Pferden, Wagen und Elefanten einem großen, gefällten Wald.
9.29.16
अनेकशतसाहस्रे बले दुर्योधनस्य ह ।
नान्यो महारथो राजञ्जीवमानो व्यदृश्यत ॥ ९.२९.१६ ॥
O König, im Heer Duryodhanas von vielen Hunderttausenden war kein anderer großer Kämpfer lebend zu sehen.
9.29.17
द्रोणपुत्रादृते वीरात्तथैव कृतवर्मणः ।
कृपाच्च गौतमाद्राजन्पार्थिवाच्च तवात्मजात् ॥ ९.२९.१७ ॥
O König, außer jenem Helden, Droṇas Sohn, und ebenso Kṛtavarman, Kṛpa aus dem Geschlecht Gotamas und dem König, Eurem Sohn.
9.29.18
धृष्टद्युम्नस्तु मां दृष्ट्वा हसन्सात्यकिमब्रवीत् ।
किमनेन गृहीतेन नानेनार्थोऽस्ति जीवता ॥ ९.२९.१८ ॥
Dhṛṣṭadyumna aber lachte, als er mich sah, und sprach zu Sātyaki: »Was nützt es, diesen gefangen zu nehmen? Solange er lebt, haben wir nichts mit ihm zu schaffen.«
9.29.19
धृष्टद्युम्नवचः श्रुत्वा शिनेर्नप्ता महारथः ।
उद्यम्य निशितं खङ्गं हन्तुं मामुद्यतस्तदा ॥ ९.२९.१९ ॥
Als er Dhṛṣṭadyumnas Worte hörte, hob der große Wagenkämpfer, Śinis Enkel, ein scharfes Schwert und machte sich bereit, mich zu erschlagen.
9.29.20
तमागम्य महाप्राज्ञः कृष्णद्वैपायनोऽब्रवीत् ।
मुच्यतां सञ्जयो जीवन्न हन्तव्यः कथञ्चन ॥ ९.२९.२० ॥
Herantretend sprach der höchst weise Kṛṣṇa Dvaipāyana: "Lass Sañjaya frei. Lebend darf Sañjaya auf keinen Fall getötet werden."
9.29.21
द्वैपायनवचः श्रुत्वा शिनेर्नप्ता कृताञ्जलिः ।
ततो मामब्रवीन्मुक्त्वा स्वस्ति सञ्जय साधय ॥ ९.२९.२१ ॥
Als er Dvaipāyanas Worte hörte, ließ mich der Enkel Śinis mit gefalteten Händen frei und sprach: "Lebe wohl, Sañjaya; geh und vollende deine Aufgabe."
9.29.22
अनुज्ञातस्त्वहं तेन न्यस्तवर्मा निरायुधः ।
प्रातिष्ठं येन नगरं सायाह्ने रुधिरोक्षितः ॥ ९.२९.२२ ॥
Mit seiner Erlaubnis legte ich meine Rüstung ab und brach unbewaffnet zur Stadt auf, wo ich am Abend, mit Blut beschmiert, ankam.
9.29.23
क्रोशमात्रमपक्रान्तं गदापाणिमवस्थितम् ।
एकं दुर्योधनं राजन्नपश्यं भृशविक्षतम् ॥ ९.२९.२३ ॥
O König, eine Krośa entfernt sah ich Duryodhana allein stehen, die Keule in der Hand, schwer verwundet.
9.29.24
स तु मामश्रुपूर्णाक्षो नाशक्नोदभिवीक्षितुम् ।
उपप्रैक्षत मां दृष्ट्वा तथा दीनमवस्थितम् ॥ ९.२९.२४ ॥
Mit tränenerfüllten Augen konnte er mich nicht ansehen; als er mich so niedergeschlagen dastehen sah, blickte er mich an.
9.29.25
तं चाहमपि शोचन्तं दृष्ट्वैकाकिनमाहवे ।
मुहूर्तं नाशकं वक्तुमतिदुःखपरिप्लुतः ॥ ९.२९.२५ ॥
Als ich ihn allein im Kampf klagen sah, konnte auch ich, von großem Schmerz überwältigt, einen Augenblick nicht sprechen.
9.29.26
यस्य मूर्धाभिषिक्तानां सहस्रमणिमौलिनाम् ।
आहृत्य च करं सर्वं स्वस्य वेश्म समागतम् ॥ ९.२९.२६ ॥
Für den die gekrönten Könige, die tausend juwelengeschmückte Diademe trugen, Tribut brachten und alles in ihren eigenen Häusern sammelten.
9.29.27
चतुःसागरपर्यन्ता पृथिवी रत्नभूषिता ।
कर्णेनैकेन यस्यार्थे करमाहारिता पुरा ॥ ९.२९.२७ ॥
Die von den vier Ozeanen umschlossene, mit Juwelen geschmückte Erde, deren Tribut einst Karṇa allein herbeibrachte.
9.29.28
यस्याज्ञा परराष्ट्रेषु कर्णेनैव प्रसारिता ।
नाभवद्यस्य शस्त्रेषु खेदो राज्ञः प्रशासतः ॥ ९.२९.२८ ॥
Dessen Befehl Karṇa allein in fremden Reichen verbreitete, und der König, der regierte, empfand nie Ermüdung im Umgang mit den Waffen.
9.29.29
आसीनो हास्तिनपुरे क्षेमं राज्यमकण्टकम् ।
अन्वपालयदैश्वर्यात्कुबेरमपि नास्मरत् ॥ ९.२९.२९ ॥
In Hāstinapura thronend, regierte er ein sicheres, dornenloses Reich, und durch seine Macht gedachte er nicht einmal Kuberas.
9.29.30
भवनाद्भवनं राजन्प्रयातुं पृथिवीपते ।
देवालयप्रदेशे च पन्था यस्य हिरण्मयः ॥ ९.२९.३० ॥
O König, o Herr der Erde, dessen Weg von einem Palast zum anderen und in der Region der Tempel golden war.
9.29.31
पताकावृतसूर्यांशुतोरणोच्छ्रितशोभिताः ।
प्रयाणे पृथिवीभर्तुर्धन्यानामभवन्गृहाः ॥ ९.२९.३१ ॥
Beim Aufbruch des Königs waren die Häuser der Glücklichen geschmückt, mit Bannern bedeckt, im Sonnenlicht glänzend und von hohen Torbögen geziert.
9.29.32
आरुह्यैरावतप्रख्यं नागमिन्द्रसमो बली ।
विभूत्या सुमहत्या यः प्रयाति पृथिवीपते ॥ ९.२९.३२ ॥
Mächtig wie Indra bestieg er einen Elefanten gleich Airāvata und zog in großer Pracht davon, o Herr der Erde.
9.29.33
तं भृशक्षतसर्वाङ्गं पद्ध्यामेव धरातले ।
तिष्ठन्तमेकं दृष्ट्वा तु ममाभूत्क्लेश उत्तमः ॥ ९.२९.३३ ॥
Als ich ihn allein zu Fuß auf der Erde stehen sah, am ganzen Körper schwer verwundet, überkam mich die tiefste Qual.
9.29.34
तस्य चैवंविधस्याद्य जगन्नाथस्य भूपते ।
आपदप्रतिमैवाभूद्बलीयान्विधिरेव हि ॥ ९.२९.३४ ॥
Für jenen Herrn der Welt, der heute in einen solchen Zustand geraten war, o Herr der Erde, war dies ein unvergleichliches Unglück, denn das Schicksal ist in der Tat das Mächtigste.
9.29.35
ततोऽस्मै तदहं सर्वमुक्तवान्ग्रहणं तदा ।
द्वैपायनप्रसादाच्च जीवतो मोक्षमाहवे ॥ ९.२९.३५ ॥
Da erzählte ich ihm alles: die damalige Gefangennahme und seine Befreiung im Kampf, während er noch lebte, durch die Gnade Dvaipāyanas.
9.29.36
स मुहूर्तमिव ध्यात्वा प्रतिलभ्य च चेतनाम् ।
भ्रातॄंश्च सर्वसैन्यानि पर्यपृच्छत मां ततः ॥ ९.२९.३६ ॥
Einen Augenblick schien er in Gedanken versunken; dann, als er wieder zu Bewusstsein kam, fragte er mich nach seinen Brüdern und allen Heeren.
9.29.37
तस्मै तदहमाचक्षे सर्वं प्रत्यक्षदर्शिवान् ।
भ्रातॄश्च निहतान्सर्वान्सैन्यं च विनिपातितम् ॥ ९.२९.३७ ॥
Ich erzählte ihm alles, was ich mit eigenen Augen gesehen hatte: seine erschlagenen Brüder und das niedergeworfene Heer.
9.29.38
त्रयः किल रथाः शिष्टास्तावकानां नराधिप ।
इति प्रस्थानकाले मां कृष्णद्वैपायनोऽब्रवीत् ॥ ९.२९.३८ ॥
Nur drei Streitwagen sind auf deiner Seite übrig, o Herr der Menschen – so sagte es mir Kṛṣṇa Dvaipāyana beim Aufbruch.
9.29.39
स दीर्घमिव निःश्वस्य प्रत्यवेक्ष्य पुनः पुनः ।
असौ मां पाणिना स्पृष्ट्वा पुत्रस्ते पर्यभाषत ॥ ९.२९.३९ ॥
Er seufzte tief, sah mich immer wieder an, berührte mich mit der Hand, und dein Sohn sprach.
9.29.40
त्वदन्यो नेह सङ्ग्रामे कश्चिज्जीवति सञ्जय ।
द्वितीयं नेह पश्यामि ससहायाश्च पाण्डवाः ॥ ९.२९.४० ॥
O Sañjaya, außer dir lebt hier aus der Schlacht niemand mehr; auch sehe ich unter den Pāṇḍavas mit ihren Helfern hier keinen anderen.
9.29.41
ब्रूयाः सञ्जय राजानं प्रज्ञाचक्षुषमीश्वरम् ।
दुर्योधनस्तव सुतः प्रविष्टो ह्रदमित्युत ॥ ९.२९.४१ ॥
O Sañjaya, sage dem König, dem Seher der Weisheit, dem Herrn: »Dein Sohn Duryodhana ist in den See eingetreten.«
9.29.42
सुहृद्भिस्तादृशैर्हीनः पुत्रैर्भ्रातृभिरेव च ।
पाण्डवैश्च हृते राज्ये को नु जीवेत मादृशः ॥ ९.२९.४२ ॥
Beraubt solcher Freunde, Söhne und Brüder, und das Reich von den Pāṇḍavas geraubt – wer wie ich möchte da noch leben?
9.29.43
आचक्षीथाः सर्वमिदं मां च मुक्तं महाहवात् ।
आस्मिंस्तोयह्रदे गुप्तं जीवन्तं भृशविक्षतम् ॥ ९.२९.४३ ॥
Erzähle ihnen all dies, und dass ich der großen Schlacht entkommen bin, verborgen in diesem Wasserbecken liege, lebend, aber schwer verwundet.
9.29.44
एवमुक्त्वा महाराज प्राविशत्तं महाह्रदम् ।
अस्तम्भयत तोयं च मायया मनुजाधिपः ॥ ९.२९.४४ ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, o großer König, trat der Herr der Menschen in jenen großen See und hielt durch Māyā das Wasser still.
9.29.45
तस्मिन्ह्रदं प्रविष्टे तु त्रीन्रथाञ्श्रान्तवाहनान् ।
अपश्यं सहितानेकस्तं देशं समुपेयुषः ॥ ९.२९.४५ ॥
Als er in jenen See eingetreten war, sah ich drei Wagen mit erschöpften Pferden, alle an einem Ort versammelt.
9.29.46
कृपं शारद्वतं वीरं द्रौणिं च रथिनां वरम् ।
भोजं च कृतवर्माणं सहिताञ्शरविक्षतान् ॥ ९.२९.४६ ॥
Kṛpa, der Held, Sohn des Śāradvat, Droṇas Sohn, der beste unter den Wagenkämpfern, und Bhoja Kṛtavarman — sie alle, von Pfeilen verwundet, waren beisammen.
9.29.47
ते सर्वं मामभिप्रेक्ष्य तूर्णमश्वाननोदयन् ।
उपयाय तु मामूचुर्दिष्ट्या जीवसि सञ्जय ॥ ९.२९.४७ ॥
Als sie mich sahen, trieben sie rasch ihre Pferde an, kamen zu mir und sprachen: 'Sañjaya, durch das Glück lebst du!'
9.29.48
अपृच्छंश्चैव मां सर्वे पुत्रं तव जनाधिपम् ।
कच्चिद्दुर्योधनो राजा स नो जीवति सञ्जय ॥ ९.२९.४८ ॥
Und alle fragten mich nach deinem Sohn, dem Herrn der Menschen: 'Sañjaya, lebt König Duryodhana noch unter uns?'
9.29.49
आख्यातवानहं तेभ्यस्तदा कुशलिनं नृपम् ।
तच्चैव सर्वमाचक्षं यन्मां दुर्योधनोऽब्रवीत् ॥ ९.२९.४९ ॥
Da berichtete ich ihnen vom Wohlergehen des Königs und erzählte alles, was Duryodhana mir gesagt hatte.
9.29.50
ह्रदं चैवाहमाचक्षं यं प्रविष्टो नराधिपः ।
अश्वत्थामा तु तद्राजन्निशम्य वचनं मम ॥ ९.२९.५० ॥
Auch den See zeigte ich, in den der König eingetreten war. O König, als Aśvatthāman meine Worte hörte,
9.29.51
तं ह्रदं विपुलं प्रेक्ष्य करुणं पर्यदेवयत् ।
अहो धिक्स न जानाति जीवतोऽस्मान्नराधिप।
पर्याप्ता हि वयं तेन सह योधयितुं परान् ॥ ९.२९.५१ ॥
Als er den weiten See sah, klagte er erbärmlich: "Wehe, schande! Dieser König weiß nicht, dass wir Lebenden hier sind. Mit ihm hätten wir genug gewesen, um gegen die Feinde zu kämpfen."
9.29.52
ते तु तत्र चिरं कालं विलप्य च महारथाः ।
प्राद्रवन्रथिनां श्रेष्ठा दृष्ट्वा पाण्डुसुतान्रणे ॥ ९.२९.५२ ॥
Jene großen Wagenkämpfer klagten dort lange, dann flohen sie, als sie im Kampf die Söhne Pāṇḍus erblickten – die Besten unter den Wagenkriegern.
9.29.53
ते तु मां रथमारोप्य कृपस्य सुपरिष्कृतम् ।
सेनानिवेशमाजग्मुर्हतशेषास्त्रयो रथाः ॥ ९.२९.५३ ॥
Jene drei überlebenden Wagen setzten mich auf Kṛpas prächtig geschmückten Wagen und kamen ins Lager des Heeres.
9.29.54
तत्र गुल्माः परिक्षिप्ताः सूर्ये चास्तमिते सति ।
सर्वे विचुक्रुशुः श्रुत्वा पुत्राणां तव संक्षयम् ॥ ९.२९.५४ ॥
Dort waren überall Wachposten aufgestellt. Als die Sonne untergegangen war, klagten alle, als sie vom Untergang eurer Söhne hörten.
9.29.55
ततो वृद्धा महाराज योषितां रक्षिणो नराः ।
राजदारानुपादाय पययुर्नगरं प्रति ॥ ९.२९.५५ ॥
Da brachen, o großer König, die alten Wächter der Frauen auf, nahmen die königlichen Gemahlinnen mit und zogen zur Stadt.
9.29.56
तत्र विक्रोशमानानां रुदतीनां च सर्वशः ।
प्रादुरासीन्महाञ्शब्दः श्रुत्वा तद्बलसङ्क्षयम् ॥ ९.२९.५६ ॥
Dort erhob sich von allen Seiten ein großes Geschrei der klagenden und weinenden Frauen, als sie vom Untergang jenes Heeres hörten.
9.29.57
ततस्ता योषितो राजन्रुदन्त्यो वै मुहुर्मुहुः ।
कुरर्य इव शब्देन नादयन्त्यो महीतलम् ॥ ९.२९.५७ ॥
Da, o König, erfüllten jene Frauen, immer wieder weinend, die Erde mit ihrem Schreien wie Fischadler-Weibchen.
9.29.58
आजघ्नुः करजैश्चापि पाणिभिश्च शिरांस्युत ।
लुलुचुश्च तदा केशान्क्रोशन्त्यस्तत्रतत्र ह ॥ ९.२९.५८ ॥
Mit den Nägeln und mit den Händen schlugen sie sich an die Köpfe, und schreiend hier und dort rissen sie sich die Haare aus.
9.29.59
हाहाकारविनादिन्यो विनिघ्नन्त्य उरांसि च ।
शोचन्त्यस्तत्र रुरुदुः क्रन्दमाना विशाम्पते ॥ ९.२९.५९ ॥
Mit Klagerufen »wehe, wehe« schlugen sie an die Brust, trauerten und weinten dort, o Herr der Völker, laut jammernd.
9.29.60
ततो दुर्योधनामात्याः साश्रुकण्ठा भृशातुराः ।
राजदारानुपामन्त्र्य प्रययुर्नगरं प्रति ॥ ९.२९.६० ॥
Da verabschiedeten sich die Minister Duryodhanas, mit tränenerstickter Kehle und tief bekümmert, von den königlichen Gemahlinnen und zogen zur Stadt.
9.29.61
वेत्रव्यासक्तहस्ताश्च द्वाराध्यक्षा विशाम्पते ।
शयनीयानि शुभ्राणि स्पर्ध्यास्तरणवन्ति च।
समादाय ययुस्तूर्णं नगरं दाररक्षिणः ॥ ९.२९.६१ ॥
O Herr der Völker, die Torwächter mit Stäben in den Händen und die Wächter der Frauen, weiße Lager und kostbare Decken mitnehmend, eilten rasch zur Stadt.
9.29.62
आस्थायाश्वतरीयुक्तान्स्यन्दनानपरे पुनः ।
स्वान्स्वान्दारानुपादाय प्रययुर्नगरं प्रति ॥ ९.२९.६२ ॥
Andere bestiegen Wagen, die mit Maultieren bespannt waren, nahmen wieder ihre eigenen Frauen mit und brachen zur Stadt auf.
9.29.63
अदृष्टपूर्वा या नार्यो भास्करेणापि वेश्मसु ।
ददृशुस्ता महाराज जना याताः पुरं प्रति ॥ ९.२९.६३ ॥
O großer König, jene Frauen, die selbst die Sonne in den Häusern nie gesehen hatte, sahen die Leute, wie sie zur Stadt gingen.
9.29.64
ताः स्त्रियो भरतश्रेष्ठ सौकुमार्यसमन्विताः ।
प्रययुर्नगरं तूर्णं हतस्वपतिबान्धवाः ॥ ९.२९.६४ ॥
O Bester der Bharatas, jene Frauen, zart und fein, deren Gatten und Verwandte erschlagen waren, eilten rasch zur Stadt.
9.29.65
आगोपालाविपालेभ्यो द्रवन्तो नगरं प्रति ।
ययुर्मनुष्याः सम्भ्रान्ता भीमसेनभयार्दिताः ॥ ९.२९.६५ ॥
Von den Rinderhirten bis zu den Schafhirten zogen die Menschen, von der Furcht vor Bhīmasena gequält, verwirrt und laufend zur Stadt.
9.29.66
अपिचैषां भयं तीव्रं पार्थेभ्योऽभूत्सुदारुणम् ।
प्रेक्षमाणास्तदाऽन्योन्यमाधावन्नगरं प्रति ॥ ९.२९.६६ ॥
Außerdem entstand in ihnen eine heftige und sehr schreckliche Furcht vor den Pāṇḍavas; dann rannten sie, einander anblickend, zur Stadt.
9.29.67
तस्मिंस्तथा वर्तमाने विद्रवे भृशदारुणे ।
युयुत्सुः शोकसम्मूढः प्राप्तकालमचिन्तयत् ॥ ९.२९.६७ ॥
Während jene schreckliche Flucht im Gange war, überlegte Yuyutsu, von Kummer verwirrt, dass die rechte Zeit gekommen sei.
9.29.68
जितो दुर्योधनः सङ्ख्ये पाण्डवैर्भीमविक्रमैः ।
एकादशचमूभर्ता भ्रातरश्चास्य सूदिताः ॥ ९.२९.६८ ॥
Im Kampf wurde Duryodhana, Herr über elf Heerscharen, von den Pāṇḍavas besiegt, deren Tapferkeit der Bhīmas gleicht; seine Brüder wurden erschlagen.
9.29.69
हताश्च कुरवः सर्वे भीष्मद्रोणपुरः सराः ।
अहमेको विमुक्तस्तु भाग्ययोगाद्यदृच्छया ॥ ९.२९.६९ ॥
Alle Kuru, angeführt von Bhīṣma und Droṇa, sind erschlagen; ich allein bin durch das Zusammenspiel des Schicksals, durch Zufall, verschont geblieben.
9.29.70
विद्रुतानि च सर्वाणि शिबिराद्वै समन्ततः ।
इतस्ततः पलायन्ते हतनाथा हतौजसः ॥ ९.२९.७० ॥
Aus dem Lager sind alle nach allen Seiten geflohen; ihrer Herren beraubt und ihrer Kraft verlustig, rennen sie hierhin und dorthin.
9.29.71
अदृष्टपूर्वा दुःखार्ता भयव्याकुललोचनाः ।
हरिणा इव वित्रस्ता वीक्षमाणा दिशो दश ॥ ९.२९.७१ ॥
Nie zuvor gesehen, von Kummer gequält, mit von Furcht verwirrten Augen, blicken sie in alle zehn Richtungen wie verschreckte Hirsche.
9.29.72
दुर्योधनस्य सचिवा ये केचिदवशेषिताः ।
राजदारानुपादाय प्रययुर्नगरं प्रति।
प्राप्तकालमहं मन्ये प्रवेशं तैः सह प्रभो ॥ ९.२९.७२ ॥
Die Ratgeber Duryodhanas, die übrig geblieben waren, nahmen die königlichen Frauen mit und machten sich auf den Weg zur Stadt. O Herr, ich denke, die rechte Zeit ist gekommen, mit ihnen in die Stadt einzuziehen.
9.29.73
युधिष्ठिरमनुज्ञाय वासूदेवं तथैव च ।
एतमर्थं महाबाहुरुभयोः सन्न्यवेदयत् ॥ ९.२९.७३ ॥
Nachdem er sich von Yudhiṣṭhira und ebenso von Vāsudeva verabschiedet hatte, berichtete der starkarmige Mann diese Angelegenheit beiden vollständig.
9.29.74
तस्य प्रीतोऽभवद्राजा नित्यं करुणवेदिता ।
परिष्वज्य महाबाहुर्वैश्यापुत्रं व्यसर्जयत् ॥ ९.२९.७४ ॥
Der König war stets erfreut über ihn, denn er kannte das Mitgefühl. Der starkarmige Mann umarmte den Sohn eines Vaiśya und entließ ihn.
9.29.75
ततः स रथमास्थाय द्रुतमश्वानचोदयत् ।
संवाहयितवांश्चापि राजदारान्पुरं प्रति ॥ ९.२९.७५ ॥
Dann bestieg er den Wagen, trieb die Pferde rasch an und ließ auch die Frauen des Königs zur Stadt hin fahren.
9.29.76
तैश्चैव सहितः क्षिप्रमस्तं गच्छति भास्करे ।
प्रविष्टो हास्तिनपुरं बाष्पकण्ठोऽश्रुलोचनः ॥ ९.२९.७६ ॥
In ihrer Begleitung erreichte er schnell die Stadt, als die Sonne unterging; mit erstickter Stimme und tränenerfüllten Augen trat er in Hāstinapura ein.
9.29.77
अपश्यत महाप्राज्ञं विदुरं साश्रुलोचनम् ।
राज्ञः समीपान्निष्क्रान्तं शोकोपहतचेतसम् ॥ ९.२९.७७ ॥
Er sah den überaus weisen Vidura mit tränenerfüllten Augen aus der Gegenwart des Königs hinausgehen, sein Geist vom Kummer verwundet.
9.29.78
तमब्रवीत्सत्यधृतिः प्रणतं त्वग्रतः स्थितम् ॥ ९.२९.७८ ॥
Satyadhṛti sprach zu ihm, der sich tief verneigt vor ihm stand.
9.29.79
दिष्ट्या कुरुक्षये वृत्ते अस्मिंस्त्वं पुत्र जीवसि ।
विना राज्ञः पर्वेशार्द्वै किमसि त्वमिहागतः।
एतद्वै कारणं सर्वं विस्तरेण निवेदय ॥ ९.२९.७९ ॥
Glücklicherweise lebst du, mein Sohn, noch nach diesem Untergang der Kurus. Warum bist du ohne den König hierher gekommen? Berichte mir den ganzen Grund ausführlich.
9.29.80
युयुत्सुरुवाच ।
निहते शकुनौ तत्र सज्ञातिसुतबान्धवे।
हतशेषपरीवारो राजा दुर्योधनस्ततः ।
स्वकं स हयमुत्सृज्य प्राङ्मुखः प्राद्रवद्भयात् ॥ ९.२९.८० ॥
Yuyutsu sprach: Als Śakuni dort erschlagen worden war, samt seinen Verwandten, Söhnen und Angehörigen, und auch das übrige Gefolge erschlagen war, ließ König Duryodhana sein eigenes Pferd zurück und floh vor Furcht nach Osten.
9.29.81
अपक्रान्ते तु नृपतौ स्कन्धावारनिवेशनात् ।
भयव्याकुलितं सर्वं प्राद्रावन्नगरं प्रति ॥ ९.२९.८१ ॥
Als der König das Heerlager verlassen hatte, flohen alle, verwirrt vor Furcht, in Richtung der Stadt.
9.29.82
ततो राज्ञः कलत्राणि भ्रातॄणां चास्य सर्वतः ।
वाहनेषु समारोप्य अध्यक्षाः प्राद्रावन्भयात् ॥ ९.२९.८२ ॥
Dann flohen die Aufseher, nachdem sie die Frauen des Königs und die seiner Brüder von allen Seiten in Fahrzeuge gesetzt hatten, aus Furcht.
9.29.83
ततोऽहं समनुज्ञाप्य राजानं सहकेशवम् ।
प्रविष्टो हास्तिनपुरं रक्षन्लोकस्य वाच्यताम् ॥ ९.२९.८३ ॥
Dann, nachdem ich mich vom König zusammen mit Keśava verabschiedet hatte, betrat ich Hāstinapura und bewahrte mich vor dem Tadel der Leute.
9.29.84
एतच्छ्रुत्वा तु वचनं वैश्यापुत्रेण भाषितम् ।
प्राप्तकालमिति ज्ञात्वा विदुरः सर्वधर्मवित्।
अपूजयदमेयात्मा युयुत्सुं वाक्यमब्रवीत् ॥ ९.२९.८४ ॥
Nachdem er diese Worte gehört hatte, die der Sohn der Vaiśyā gesprochen hatte, und ihre Rechtzeitigkeit erkannt hatte, ehrte Vidura, Kenner allen Dharmas und von unermesslicher Seele, Yuyutsu und sprach diese Worte.
9.29.85
प्राप्तकालमिदं सर्वं ब्रुवता भरतक्षये ।
रक्षितः कुलधर्मश्च सानुक्रोशतया त्वया ॥ ९.२९.८५ ॥
Bei der Vernichtung der Bharatas hast du all dies zur rechten Zeit gesagt und aus Mitgefühl den Familien-Dharma bewahrt.
9.29.86
दिष्ठ्या त्वामिह सङ्ग्राम दस्माद्वीरक्षयात्पुरम् ।
समागतमपश्याम ह्यंशुमन्तमिव प्रजाः ॥ ९.२९.८६ ॥
Glücklicherweise sehen wir dich von dieser Schlacht, die die Helden vernichtete, hierher in die Stadt zurückgekehrt, wie die Menschen die Sonne sehen.
9.29.87
अन्धस्यं नृपतेर्यष्टिर्लुब्धस्यादीर्घदर्शिनः ।
बहुशो याच्यमानस्य दैवोपहतचेतसः।
त्वमेको व्यसनार्तस्य ध्रियसे पुत्र सर्वथा ॥ ९.२९.८७ ॥
Sohn, du allein bist der Stab des blinden, gierigen, kurzsichtigen Königs, dessen Geist vom Schicksal geschlagen ist; du allein stützt ihn, den das Unglück bedrängt, auf jede Weise.
9.29.88
अद्य त्वमिह विश्रान्तः श्वोऽभिगन्ता युधिष्ठिरम् ।
एतावदुक्त्वा वचनं विदुरः साश्रुलोचनः।
युयुत्सुं समनुज्ञाप्य प्रविवेश नृपक्षयम् ॥ ९.२९.८८ ॥
Ruhe dich heute hier aus; morgen wirst du zu Yudhiṣṭhira gehen. Nachdem er so viel gesagt hatte, verabschiedete sich Vidura mit tränenden Augen von Yuyutsu und betrat die Stadt des Untergangs der Könige.
9.29.89
पौरजानपदैर्दुःखाद्धाहेति भृशनादितम् ।
निरानन्दं गतश्रीकं हृताराममिवाशयम्।
शून्यरूपमपध्वस्तं दुःखाद्दुःखतरोऽभवत् ॥ ९.२९.८९ ॥
Die Stadt- und Landbewohner klagten voller Schmerz laut und riefen »wehe!«. Die Stadt, freudlos und ihres Glanzes beraubt, gleich einem geplünderten Garten, leer in ihrem Anblick und zerstört, wurde durch den Kummer noch betrübter.
9.29.90
विदुरः सर्वधर्मज्ञो विक्लवेनान्तरात्मना ।
विवेश नगरे राजन्निशश्वास शनैः शनैः ॥ ९.२९.९० ॥
Vidura, der alle Dharmas kennt, betrat die Stadt mit verstörtem Inneren. O König, er seufzte langsam, immer wieder.
9.29.91
युयुत्सुरपि तां रात्रिं स्वगृहे न्यवसत्तदा ।
वन्द्यमानः स्वकैश्चापि नाभ्यनन्दत्सुदुःखितः।
चिन्तयानः क्षयं तीव्रं भरतानां परस्परम् ॥ ९.२९.९१ ॥
Auch Yuyutsu verbrachte jene Nacht in seinem eigenen Haus. Obwohl von den Seinen geehrt, war er tief betrübt und freute sich nicht, sondern grübelte über die grimmige gegenseitige Vernichtung der Bharatas.