மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 9.42
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.42.1
ब्रह्मयोनिभिराकीर्णं जगाम यद्वुनन्दनः ।
यत्र दाल्भ्यो बको राजन्पश्वर्थ सुमहातपाः।
जुहाव धृतराष्ट्रस्य राष्ट्रं कोपसमन्वितः ॥ ९.४२.१ ॥
பிரம்ம யோனிகளால் நிறைந்த அந்த இடத்திற்கு விருஷ்ணிகளின் மகிழ்ச்சியான கிருஷ்ணன் சென்றான். அரசே, அங்கு தால்ப்யனான பகன், கால்நடைகளுக்காக, மிகுந்த தவம் செய்தவன், கோபத்துடன் திருதராஷ்டிரனின் நாட்டை அழைத்தான்.
9.42.2
तपसा घोररूपेण कर्शयन्देहमात्मनः ।
क्रोधेन महताऽऽविष्टो धर्मात्मा वै प्रतापवान् ॥ ९.४२.२ ॥
கொடிய வடிவமுள்ள தவத்தால் தன் உடலை உலர்த்திக் கொண்டவன், பெரும் கோபத்தால் பற்றப்பட்டவன், தர்மாத்மாவும் பிரதாபமுள்ளவனுமான அவன்.
9.42.3
पुरा हि नैमिशीयानां सत्रे द्वादशवार्षिके ।
वृत्ते विश्वजितोऽन्ते वै पाञ्चालानृषयोऽगमन् ॥ ९.४२.३ ॥
முன்பு நைமிச முனிவர்களின் பன்னிரண்டு ஆண்டு யாகத்தின் விஸ்வஜித் முடிவில், முனிவர்கள் பாஞ்சாலர்களிடம் வந்தனர்.
9.42.4
तत्रेश्वरमयाचन्त दक्षिणार्थं मनस्विनः ।
तत्र ते लेभिरे राजन्पाञ्चालेभ्यो महर्षयः।
बलान्वितान्वत्सतरान्निर्व्याधीन्सप्तविंशतिम् ॥ ९.४२.४ ॥
அங்கே அந்த மனஸ்வியான முனிவர்கள் தட்சிணைக்காக அரசனிடம் கேட்டனர். அரசே, அங்கு அந்த மகரிஷிகள் பாஞ்சாலர்களிடமிருந்து வலிமையான, நோயற்ற இருபத்தேழு இளங்கன்றுகளைப் பெற்றனர்.
9.42.5
तानब्रवीद्बलो दाल्भ्यो विभजध्वं पशूनिति ।
पशूनेतानहं त्यक्त्वा भिक्षिष्ये राजसत्तमम् ॥ ९.४२.५ ॥
தால்ப்யனான பலன் அவர்களிடம் சொன்னான்: "இந்தக் கால்நடைகளைப் பிரித்துக்கொள்ளுங்கள். இவற்றை விட்டுவிட்டு நான் சிறந்த அரசனிடம் பிச்சை கேட்பேன்."
9.42.6
एवमुक्त्वा वको राजन्नृषीन्सर्वांन्प्रतापवान् ।
जगाम धृतराष्ट्रस्य भवनं ब्राह्मणोत्तमः ॥ ९.४२.६ ॥
அரசே, இவ்வாறு கூறி, அந்த பிரதாபமுள்ள பகன், சிறந்த பிராமணன், எல்லா முனிவர்களையும் விட்டுவிட்டு திருதராஷ்டிரனின் மாளிகைக்கு சென்றான்.
9.42.7
अयाचत पशून्दाल्भ्यः स चैनं रुषितोऽब्रवीत् ॥ ९.४२.७ ॥
தால்பியர் கால்நடைகளை யாசித்தார்; கோபமுற்ற அவர் அவரிடம் கூறினார்.
9.42.8
यदृच्छया मृता दृष्ट्वा गास्तदा नृपसत्तमः ।
एतान्पशून्नय क्षिप्रं ब्रह्मबन्धो यदीच्छसि ॥ ९.४२.८ ॥
அரசர்களில் சிறந்தவர் அப்போது தற்செயலாக இறந்த பசுக்களைக் கண்டு கூறினார்: "பிராமண இழிந்தவனே, நீ விரும்பினால் இந்தக் கால்நடைகளை உடனே கொண்டு செல்."
9.42.9
ऋषिस्त्वथ बकः क्रुद्धश्चिन्तयामास धर्मवित् ।
अहो वत नृशंसं वै वाक्यमुक्तोऽस्मि संसदि ॥ ९.४२.९ ॥
அப்போது தர்மம் அறிந்த முனிவர் பகர் கோபமுற்று சிந்தித்தார்: "ஐயோ! சபையில் எனக்கு எத்தனை கொடூரமான சொல் சொல்லப்பட்டது!"
9.42.10
चिन्तयित्वा मुहूर्तेन रोषाविष्टो द्विजोत्तमः ।
मतिं चक्रे विनाशाय धृतराष्ट्रस्य भूपतेः ॥ ९.४२.१० ॥
ஒரு கணம் சிந்தித்த பின், கோபத்தால் நிரம்பிய அந்தச் சிறந்த பிராமணர் மன்னன் திருதராஷ்டிரனின் அழிவுக்குத் தீர்மானித்தார்.
9.42.11
स तूत्कृत्य मृतानां वै मांसानि मुनिसत्तमः ।
जुहाव धृतराष्ट्रस्य राष्ट्रं नरपतेः पुरा ॥ ९.४२.११ ॥
அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவர் இறந்த விலங்குகளின் இறைச்சியை அறுத்தெடுத்து, முன்பு மன்னன் திருதராஷ்டிரனின் நாட்டிற்காக அதை ஹோமத்தில் அர்ப்பணித்தார்.
9.42.12
अवाकर्णे सरस्वत्यास्तीर्थे प्रज्वाल्य पावकम् ।
… दाल्भ्यो महाराज नियमं परमं स्थितः ॥ ९.४२.१२ ॥
அவாகர்ணத்தில் சரஸ்வதியின் தீர்த்தத்தில் அக்கினியை மூட்டி … தால்பியர், மகாராஜனே, உயர்ந்த நியமத்தில் நிலைபெற்றார்.
9.42.13
स तैरेव जुहावाग्नौ राष्ट्रं मांसैर्महातपः ॥ ९.४२.१३ ॥
அவர் அவர்களுடனேயே நெருப்பில் இறைச்சியால் நாட்டை ஆகுதி செய்தார், அந்த மகாதபஸ்வி.
9.42.14
तस्मिंस्तु विधिवत्सत्रे सम्प्रवृत्ते सुदारुणे ।
अक्षीयत ततो राष्ट्रं धृतराष्ट्रस्य पार्थिव ॥ ९.४२.१४ ॥
அந்த முறைப்படி தொடங்கிய மிகக் கொடிய யாகத்தில், அரசே, திருதராஷ்டிரரின் நாடு குன்றத் தொடங்கியது.
9.42.15
छि…मानं … परशुना विभो ।
… व्यवकीर्थमचेतनम् ॥ ९.४२.१५ ॥
சி…மானம் … கோடரியால், ஓ வீரனே. … சிதறிக் கிடந்த, உயிரற்றவை.
9.42.16
दृष्ट्वा तथाऽवकीर्णं तु राष्ट्रं च मनुजाधिपः ।
बभूव दुर्मना राजा चिन्तयामास च प्रभुः ॥ ९.४२.१६ ॥
நாடு அவ்வாறு சிதறிக் கிடப்பதைக் கண்டு, அந்த மனுஜாதிபதியான அரசன் மனம் வருந்தி கவலையுற்றான்.
9.42.17
…रद्यत्रं ब्राह्मणैः सहितः पुरा ।
…गच्छत्तु क्षीयते राष्ट्रमेव च ॥ ९.४२.१७ ॥
…ரத்யத்ரம் பிராமணர்களுடன் முன்பு … சென்றுகொண்டிருக்கும்போதே நாடு குன்றுகிறது.
9.42.18
यदा स पार्थिवः खिन्नस्ते च विप्रास्तदाऽनघ ॥ ९.४२.१८ ॥
அப்போது அந்த அரசன் வருந்தினான், அந்த வேதியர்களும் வருந்தினர், ஓ குற்றமற்றவனே.
9.42.19
यदा चापि न शक्नोति राष्ट्रं मोक्षयितुं नृपः ।
अथ विप्रादिकांस्तत्र पप्रच्छ जनमेजय ॥ ९.४२.१९ ॥
அரசனால் நாட்டை விடுவிக்க இயலாத போது, அங்கே இருந்த அந்தணர் முதலானோரிடம் அவன் கேட்டான், ஜனமேஜயா.
9.42.20
ततो विप्रादिकाः प्राहुः पशुविप्रकृतस्त्वया ।
मांसैरभिजुहोतीदं तव राष्ट्रं मुनिर्बकः ॥ ९.४२.२० ॥
அப்போது அந்தணர் முதலானோர் கூறினர்: நீ பசுக்களுக்கும் அந்தணர்களுக்கும் தீங்கிழைத்தாய்; முனிவன் பகன் உன் இந்த நாட்டை மாமிசத்தால் ஹோமம் செய்கிறான்.
9.42.21
तेन ते हूयमानस्य राष्ट्रस्यास्य क्षयो महान् ।
तस्यैतत्तपसः कर्म येन तेऽद्य लयो महान् ॥ ९.४२.२१ ॥
அவனால் இந்த நாடு ஹோமம் செய்யப்படுவதால் பெரும் அழிவு ஏற்படுகிறது; இது அவனது தவத்தின் செயல், அதனால் இன்று உனக்கு பெரும் நாசம் நேர்ந்துள்ளது.
9.42.22
यदीच्छसि महाबाहो शान्तिं राष्ट्रस्य भूमिप ।
अपां कुञ्जे सरस्वत्यास्तं प्रसादय पार्थिव ॥ ९.४२.२२ ॥
மகாபாகுவே, நிலத்தின் அரசே, நாட்டில் அமைதியை விரும்பினால், சரஸ்வதியின் நீர்ச்சோலையில் அவனைப் பிரசன்னப்படுத்து, ஓ அரசே.
9.42.23
सरस्वतीं ततो गत्वा स राजा बकमब्रवीत् ।
निपत्य शिरसा भूमौ प्राञ्जलिर्भरतर्षभ ॥ ९.४२.२३ ॥
பின்னர் சரஸ்வதியிடம் சென்று அவ்வரசன் பகனிடம் கூறினான்; தலையால் நிலத்தில் விழுந்து, கைகூப்பி, பரதர்களின் காளையே.
9.42.24
प्रसादये त्वां भगवन्नपराधं क्षमस्व मे ।
मम दीनस्य लुब्धस्य मौर्ख्येण हतचेतसः।
त्वं गतिस्त्वं च मे नाथः प्रसादं कर्तुमर्हसि ॥ ९.४२.२४ ॥
பகவானே, உன்னை பிரசன்னப்படுத்துகிறேன்; என் குற்றத்தை மன்னித்தருள்; நான் பலவீனனும் பேராசைக்காரனும், மூடத்தனத்தால் என் மனம் அழிந்துள்ளது. நீயே எனக்கு கதி; நீயே எனக்கு நாதன்; அருள் செய்யத் தகுந்தவன்.
9.42.25
तं तथा विलपन्तं तु शोकोपहतचेतसम् ।
दृष्ट्वा तस्य कृपा जज्ञे राष्ट्रं तस्य व्यमोचयत् ॥ ९.४२.२५ ॥
துயரால் மனம் சிதைந்து அவ்வாறு புலம்பும் அவனைக் கண்டு அவனிடம் கருணை பிறந்தது; அவன் நாட்டை அவன் விடுவித்தான்.
9.42.26
ऋषिः प्रसन्नस्तस्याभूत्संरम्भं च विहाय सः ।
मोक्षार्थं तस्य राज्यस्य जुहाव पुनराहुतिम् ॥ ९.४२.२६ ॥
முனிவர் அவனிடம் மகிழ்ந்தார்; கோபத்தைக் கைவிட்டு, அவனுடைய ராஜ்ஜியத்தின் விடுதலைக்காக மீண்டும் ஆஹுதி அளித்தார்.
9.42.27
मोक्षयित्वा ततो र्ष्ट्रं प्रतिगृह्य पशून्बहून् ।
हृष्टात्मा नैमिशारण्यं जगाम पुनरेव सः ॥ ९.४२.२७ ॥
பின்னர் ராஜ்ஜியத்தை விடுவித்து, பல கால்நடைகளைப் பெற்று, மகிழ்ந்த மனத்துடன் அவர் மீண்டும் நைமிசாரண்யத்திற்குச் சென்றார்.
9.42.28
धृतराष्ट्रोऽपि धर्मात्मा स्वस्थचेता महामनाः ।
स्वमेव नगरं राजन्प्रतिपेदे महर्द्धिमत् ॥ ९.४२.२८ ॥
தர்மாத்மாவும், அமைதியான மனமும், பெருந்தன்மை கொண்ட உள்ளமும் உடைய திருதராஷ்டிரனும், ஓ அரசே, தனது மிகு வளம் நிறைந்த நகரத்தையே அடைந்தான்.
9.42.29
तत्र तीर्थे महाराज बृहस्पतिरुदारधीः ।
असुराणामभावाय भवाय च दिवौकसाम् ॥ ९.४२.२९ ॥
அங்கே அந்தத் தீர்த்தத்தில், ஓ மகாராஜா, உயர்ந்த அறிவுடைய பிருஹஸ்பதி அசுரர்களின் அழிவுக்காகவும் தேவர்களின் நலனுக்காகவும் (செயல்பட்டார்).
9.42.30
मांसैरभिजुहावेष्टिमक्षीयन्त ततोऽसुराः ।
दैवतैरपि सम्भग्ना जितकाशिभिराहवे ॥ ९.४२.३० ॥
இறைச்சியால் அவர் இஷ்டி யாகத்தில் ஆஹுதி அளித்தார்; அதன் பின் அசுரர்கள் குறைந்தனர்; போரில் வெற்றிபெற்ற தேவர்களாலும் அவர்கள் நொறுக்கப்பட்டனர்.
9.42.31
तत्रापि विधिवद्दत्त्वा ब्राह्मणेभ्यो महायशाः ।
वाजिनः कुञ्जरांश्चैव रथांश्चश्वतरीयुतान् ॥ ९.४२.३१ ॥
அங்கும் மகாயசஸ்வி முறைப்படி பிராமணர்களுக்குக் குதிரைகளையும் யானைகளையும் கோவேறு கழுதைகள் பூட்டிய தேர்களையும் தானம் செய்தார்.
9.42.32
रत्नानि च महार्हाणि धनं धान्यं च पुष्कलम् ।
ययौ तीर्थं महाबाहुर्यायातं पृथिवीपते ॥ ९.४२.३२ ॥
விலைமதிப்பற்ற ரத்தினங்கள், செல்வம், ஏராளமான தானியங்கள் ஆகியவற்றைக் கொடுத்த பின், மகாபாகு யயாதியின் தீர்த்தத்திற்குச் சென்றார், பூமிபதியே.
9.42.33
तत्र यज्ञे ययातेश्च महाराज सरस्वती ।
सर्पिः पयश्च सुस्राव नाहुषस्य महात्मनः ॥ ९.४२.३३ ॥
அங்கே யயாதியின் யாகத்தில், மகாராஜனே, சரஸ்வதி மகாத்மா நகுஷனின் மகனுக்காக நெய்யும் பாலும் பெருக்கெடுத்தாள்.
9.42.34
तत्रेष्ट्वा पुरुषव्याघ्रो ययातिः पृथिवीपतिः ।
आक्रामदूर्ध्वं पुदितो लेभे लोकांश्च पुष्कलान् ॥ ९.४२.३४ ॥
அங்கே யாகம் செய்த புருஷவியாக்ரரான பூமிபதி யயாதி, மகிழ்ச்சியுடன் மேலே ஏறி ஏராளமான உலகங்களை அடைந்தார்.
9.42.35
पुनस्तत्र च राज्ञस्तु ययातेर्यजतः प्रभोः ।
औदार्यं परमं कृत्वा भक्तिं चात्मनि शाश्वतीम्।
ददौ कामान्ब्राह्मणेभ्यो वान्यान्यो मनसेच्छति ॥ ९.४२.३५ ॥
மீண்டும் அங்கே யாகம் செய்த அரசன் யயாதி, மிக உயர்ந்த தாராளத்துடனும் உள்ளத்தில் நிலைத்த பக்தியுடனும், பிராமணர்களுக்கும் மனதால் விரும்பும் பிறருக்கும் விருப்பங்களைக் கொடுத்தார்.
9.42.36
यो यत्र स्थित एवेह आहूतो यज्ञसंस्तरे ।
तस्यतस्य सरिच्छ्रेष्ठा गृहादि शयनादिकम्।
षड्रसं भोजनं चैव दानं नानाविधं तथा ॥ ९.४२.३६ ॥
யாகச் சாலையில் இங்கே எவன் எங்கே நின்றாலும், அழைக்கப்பட்ட ஒவ்வொருவருக்கும், நதிகளில் சிறந்த சரஸ்வதி போல, வீடு முதலியவையும் படுக்கை முதலியவையும், ஆறு சுவை உணவும், பல வகை தானங்களும் கிடைத்தன.
9.42.37
ते मन्यमाना राज्ञस्तु सम्प्रदानमनुत्तमम् ।
राजानं तुष्टुवुः प्रीता दत्त्वा चैवाशिषः शुभाः ॥ ९.४२.३७ ॥
அரசனின் அந்த மிக உயர்ந்த கொடையை உணர்ந்து, அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் அரசனைப் புகழ்ந்தனர்; சுபமான ஆசிகளையும் வழங்கினர்.
9.42.38
तत्र देवाः सगन्धर्वाः प्रीता यज्ञस्य सम्पदा ।
विस्मिता मानुषाश्चासन्दृष्ट्वा तां यज्ञसम्पदम् ॥ ९.४२.३८ ॥
அங்கு தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் யாகத்தின் செல்வத்தால் மகிழ்ந்தனர்; அந்த யாகச் செழுமையைக் கண்ட மனிதர்கள் வியப்பில் ஆழ்ந்தனர்.
9.42.39
ततस्तालकेतुर्महाधर्मकेतु… ।
र्महात्मा कृतात्मा महादाननित्यः।
वसिष्ठापवाहं महाभीमवेगं ।
धृतात्मा जितात्मा समभ्याजगाम ॥ ९.४२.३९ ॥
பின்னர் தாலகேது, மகாதர்மகேது … மகாத்மா, கிருதாத்மா, எப்போதும் மகாதானம் செய்பவர், வசிஷ்டரின் மிகவும் பயங்கரமான வேகமுள்ள ஆற்றை நோக்கி வந்தார்; அவர் தைரியமும் சுயக்கட்டுப்பாடும் உடையவர்.