மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 9.4
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.4.1
एवमुक्तस्ततो राजा गौतमेन तपस्विना ।
निःश्वस्य दीर्घमुष्णं च तूष्णीमासीद्विशाम्पते ॥ ९.४.१ ॥
தவஸ்வியான் கௌதமர் இவ்வாறு கூறியதும், அரசன் நீண்ட சூடான பெருமூச்சு விட்டு மௌனமாக இருந்தான். ஓ மக்களின் தலைவனே!
9.4.2
ततो मुहूर्तं स ध्यात्वा तव पुत्रो महामनाः ।
कृपं शारद्वतं वाक्यमित्युवाच परन्तपः ॥ ९.४.२ ॥
பின்னர் சிறிது நேரம் சிந்தித்த பிறகு, உயர்ந்த மனம் கொண்ட உம் மகன், எதிரிகளைத் தகிப்பவன், சாரத்வதரான கிருபரிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
9.4.3
यत्किञ्चित्सुहृदा वाच्यं तत्सर्वं श्रावितो ह्यहम् ।
कृतं च भवता सर्वं प्राणान्सन्त्यज्य युध्यता ॥ ९.४.३ ॥
நண்பனால் சொல்லப்பட வேண்டியதெல்லாம் நீ எனக்குச் சொல்லிவிட்டாய். உயிரைத் துறந்து போர்புரிந்து நீ எல்லாவற்றையும் செய்தாய்.
9.4.4
गाहमानमनीकानि युध्यमानं महारथैः ।
पाण्डवैरतितेजोभिर्लोकस्त्वामनुदृष्टवान् ॥ ९.४.४ ॥
படைகளுக்குள் புகுந்து, மகாரதர்களுடன் போரிட்டு, பேரொளி கொண்ட பாண்டவர்களுடன் போராடும் உன்னை உலகம் கண்டது.
9.4.5
सुहृदा यदिदं वाक्यं भवता श्रावितो ह्यहम् ।
न मां प्रीणाति तत्सर्वं मुमूर्षोरिव भेषजम् ॥ ९.४.५ ॥
நண்பனாக நீ எனக்குச் சொன்ன இந்த வார்த்தைகள் எல்லாம் சாகக்கிடப்பவனுக்கு மருந்து போல என்னை மகிழ்விக்கவில்லை.
9.4.6
हेतुकारणसंयुक्तं हितं वचनमुत्तमम् ।
उच्यमानं महाबाहो न मे विप्राग्र्य रोचने ॥ ९.४.६ ॥
மகாபாஹுவே, பிராமணர்களில் சிறந்தவனே! காரணமும் நியாயமும் கொண்ட, நன்மை தரும் உயர்ந்த சொற்கள் சொல்லப்பட்டாலும் அவை எனக்கு விருப்பமாக இல்லை.
9.4.7
राज्याद्विनिकृतोऽस्माभिःकथं सोस्मासु विश्वसेत् ॥ ९.४.७ ॥
நாம் அரசிலிருந்து அகற்றியவன் நம்மை எவ்வாறு நம்புவான்?
9.4.8
अक्षद्यूते च नृपतिर्जितोऽस्माभिर्महाधनः ।
स कथं मम वाक्यानि श्रद्दध्याद्भूय एव तु ॥ ९.४.८ ॥
பகடையாட்டத்தில் நாம் அந்த மாபெரும் செல்வமுள்ள அரசனை வென்றோம். அவன் மீண்டும் என் சொற்களை எப்படி நம்புவான்?
9.4.9
तथा दूत्येन सम्प्राप्तः कृष्णः पार्थहिते रतः ।
प्रलब्धश्च हृषीकेशस्तच्च कर्माविचारितम्।
स च मे वचनं ब्रह्मन्कथमेवाभिमन्यते ॥ ९.४.९ ॥
அதுபோல் தூதனாக கிருஷ்ணன் வந்தான்; பார்த்தர்களின் நலனில் ஈடுபட்டவன். ஹ்ருஷீகேசன் வஞ்சிக்கப்பட்டான், அந்தச் செயல் ஆராயப்படாமல் செய்யப்பட்டது. ஓ பிராமணரே, அவன் என் சொல்லை எப்படி ஏற்பான்?
9.4.10
विललाप च यत्कृष्णा सभामध्ये समेयुषी ।
न तन्मर्षयते कृष्णो न राज्यहरणं तथा ॥ ९.४.१० ॥
சபையின் நடுவில் வந்து கிருஷ்ணை புலம்பியதை கிருஷ்ணன் பொறுக்கவில்லை; அதுபோல் அரசைக் கவர்ந்ததையும் பொறுக்கவில்லை.
9.4.11
एकप्राणावुभौ कृष्णावन्योन्यमभिसंश्रितौ ।
पुरा यच्छ्रुतमेवासीदद्य पश्यामि तत्प्रभो ॥ ९.४.११ ॥
ஒரே உயிரை உடைய இரு கிருஷ்ணர்களும் ஒருவரையொருவர் சார்ந்தவர்கள். ஓ பிரபுவே, முன்பு கேட்டது இன்று நான் காண்கிறேன்.
9.4.12
स्वस्रीयं निहतं दृष्ट्वा दुःखं स्वपिति केशवः ।
कृतागसो व यं तस्य हितं मे स कथं चरेत् ॥ ९.४.१२ ॥
சகோதரி மகன் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு கேசவன் துயரத்தில் உறங்குகிறான். குற்றம் செய்தவனுக்கு, என் நலனை அவன் எப்படிச் செய்வான்?
9.4.13
अभिमन्योर्विनाशेन न शर्म लभतेऽर्जुनः ।
स कथं मद्धिते यत्नं प्रकरिष्यति याचितः ॥ ९.४.१३ ॥
அபிமன்யுவின் அழிவால் அர்ஜுனனுக்கு அமைதி கிடைக்கவில்லை. கேட்கப்பட்டாலும் என் நன்மைக்காக அவன் எவ்வாறு முயற்சி செய்வான்?
9.4.14
मध्यमः पाण्डवस्तीक्ष्णो भीमसेनो महाबलः ।
प्रतिज्ञातं च तेनोग्रं भज्येतापि न सन्नमेत् ॥ ९.४.१४ ॥
நடுவில் வந்த பாண்டவனாகிய பீமசேனன், கூர்மையும் பெரும் வலிமையும் உடையவன். அவன் செய்த கொடிய சபதம் உடைந்தாலும் வளையாது.
9.4.15
उभौ तौ बद्धनिस्त्रिंशावुभौ चाबद्धकङ्कटौ ।
कृतवैरावुभौ वीरौ यमावपि यमोपमौ ॥ ९.४.१५ ॥
அவர்கள் இருவரும் வாளைக் கட்டிக்கொண்டுள்ளனர்; இருவரும் கவசம் அணியவில்லை. இரு வீரர்களும் பகை கொண்டவர்கள்; இருவரும் யமனுக்கு ஒப்பானவர்கள்.
9.4.16
धृष्टद्युम्नः शिखण्डी च कृतवैरौ मया सह ।
तौ कथं मद्विते यत्नं कुर्यातां द्विजसत्तम ॥ ९.४.१६ ॥
திருஷ்டத்யும்னனும் சிகண்டியும், என்னுடன் பகை கொண்டவர்கள். ஓ, த்விஜர்களில் சிறந்தவரே, அவர்கள் என் நன்மைக்காக எவ்வாறு முயற்சி செய்வார்கள்?
9.4.17
दुःशासनेन यत्कृष्णा एकवस्त्रा रजस्वला ।
परिक्लिष्टा सभामध्ये सर्वलोकस्य पश्यतः ॥ ९.४.१७ ॥
துச்சாசனனால், ஒரே ஆடையுடன் ரஜஸ்வலையான கிருஷ்ணை சபையின் நடுவே, அனைவரும் பார்த்திருக்க, துன்புறுத்தப்பட்டாள்.
9.4.18
तथा विवसनां दीनां स्मरन्त्यद्यापि पाण्डवाः ।
न निवारयितुं शक्याः सङ्ग्रामात्ते परन्तपाः ॥ ९.४.१८ ॥
அந்த ஆடையற்ற, துயரமான நிலையைப் பாண்டவர்கள் இன்றும் நினைவில் கொள்கிறார்கள். எதிரிகளை எரிப்பவனே, அவர்களைப் போரிலிருந்து தடுக்க முடியாது.
9.4.19
यदा च द्रौपदी क्लिष्टा मद्विनाशाय दुःखिता ।
उग्रं तेपे तपः कृष्णा भर्तॄणामर्थसिद्धये।
स्थण्डिले नित्यदा शेते यावद्वैरस्य यातनम् ॥ ९.४.१९ ॥
என் அழிவுக்காகத் துன்புற்ற துக்கமடைந்த திரௌபதி, கணவர்களின் நோக்கம் நிறைவேற கடுமையான தவம் செய்தாள்; பகைக்குப் பழி தீரும்வரை எப்போதும் வெற்று நிலத்தில் உறங்கினாள்.
9.4.20
निक्षिप्य मानं दर्पं च वासुदेवसहोदरा ।
कृष्णायाः प्रेष्यवद्भूत्वा शुश्रूषां कुरुते सदा ॥ ९.४.२० ॥
கௌரவத்தையும் செருக்கையும் துறந்து, வாசுதேவரின் சகோதரி, கிருஷ்ணையின் (திரௌபதியின்) பணிப்பெண்ணைப் போல எப்போதும் அவளுக்குச் சேவை செய்கிறாள்.
9.4.21
इति सर्वं समुन्नद्धं न निर्वाति कथञ्चन ।
अभिमन्योर्विनाशेन स सन्धेयः कथं मया ॥ ९.४.२१ ॥
இவ்வாறு எல்லாம் கொதித்தெழுந்துள்ளன; எவ்வகையிலும் அடங்கவில்லை. அபிமன்யுவின் அழிவால் எழுந்த அந்தத் துயரத்தை நான் எப்படி சமாதானப்படுத்துவேன்?
9.4.22
कथं च राजा भुक्त्वेमां पृथिवीं सागराम्बराम् ।
पाण्डवानां प्रसादेन भोक्ष्ये राज्यमहं कथम् ॥ ९.४.२२ ॥
கடலை ஆடையாகக் கொண்ட இந்தப் பூமியை அரசனாக நான் எப்படி அனுபவிப்பேன்? பாண்டவர்களின் அருளால் அரசாட்சியை நான் எப்படி அனுபவிப்பேன்?
9.4.23
उपर्युपरि राज्ञां वै ज्वलित्वा भास्करो यथा ।
युधिष्ठिरं कथं पञ्चादनुयास्यामि दासवत् ॥ ९.४.२३ ॥
அரசர்களுக்கு மேலே சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்தும், யுதிஷ்டிரனுக்குப் பின்னால் அடிமையைப் போல நான் எப்படி நடப்பேன்?
9.4.24
कथं भुक्त्वा स्वयं भोगान्दत्त्वा दायांश्च पुष्कलान् ।
कृपणं वर्तयिष्यामि कृपणैः सह जीविकाम् ॥ ९.४.२४ ॥
நானே இன்பங்களை அனுபவித்து, மிகுதியான கொடைகளைக் கொடுத்த பின்னும், கஞ்சர்களுடன் இழிந்த வாழ்க்கையை நான் எப்படி நடத்துவேன்?
9.4.25
नाभ्यसूयामि ते वाक्यमुक्तं स्निग्धं हितं त्वया ।
न तु सन्धिमहं मन्ये प्राप्तकालं कथञ्चन। ॥ ९.४.२५ ॥
உமது அன்பான, நன்மை தரும் சொற்களைக் நான் குறை கூறவில்லை; ஆனால் இந்தச் சமயத்தில் எந்த வகையிலும் சமாதானம் பொருத்தமானது என்று நான் கருதவில்லை.
9.4.26
सुनीतमनुपश्यामि सुयुद्धेन परन्तप ॥ ९.४.२६ ॥
பகைவரை வாட்டுபவரே, நல்ல போரின் மூலமே இதுவே சரியான நீதி என்று நான் காண்கிறேன்.
9.4.27
नायं क्लीबायितुं कालः संयोद्वुं काल एव नः ॥ ९.४.२७ ॥
இது கோழைத்தனம் காட்டும் காலம் அல்ல; எங்களுக்குப் போர் செய்யவேண்டிய காலமே இது.
9.4.28
इष्टं मे बहुभिर्जज्ञैर्दत्ता विप्रेषु दक्षिणाः ।
प्राप्ताः कामाः श्रुता वेदाः शत्रूणां मूर्ध्नि च स्थितम् ॥ ९.४.२८ ॥
நான் பல யாகங்களைச் செய்தேன்; அந்தணர்களுக்கு தட்சிணைகளைக் கொடுத்தேன்; என் விருப்பங்களை அடைந்தேன்; வேதங்களைக் கேட்டேன்; பகைவர்களை என் தலைமேல் வைத்திருக்கிறேன்.
9.4.29
भृत्या मे सुभृतास्तात दीनश्चाभ्युद्वृतो जनः ।
नोत्साहेऽद्य द्विजश्रेष्ठ पाण्डवान्वक्तुमीदृशम् ॥ ९.४.२९ ॥
அன்புள்ளவரே, என் ஊழியர்கள் நன்கு பேணப்பட்டவர்கள்; தாழ்ந்தவர்களும் மேலெழுந்துள்ளனர்; இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவரே, இன்று பாண்டவர்களிடம் இத்தகைய சொற்களைக் கூறும் உற்சாகம் எனக்கு இல்லை.
9.4.30
जितानि परराष्ट्राणि स्वराष्ट्रमनुपालितम् ।
भुक्ताश्च विविधा भोगास्त्रिवर्गः सेवितो मया ॥ ९.४.३० ॥
நான் பகை நாடுகளை வென்றேன்; என் சொந்த நாட்டைக் காத்தேன்; பல்வேறு இன்பங்களை அனுபவித்தேன்; அறம், பொருள், இன்பம் ஆகிய திரிவர்க்கத்தை நான் கடைப்பிடித்தேன்.
9.4.31
पितॄणां गतमानृण्यं क्षत्रधर्मस्य चोभयोः ।
न ध्रुवं सुखमस्तीह कुतो राष्ट्रं कुतो यशः।
इह कीर्तिर्विचेतव्या सा च युद्वेन नान्यथा ॥ ९.४.३१ ॥
முன்னோர்களின் கடனிலிருந்து விடுதலை பெறுவதும், க்ஷத்திரிய தர்மமும் — இரண்டின் வழியாகவும் இங்கு நிச்சயமான சுகம் இல்லை; அரசு எங்கே, புகழ் எங்கே? இங்கு புகழ் தேடப்பட வேண்டும், அது போரினாலேயே கிடைக்கும், வேறுவழியில் அல்ல.
9.4.32
वृथा च यत्क्षत्रियस्य निधनं तद्विगर्हितम् ।
अधर्मः सुमहानेष यच्छय्यामरणं गृहे ॥ ९.४.३२ ॥
ஒரு க்ஷத்திரியனின் சாவு வீணாகப் போவது நிந்திக்கத்தக்கது; வீட்டில் படுக்கையில் இறப்பது மிகப் பெரிய அதர்மம்.
9.4.33
अरण्ये यो विमुच्येत सङ्ग्रामे वा तनुं नृपः ।
क्रतूनाहृत्य महतो महिमानं स गच्छति ॥ ९.४.३३ ॥
காட்டிலோ போரிலோ உடலை விடும் அரசன், பெரிய யாகங்களைச் செய்தவன் போல அந்தப் பெரும் மகிமையை அடைகிறான்.
9.4.34
कृपणं विलपन्नार्तो जरयाऽभिपरिप्लुतः ।
म्रियते रुदतां मध्ये ज्ञातीनां न स पूरुषः ॥ ९.४.३४ ॥
துயருற்று, முதுமையால் சூழப்பட்டு, அழுது புலம்பிக்கொண்டு, அழுகின்ற உறவினர்களின் நடுவில் இறப்பவன் ஆண்மகன் அல்ல.
9.4.35
त्यक्त्वा तु विविधान्भोगान्प्राप्तानां परमां गतिम् ।
अपीदानीं सुयुद्धेन गच्छेयं यत्सलोकताम् ॥ ९.४.३५ ॥
பல்வேறு இன்பங்களைத் துறந்து, மேலான கதியை அடைந்தவர்களின் உலகை — இப்போதும் நல்ல போரால் — நான் அடைவேனாக.
9.4.36
शूराणामार्यवृत्तानां सङ्क्रामेष्वनिवर्तिनाम् ।
धीमतां सत्यसन्धानां सर्वेषां क्रतुयाजिनाम्।
शस्त्रावभृथपूतानां ध्रुवो वासस्त्रिविष्टपे ॥ ९.४.३६ ॥
வீரர்களும், உயர் ஒழுக்கமுடையவர்களும், போர்களில் பின்வாங்காதவர்களும், அறிவுள்ளவர்களும், சத்தியம் காப்பவர்களும், யாகம் செய்பவர்களும், ஆயுத அவப்ருத நீராட்டால் தூய்மையானவர்களுமான அனைவருக்கும் சொர்க்கத்தில் நிலையான வாசம் உண்டு.
9.4.37
मुदा नूनं प्रपश्यन्ति युद्वे ह्यप्सरसां गणाः ॥ ९.४.३७ ॥
போரில் அப்சரஸ்களின் கூட்டங்கள் மகிழ்ச்சியுடன் அவர்களைப் பார்க்கின்றன.
9.4.38
पश्यन्ति नूनं पितरः पूजितान्सुरसंसदि ।
अप्सरोभिः परिवृतान्मोदमानांस्त्रिविष्टपे ॥ ९.४.३८ ॥
தேவர் சபையில் கௌரவிக்கப்பட்ட முன்னோர்கள் அப்சரஸ்களால் சூழப்பட்டு சொர்க்கத்தில் மகிழ்ந்திருப்பதை நிச்சயம் பார்க்கின்றனர்.
9.4.39
पन्थानममरैर्यान्तं शूरैश्चैवानिवर्तिभिः ।
अपि तत्सङ्गतं मार्गं वयमध्यारुहेमहि ॥ ९.४.३९ ॥
அமரர்களும், திரும்பாத வீரர்களும் சென்ற அந்தப் பாதையில் நாமும் ஏறிச் செல்லக்கூடுமாக.
9.4.40
पितामहेन वृद्वेन तथाऽचार्येण धीमता ।
जयद्रथेन कर्णेन तथा दुःशासनेन च ॥ ९.४.४० ॥
முதிய பிதாமகராலும், அறிவுள்ள ஆச்சாரியராலும், ஜயத்ரதனாலும், கர்ணனாலும், துச்சாசனனாலும்.
9.4.41
घटमाना मदर्थेऽस्मिन्हताः शूरा जनाधिपाः ।
शेरते लोहिताक्ताङ्गाः पृथिव्यां शरविक्षताः ॥ ९.४.४१ ॥
எனக்காக இந்தப் போரில் முயன்று கொல்லப்பட்ட வீர மன்னர்கள், இரத்தத்தால் மூடிய உடல்களுடன், அம்புகளால் காயமுற்று பூமியில் கிடக்கின்றனர்.
9.4.42
उत्तमास्त्रविदः शूरा यथोक्तक्रतुयाजिनः ।
त्यक्त्वा प्राणान्यथान्यायमिन्द्रसद्मसु धिष्ठितः ॥ ९.४.४२ ॥
உயர்ந்த அஸ்திரங்களை அறிந்தவர்களும், விதிப்படி யாகங்கள் செய்தவர்களுமான வீரர்கள், முறைப்படி உயிரை விட்டு இந்திரனின் இல்லங்களில் நிலைபெற்றனர்.
9.4.43
तैः स्वयं रचितो मार्गो दुर्गमो हि पुनर्भवेत् ।
सम्पतद्भिर्महावेगैरितो यास्यामि सद्गतिम् ॥ ९.४.४३ ॥
அவர்களே அமைத்த வழி மீண்டும் கடினமாகியிருக்கும்; மிகுந்த வேகத்துடன் விரைந்து சென்றவர்களால். இங்கிருந்து நான் நல்ல கதியை அடைவேன்.
9.4.44
ये मदर्थे हताः शूरास्तेषां कृतमनुस्मरन् ।
ऋणं तत्प्रतियुञ्जानो न राज्ये मन आदधे ॥ ९.४.४४ ॥
என் பொருட்டு கொல்லப்பட்ட அந்த வீரர்கள் செய்த உதவியை நினைத்து, அந்தக் கடனைத் திருப்பிச் செலுத்துபவனாக, நான் அரசில் மனம் வைக்கவில்லை.
9.4.45
पातयित्वा वयस्यांश्च भ्रातृनथ पितामहान् ।
जीवितं यदि रक्षेयं लोको मां गर्हयेद्व्रुवम् ॥ ९.४.४५ ॥
நண்பர்களையும் சகோதரர்களையும் பாட்டன்மார்களையும் வீழ்த்திவிட்டு, நான் என் உயிரைக் காத்துக்கொண்டிருந்தால், உலகம் நிச்சயமாக என்னை நிந்திக்கும்.
9.4.46
कीदृशं च भवेद्राज्यं मम हीनस्य बन्धुभिः ।
सखिभिश्च विशेषेण प्रणिपत्य च पाण्डवम् ॥ ९.४.४६ ॥
உறவினர்களும் நண்பர்களும் இல்லாத எனக்கு அரசு எத்தகையதாக இருக்கும், குறிப்பாக பாண்டவனை வணங்கிய பின்?
9.4.47
सोऽहमेतादृशं कृत्वा जगतोऽस्य पराभवम् ।
सुयुद्धेन हतः स्वर्गं प्राप्सामि न तदन्यथा ॥ ९.४.४७ ॥
நான் இவ்வாறு செய்து, இவ்வுலகின் அவமானத்தை ஏற்று, நல்ல போரில் கொல்லப்பட்டு சொர்க்கத்தை அடைவேன்; வேறு வழியில் அல்ல.
9.4.48
एं दुर्योधनेनोक्ते सर्वे सम्पूज्य तद्वचः ।
साधुसाध्विति राजानं क्षत्रियाः सम्बभाषिरे ॥ ९.४.४८ ॥
துரியோதனன் இவ்வாறு சொன்னதும், எல்லா க்ஷத்திரியர்களும் அவன் சொல்லை மதித்து, 'சாது! சாது!' என்று சொல்லி அரசனுடன் பேசினர்.
9.4.49
पराजयमशोचन्तः कृतचित्ताश्च विक्रमे ।
सर्वे सुनिश्चिता योद्धुमुदग्रमनसोऽभवन् ॥ ९.४.४९ ॥
தோல்வியைக் குறித்துத் துயருறாமல், வீரத்தில் உறுதிகொண்டு, அனைவரும் போரிடுவதில் உறுதியும் உயர்ந்த உள்ளமும் கொண்டவர்களானார்கள்.
9.4.50
ततो वाहान्समाश्वास्य सर्वे युद्धाभिनन्दिनः ।
ऊने द्वियोजने गत्वा प्रत्यतिष्ठन्त कौरवाः ॥ ९.४.५० ॥
பின்னர் போரை விரும்பிய கௌரவர்கள் அனைவரும் குதிரைகளைத் தேற்றி, இரண்டு யோசனைக்குக் குறைவான தூரம் சென்று நின்றனர்.
9.4.51
आकाशे विद्रुमे पुण्ये प्रस्थे हिमवतः शुभे ।
अरुणां सरस्वतीं प्राप्य पपुः सस्नुश्च तेजलम् ॥ ९.४.५१ ॥
இமயமலைச் சரிவில், பவளம் போன்ற நிறமுள்ள, புனிதமும் மங்கலமும் கொண்ட வெட்டவெளியில் அருணா என்ற சரஸ்வதியை அடைந்து அவர்கள் நீர் அருந்தி நீராடினர்.
9.4.52
तव पुत्रकृतोत्साहाः पर्यवर्तन्त ते ततः ।
पर्यवस्थाप्य चात्मानमन्योन्येन पुनस्तदा।
सर्वे राजन्न्यवर्तन्त क्षत्रियाः कालचोदिताः ॥ ९.४.५२ ॥
உமது மகனால் ஊக்கம் பெற்ற அவர்கள் பின்னர் திரும்பினர். பின்பு ஒருவரையொருவர் தேற்றிக்கொண்டு, அரசே, காலத்தால் தூண்டப்பட்ட அனைத்து க்ஷத்திரியர்களும் திரும்பி வந்தனர்.