Mahābhārata · Adhyāya 9.45
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.45.1
सरस्वत्याः प्रभावोऽयमुक्तस्ते द्विजसत्तम ।
कुमारस्याभिषेकं तु ब्रह्मन्नाख्यातुमर्हसि ॥ ९.४५.१ ॥
O Bester der Zweimalgeborenen, du hast diese Macht der Sarasvatī erzählt. O Brahmane, du solltest nun die Salbung des Jünglings berichten.
9.45.2
यस्मिन्देशे च काले च यथा च वदतां वर ।
यैश्चाभिषिक्तो भगवान्विधिना येन च प्रभुः ॥ ९.४५.२ ॥
O Bester der Redner, sage an welchem Ort und zu welcher Zeit, wie, von wem und nach welchem Ritus der ehrwürdige Herr geweiht wurde.
9.45.3
स्कन्दो यथा च दैत्यानामकरोत्कदनं महत् ।
तथा मे सर्वमाचक्ष्व परं कौतूहलं हि मे ॥ ९.४५.३ ॥
Erzähle mir alles, wie Skanda das große Gemetzel an den Daitya anrichtete, denn meine Neugier ist sehr groß.
9.45.4
कुरुवंशस्य सदृशं कौतूहलमिदं तव ।
हर्षमुत्पादयत्वेव वचो मे जनमेजय ॥ ९.४५.४ ॥
O Janamejaya, diese deine Neugier ziemt sich für das Geschlecht der Kuru; mögen meine Worte dir Freude bereiten.
9.45.5
हन्त ते कथयिष्यामि शृण्वानस्य नराधिप ।
अभिषेकं कुमारस्य प्रभावं च महात्मनः ॥ ९.४५.५ ॥
Nun gut, o Herr der Menschen, während du zuhörst, will ich dir die Salbung des Jünglings und die Macht des Hochherzigen erzählen.
9.45.6
तेजो माहेश्वरं स्कन्नमग्नौ प्रपतितं पुरा ।
तत्सर्वं भगवानग्निर्नाशकद्धर्तुमक्षयम् ॥ ९.४५.६ ॥
Vor langer Zeit fiel der Glanz Maheśvaras (Śivas) herab ins Feuer; der ehrwürdige Agni vermochte nicht, all diese unvergängliche Energie zu fassen.
9.45.7
तेन सीदति तेजस्वी दीप्तिमान्हव्यवाहनः ।
न चैवं धारयामास ब्रह्मणे उक्तवान्प्रभुः ॥ ९.४५.७ ॥
Durch jene Energie wurde der strahlende, leuchtende Havyavāhana (Agni) geschwächt; da er sie so nicht tragen konnte, sprach der Herr zu Brahmā.
9.45.8
स गङ्गामुपसगम्य नियोगाद्ब्रह्मणः प्रभुः ।
गर्भमाहितवान्दिव्यं भास्करोपमतेजसम् ॥ ९.४५.८ ॥
Auf Brahmās Geheiß trat der Herr zur Gaṅgā und legte in sie jenen göttlichen Embryo, dessen Glanz dem der Sonne gleichkam.
9.45.9
अथ गङ्गापि तं गर्भमसहन्ती विधारणे ।
उत्ससर्ज गिरौ रम्ये हिमवत्यमरार्चिते ॥ ९.४५.९ ॥
Da auch die Gaṅgā den Embryo nicht zu tragen vermochte, ließ sie ihn auf einem lieblichen Berg des Himavat zurück, der von den Göttern verehrt wird.
9.45.10
स तत्र ववृधे लोकानावृत्य ज्वलनात्मजः ।
ददृशुर्ज्वलनाकारं तं गर्भमथ कृत्तिकाः ॥ ९.४५.१० ॥
Dort wuchs der Feuersohn heran und umhüllte die Welten; da sahen die Kṛttikās jenen Embryo in feuriger Gestalt.
9.45.11
शरस्तम्बे महात्मानमनलात्मजमीश्वरम् ।
ममायमिति ताः सर्वाः पुत्रार्थिन्योऽभिचुक्रुशुः ॥ ९.४५.११ ॥
Im Schilfdickicht, als sie jenen großen Geist, den Feuersohn, den Mächtigen, erblickten, riefen alle, die sich einen Sohn wünschten: „Dieser ist mein!“
9.45.12
तासां विदित्वा भावं तं मातॄणां भगवान्प्रभुः ।
प्रस्नुतानां पयः षड्भिर्वदनैरपिबत्तदा ॥ ९.४५.१२ ॥
Als er ihr Gefühl erkannte, trank der gesegnete Herr da mit sechs Mündern die Milch, die aus jenen Müttern strömte.
9.45.13
तं प्रभावं समालक्ष्य तस्य बालस्य कृत्तिकाः ।
परं विस्मयमापन्ना देव्यो दिव्यवपुर्धराः ॥ ९.४५.१३ ॥
Als sie die Macht jenes Kindes sahen, gerieten die Göttinnen Kṛttikā, die göttliche Leiber trugen, in großes Staunen.
9.45.14
यत्रोत्सृष्टश्च गर्भः स गङ्गया निरिमूर्धनि ।
स शैलः काञ्चनः सर्वः सम्बभौ मेरुवत्तदा ॥ ९.४५.१४ ॥
Dort, wo die Gaṅgā jenen Keim auf dem Gipfel des Berges niederlegte, leuchtete der ganze goldene Berg damals wie der Meru.
9.45.15
वर्धता चैव गर्भेण पृथिवी तेन रञ्जिता ।
अतश्च सर्वे संवृत्ता गिरयः काञ्चनात्मकाः ॥ ९.४५.१५ ॥
Und als der Keim wuchs, wurde die Erde davon gefärbt; daher wurden alle Berge golden.
9.45.16
कुमारः सुमहावीर्यः कार्तिकेय इति स्मृतः ।
गाङ्गेयः पूर्वमभवन्महाकायो बलान्वितः ॥ ९.४५.१६ ॥
Jener Jüngling von großer Tapferkeit wurde als Kārttikeya bekannt; zuvor war er Gāṅgeya, von gewaltigem Körper und mit Kraft begabt.
9.45.17
शमेन तपसा चैव वीर्येण च समन्वितः ।
ववृधेऽतीव राजेन्द्र चन्द्रवत्प्रियदर्शनः। ॥ ९.४५.१७ ॥
Begabt mit Ruhe, Askese und Tapferkeit wuchs er gewaltig, o König der Könige, anmutig anzusehen wie der Mond.
9.45.18
स तस्मिन्काञ्चने दिव्ये शरस्तम्बे श्रिया वृतः ।
स्तयमानः सदा शेते गन्धर्वैर्मुनिभिस्तथा ॥ ९.४५.१८ ॥
Er ruht dort im goldenen, göttlichen Schilfdickicht, von Glanz umgeben, stets gepriesen von den Gandharvas und Weisen.
9.45.19
तथैनमन्वनृत्यन्त देवकन्याः सहस्रशः ।
दिव्यवादित्रनृत्यज्ञाः स्तुवन्त्यश्चारुदर्शनाः ॥ ९.४५.१९ ॥
So tanzten Tausende himmlischer Jungfrauen um ihn, kundig in göttlichen Instrumenten und im Tanz, schön anzusehen, und priesen ihn.
9.45.20
अन्वयुश्चाग्नयः सर्वे गङ्गा च सरितां वरा ।
दधार पृथिवी चैनं बिभ्रती रूपमुत्तमम्। ॥ ९.४५.२० ॥
Alle heiligen Feuer folgten ihm, und der Ganges, der beste der Flüsse. Die Erde, eine höchste Gestalt tragend, trug ihn.
9.45.21
जातकर्मादिकास्तस्य क्रियाश्चक्रे बृहस्पतिः ।
वेदश्चैनं चतुर्मूर्तिरपतस्थे कृताञ्जलिः ॥ ९.४५.२१ ॥
Bṛhaspati vollzog seine Geburtsriten und die übrigen; der Veda in vierfacher Gestalt trat mit gefalteten Händen vor ihn.
9.45.22
धनुर्वेदश्चतुष्पादः सास्त्रग्रामः ससङ्ग्रहः ।
तत्रैनं समुपातिष्ठत्साक्षाद्वाणी च केवला ॥ ९.४५.२२ ॥
Dort trat die vierteilige Bogenwissenschaft zu ihm, mit ihrer Schar von Waffen und ihrer Sammlung; und die Rede selbst, persönlich, allein.
9.45.23
स ददर्श महात्मानं देवदेवमुमापतिः ।
शैलपुत्र्या समागम्यभूतसङ्घशतैर्वृतः ॥ ९.४५.२३ ॥
Umāpati, der Gott der Götter, sah jenen Hochherzigen, vereint mit der Bergtochter und umgeben von hunderten Scharen von Wesen.
9.45.24
निकाया भूतसङ्घानां परमाद्भुतदर्शनाः ।
विकृता विकृताकारा विकृताभरणध्वजाः ॥ ९.४५.२४ ॥
Die Scharen der Wesenshaufen, von überaus wunderbarem Anblick, waren verzerrt, von verzerrter Gestalt, mit verzerrtem Schmuck und Bannern.
9.45.25
व्याघ्रसिंहर्क्षवदना बिडालमकराननाः ।
वृषदंशमुखाश्चान्ये गजोष्ट्रवदनास्तथा ॥ ९.४५.२५ ॥
Einige hatten Gesichter von Tigern, Löwen und Bären, andere von Katzen und Krokodilen, wieder andere von Stieren und Bremsen; ebenso hatten manche Gesichter von Elefanten und Kamelen.
9.45.26
उलूकवदनाः केचिद्गृध्रगोमायुदर्शनाः ।
क्रौञ्चपारावतनिभैर्वदनै राङ्कवैरपि ॥ ९.४५.२६ ॥
Einige hatten Eulengesichter, andere sahen aus wie Geier und Schakale; mit Gesichtern gleich Kranichen und Tauben, auch mit Gesichtern der Vögel Ṅkava.
9.45.27
श्वाविच्छल्यकगोधानामजैडकगवां तथा ।
सदृशानि वपूंष्यन्ये तत्रतत्र व्यधारयन् ॥ ९.४५.२७ ॥
Einige trugen Körper gleich Hunden, Eidechsen, Stachelschweinen und Waranen, sowie Körper gleich Ziegen, Widdern und Kühen; andere trugen hier und dort ebensolche Körper.
9.45.28
केचिच्छेलाम्बुदप्रख्याश्चक्रालातगदायुधाः ।
केचिदञ्जनपुञ्जाभाः केचिच्छ्वेताचलप्रभाः ॥ ९.४५.२८ ॥
Einige waren wie Berge und Wolken, bewaffnet mit Wurfscheiben, brennenden Fackeln und Keulen; einige waren schwarz wie Haufen von Kajal, andere leuchteten wie weiße Berge.
9.45.29
सप्तमातृगणाश्चैव समाजग्मुर्विशाम्पते ।
साध्या विश्वेऽथ मरुतो वसवः पितरस्तथा ॥ ९.४५.२९ ॥
O Herr der Menschen, auch die Scharen der sieben Mütter versammelten sich; die Sādhyas, die Viśve, dann die Marut, die Vasu und die Ahnen ebenso.
9.45.30
रुद्रादित्यास्तथा सिद्धा भुजगा दानवाः खगाः ।
ब्रह्मा स्वयम्भूर्भगवान्सपुत्रः सहविष्णुना ॥ ९.४५.३० ॥
Die Rudras und Ādityas ebenso, die Siddhas, Schlangen, Dānavas und Vögel; und der selbstentstandene, erhabene Brahmā mit seinen Söhnen, zusammen mit Viṣṇu.
9.45.31
शक्रस्तथाऽभ्ययाद्द्रष्टुं कुमारममितप्रभम् ।
नारदप्रमुखाश्चापि देवगन्धर्वसत्तमाः ॥ ९.४५.३१ ॥
Auch Śakra kam, den Jüngling von unermesslichem Glanz zu sehen, und die Besten unter den Göttern und Gandharvas, angeführt von Nārada.
9.45.32
देवर्षयश्च सिद्धाश्च बृहस्पतिपुरोगमाः ।
पितरो जगतः श्रेष्ठा देवानामपि देवताः।
तेऽपि तत्र समाजग्मुर्यामा धामाश्च सर्वशः ॥ ९.४५.३२ ॥
Die göttlichen Weisen und die von Bṛhaspati angeführten Siddhas, die vornehmsten Ahnen der Welt und selbst die Gottheiten der Götter versammelten sich dort; die Yāmas und Dhāmas kamen von allen Seiten.
9.45.33
स तु बालोऽपि बलवान्महायोगबलान्वितः ।
अभ्याजगाम देवेशं शूलहस्तं पिनाकिनम् ॥ ९.४५.३३ ॥
Obwohl ein Kind, war er mächtig, mit der Kraft großen Yogas begabt; er trat zu dem Herrn der Götter, Pinākin, der den Dreizack in der Hand hielt.
9.45.34
तमाव्रजन्तमालक्ष्य शिवस्यासीन्मनोगतम् ।
युगपच्छैलपुत्र्याश्च गङ्गायाः पावकस्य च ॥ ९.४५.३४ ॥
Als er sich näherte, entstand ein Gedanke im Geiste Śivas, und zugleich im Geiste der Bergtochter, der Gaṅgā und des Agni.
9.45.35
कं नु पूर्वमयं बालो गौरवादभ्युपैष्यति ।
अपि मामिति सर्वेषां तेषामासीन्मनोगतम् ॥ ९.४५.३५ ॥
»Wem wird dieses Kind aus Ehrfurcht zuerst nahen? Vielleicht mir?« – Dies war der Gedanke in ihrer aller Geist.
9.45.36
तेषामेतमभिप्रायं चतुर्णामुपलक्ष्य सः ।
युगपद्योगमास्थाय ससर्ज विविधास्तनूः ॥ ९.४५.३६ ॥
Da er die Absicht der vier erkannte, nahm er zugleich Zuflucht zum Yoga und schuf vielerlei Gestalten.
9.45.37
ततोऽभवच्चतुर्मूर्तिः क्षणेन भगवान्प्रभुः ।
तस्य शाखो विशाखश्च नैगमेयश्च पृष्ठतः ॥ ९.४५.३७ ॥
Da nahm der gesegnete Herr in einem Augenblick vierfache Gestalt an; hinter ihm standen Śākha, Viśākha und Naigameya.
9.45.38
एवं स कृत्वा ह्यात्मानं चतुर्धा भगवान्प्रभुः ।
यतो रुद्रस्ततः स्कन्दो जगामाद्भुतदर्शनः ॥ ९.४५.३८ ॥
Nachdem er sich so vierfach geteilt hatte, ging der gesegnete, mächtige Herr — aus dem Rudra hervorging — Skanda davon, von wunderbarer Erscheinung.
9.45.39
विशाखस्तु ययौ देवीं ततो गिरिवरात्मजाम् ।
शाखो ययौ स भगवान्दिव्यमूर्तिर्विभावसुम् ॥ ९.४५.३९ ॥
Viśākha ging zur Göttin, der Tochter des besten der Berge; der gesegnete Śākha von göttlicher Gestalt ging zu Vibhāvasu.
9.45.40
नैगमेयोऽगमद्गङ्गां कुमारः पावकप्रभः ॥ ९.४५.४० ॥
Naigameya ging zur Gaṅgā; der Jüngling, strahlend wie Feuer,
9.45.41
सर्वे भासुरदेहास्ते चत्वारः समरूपिणः ।
तान्समभ्ययुरव्यग्रास्तदद्भुतमिवाभवत् ॥ ९.४५.४१ ॥
Alle vier hatten strahlende Körper und gleiche Gestalt; sie näherten sich ihnen ohne Unruhe, und es wurde etwas Wundersames.
9.45.42
हाहाकारो महानासीद्देवदानवरक्षसाम् ।
तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यमद्भुतं रोमहर्षणम् ॥ ९.४५.४२ ॥
Ein großes Wehklagen erhob sich unter Göttern, Dānavas und Rākṣasas; als sie dieses große Wunder sahen, wunderbar und haarsträubend, (staunten alle).
9.45.43
ततो रुद्रश्च देवी च पावकश्च पितामहम् ।
गङ्गया सहिताः सर्वे प्रणिपेतुर्जगत्पतिम् ॥ ९.४५.४३ ॥
Da warfen sich Rudra, die Göttin, Pāvaka und Gaṅgā alle gemeinsam vor Pitāmaha, dem Herrn der Welt, nieder.
9.45.44
प्रणिपत्य ततस्ते तु विधिवद्राजपुङ्गव ।
इदमूचुर्वचो राजन्कार्तिकेयप्रियेप्सया ॥ ९.४५.४४ ॥
Nachdem sie sich ordnungsgemäß niedergeworfen hatten, o bester der Könige, sprachen sie diese Worte, den Wunsch hegend, Kārttikeya zu gefallen.
9.45.45
अस्य बालस्य भगवन्नाधिपत्य यथेप्सितम् ।
अस्मत्प्रियार्थं देवेश सदृशं दातुमर्हसि ॥ ९.४५.४५ ॥
O Ehrwürdiger, Herr der Götter, zu unserer Freude solltest du diesem Knaben die seinem Wunsch entsprechende, angemessene Herrschaft gewähren.
9.45.46
ततः स भगवान्धीमान्सर्वलोकपितामहः ।
मनसा चिन्तयामास किमयं लभतामिति ॥ ९.४५.४६ ॥
Da überlegte jener weise, verehrte Großvater aller Welten in seinem Geist, was dieser erlangen solle.
9.45.47
ऐश्वर्याणि च सर्वाणि देवगन्धर्वरक्षसाम् ।
भूतयक्षविहङ्गानां पन्नगानां च सर्वशः ॥ ९.४५.४७ ॥
Und alle Herrschaften der Götter, Gandharvas und Rākṣasas, der Geister, Yakṣas und Vögel und der Schlangen, zur Gänze.
9.45.48
सर्वमेवादिदेशासौ कौरवेय महात्मनः ।
समर्थं च तमैश्वर्ये महामतिरमन्यत ॥ ९.४५.४८ ॥
O Kaurava, jener Großgesinnte übertrug dem Großseelenhaften alles und hielt ihn für fähig zur Herrschaft.
9.45.49
ततो मुहूर्तं स ध्यात्वा देवानां स्रेयसि स्थितः ।
सैनापत्यं ददौ तस्मै सर्व भूतेषु भारत ॥ ९.४५.४९ ॥
Dann, nachdem er einen Augenblick meditiert hatte, im Wohl der Götter stehend, gab er ihm den Oberbefehl über alle Wesen, o Bhārata.
9.45.50
सर्वदेवनिकायानां ये राजानः परिश्रुताः ।
तान्सर्वान्व्यादिदेशास्मै सर्वभूतपितामहः ॥ ९.४५.५० ॥
Alle berühmten Könige aller Göttergeschlechter, sie alle wies ihm der Urahn aller Wesen zu.
9.45.51
ततः कुमारमादाय देवा ब्रह्मपुरोगमाः ।
अभिषेकार्थमाजग्मुः शैलेन्द्रं सहितास्ततः ॥ ९.४५.५१ ॥
Dann kamen die Götter unter Führung Brahmās, den Jüngling mit sich führend, gemeinsam zur Salbung zum König der Berge.
9.45.52
पुण्यां हैमवतीं देवीं सरिच्छ्रेष्ठां सरस्वतीम् ।
समन्तपञ्चके या वै त्रिषु लोकेषु विश्रुता ॥ ९.४५.५२ ॥
Die heilige Göttin aus dem Himālaya, Sarasvatī, die beste der Flüsse, die in Samantapañcaka ist und in den drei Welten berühmt ist.
9.45.53
तत्र तीरे सरस्वत्याः पुण्ये सर्वगुणान्विते ।
निषेदुर्देवगन्धर्वाः सर्वे सम्पूर्णमानसाः ॥ ९.४५.५३ ॥
Dort, am heiligen Ufer der Sarasvatī, mit allen Tugenden ausgestattet, setzten sich alle Götter und Gandharvas nieder, mit vollendetem Herzen.