Mahābhārata · Adhyāya 9.60
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.60.1
तं पातितं ततो दृष्ट्वा महासालमिवोद्गतम् ।
प्रहृष्टमनसः सर्वे बभूवुस्तत्र पाण्डवाः ॥ ९.६०.१ ॥
Als sie ihn gefällt sahen, wie einen großen Sāla-Baum, der entwurzelt wurde, wurden alle Pāṇḍavas dort froh im Herzen.
9.60.2
उन्मत्तमिव मातङ्गं सिंहेन विनिपातितम् ।
ददृशुर्हृष्टरोमाणः सर्वे ते चापि सोमकाः ॥ ९.६०.२ ॥
Als sie ihn wie einen wahnsinnigen Elefanten sahen, der von einem Löwen niedergeworfen wurde, da standen auch alle Somaka vor Freude die Haare zu Berge.
9.60.3
ततो दुर्योधनं हत्वा भीमसेनः प्रतापवान् ।
पातितं कौरवेन्द्रं तमुपगम्येदमब्रवीत् ॥ ९.६०.३ ॥
Dann trat Bhīmasena, der Mächtige, nachdem er Duryodhana erschlagen hatte, zu dem gefallenen Herrn der Kauravas und sprach diese Worte.
9.60.4
गौर्गौरिति पुरा मन्द द्रौपदीमेकवाससम् ।
यत्सभायां हसन्नस्मांस्तदा वदसि दुर्मते।
तस्यावहासस्य फलमद्य त्वं समवाप्नुहि ॥ ९.६०.४ ॥
"Narr! Einst hast du in der Versammlung über uns lachend Draupadī, die nur ein Gewand trug, 'Kuh, Kuh' genannt. Du Übelgesinnter, empfange heute die Frucht dieses Spottes."
9.60.5
एवमुक्त्वा स वामेन पदा मौलिमुपास्पृशत् ।
शिरश्च राजसिंहस्य पादेन समलोडयत् ॥ ९.६०.५ ॥
Nachdem er dies gesagt hatte, berührte er das Diadem mit seinem linken Fuß und schüttelte mit dem Fuß den Kopf des Löwen unter den Königen gründlich.
9.60.6
तथैव क्रोधसंरक्तो भीमः परबलार्दनः ।
पुनरेवाब्रवीद्वाक्यं यत्तच्छृणु नराधिप ॥ ९.६०.६ ॥
Ebenso sprach Bhīma, rot vor Zorn, der Zermalmer der feindlichen Heere, wieder diese Worte. Höre sie, o Herr der Menschen.
9.60.7
येऽस्मान्पुरा प्रनृत्यन्ति मूढा गौरिति गौरिति ।
तान्वयं प्रतिनृत्यामः पुनर्गौरिति गौरिति ॥ ९.६०.७ ॥
Jene Toren, die uns einst umtanzten und »Kuh, Kuh« riefen, werden wir antanzen und wieder »Kuh, Kuh« rufen.
9.60.8
नास्माकं निकृतिर्वह्निर्नाक्षद्यूतं न वञ्चना ।
स्वबाहुबलमाश्रित्य प्रबाधामो वयं रिपून् ॥ ९.६०.८ ॥
Für uns gibt es weder Verrat noch Brandstiftung, weder Würfelspiel noch Betrug; auf die Kraft unserer eigenen Arme vertrauend, werden wir die Feinde bezwingen.
9.60.9
सोऽवाप्य वैरस्य चिरस्य पारं ।
वृकोदरः प्राह शनैः प्रहस्य।
युधिष्ठिरं केशवसृञ्जयांश्च ।
धनञ्जयं माद्रवतीसुतौ च ॥ ९.६०.९ ॥
Nachdem er das Ende der langen Feindschaft erreicht hatte, sprach Vṛkodara (Bhīma) lächelnd und langsam zu Yudhiṣṭhira, Keśava, den Sṛñjayas, Dhanañjaya und den beiden Söhnen Mādrīs.
9.60.10
रजस्वला द्रौपदीमानयन्ते ।
ये चाप्यकुर्वन्त सदस्यवस्त्राम्।
रणे हतांस्तपसा याज्ञसेन्याः ॥ ९.६०.१० ॥
Jene, die die menstruierende Draupadī in die Versammlung schleppten und ihr dort das Gewand raubten, wurden im Kampf durch die Kraft der Askese Yājñasenīs erschlagen.
9.60.11
ये नः पुरा षण्ढतिलानवोचन् ।
क्रूरा राज्ञो धृतराष्ट्रस्य पुत्राः।
ते नो हताः सगणाः सानुबन्धाः ।
कामं स्वर्गं नरकं वा व्रजामः ॥ ९.६०.११ ॥
Die grausamen Söhne König Dhṛtarāṣṭras, die uns einst Eunuchen nannten, sind von uns samt ihrem Gefolge und ihren Angehörigen erschlagen worden; nun wollen wir in den Himmel oder die Hölle gehen, wie es uns beliebt.
9.60.12
पुनश्च राज्ञः पतितस्य भूमौ ।
स तां गदां स्कन्धगतां प्रगृह्य।
वामेन पादेन शिरः प्रमृद्य ।
दुर्योधनं नैकृतिकेत्यवोचत् ॥ ९.६०.१२ ॥
Erneut trat er zu dem am Boden liegenden König, nahm die auf seiner Schulter ruhende Keule, zerquetschte mit dem linken Fuß seinen Kopf und sprach zu Duryodhana: »Betrüger!«
9.60.13
हृष्टेन राजन्कुरुपार्थिवस्य ।
क्षुद्रात्मना भीमसेनेन पादम्।
दृष्ट्वा कृतं मूर्धनि नाभ्यनन्दन् ।
धर्मात्मानः सोमकानां प्रबर्हाः ॥ ९.६०.१३ ॥
O König, als sie sahen, wie Bhīmasena seinen Fuß auf das Haupt des Kuru-Herrschers setzte, billigten die gerechten Anführer der Somaka diese Tat des frohlockenden, niederträchtigen Mannes nicht.
9.60.14
तव पुत्रं तथा हत्वा कत्थमानं वृकोदरम् ।
नृत्यमानं च बहुशो धर्मराजोऽब्रवीदिदम् ॥ ९.६०.१४ ॥
Nachdem er deinen Sohn erschlagen hatte, sprach König Dharma (Yudhiṣṭhira) zu Vṛkodara (Bhīma), der sich rühmte und immer wieder tanzte, diese Worte.
9.60.15
गतोऽसि वैरस्यानृण्यं प्रतिज्ञा पूरिता त्वया ।
शुभेनाथाशुभेनैव कर्मणा विरमाधुना ॥ ९.६०.१५ ॥
Du bist von der Schuld der Feindschaft befreit; dein Gelübde hast du erfüllt. Nun laß ab von guten wie von bösen Taten.
9.60.16
मा शिरोऽस्य पदाऽमर्दीर्मा धर्मस्तेऽतिगो भवेत् ।
राजा ज्ञातिर्हतश्चायं नैतन्न्याय्यं तवानघ ॥ ९.६०.१६ ॥
Zertritt seinen Kopf nicht mit dem Fuß; dein Dharma soll nicht übertreten werden. Dieser König, dein Verwandter, ist erschlagen; o Makelloser, dies ist nicht recht für dich.
9.60.17
एकादशचमूनाथं कुरूणामधिपं तथा ।
मास्प्राक्षीर्भीम पादेन राजानं ज्ञातिमेव च ॥ ९.६०.१७ ॥
O Bhīma, berühre mit deinem Fuß nicht den König, Herr der elf Heere und Oberherr der Kuru, noch deinen eigenen Verwandten.
9.60.18
हतबन्धुर्हतामात्यो भ्रष्टसैन्यो हतो मृधे ।
सर्वाकारेण शोच्योऽयं नावहास्योऽयमीश्वरः ॥ ९.६०.१८ ॥
Mit erschlagenen Verwandten, erschlagenen Ministern, vernichtetem Heer und selbst im Kampf getötet, ist dieser Herr in jeder Hinsicht zu bedauern; er ist nicht zum Spott da.
9.60.19
विध्वस्तोऽयं हतामात्यो हतबन्धुर्हतात्मजः ।
उत्सन्नपिण्डो भ्राता च नैतन्न्याय्यं कृतं त्वया ॥ ९.६०.१९ ॥
Er ist zugrunde gerichtet, seine Minister erschlagen, seine Verwandten erschlagen, seine Söhne erschlagen, und die Totenopfer abgeschnitten; er ist auch dein Bruder. Du hast dies nicht recht getan.
9.60.20
धार्मिको भीमसेनोऽसावित्याहुस्त्वां पुरा जनाः ।
स कस्माद्भीमसेन त्वं राजानमधितिष्ठसि ॥ ९.६०.२० ॥
Die Leute sagten einst von dir: 'Bhīmasena ist rechtschaffen.' Warum also, Bhīmasena, stehst du über diesem König?
9.60.21
इत्युक्त्वा भीमसेनं तु साश्रुकण्ठो युधिष्ठिरः ।
उपसृत्याब्रवीद्दीनो दुर्योधनमरिन्दमम् ॥ ९.६०.२१ ॥
So zu Bhīmasena gesprochen, ging Yudhiṣṭhira, die Kehle von Tränen erstickt, mit betrübtem Herzen näher und sprach zu Duryodhana, dem Bezwinger der Feinde.
9.60.22
तात मन्युर्न ते कार्यो नात्मा शोच्यस्त्वया तथा ।
नूनं पूर्वकृतं कर्म सुघोरमनुभूयते ॥ ९.६०.२२ ॥
Lieber, du sollst nicht zornig werden, und du sollst auch nicht so um dich selbst trauern. Gewiss wird die schreckliche Frucht einer früher begangenen Tat erlitten.
9.60.23
धात्रोपदिष्टं विषमं नूनं फलमसंस्कृतम् ।
यद्वयं त्वां जिघांसामस्त्वं चास्मान्कुरुसत्तम ॥ ९.६०.२३ ॥
Diese ungleiche Frucht, vom Schicksal bestimmt, ist gewiss unbereinigt: Wir wollen dich töten, und du willst uns töten, Bester der Kurus.
9.60.24
आत्मनो ह्यपराधेन महद्व्यसनमीहशम् ।
प्राप्तवानसि यल्लोभान्मदाद्बाल्याच्च भारत ॥ ९.६०.२४ ॥
Nachkomme Bharatas, durch deine eigene Schuld, aus Gier, Rausch und kindischem Sinn hast du ein so großes Unheil erlangt.
9.60.25
घातयित्वा वयस्यांश्च भ्रातॄनथ पितॄंस्तथा ।
पुत्रान्पौत्रांस्तथा चान्यांस्ततोसि निधनं गतः ॥ ९.६०.२५ ॥
Nachdem du Gefährten, Brüder, Väter, Söhne, Enkel und andere hast töten lassen, hast auch du selbst den Tod gefunden.
9.60.26
तवापराधादस्माभिर्भ्रातरस्ते निपातिताः ।
निहता ज्ञातयश्चापि दिष्टं मन्ये दुरत्ययम् ॥ ९.६०.२६ ॥
Durch deine Schuld haben wir deine Brüder niedergestreckt, auch Verwandte wurden erschlagen; ich halte dies für ein unentrinnbares Schicksal.
9.60.27
आत्मा न शोचनीयस्ते श्लाघ्यो मृत्युस्तवानघ ।
वयमेवाधुना शोच्याः सर्वावस्थासु कौरव ॥ ९.६०.२७ ॥
O Makelloser, du musst nicht um dich selbst trauern; dein Tod ist lobenswert. O Kaurava, wir sind es nun, die in jeder Lage Trauer verdienen.
9.60.28
कृपणं वर्तयिष्यामस्तैर्हीना बन्धुभिः प्रियैः ।
भ्रातॄणां चैव पुत्राणां तथा वै शोकविह्वलाः ॥ ९.६०.२८ ॥
Beraubt unserer lieben Verwandten, Brüder und Söhne, von Kummer übermannt, werden wir kläglich leben.
9.60.29
कथं द्रक्ष्यामि विधवा वधूः शोकपरिप्लुताः ।
त्वमेकः सुस्थितो राजन्स्वर्गे ते निलयो ध्रुवः।
वयं नरकसंज्ञं वै दुःखं प्राप्स्याम दारुणम् ॥ ९.६०.२९ ॥
O König, wie soll ich die verwitweten Schwiegertöchter ansehen, von Kummer überflutet? Du allein stehst gesichert da, deine Wohnstatt im Himmel ist gewiss, während wir das schreckliche Leid der Hölle erleiden werden.
9.60.30
स्नुषाश्च प्रस्नुषाश्चैव धृतराष्ट्रस्य विह्वलाः ।
गर्हयिष्यन्ति नो नूनं विधवाः शोककर्शिताः ॥ ९.६०.३० ॥
Die Schwiegertöchter und Enkelschwiegertöchter Dhṛtarāṣṭras, verstört, verwitwet und vom Kummer ausgezehrt, werden uns gewiss Vorwürfe machen.
9.60.31
एवमुक्त्वा सुदुःखार्तो निशश्वास स पार्थिवः ।
विललाप चिरं चापि धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः ॥ ९.६०.३१ ॥
So gesprochen, seufzte der König, von großem Kummer gequält, tief auf; und Yudhiṣṭhira, der Sohn Dharmas, klagte lange.