மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 9.56
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.56.1
रामसान्निध्यमागम्य पुत्रो दुर्योधनस्तव ।
योद्धुकामो महाबाहुः समहृष्यत वीर्यवान्
प्रीत्या परमया युक्ताः समभ्यर्च्य यथाविधि ।
आसनं च ददौ तस्मै पर्यपृच्छदनामयम् ॥ ९.५६.१ ॥
ராமரின் அருகில் வந்த உங்கள் மகன் துரியோதனன், போர் விரும்பி, வலிமைமிக்க பாகுவுடைய வீரன் மகிழ்ந்தான். மிக்க அன்புடன் முறைப்படி அவரை வணங்கி, ஆசனம் அளித்து, நலம் விசாரித்தான்.
9.56.2
दृष्ट्वा लाङ्गलिनं राजा प्रत्युत्थाय च भारत ।
प्रीत्या परमया युक्तो युधिष्ठिरमथाब्रवीत्
ततो युधिष्ठिरं रामो वाक्यमेतदुवाच ह ।
मधुरं धर्मसंयुक्तं शूराणां हितमेव च ॥ ९.५६.२ ॥
ஏர் ஏந்திய பலராமனைக் கண்டு, பாரதா, அரசன் எழுந்து நின்று மிக்க அன்புடன் யுதிஷ்டிரனிடம் பேசினான். பின்னர் ராமர் யுதிஷ்டிரனிடம் இனிய, தருமத்துடன் கூடிய, வீரர்களுக்கு நன்மையான இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினார்.
9.56.3
समन्तपञ्चकं पुण्यमितो याम विशाम्पते ।
प्रथितोत्तरवेदी सा देवलोके प्रजापतेः
मया श्रुतं कथयतामृषीणां राजसत्तम ।
कुरुक्षेत्रं परं पुण्यं पावनं स्वर्ग्यमेव च ॥ ९.५६.३ ॥
இங்கிருந்து புண்ணியமான சமந்தபஞ்சகத்திற்குச் செல்வோம், மக்களின் தலைவரே. புகழ்பெற்ற அந்த உத்தரவேதி பிரஜாபதியின் தேவலோகத்தில் உள்ளது. அரசர்களில் சிறந்தவரே, முனிவர்கள் கூறக் கேட்டேன்: குருக்ஷேத்திரம் மிக்க புண்ணியமும், தூய்மையும், சொர்க்கம் அளிப்பதுமாகும்.
9.56.4
तस्मिन्महापुण्यतमे त्रैलोक्यस्य सनातने ।
सङ्ग्रामे निधनं प्राप्य ध्रुवं स्वर्गं गमिष्यसि
देवतैर्ऋषिभिर्जुष्टं ब्राह्मणैश्च महात्मभिः ।
तत्र वै योत्स्यमाना ये देहं त्यक्ष्यन्ति मानवाः ॥ ९.५६.४ ॥
மூன்று உலகங்களிலும் நித்தியமான அந்த மிகப் புனிதமான போர்க்களத்தில் மரணமடைந்து நீ நிச்சயமாக சொர்க்கத்தை அடைவாய். தேவர்களாலும் முனிவர்களாலும் மகாத்மாக்களான அந்தணர்களாலும் சேவிக்கப்படும் அங்கு போரிட்டு உடலை விடும் மனிதர்கள் சொர்க்கம் அடைவர்.
9.56.5
तथेत्युक्त्वा महाराज कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ।
समन्तपञ्चकं वीरः प्रायादभिमुखः प्रभुः
तेषां स्वर्गे ध्रुवो वासः शक्रेण सह मारिष ।
तस्मात्समन्तपञ्चकमितो याम द्रुतं नृप ॥ ९.५६.५ ॥
அப்படியே ஆகட்டும் என்று கூறிவிட்டு, மகாராஜாவே, குந்தியின் மகனான வீரனும் பிரபுவுமான யுதிஷ்டிரன் சமந்தபஞ்சகத்தை நோக்கி முன்னேறிச் சென்றான். மாரிஷனே, அவர்களுக்கு இந்திரனுடன் சொர்க்கத்தில் நிலையான வாசம் உண்டு. ஆகவே அரசனே, இங்கிருந்து சமந்தபஞ்சகத்திற்கு விரைவாகச் செல்வோம்.
9.56.6
ततो दुर्योधनो राजा प्रगृह्य महतीं गदाम् ।
पद्ध्याममर्षी द्युतिमानगच्छत्पाण्डवैः सह ॥ ९.५६.६ ॥
பின்னர் அரசன் துரியோதனன், பெரிய கதாயுதத்தை ஏந்தி, சினமும் ஒளியும் கொண்டவனாக, கால்நடையாகவே பாண்டவர்களுடன் சென்றான்.
9.56.7
तथा यान्तं गदाहस्तं वर्मणा चापि दंशितम् ।
अन्तरिक्षचरा देवाः साधुसाध्वित्यपूजयन् ॥ ९.५६.७ ॥
கதாயுதத்தை கையில் ஏந்தி, கவசம் அணிந்து இவ்வாறு செல்லும் அவனை, வானில் உலவும் தேவர்கள் 'சாது, சாது' என்று போற்றினர்.
9.56.8
वादकाश्च नरास्तत्र दृष्ट्वा ते हर्षमागताः ॥ ९.५६.८ ॥
அங்கிருந்த இசைக்கலைஞர்களும் மனிதர்களும் அவனைக் கண்டு மகிழ்ச்சியடைந்தனர்.
9.56.9
स पाण्डवैः परिवृतः कुरुराजस्तवात्मजः ।
मत्तस्येव गजेन्द्रस्य गतिमास्थाय सोऽव्रजत् ॥ ९.५६.९ ॥
பாண்டவர்களால் சூழப்பட்ட அந்த குருவேந்தன், உன் மகன், மதம் பிடித்த பெரிய யானையின் நடையை மேற்கொண்டு முன்னேறினான்.
9.56.10
ततः शङ्खनिनादैश्च भेरीणां च महास्वनैः ।
सिंहनादैश्च शूराणां दिशः सर्वाः प्रपूरिताः ॥ ९.५६.१० ॥
பின்னர் சங்கொலிகளாலும், முரசுகளின் பெரும் முழக்கத்தாலும், வீரர்களின் சிம்ம முழக்கங்களாலும் எல்லா திசைகளும் நிரம்பின.
9.56.11
ततस्ते तु कुरुक्षेत्रं प्राप्ता नरवरोत्तमाः ।
प्रतीच्यभिमुखं देशं यथोद्दिष्टं सुतेन ते।
दक्षिणेन सरस्वत्याः स्वयनं तीर्थमुत्तमम् ॥ ९.५६.११ ॥
பின்னர் அந்த நரர்களில் சிறந்தோர் குருக்ஷேத்திரத்தை அடைந்தனர்; உன் மகன் குறிப்பிட்டபடி, மேற்கு நோக்கிய பகுதியில், சரஸ்வதியின் தென்புறத்தில், ஸ்வயனம் என்ற உத்தம தீர்த்தத்தின் அருகில்.
9.56.12
तस्मिन्देशे त्वनिरिणे ते तु युद्धमरोचयन् ॥ ९.५६.१२ ॥
அந்தக் கடனற்ற பகுதியில் அவர்கள் போரை விரும்பினர்.
9.56.13
ततो भीमो महाकोटिं गदां गृह्याथ वर्मभृत् ।
बिभ्रद्रूपं महाराज सदृशं हि गरुत्मतः ॥ ९.५६.१३ ॥
பின்னர் கவசம் அணிந்த பீமன் பெரிய முனையுள்ள கதையை எடுத்தான்; மகாராஜாவே, அவன் கருடனைப் போன்ற வடிவைத் தாங்கினான்.
9.56.14
अवबद्धशिरस्त्राणः शुद्धकाञ्चनवर्मभृत् ।
रराज राजन्पुत्रस्ते काञ्चनः शैलराडिव ॥ ९.५६.१४ ॥
தலைக்கவசம் கட்டி, தூய தங்கக் கவசம் அணிந்த உன் மகன், அரசே, தங்கமயமான மலைகளின் அரசனைப் போல ஒளிர்ந்தான்.
9.56.15
तौ तथा सङ्गतौ वीरौ भीमदुर्योधनावुभौ ।
संयुगे सम्प्रकाशेते संरब्धाविव कुञ्जरौ ॥ ९.५६.१५ ॥
அவ்விருவரும், பீமனும் துரியோதனனும், இவ்வாறு போரில் ஒன்றுசேர்ந்து, சினம் கொண்ட இரு யானைகளைப் போல் விளங்கினர்.
9.56.16
रथमण्डलमध्यस्थौ भ्रातरौ तौ नरर्षभौ ।
अशोभेतां महाराज चन्द्रसूर्याविवोदितौ ॥ ९.५६.१६ ॥
தேர் வட்டத்தின் நடுவில் நின்ற அந்த இரு சகோதரர்களும், மனிதர்களில் சிறந்தவர்களும், மகாராஜனே, உதித்த சந்திரனும் சூரியனும் போல் ஒளிர்ந்தனர்.
9.56.17
तावन्योन्यं निरीक्षेतां क्रुद्धाविव महोरगौ ।
दहन्तौ लोचनै राजन्परस्परवधैषिणौ ॥ ९.५६.१७ ॥
அவ்விருவரும் சினம் கொண்ட இரு பெரும் பாம்புகளைப் போல் ஒருவரையொருவர் நோக்கினர். அரசே, கண்களால் எரித்தபடி, ஒருவருக்கொருவர் மரணத்தை விரும்பியபடி.
9.56.18
संप्रहृष्टमना राजन्गदामादाय कौरवः ।
सृक्विणी संलिहन्राजन्क्रोधरक्तेक्षणः श्वसन् ॥ ९.५६.१८ ॥
மகிழ்ச்சி நிறைந்த மனத்துடன், அரசே, கௌரவன் கதையை எடுத்து, அரசே, உதட்டோரங்களை நக்கியபடி, சினத்தால் சிவந்த கண்களுடன், பெருமூச்சு விட்டபடி.
9.56.19
ततो दुर्योधनो राजन्गदामादाय वीर्यवान् ।
भीमसेनमभिप्रेक्ष्य गजो गजमिवाह्वयत् ॥ ९.५६.१९ ॥
அப்போது அரசே, வலிமைமிக்க துரியோதனன் கதையை எடுத்து, பீமசேனனை நோக்கி, ஒரு யானை மற்றொரு யானையை அழைப்பது போல் அழைத்தான்.
9.56.20
अद्रिसारमयीं भीमस्तथैवादाय वीर्यवान् ।
आह्वयामास नृपतिं सिंहः सिंहं यथा वने ॥ ९.५६.२० ॥
அதுபோலவே வலிமைமிக்க பீமனும் இரும்பினால் ஆன கதையை எடுத்து, அரசனை அழைத்தான், காட்டில் ஒரு சிங்கம் மற்றொரு சிங்கத்தை அழைப்பது போல்.
9.56.21
तावुद्यतगदापाणी दुर्योधनवृकोदरौ ।
संयुगे सम्प्रकाशेतां गिरी सशिखराविव ॥ ९.५६.२१ ॥
கையில் உயர்த்திய கதைகளுடன் அந்த இருவரும், துரியோதனனும் வ்ருகோதரனும், போரில் சிகரங்களுடன் கூடிய இரு மலைகள் போல ஒளிர்ந்தனர்.
9.56.22
तावुभौ समतिक्रुद्धावुभौ भीमपराक्रमौ ।
उभौ शिष्यौ गदायुद्धे रौहिणेयस्य धीमतः ॥ ९.५६.२२ ॥
அந்த இருவரும் மிகவும் கோபமடைந்தவர்கள்; இருவரும் பீமனுக்கு நிகரான வீரம் கொண்டவர்கள்; கதாயுத்தத்தில் அறிவாளியான ரௌஹிணேயனின் (பலராமனின்) சீடர்கள் இருவரும்.
9.56.23
उभौ सदृशकर्माणौ वरुणस्य महाबलौ ।
वासुदेवस्य रामस्य तथा वैश्रवणस्य च ॥ ९.५६.२३ ॥
இருவரும் வருணனுக்கு ஒத்த செயல்கள் கொண்ட மகா பலசாலிகள்; வாசுதேவனுக்கும் (கிருஷ்ணனுக்கும்), ராமனுக்கும், வைசிரவணனுக்கும் (குபேரனுக்கும்) நிகரானவர்கள்.
9.56.24
सदृशौ तौ महाराज मधुकैटभयोरपि ।
उभौ सदृशकर्माणौ तथा सुन्दोपसुन्दयोः ॥ ९.५६.२४ ॥
மகாராஜனே, அவ்விருவரும் மதுவுக்கும் கைடபனுக்கும் நிகரானவர்கள்; இருவரும் சுந்தனுக்கும் உபசுந்தனுக்கும் நிகரான செயல்கள் கொண்டவர்கள்.
9.56.25
रामरावणयोश्चैव वालिसुग्रीवयोस्तथा ।
तथैव कालस्य समौ मृत्योश्चैव परन्तपौ ॥ ९.५६.२५ ॥
ராமன் மற்றும் ராவணனுக்கும், வாலி மற்றும் சுக்ரீவனுக்கும் நிகரானவர்கள்; அதேபோல் காலத்துக்கும் மரணத்துக்கும் சமமானவர்கள்; இருவரும் எதிரிகளை வாட்டுபவர்கள்.
9.56.26
अन्योन्यमभिधावन्तौ मत्ताविव महाद्विपौ ।
वासितासङ्गमे दृप्तौ शरदीव मदोत्कटौ ॥ ९.५६.२६ ॥
ஒருவரையொருவர் நோக்கி பாய்ந்த அவ்விருவரும், பெண் யானையின் சங்கமத்தில் களித்த, மதமேறிய பெரும் யானைகள் போல் இருந்தனர்; இலையுதிர் காலத்தில் மதத்தால் கொழுத்தவை போல்.
9.56.27
उभौ क्रोधविषं दीप्तं वमन्तावुरगाविव ।
अन्योन्यमभिसंरब्धौ प्रेक्षमाणावरिन्दमौ ॥ ९.५६.२७ ॥
இருவரும் எரியும் சினவிஷத்தை உமிழும் இரண்டு பாம்புகளைப் போல, ஒருவரையொருவர் கடும் சினத்துடன் பார்த்தபடி இருந்தனர்; அவர்கள் இருவரும் எதிரிகளை அடக்குபவர்கள்.
9.56.28
उभौ भरतशार्दूलौ विक्रमेण समन्वितौ ।
सिंहाविव दुराधर्षौ गदायुद्धविशारदौ ॥ ९.५६.२८ ॥
பரதர்களின் இரு புலிகளும், வீரத்தால் நிறைந்தவர்களும், சிங்கங்களைப் போல் எதிர்க்க முடியாதவர்களும், கதாயுத்தத்தில் திறமை பெற்றவர்களுமாவர்.
9.56.29
नखदंष्ट्रायुधौ वीरौ व्याघ्राविव दुरुत्सहौ ।
प्रजासंहरणे क्षुब्धौ समुद्राविव दुस्तरौ ॥ ९.५६.२९ ॥
நகமும் பல்லுமே ஆயுதமாகக் கொண்ட இரு வீரர்கள், புலிகளைப் போல் தாங்க முடியாதவர்கள்; உயிர்களை அழிப்பதில் கொந்தளிக்கும் இரு கடல்களைப் போல் கடக்க முடியாதவர்கள்.
9.56.30
लोहिताङ्गाविव क्रुद्धौ प्रतपन्तौ महारथौ ।
पूर्वपश्चिमजौ मेघौ प्रेक्षमाणावरिन्दमौ ॥ ९.५६.३० ॥
செந்நிற உடல் கொண்ட (செவ்வாய்க் கோள்கள்) போல் சினந்து எரியும் இரு மகாரதர்கள்; கிழக்கிலும் மேற்கிலும் தோன்றிய இரு மேகங்களைப் போல், எதிரிகளை அடக்குபவர்கள் இருவரும் பார்த்தபடி.
9.56.31
गर्जमानौ सुविषमं क्षरन्तौ प्रावृषीव हि ।
रश्मियुक्तौ महात्मानौ दीप्तिमन्तौ महाबलौ ॥ ९.५६.३१ ॥
மழைக்காலத்தில் முழங்கிப் பொழியும் மேகங்களைப் போல் மிகக் கடுமையாக முழங்கி, ஒளிக்கதிர்கள் பொருந்திய, மாபெரும் ஆன்மா கொண்ட, பிரகாசமான, மிகுந்த பலமுடைய இருவர்.
9.56.32
ददृशाते कुरुश्रेष्ठौ कालसूर्याविवोदितौ ।
व्याघ्राविव सुसंरब्धौ गर्जन्ताविवतोयदौ ॥ ९.५६.३२ ॥
குரு குலத்தின் சிறந்த இருவரும் உதித்த கால சூரியர்கள் போலவும், மிகுந்த சினமுடைய புலிகள் போலவும், முழங்கும் நீர்தரும் மேகங்கள் போலவும் காணப்பட்டனர்.
9.56.33
जहृषाते महाबाहु सिंहकेसरिणाविव ।
गजाविव सुसंरब्धौ ज्वलिताविव पावकौ ॥ ९.५६.३३ ॥
மஹாபாஹுக்கள் அந்த இருவரும் சிங்கங்களைப் போலவும் பிடரி மயிர் கொண்ட சிங்கங்களைப் போலவும் மகிழ்ந்தனர்; முழு சினம் கொண்ட இரு யானைகளைப் போலவும், எரியும் இரு தீக்களைப் போலவும்.
9.56.34
ददृशाते महात्मानौ सशृङ्गाविव पर्वतौ ।
रोषात्प्रस्फुरमाणोष्ठौ निरीक्षन्तौ परस्परम् ॥ ९.५६.३४ ॥
மகாத்மாக்களான அவ்விருவரும் சிகரங்களுடன் கூடிய இரு மலைகளைப் போலத் தோன்றினர்; சினத்தால் உதடுகள் துடிக்க, ஒருவரையொருவர் நோக்கியபடி.
9.56.35
तौ समेतौ महात्मानौ गदाहस्तौ नरोत्तमौ ।
उभौ परमसंहृष्टावुभौ परमसम्मतौ ॥ ९.५६.३५ ॥
அந்த மகாத்மாக்களும், கைகளில் கதையுடன் நின்ற நரோத்தமர்களுமான இருவரும் ஒன்றுகூடினர்; இருவரும் பெரும் மகிழ்ச்சி கொண்டவர்கள், இருவரும் பெரிதும் மதிக்கப்பட்டவர்கள்.
9.56.36
सदश्वाविव हेषन्तौ बृंहन्ताविव कुञ्जरौ ।
वृषभाविव गर्जन्तौ दुर्योधनवृकोदरौ।
दैत्याविव बलोन्मत्तौ रेजतुस्तौ नरोत्तमौ ॥ ९.५६.३६ ॥
நல்ல குதிரைகளைப் போல் கனைத்தும், யானைகளைப் போல் பிளிறியும், காளைகளைப் போல் முழங்கியும் நின்ற துரியோதனனும் வ்ருகோதரனும்; வலிமையால் வெறிகொண்ட இரு அசுரர்களைப் போல், அந்த இருவரான நரோத்தமர்களும் அதிர்ந்தனர்.
9.56.37
ततो दुर्योधनो राजन्निदमाह युधिष्ठिरम् ।
सृञ्जयैः सह तिष्ठन्तं तपन्तमिव भास्करम् ॥ ९.५६.३७ ॥
பின்னர், அரசே, சிருஞ்சயர்களுடன் நின்று சூரியனைப் போல் ஒளிர்ந்த யுதிஷ்டிரரிடம் துரியோதனன் இவ்வாறு கூறினான்.
9.56.38
इदं व्यवसितं युद्धं मम भीमस्य चोभयोः ।
उपोपविष्टाः पश्यध्वं विमर्दं नृपसत्तमाः ॥ ९.५६.३८ ॥
இந்தப் போர் என்னுக்கும் பீமனுக்கும் இடையே, இருவருக்கும் இடையே முடிவு செய்யப்பட்டது; அரசர்களில் சிறந்தவர்களே, அருகில் அமர்ந்து இந்த மோதலைக் காணுங்கள்.
9.56.39
ततः समुपविष्टं तत्सुमहद्राजमण्डलम् ।
विराजमानं ददृशे दिवीवादित्यमण्डलम् ॥ ९.५६.३९ ॥
அப்போது அமர்ந்திருந்த அந்தப் பெரிய அரசர் கூட்டம் வானில் ஒளிரும் சூரியமண்டலம் போலத் தோன்றியது.
9.56.40
तेषां मध्ये महाबाहुः श्रीमान्केशवपूर्वजः ।
उपविष्टो महाराज पूज्यमानः समन्ततः ॥ ९.५६.४० ॥
அவர்களின் நடுவில் பெரிய தோள்களை உடைய, ஒளிமிக்க கேசவனின் மூத்த சகோதரர் அமர்ந்திருந்தார், மகாராஜனே; அனைத்து பக்கங்களிலும் அவர் மதிக்கப்பட்டார்.
9.56.41
शुशुभे राजमध्यस्थो नीलवासाः सितप्रभः ।
नक्षत्रैरिव सम्पूर्णो वृतो निशि निशाकरः ॥ ९.५६.४१ ॥
அரசர்களின் நடுவில் நின்ற, நீல ஆடை அணிந்த, வெண்மையான ஒளியுடைய அவர், இரவில் நட்சத்திரங்களால் சூழப்பட்ட முழு நிலவு போல் பிரகாசித்தார்.
9.56.42
तौ तथा तु महाराज गदाहस्तौ सुदुःसहौ ।
अन्योन्यं वाग्भिरुग्राभिस्तक्षमाणौ व्यवस्थितौ ॥ ९.५६.४२ ॥
மகாராஜனே, கதை கையில் ஏந்திய அந்த இருவரும், மிகக் கடுமையானவர்களாக, ஒருவரையொருவர் கடுமையான சொற்களால் குத்திக்கொண்டு நின்றனர்.
9.56.43
अप्रियाणि ततोऽन्योन्यमुक्त्वा तौ कुरुसत्तमौ ।
उदीक्षन्तौ स्थितौ तत्र वृत्रशक्रौ यथाऽऽहवे ॥ ९.५६.४३ ॥
பின் ஒருவருக்கொருவர் விரும்பத்தகாத சொற்களைச் சொல்லிவிட்டு, அந்தக் குரு வீரர்கள் இருவரும் போரில் வൃத்ரனும் இந்திரனும் போல, ஒருவரையொருவர் நோக்கி அங்கு நின்றனர்.