Mahābhārata · Adhyāya 9.41
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.41.1
आर्ष्टिषेणस्तथा ब्रह्मन्विपुलं तप्तवांस्तपः ।
सिन्धुद्वीपः कथं चापि ब्राह्मण्यं लब्धवांस्तदा ॥ ९.४१.१ ॥
O Brahmane, auch Ārṣṭiṣeṇa übte vielfältige Askese. Und wie erlangte damals Sindhudvīpa das Brahmanentum?
9.41.2
देवापिश्च कथं ब्रह्मन्विश्वामित्रश्च सत्तम ।
तन्ममाचक्ष्व भगवन्परं कौतूहलं हि मे ॥ ९.४१.२ ॥
O Brahmane, wie wurden Devāpi und Viśvāmitra (Brahmanen)? O Bester der Tugendhaften, verehrter Herr, sag es mir; ich bin sehr neugierig.
9.41.3
पुरा कृतयुगे राजन्नार्ष्टिषेणो द्विजोत्तमः ।
वसन्गुरुकुले नित्यं नित्यमध्ययने रतः ॥ ९.४१.३ ॥
Vor langer Zeit, o König, im Kṛta-Zeitalter, lebte Ārṣṭiṣeṇa, der Beste der Zweimalgeborenen, im Haus eines Lehrers und widmete sich stets dem Studium.
9.41.4
तस्य राजन्गुरुकुले वसतो नित्यमेव च ।
समाप्तिं नागमद्विद्या नापि वेदा विशाम्पते ॥ ९.४१.४ ॥
Obwohl er ständig im Haus des Lehrers wohnte, o König, wurde seine Lehre nie vollendet, und die Veden kamen nicht vollständig zu ihm, o Herr des Volkes.
9.41.5
स निर्विण्णस्ततो राजंस्तपस्तेपे महातपाः ।
ततो वै तपसा तेन प्राप्य वेदाननुत्तमान् ॥ ९.४१.५ ॥
Da übte er, entmutigt, o König, große Askese; und durch diese Askese erlangte er die unübertroffenen Veden.
9.41.6
स विद्वान्वेदयुक्तश्च सिद्धश्चाप्यृषिसत्तमः ।
तत्र तीर्थे वरान्प्रादात्त्रीनेव सुमहातपाः ॥ ९.४१.६ ॥
Er, gelehrt und mit den Veden ausgestattet, vollendet und der Beste der Weisen, gewährte dort an jener heiligen Furt drei Gnaden, er von sehr großer Askese.
9.41.7
अस्मिंस्तीर्थे महानद्या अद्यप्रभृति मानवः ।
आप्लुतो वाजिमेधस्य फलं प्राप्स्यति पुष्कलम् ॥ ९.४१.७ ॥
Wer von diesem Tag an sich in dieser heiligen Furt des großen Flusses badet, wird die volle Frucht des Pferdeopfers erlangen.
9.41.8
अद्यप्रभृति नैवात्र भयं व्यालाद्भविष्यति ।
अपि चाल्पेन कालेन फलं प्राप्स्यति पुष्कलम् ॥ ९.४१.८ ॥
Von diesem Tag an wird es hier keine Furcht vor wilden Tieren mehr geben, und in kurzer Zeit wird er die volle Frucht erlangen.
9.41.9
एवमुक्त्वा महातेजा जगाम त्रिदिवं मुनिः ।
एवं सिद्वः स भगवानार्ष्टिषेणः प्रतापवान् ॥ ९.४१.९ ॥
So sprechend ging der Weise von großem Glanz zum Himmel; so ging auch der vollendete, erhabene und mächtige Ārṣṭiṣeṇa.
9.41.10
तस्मिन्नेव तदा तीर्थे सिन्धुद्वीपः प्रतापवान् ।
देवापिश्च महाराज ब्राह्मण्यं प्रापतुर्महत् ॥ ९.४१.१० ॥
Eben zu jener Zeit erlangten an derselben Furt der mächtige Sindhudvīpa und, o großer König, Devāpi die große Brahmanenwürde.
9.41.11
तथाच कौशिकस्तात तपोनित्यो जितेन्द्रियः ।
तपसा वै सुतप्तेन ब्राह्मणत्वमवाप्तवान् ॥ ९.४१.११ ॥
Ebenso, mein Lieber, erlangte Kauśika, stets der Askese hingegeben und seiner Sinne Herr, durch wohlvollbrachte Askese die Brahmanenwürde.
9.41.12
गाधिर्नाम महानासीत्क्षत्रियः प्रथितो भुवि ।
तस्य पुत्रोऽभवद्राजन्विश्वामित्रः प्रतापवान् ॥ ९.४१.१२ ॥
Es gab einen großen Kṣatriya namens Gādhi, berühmt auf Erden. O König, sein Sohn wurde der mächtige Viśvāmitra.
9.41.13
स राजा कौशिकस्तात महायोग्यभवत्किल ।
स पुत्रमभिषिच्याथ विश्वामित्रं महातपाः ॥ ९.४१.१३ ॥
Lieber Sohn, jener König Kauśika wurde tatsächlich ein großer Yogin. Dann salbte der große Asket seinen Sohn Viśvāmitra, ...
9.41.14
देहन्यासे मनश्चक्रे तमूचुः प्रणताः प्रजाः ।
न गन्तव्यं महाप्राज्ञ त्राहि चास्मान्महाभयात् ॥ ९.४१.१४ ॥
Als er beschloss, seinen Körper zu verlassen, sprachen die gebeugten Untertanen zu ihm: O Großweiser, du darfst nicht gehen; beschütze uns vor der großen Furcht!
9.41.15
एवमुक्तः प्रत्युवाच ततो गाधिः प्रजास्ततः ।
विश्वस्य जगतो गोप्ता भविष्यति सुतो मम ॥ ९.४१.१५ ॥
So angesprochen antwortete Gādhi den Untertanen: Mein Sohn wird der Beschützer der ganzen Welt sein.
9.41.16
इत्युक्त्वा तु ततो गाधिर्विश्वामित्रं निवेश्य च ।
जगाम त्रिदिवं राजन्विश्वामित्रोऽभवन्नृपः ॥ ९.४१.१६ ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, setzte Gādhi Viśvāmitra ein und ging, o König, in den Himmel; Viśvāmitra wurde König.
9.41.17
न स शक्नोति पृथिवीं यत्नवानपि रक्षितुम् ।
ततः शुश्राव राजा स राक्षसेभ्यो महाभयम् ॥ ९.४१.१७ ॥
Obwohl er sich mühte, konnte er die Erde nicht beschützen. Da hörte jener König von der großen Furcht vor den Rākṣasas.
9.41.18
निर्ययौ नगराच्चापि चतुरङ्गबलान्वितः ।
स गत्वा दूरमध्वानं वसिष्ठाश्रममभ्ययात् ॥ ९.४१.१८ ॥
Er zog aus der Stadt hinaus, begleitet von seinem vierfachen Heer; nachdem er einen weiten Weg zurückgelegt hatte, näherte er sich der Einsiedelei Vasiṣṭhas.
9.41.19
तस्य ते सैनिका राजंश्चक्रुस्तत्रानयान्बहून् ।
ततस्तु भगवान्विप्रो वसिष्ठो श्रममभ्ययात्।
ददृशेऽथ ततः सर्वं भज्यमानं महाव्रनम् ॥ ९.४१.१९ ॥
O König, ihre Krieger richteten dort viele Verwüstungen an. Da kam der ehrwürdige Brahmane Vasiṣṭha zur Einsiedelei und sah den ganzen großen Wald zerstört werden.
9.41.20
तस्य क्रुद्धो महाराज वसिष्ठो मुनिसत्तमः ।
सृजस्व शबरान्घोरानिति स्वां गामुवाच ह ॥ ९.४१.२० ॥
O großer König, Vasiṣṭha, der beste der Weisen, wurde zornig auf sie und sprach zu seiner eigenen Kuh: „Erschaffe furchtbare Śabaras.“
9.41.21
तथोक्ता साऽसृजद्धेनुः पुरुषान्घोरदर्शनान् ।
ते तु तद्बलमासाद्य बभञ्जुः सर्वतोदिशम् ॥ ९.४१.२१ ॥
So angesprochen erschuf sie Männer von furchterregendem Aussehen. Sie griffen jenes Heer an und zersprengten es nach allen Richtungen.
9.41.22
तच्छ्रुत्वा विद्रुतं सैन्यं विश्वामित्रस्तु गाधिजः ।
तपः परं मन्यमानस्तपस्येव मनो दधे ॥ ९.४१.२२ ॥
Als er hörte, dass das Heer geflohen und zerstreut war, hielt Viśvāmitra, der Sohn Gādhis, die Askese für das Höchste und richtete seinen Geist allein auf die Askese.
9.41.23
सोऽस्मिंस्तीर्थवरे राजन्सरस्वत्याः समाहितः ।
नियमैश्चोपवासैश्च कर्शयन्देहमात्मनः ॥ ९.४१.२३ ॥
O König, er, gesammelt an dieser vortrefflichen heiligen Furt der Sarasvatī, zehrte seinen eigenen Leib aus durch Gelübde und Fasten.
9.41.24
जलाहारो वायुभक्षः पर्णाहारश्च सोऽभवत् ।
तथा स्थण्डिलशायी च ये चान्ये नियमाःपृथक् ॥ ९.४१.२४ ॥
Er lebte nur von Wasser, nur von Luft und nur von Blättern. Er schlief auf dem bloßen Boden und hielt außerdem noch andere Gelübde, jedes für sich.
9.41.25
असकृत्तस्य देवास्तु व्रतविघ्नं प्रचक्रिरे ।
न चास्य नियमाद्बुद्धिरपयाति महात्मनः ॥ ९.४१.२५ ॥
Immer wieder stellten die Götter seinem Gelübde Hindernisse entgegen, doch der Sinn des Großgesinnten wich nicht von seiner Observanz ab.
9.41.26
ततः परेण यत्नेन तप्त्वा बहुविधं तपः ।
तेजसा भास्कराकारो गाधिजः समपद्यत ॥ ९.४१.२६ ॥
Dann, mit höchster Anstrengung, nachdem er vielerlei Askese geübt hatte, wurde der Sohn Gādhis strahlend wie die Sonne.
9.41.27
तपसा तु तथायुक्तं विश्वामित्रं पितामहः ।
अमन्यत महातेजा वरदोऽदर्शयत्तदा ॥ ९.४१.२७ ॥
Viśvāmitra, so durch Askese ausgestattet, wurde vom Großvater von großem Glanz, dem Spender der Gaben, angesehen, der sich dann zeigte.
9.41.28
स तु वव्रे वरं राजन्स्यामहं ब्राह्मणस्त्विति ।
तथेति चाब्रवीद्ब्रह्मा सर्वलोकपितामहः ॥ ९.४१.२८ ॥
Er erbat eine Gabe, o König: »Möge ich ein Brahmane werden.« Und Brahmā, der Großvater aller Welten, sprach: »So sei es.«
9.41.29
स लब्ध्वा तपसोग्रेण ब्राह्मणत्वं महायशाः ।
विचचार महीं कृत्स्नां कृतकामः सुरोपमः ॥ ९.४१.२९ ॥
Nachdem er durch harte Askese das Brahmanentum erlangt hatte, wanderte jener Hochberühmte, seine Wünsche erfüllt und gottgleich, über die ganze Erde.
9.41.30
तस्मिंस्तीर्थवरे रामः प्रदाय विविधं वसु ।
पयस्विनीस्तथा धेनूर्यानानि शयनानि च ॥ ९.४१.३० ॥
An jener besten aller heiligen Furten verschenkte Rāma vielerlei Reichtum, Milchkühe, Fahrzeuge und Lager.
9.41.31
अथ वस्त्राण्यलङ्कारं भक्ष्यं पेयं च शोभनम् ।
अददन्मुदितो राजन्पूजयित्वा द्विजोत्तमान् ॥ ९.४१.३१ ॥
Dann, o König, erfreut, ehrte Rāma die besten der Zweimalgeborenen und gab ihnen prächtige Gewänder, Schmuck, Speise und Trank.
9.41.32
ययौ राजंस्ततो रामो बकस्याश्रममन्तिकात् ।
यत्र तेपे तपस्तीव्रं दाल्भ्यो बक इति श्रुतिः ॥ ९.४१.३२ ॥
Dann, o König, zog Rāma von der Nähe der Einsiedelei des Baka fort, wo, wie man hört, Dālbhya, bekannt als Baka, strenge Askese übte.