Mahābhārata · Adhyāya 9.42
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.42.1
ब्रह्मयोनिभिराकीर्णं जगाम यद्वुनन्दनः ।
यत्र दाल्भ्यो बको राजन्पश्वर्थ सुमहातपाः।
जुहाव धृतराष्ट्रस्य राष्ट्रं कोपसमन्वितः ॥ ९.४२.१ ॥
Kṛṣṇa, die Freude der Vṛṣṇi, ging an jenen Ort, der von Brahmanen vedischer Abstammung erfüllt war, o König, wo Baka, der Sohn Dālbhyas, von großer Askese, voll Zorn das Reich Dhṛtarāṣṭras anrief, um des Viehs willen.
9.42.2
तपसा घोररूपेण कर्शयन्देहमात्मनः ।
क्रोधेन महताऽऽविष्टो धर्मात्मा वै प्रतापवान् ॥ ९.४२.२ ॥
Seinen eigenen Körper mit einer Askese schrecklicher Gestalt auszehrend, von großem Zorn ergriffen, er, rechtschaffen von Natur und wahrlich mächtig.
9.42.3
पुरा हि नैमिशीयानां सत्रे द्वादशवार्षिके ।
वृत्ते विश्वजितोऽन्ते वै पाञ्चालानृषयोऽगमन् ॥ ९.४२.३ ॥
Einst, am Ende des Viśvajit-Ritus der zwölfjährigen Opfersitzung der Weisen von Naimiṣa, gingen die Weisen tatsächlich zu den Pāñcāla.
9.42.4
तत्रेश्वरमयाचन्त दक्षिणार्थं मनस्विनः ।
तत्र ते लेभिरे राजन्पाञ्चालेभ्यो महर्षयः।
बलान्वितान्वत्सतरान्निर्व्याधीन्सप्तविंशतिम् ॥ ९.४२.४ ॥
Dort baten jene hochgesinnten Weisen den Landesherrn um eine Opfergabe; dort, o König, erhielten die großen Weisen von den Pāñcāla siebenundzwanzig kräftige, gesunde junge Rinder.
9.42.5
तानब्रवीद्बलो दाल्भ्यो विभजध्वं पशूनिति ।
पशूनेतानहं त्यक्त्वा भिक्षिष्ये राजसत्तमम् ॥ ९.४२.५ ॥
Bala, der Sohn Dālbhyas, sprach zu ihnen: »Teilt diese Tiere unter euch auf. Diese Tiere zurücklassend, werde ich beim besten der Könige betteln.«
9.42.6
एवमुक्त्वा वको राजन्नृषीन्सर्वांन्प्रतापवान् ।
जगाम धृतराष्ट्रस्य भवनं ब्राह्मणोत्तमः ॥ ९.४२.६ ॥
So gesprochen, o König, verließ der mächtige Baka, der vorzüglichste der Brahmanen, alle Weisen und ging zur Wohnung Dhṛtarāṣṭras.
9.42.7
अयाचत पशून्दाल्भ्यः स चैनं रुषितोऽब्रवीत् ॥ ९.४२.७ ॥
Dālbhya verlangte die Rinder, und im Zorn sprach er zu ihm:
9.42.8
यदृच्छया मृता दृष्ट्वा गास्तदा नृपसत्तमः ।
एतान्पशून्नय क्षिप्रं ब्रह्मबन्धो यदीच्छसि ॥ ९.४२.८ ॥
Der beste der Könige sah die zufällig gestorbenen Kühe und sprach: "Elender Brahmane, wenn du willst, nimm schnell diese Tiere mit."
9.42.9
ऋषिस्त्वथ बकः क्रुद्धश्चिन्तयामास धर्मवित् ।
अहो वत नृशंसं वै वाक्यमुक्तोऽस्मि संसदि ॥ ९.४२.९ ॥
Da dachte der Weise Baka, der Kenner des Dharma, zornig nach: "Ach! Welch grausames Wort wurde mir in der Versammlung gesagt!"
9.42.10
चिन्तयित्वा मुहूर्तेन रोषाविष्टो द्विजोत्तमः ।
मतिं चक्रे विनाशाय धृतराष्ट्रस्य भूपतेः ॥ ९.४२.१० ॥
Nach kurzem Nachdenken fasste jener Beste der Brahmanen, von Zorn ergriffen, den Entschluss zum Untergang des Königs Dhṛtarāṣṭra.
9.42.11
स तूत्कृत्य मृतानां वै मांसानि मुनिसत्तमः ।
जुहाव धृतराष्ट्रस्य राष्ट्रं नरपतेः पुरा ॥ ९.४२.११ ॥
Jener Beste der Weisen schnitt das Fleisch der toten Tiere und opferte es dem Feuer für das Reich des Königs Dhṛtarāṣṭra.
9.42.12
अवाकर्णे सरस्वत्यास्तीर्थे प्रज्वाल्य पावकम् ।
… दाल्भ्यो महाराज नियमं परमं स्थितः ॥ ९.४२.१२ ॥
Am heiligen Furt der Sarasvatī bei Avākarṇa das Feuer entzündet, … verharrte Dālbhya, o großer König, im höchsten Gelübde.
9.42.13
स तैरेव जुहावाग्नौ राष्ट्रं मांसैर्महातपः ॥ ९.४२.१३ ॥
Mit eben diesen opferte der große Asket das Reich im Feuer als Fleischopfer.
9.42.14
तस्मिंस्तु विधिवत्सत्रे सम्प्रवृत्ते सुदारुणे ।
अक्षीयत ततो राष्ट्रं धृतराष्ट्रस्य पार्थिव ॥ ९.४२.१४ ॥
Als jenes nach Vorschrift begonnene, überaus furchtbare Opfer seinen Anfang nahm, begann das Reich Dhṛtarāṣṭras zu schwinden, o König.
9.42.15
छि…मानं … परशुना विभो ।
… व्यवकीर्थमचेतनम् ॥ ९.४२.१५ ॥
…mānam … mit einer Axt, o Mächtiger. … verstreut, leblos.
9.42.16
दृष्ट्वा तथाऽवकीर्णं तु राष्ट्रं च मनुजाधिपः ।
बभूव दुर्मना राजा चिन्तयामास च प्रभुः ॥ ९.४२.१६ ॥
Als der Herrscher der Menschen das Reich so zerstreut sah, wurde er verstimmt im Gemüt und der König begann nachzudenken.
9.42.17
…रद्यत्रं ब्राह्मणैः सहितः पुरा ।
…गच्छत्तु क्षीयते राष्ट्रमेव च ॥ ९.४२.१७ ॥
…radyatram mit den Brahmanen, vormals … während es voranschreitet, schwindet das Reich.
9.42.18
यदा स पार्थिवः खिन्नस्ते च विप्रास्तदाऽनघ ॥ ९.४२.१८ ॥
Als jener König betrübt war und auch jene Brahmanen, da, o Makelloser.
9.42.19
यदा चापि न शक्नोति राष्ट्रं मोक्षयितुं नृपः ।
अथ विप्रादिकांस्तत्र पप्रच्छ जनमेजय ॥ ९.४२.१९ ॥
Als der König das Reich nicht zu befreien vermochte, befragte er dort die Brahmanen und andere, o Janamejaya.
9.42.20
ततो विप्रादिकाः प्राहुः पशुविप्रकृतस्त्वया ।
मांसैरभिजुहोतीदं तव राष्ट्रं मुनिर्बकः ॥ ९.४२.२० ॥
Da sprachen die Brahmanen und andere: Du hast Vieh und Brahmanen Unrecht getan; der Weise Baka opfert dein Reich mit Fleisch ins Feuer.
9.42.21
तेन ते हूयमानस्य राष्ट्रस्यास्य क्षयो महान् ।
तस्यैतत्तपसः कर्म येन तेऽद्य लयो महान् ॥ ९.४२.२१ ॥
Durch ihn, dem dieses Reich geopfert wird, geschieht großer Untergang; dies ist die Tat seiner Askese, durch die heute dein großer Niedergang kommt.
9.42.22
यदीच्छसि महाबाहो शान्तिं राष्ट्रस्य भूमिप ।
अपां कुञ्जे सरस्वत्यास्तं प्रसादय पार्थिव ॥ ९.४२.२२ ॥
Wenn du Frieden für das Reich wünschst, o Mächtigarmiger, Herr der Erde, so besänftige ihn im Wasserhain der Sarasvatī, o König.
9.42.23
सरस्वतीं ततो गत्वा स राजा बकमब्रवीत् ।
निपत्य शिरसा भूमौ प्राञ्जलिर्भरतर्षभ ॥ ९.४२.२३ ॥
Dann ging jener König zur Sarasvatī und sprach zu Baka, mit dem Haupt zur Erde gesenkt, die Handflächen gefaltet, o Stier der Bharatas.
9.42.24
प्रसादये त्वां भगवन्नपराधं क्षमस्व मे ।
मम दीनस्य लुब्धस्य मौर्ख्येण हतचेतसः।
त्वं गतिस्त्वं च मे नाथः प्रसादं कर्तुमर्हसि ॥ ९.४२.२४ ॥
O Gesegneter, ich besänftige dich; verzeih mein Vergehen. Ich bin elend und gierig, mein Geist durch Torheit zerstört. Du bist meine Zuflucht, du bist mein Herr; du solltest Gnade erweisen.
9.42.25
तं तथा विलपन्तं तु शोकोपहतचेतसम् ।
दृष्ट्वा तस्य कृपा जज्ञे राष्ट्रं तस्य व्यमोचयत् ॥ ९.४२.२५ ॥
Als er ihn so klagen sah, sein Sinn von Kummer niedergeschlagen, erwachte Mitleid in ihm, und er befreite sein Reich.
9.42.26
ऋषिः प्रसन्नस्तस्याभूत्संरम्भं च विहाय सः ।
मोक्षार्थं तस्य राज्यस्य जुहाव पुनराहुतिम् ॥ ९.४२.२६ ॥
Der Weise wurde ihm gegenüber gnädig; er legte seinen Zorn ab und brachte für die Befreiung seines Reiches erneut eine Opfergabe dar.
9.42.27
मोक्षयित्वा ततो र्ष्ट्रं प्रतिगृह्य पशून्बहून् ।
हृष्टात्मा नैमिशारण्यं जगाम पुनरेव सः ॥ ९.४२.२७ ॥
Nachdem er das Reich befreit und viele Rinder zurückerhalten hatte, zog er froh gestimmt wieder in den Naimiṣa-Wald.
9.42.28
धृतराष्ट्रोऽपि धर्मात्मा स्वस्थचेता महामनाः ।
स्वमेव नगरं राजन्प्रतिपेदे महर्द्धिमत् ॥ ९.४२.२८ ॥
Auch Dhṛtarāṣṭra, rechtschaffen, gelassenen Sinnes und großmütigen Herzens, o König, kehrte in seine eigene Stadt zurück, die von großem Wohlstand erfüllt war.
9.42.29
तत्र तीर्थे महाराज बृहस्पतिरुदारधीः ।
असुराणामभावाय भवाय च दिवौकसाम् ॥ ९.४२.२९ ॥
Dort, an jener heiligen Furt, o großer König, vollzog Bṛhaspati von edlem Sinn (das Opfer) zum Untergang der Asuras und zum Wohl der Himmelsbewohner.
9.42.30
मांसैरभिजुहावेष्टिमक्षीयन्त ततोऽसुराः ।
दैवतैरपि सम्भग्ना जितकाशिभिराहवे ॥ ९.४२.३० ॥
Mit Fleisch brachte er das Iṣṭi-Opfer dar; da schwanden die Asuras, und selbst von den siegreichen Göttern wurden sie im Kampf zerschlagen.
9.42.31
तत्रापि विधिवद्दत्त्वा ब्राह्मणेभ्यो महायशाः ।
वाजिनः कुञ्जरांश्चैव रथांश्चश्वतरीयुतान् ॥ ९.४२.३१ ॥
Auch dort gab der Hochberühmte den Brahmanen gemäß dem Ritus Pferde, Elefanten und Wagen, bespannt mit Maultieren.
9.42.32
रत्नानि च महार्हाणि धनं धान्यं च पुष्कलम् ।
ययौ तीर्थं महाबाहुर्यायातं पृथिवीपते ॥ ९.४२.३२ ॥
Nachdem er Juwelen, kostbare Schätze und reichlich Getreide gegeben hatte, ging der Starkarmige zur heiligen Furt Yayātis, o Herr der Erde.
9.42.33
तत्र यज्ञे ययातेश्च महाराज सरस्वती ।
सर्पिः पयश्च सुस्राव नाहुषस्य महात्मनः ॥ ९.४२.३३ ॥
Dort, beim Opfer Yayātis, o großer König, ließ die Sarasvatī geklärte Butter und Milch für den großherzigen Sohn Nahuṣas fließen.
9.42.34
तत्रेष्ट्वा पुरुषव्याघ्रो ययातिः पृथिवीपतिः ।
आक्रामदूर्ध्वं पुदितो लेभे लोकांश्च पुष्कलान् ॥ ९.४२.३४ ॥
Dort, nachdem er geopfert hatte, stieg Yayāti, Tiger unter den Menschen und Herr der Erde, freudig empor und erlangte reiche Welten.
9.42.35
पुनस्तत्र च राज्ञस्तु ययातेर्यजतः प्रभोः ।
औदार्यं परमं कृत्वा भक्तिं चात्मनि शाश्वतीम्।
ददौ कामान्ब्राह्मणेभ्यो वान्यान्यो मनसेच्छति ॥ ९.४२.३५ ॥
Dort wieder, als der König Yayāti opferte, zeigte er höchste Freigebigkeit und ewige Hingabe in sich und gab den Brahmanen und jedem anderen, der es im Herzen begehrte, die ersehnten Gaben.
9.42.36
यो यत्र स्थित एवेह आहूतो यज्ञसंस्तरे ।
तस्यतस्य सरिच्छ्रेष्ठा गृहादि शयनादिकम्।
षड्रसं भोजनं चैव दानं नानाविधं तथा ॥ ९.४२.३६ ॥
Wer dort am Opferplatz stand und eingeladen war, empfing, wie die beste aller Flüsse Sarasvatī, Häuser und dergleichen, Lager und dergleichen, eine Mahlzeit mit sechs Geschmacksrichtungen und Gaben vielerlei Art.
9.42.37
ते मन्यमाना राज्ञस्तु सम्प्रदानमनुत्तमम् ।
राजानं तुष्टुवुः प्रीता दत्त्वा चैवाशिषः शुभाः ॥ ९.४२.३७ ॥
In dem Glauben, die Gabe des Königs sei die höchste, lobten sie ihn erfreut und sprachen glückbringende Segenswünsche aus.
9.42.38
तत्र देवाः सगन्धर्वाः प्रीता यज्ञस्य सम्पदा ।
विस्मिता मानुषाश्चासन्दृष्ट्वा तां यज्ञसम्पदम् ॥ ९.४२.३८ ॥
Dort wurden die Götter und Gandharvas durch die Pracht des Opfers erfreut, und die Menschen staunten, als sie diese Opferpracht sahen.
9.42.39
ततस्तालकेतुर्महाधर्मकेतु… ।
र्महात्मा कृतात्मा महादाननित्यः।
वसिष्ठापवाहं महाभीमवेगं ।
धृतात्मा जितात्मा समभ्याजगाम ॥ ९.४२.३९ ॥
Dann kam Tālaketu, das große Banner des Dharma … der großherzige, selbstbeherrschte, stets große Gaben spendende, zum Fluss Vasiṣṭhas mit seiner gewaltigen, furchtbaren Strömung; er war standhaft im Geist und selbstbezwungen.