Mahābhārata · Adhyāya 9.53
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.53.1
कथं कुमारी भगवंस्तपोयुक्ता ह्यभूत्पुरा ।
किमर्थं च तपस्तेपे को वाऽस्या नियमोऽभवत् ॥ ९.५३.१ ॥
O Ehrwürdiger, wie war jene Jungfrau in früherer Zeit der Askese ergeben? Zu welchem Zweck übte sie die Buße, und welches Gelübde hatte sie?
9.53.2
सुदुष्करमिदं ब्रह्मंस्त्वत्तः श्रुतमनुत्तमम् ।
आख्याहि तत्त्वमखिलं यथा तपसि सा स्थिता ॥ ९.५३.२ ॥
O Brahmane, von dir habe ich diese äußerst schwierige und höchste Sache gehört. Erzähle mir die ganze Wahrheit, wie sie in der Askese standhaft blieb.
9.53.3
ऋषिरासीन्महावीर्यः कुणिर्गार्ग्यो महायशाः ।
स तप्त्वा विपुलं राजंस्तपो वै तपतां वरः।
तपसाऽथ सुतां सुभ्रूं समुत्पादितवान्विभुः ॥ ९.५३.३ ॥
Es gab einen Weisen namens Kuṇi der Gārgya, von großer Tatkraft und großem Ruhm. O König, der Beste unter den Asketen, nachdem er gewaltige Askese geübt hatte, brachte der Mächtige durch seine Askese eine schönbrauige Tochter hervor.
9.53.4
तां च दृष्ट्वा मुनिः प्रीतः कुणिर्गार्ग्यो महायशाः ।
जगाम त्रिदिवं राजन्संत्यज्येह कलेवरम् ॥ ९.५३.४ ॥
Als er sie sah, war der Weise Kuṇi der Gārgya, von großem Ruhm, erfreut. O König, er verließ hier seinen Leib und ging in den Himmel.
9.53.5
सुभ्रूः सा ह्यथ कल्याणी पुण्डरीकनिभेक्षणा ।
महता तपसोग्रेण कृत्वाश्रममनिन्दिता ॥ ९.५३.५ ॥
Jene schönbrauige, glückverheißende, lotusäugige und makellose Jungfrau errichtete sich durch gewaltige, strenge Askese eine Einsiedelei.
9.53.6
उपवासैः पूजयन्ती पितॄन्देवांश्च सा पुरा ।
तस्यास्तु तपसोग्रेण महान्कालोऽत्यगान्नृप ॥ ९.५३.६ ॥
Früher verehrte sie die Ahnen und die Götter durch Fasten. O König, eine lange Zeit verging in ihrer gewaltigen Askese.
9.53.7
सा पित्रा दीयमानापि पतिं नैच्छदनिन्दिता ।
आत्मनः सदृशं सा तु भर्तारं नान्वपश्यत ॥ ९.५३.७ ॥
Obwohl der Vater sie anbot, wollte die makellose Jungfrau keinen Gatten; sie fand keinen, der ihr entsprach.
9.53.8
ततः सा तपसोग्रेण पीडयित्वाऽऽत्मनस्तनुम् ।
पितृदेवार्चनरता बभूव विजने वने ॥ ९.५३.८ ॥
Dann, ihren Körper durch harte Askese quälend und dem Dienst an den Ahnen und Göttern ergeben, lebte sie im einsamen Wald.
9.53.9
साऽऽत्मानं मन्यमाना तु कृतकृत्यं श्रमान्विता ।
जगाम वृद्धभावं तु कौमारब्रह्मचारिणी ॥ ९.५३.९ ॥
In dem Glauben, ihr Ziel erreicht zu haben, erschöpft, gelangte die seit ihrer Kindheit keusche Frau ins Alter.
9.53.10
वार्धकेन च राजेन्द्र तपसा चैव कर्शिता ।
सा नाशकद्यदा गन्तुं पदात्पदमपि स्वयम् ॥ ९.५३.१० ॥
O Herr der Könige, von Alter und Askese ausgezehrt, konnte sie selbst nicht einen Schritt nach dem anderen gehen.
9.53.11
चकार गमने बुद्धिं परलोकाय वै तदा ।
मोक्तुकामां तु तां दृष्ट्वा शरीरं नारदोऽब्रवीत् ॥ ९.५३.११ ॥
Da fasste sie den Entschluss, in die andere Welt zu gehen. Als Nārada sie sah, die ihren Körper verlassen wollte, sprach er.
9.53.12
असंस्कृतायाः कन्यायाः कुतो लोकास्तवानघे ।
एवं तु श्रुतमस्माभिर्देवलोके महाव्रते ॥ ९.५३.१२ ॥
O Makellose, wie sollten für dich, eine nicht geweihte Jungfrau, Welten da sein? O du mit den großen Gelübden, so haben wir es im Himmel der Götter gehört.
9.53.13
तपः परमकं प्राप्तं न तु लोकास्त्वया जिताः ।
तन्नारदवचः श्रुत्वा साऽब्रवीदृषिसंसदि ॥ ९.५३.१३ ॥
Du hast die höchste Askese erlangt, doch du hast die Welten nicht erobert. Als sie Nāradas Worte gehört hatte, sprach sie in der Versammlung der Weisen.
9.53.14
तपसोऽर्धं प्रयच्छामि पाणिग्राहस्य सत्तमाः ।
इत्युक्तेऽस्यास्तु जग्राह पाणिं गालवसम्भवः ॥ ९.५३.१४ ॥
Ihr Besten der Guten, die Hälfte meiner Askese gebe ich dem, der meine Hand nimmt. Als sie dies gesagt hatte, ergriff der Gālava-Sproß ihre Hand.
9.53.15
ऋषिः प्राक् शृङ्गवान्नाम समयं चेममब्रवीत् ।
समयेन तवाद्याहं पाणिं स्प्रक्ष्यामि शोभने ॥ ९.५३.१५ ॥
Einst stellte der Weise namens Śṛṅgavān diese Bedingung: „O Strahlende, nach dieser Bedingung werde ich heute deine Hand berühren.“
9.53.16
यद्येकरात्रं वस्तव्यं त्वया सह मयेति ह ।
तथेति सा प्रतिश्रुत्य तस्मै पाणिं ददौ तदा ॥ ९.५३.१६ ॥
„Wenn du eine Nacht bei mir bleiben musst“, sprach er. Nachdem sie zugestimmt und gesagt hatte: „So sei es“, reichte sie ihm damals ihre Hand.
9.53.17
यथादृष्टेन विधिना हुत्वा चाग्निं विधानतः ।
चक्रे च पाणिग्रहणं तस्योद्वाहं च गालविः ॥ ९.५३.१७ ॥
Nach dem vorgeschriebenen Ritus, nachdem er Opfergaben ins Feuer gegeben hatte, vollzog Gālava das Ergreifen ihrer Hand und die Hochzeit.
9.53.18
सा रात्रावभवद्राजंस्तरुणी वरवर्णिनी ।
दिव्याभरणवस्त्रा च दिव्यगन्धानुलेपना ॥ ९.५३.१८ ॥
O König, in der Nacht wurde sie zu einer jungen Frau von schöner Gestalt, geschmückt mit göttlichen Gewändern und Schmuck und gesalbt mit göttlichen Düften.
9.53.19
तां दृष्ट्वा गालविः प्रीतो दीपयन्तीमिव श्रिया ।
उवास च क्षपामेकां प्रभाते साऽब्रवीच्च तम् ॥ ९.५३.१९ ॥
Als Gālava sie sah, war er erfreut; sie schien mit ihrer Schönheit zu leuchten. Er blieb eine Nacht dort, und im Morgengrauen sprach sie zu ihm.
9.53.20
यस्त्वया समयो विप्र कृतो मे तपतां वर ।
तेनोषिताऽस्मि भद्रं ते स्वस्ति तेऽस्तु व्रजाम्यहम् ॥ ९.५३.२० ॥
O Brahmane, Bester der Asketen, durch die Abmachung, die du mit mir getroffen hast, bin ich hier geblieben. Möge dir Glück und Wohlergehen zuteil werden; nun gehe ich.
9.53.21
सा तु ध्यात्वाऽब्रवीद्भूयो योऽस्मिंस्तीर्थे समाहितः ।
वसते रजनीमेकां तर्पयित्वा दिवौकसः ॥ ९.५३.२१ ॥
Dann überlegte sie und sprach wieder: Wer an dieser heiligen Stätte eine Nacht verweilt, gesammelten Geistes, nachdem er die Götter zufriedengestellt hat...
9.53.22
चत्वारिंशतमष्टौ च द्वौ चाष्टौ सम्यगाचरेत् ।
यो ब्रह्मचर्यं वर्षाणि फलं तस्य लभेत सः ॥ ९.५३.२२ ॥
Wer die keusche Lebensweise rechtmäßig während achtundvierzig, zwei und acht Jahren übt, wird ihre Frucht erlangen.
9.53.23
एवमुक्त्वा ततः साध्वी देहं त्यक्त्वा दिवं गता ।
ऋषिरप्यभवद्दीनस्तस्या रूपं विचिन्तयन् ॥ ९.५३.२३ ॥
So gesprochen, verließ die tugendhafte Frau ihren Körper und ging in den Himmel. Auch der Weise wurde niedergeschlagen und dachte an ihre Schönheit.
9.53.24
समयेन तपोऽर्धं च कृच्छ्रात्प्रतिगृहीतवान् ।
साधयित्वा तदाऽऽत्मानं तस्याः स गतिमाप्तवान्।
दुःखितो भरतश्रेष्ठ तस्या रूपबलात्कृतः ॥ ९.५३.२४ ॥
Gemäß der Abmachung hatte er mühsam die Hälfte seiner Askese angenommen. Dann, sich selbst vollendet, erlangte er ihr Ziel. Betrübt, o Bester der Bharatas, wurde er von der Macht ihrer Schönheit überwältigt.
9.53.25
एतत्ते वृद्वकन्याया व्याख्यातं चरितं महत् ।
तथैव ब्रह्मचर्यं च स्वर्गस्य च गतिः शुभा ॥ ९.५३.२५ ॥
So wurde dir die große Geschichte der alten Jungfrau erzählt, ebenso die Keuschheit des Brahmacarya und der glückliche Weg zum Himmel.
9.53.26
तत्रस्थश्चापि शुश्राव हतं शल्यं हलायुधः ॥ ९.५३.२६ ॥
Halāyudha, der dort verweilte, hörte ebenfalls, dass Śalya erschlagen worden war.
9.53.27
तत्रापि दत्त्वा दानानि द्विजातिभ्यः परन्तपः ।
शुशोच शल्यं सङ्ग्रामे निहतं पाण्डवैस्तदा ॥ ९.५३.२७ ॥
Auch dort gab der Feindversenger den Zweigeborenen Gaben und trauerte um Śalya, der im Kampf von den Pāṇḍavas erschlagen worden war.
9.53.28
समन्तपञ्चकद्वारात्ततो निष्क्रम्य माधवः ।
पप्रच्छर्षिगणारामः कुरुक्षेत्रस्य यत्फलम् ॥ ९.५३.२८ ॥
Aus dem Tor von Samantapañcaka hinausgegangen, fragte Mādhava, der an den Versammlungen der Weisen Freude hat, was die Frucht Kurukṣetras sei.
9.53.29
ते पृष्टा यदुसिंहेन कुरुक्षेत्रफलं विभो ।
समाचख्युर्महात्मानस्तस्मै सर्वं यथातथम् ॥ ९.५३.२९ ॥
O Mächtiger, von dem Löwen der Yadu befragt, erzählten ihm jene Großherzigen die ganze Frucht Kurukṣetras genau so, wie sie ist.