மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 9.64
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.64.1
किमर्थं द्विजशार्दूल धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
गान्धार्याः प्रेषयामास वासुदेवं परन्तपम् ॥ ९.६४.१ ॥
இரு பிறப்பாளர்களில் புலியே, தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரன் எதற்காக எதிரிகளைச் சுடும் வாசுதேவனை காந்தாரியிடம் அனுப்பினான்?
9.64.2
यदा पूर्वं गतः कृष्णः शमार्थं कौरवान्प्रति ।
न च तं लब्धवान्कामं ततो युद्धमभूदिदम् ॥ ९.६४.२ ॥
முன்பு கிருஷ்ணன் அமைதிக்காக கௌரவர்களிடம் சென்றபோது, அவன் விரும்பியதை அடையவில்லை; அதன் பின்பே இந்தப் போர் நிகழ்ந்தது.
9.64.3
निहतेषु तु योधेषु हते दुर्योधने तदा ।
पृथिव्यां पाण्डवेयस्य निःसपत्ने कृते युधि ॥ ९.६४.३ ॥
வீரர்கள் கொல்லப்பட்டு, துரியோதனனும் கொல்லப்பட்டபோது, போரில் பாண்டவரின் மகன் எதிரியற்றவனாக பூமியில் ஆக்கப்பட்டபோது,
9.64.4
विद्रुते शिबिरे शून्ये प्राप्ते यशसि चोत्तमे ।
किं तु तत्कारणं ब्रह्मन्येन कृष्णो गतः पुनः ॥ ९.६४.४ ॥
முகாம் ஓடி வெறுமையானபோதும், உயர்ந்த புகழ் கிடைத்தபோதும், பிராமணரே, அந்தக் காரணம் என்ன, கிருஷ்ணன் மீண்டும் சென்றான்?
9.64.5
न चैतत्कारणं ब्रह्मन्नल्पं विप्रतिभाति मे ।
यत्रागमदमेयात्मा स्वयमेव जनार्दनः ॥ ९.६४.५ ॥
பிராமணரே, இதுவே காரணம் என்று எனக்குச் சிறியதாகத் தோன்றவில்லை; அளவற்ற ஆன்மா கொண்ட ஜனார்த்தனன் தானே வந்த இடத்தில் அது அற்பமாகத் தெரியவில்லை.
9.64.6
तत्त्वतो वै समाचक्ष्व सर्वमध्वर्युसत्तम ।
यच्चात्र कारणं ब्रह्मन्कार्यस्यास्य विनिश्चये ॥ ९.६४.६ ॥
சிறந்த அத்வர்யுவே, உண்மையில் எல்லாவற்றையும் விளக்குக; பிராமணரே, இந்த விஷயத்தை உறுதிசெய்வதில் உள்ள காரணம் அனைத்தையும் கூறுக.
9.64.7
त्वद्युक्तोऽयमनुप्रश्नो यन्मां पृच्छसि पार्थिव ।
तत्तेऽहं संप्रवक्ष्यामि यथावद्भरतर्षभ ॥ ९.६४.७ ॥
அரசே, நீ என்னிடம் கேட்கும் இந்தக் கேள்வி உன்னால் தூண்டப்பட்டது. பரதர்களில் சிறந்தவனே, அதை உனக்கு முறையாக விளக்குவேன்.
9.64.8
हतं दुर्योधनं दृष्ट्वा भीमसेनेन संयुगे ।
व्युत्क्रम्य समयं राजन्धार्तराष्ट्रं महाबलम् ॥ ९.६४.८ ॥
அரசே, போரில் பீமசேனனால் துரியோதனன் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு, ஒப்பந்த விதியை மீறி அந்த வலிமைமிக்க திருதராஷ்டிரன் மகன்...
9.64.9
अन्यायेन हतं दृष्ट्वा गदायुद्धेन भारत ।
युधिष्ठिरं महाराज महद्भयमथाविशत् ॥ ९.६४.९ ॥
பாரதனே, கதைப்போரில் அநீதியாகக் (துரியோதனன்) கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு, மகாராஜனே, யுதிஷ்டிரனுக்குப் பெரும் அச்சம் புகுந்தது.
9.64.10
सोऽचिन्तयन्महाभागां गान्धारीं तपसान्विताम् ।
घोरेण तपसा युक्तां त्रैलोक्यमपि सा दहेत् ॥ ९.६४.१० ॥
அவன் கடுந்தவத்துடன் கூடிய அந்த மகாபாக்கியவதியான காந்தாரியைப் பற்றி சிந்தித்தான்; அவள் மூன்று உலகங்களையும் எரித்துவிடக்கூடியவள்.
9.64.11
तस्य चिन्तयमानस्य बुद्धिः समभवत्तदा ।
गान्धार्याः क्रोधदीप्तायाः पूर्वं प्रशमनं भवेत् ॥ ९.६४.११ ॥
அவன் அப்போது இவ்வாறு சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கையில், கோபத்தால் எரியும் காந்தாரியை முதலில் சாந்தப்படுத்த வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவனுக்குத் தோன்றியது.
9.64.12
सा हि पुत्रवधं श्रुत्वा कृतमस्माभिरीदृशम् ।
मानसेनाग्निना क्रुद्धा भस्मसान्नः करिष्यति ॥ ९.६४.१२ ॥
அவள் நமது இத்தகைய செயலால் தன் மகன்களின் கொலையைக் கேட்டு கோபமுற்று, மனத்தீயால் நம்மை சாம்பலாக்கிவிடுவாள்.
9.64.13
कथं दुःखमिदं तीव्रं गान्धारी सम्प्रशक्ष्यति ।
श्रुत्वा विनिहतं पुत्रं छलेनाजिह्मयोधिनम् ॥ ९.६४.१३ ॥
தன் மகன் வஞ்சனையால் கொல்லப்பட்டான், அவன் நேர்மையான போர்வீரன் என்று கேட்ட காந்தாரி இந்தக் கடும் துயரை எவ்வாறு தாங்குவாள்?
9.64.14
एवं विचिन्त्य बहुधा भयशोकसमन्वितः ।
वासुदेवमिदं वाक्यं धर्मराजोऽभ्यभाषत ॥ ९.६४.१४ ॥
இவ்வாறு பலவிதமாக எண்ணி, பயமும் துயரும் நிறைந்த தர்மராஜன் வாசுதேவரிடம் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
9.64.15
तव प्रसादाद्गोविन्द राज्यं निहतकण्टकम् ।
अप्राप्यं मनसाऽपीदं प्राप्तमस्माभिरच्युत ॥ ९.६४.१५ ॥
கோவிந்தா, உன் அருளால் முட்கள் அகற்றப்பட்ட இந்த அரசு கிடைத்தது. அச்யுதா, மனதாலும் எட்டமுடியாததை நாங்கள் அடைந்தோம்.
9.64.16
प्रत्यक्षं मे महाबाहो सङ्ग्रामे रोमहर्षणे ।
विमर्दः सुमहान्प्राप्तस्त्वया यादवनन्दन ॥ ९.६४.१६ ॥
மகாபாகு, யாதவர்களின் மகிழ்ச்சியே, மயிர்சிலிர்க்க வைக்கும் அந்தப் போரில் என் கண் முன்னே நீ மிகப் பெரிய அழிவை ஏற்படுத்தினாய்.
9.64.17
त्वया देवासुरे युद्धे वधार्थममरद्विषाम् ।
यथा साह्यं पुरा दत्तं हताश्च विबुधद्विषः ॥ ९.६४.१७ ॥
தேவ-அசுரப் போரில், அமரர்களின் பகைவர்களைக் கொல்வதற்காக, முன்பு நீ உதவி செய்ததைப் போல, தேவர்களின் பகைவர்கள் கொல்லப்பட்டனர்.
9.64.18
साह्यं तथा महाबाहो दत्तमस्माकमच्युत ।
सारथ्येन च वार्ष्णेय भवता हि धृता वयम् ॥ ९.६४.१८ ॥
மகாபாகு, அச்யுதா, அதுபோலவே நீ எங்களுக்கும் உதவி செய்தாய். வார்ஷ்ணேயா, சாரதியாக இருந்து நீயே எங்களைத் தாங்கினாய்.
9.64.19
यदि न त्वं भवेन्नाथः फल्गुनस्य महारणे ।
कथं शक्यो रणे जेतुं भवेदेष बलार्णवः ॥ ९.६४.१९ ॥
நீர் மகாயுத்தத்தில் பால்குனனுக்குத் தலைவராக இல்லாதிருந்தால், இந்த பலக்கடலை போரில் எப்படி வெல்ல முடிந்திருக்கும்?
9.64.20
गदाप्रहारा विपुलाः परिघैश्चापि ताडनम् ।
शक्तिभिर्भिण्डिपालैश्च तोमरैः सपरश्वथैः ॥ ९.६४.२० ॥
கதைகளின் பெரும் தாக்குதல்கள், இரும்புத் தடிகளின் அடிகளும், வேல்கள், பிண்டிபாலங்கள், தோமரங்கள் மற்றும் கோடரிகளுடனும்.
9.64.21
अस्मत्कृते त्वया कृष्ण वाचः सुपरुषाः श्रुताः ।
शस्त्राणां च निपाता वै वज्रस्पर्शोपमा रणे ॥ ९.६४.२१ ॥
எங்களுக்காக, கிருஷ்ணா, நீ மிகக் கடுமையான சொற்களைக் கேட்டாய்; போரில் ஆயுதங்களின் வீழ்ச்சிகள் வஜ்ரத் தொடுதல் போல இருந்தன.
9.64.22
ते च ते सफला जाता हते दुर्योधनेऽच्युत ।
तत्सर्वं न यथा नश्येत्पुनः कृष्ण तथा कुरु ॥ ९.६४.२२ ॥
அச்யுதா, துரியோதனன் கொல்லப்பட்டதால் அவை அனைத்தும் பயனுள்ளவையாயின; கிருஷ்ணா, அவை மீண்டும் அழியாதபடி செய்.
9.64.23
सन्देहडोलां प्राप्तं नश्चेतः कृष्ण जये सति ।
गान्धार्या हि महाबाहो क्रोधं शमय माधव ॥ ९.६४.२३ ॥
கிருஷ்ணா, வெற்றி பெற்றிருந்தும் எங்கள் மனம் சந்தேகத் தொட்டிலில் ஆடுகிறது; மகாபாகுவே மாதவா, காந்தாரியின் கோபத்தை சாந்தப்படுத்து.
9.64.24
सा हि नित्यं महाभागा तपसोग्रेण कर्शिता ।
पुत्रपौत्रवधं श्रुत्वा ध्रुवं नः सम्प्रधक्ष्यति।
तस्या प्रसादनं वीर प्राप्तकालं मतं मम ॥ ९.६४.२४ ॥
அந்த மகாபாக்கியவதி எப்போதும் கடும் தவத்தால் இளைத்திருக்கிறாள்; மகன்களும் பேரன்களும் கொல்லப்பட்டதைக் கேட்டு நிச்சயமாக எங்களை எரித்துவிடுவாள். வீரா, அவளைச் சமாதானப்படுத்துவது இப்போது உரிய காலம் என்பது என் கருத்து.
9.64.25
कश्च तां क्रोधसन्दीप्तां पुत्रव्यसनकर्शिताम् ।
वीक्षितुं पुरुषः शक्तस्त्वामृते पुरुषोत्तम ॥ ९.६४.२५ ॥
கோபத்தால் எரியும், புதல்வர்களின் அழிவால் வாடிய அவளைப் பார்க்க, புருஷோத்தமனே, உன்னைத் தவிர எந்த மனிதனால் முடியும்?
9.64.26
तत्र मे गमनं प्राप्तं रोचते तव माधव ।
गान्धार्याः क्रोधदीप्तायाः प्रशमार्थमरिन्दम ॥ ९.६४.२६ ॥
மாதவா, கோபத்தால் எரியும் காந்தாரியைச் சமாதானப்படுத்த அங்கே செல்வது எனக்குத் தக்கது; அது உனக்கும் விருப்பமாக இருக்கட்டும், அரிந்தமனே.
9.64.27
त्वं हि कर्ता विकर्ता च लोकानां प्रभवाव्ययः ।
हेतुकारणसंयुक्तैर्वाक्यैः कालसमीरितैः ॥ ९.६४.२७ ॥
நீயே உலகங்களைப் படைப்பவனும் அழிப்பவனும்; தோற்றமும் அழியாதவனும் ஆவாய்; காரணமும் நியாயமும் கொண்ட, காலத்திற்கேற்ப சொல்லப்படும் சொற்களால்.
9.64.28
क्षिप्रमेव महाबाहो गान्धारीं शमयिष्यसि ।
पितामहश्च भगवान्कृष्णस्तत्र भविष्यति ॥ ९.६४.२८ ॥
மகாபாகுவே, நீ காந்தாரியை விரைவிலேயே சமாதானப்படுத்துவாய்; அங்கே பிதாமகரும் பகவான் கிருஷ்ணரும் இருப்பார்கள்.
9.64.29
सर्वथा ते महाबाहो गान्धार्याः क्रोधनाशनम् ।
कर्तव्यं सात्वतां श्रेष्ठ पाण्डवानां हितार्थिना ॥ ९.६४.२९ ॥
மகாபாகுவே, சாத்வதர்களில் சிறந்தவனே, பாண்டவர்களின் நன்மையை விரும்புபவனாக, காந்தாரியின் கோபத்தை எல்லா வகையிலும் போக்குவது உன் கடமை.
9.64.30
धर्मराजस्य वचनं श्रुत्वा यदुकुलोद्वहः ।
आमन्त्र्य दारुकं प्राह रथः सञ्जो विधीयताम् ॥ ९.६४.३० ॥
தர்மராஜனின் சொற்களைக் கேட்ட யதுகுலத்தைத் தாங்குபவன், தாருகனை அழைத்து, "தேர் தயார் செய்யப்படட்டும்" என்றான்.
9.64.31
केशवस्य वचः श्रुत्वा त्वरमाणोऽथ दारुकः ।
न्यवेदयद्रथं सज्जं केशवाय महात्मने ॥ ९.६४.३१ ॥
கேசவனின் சொல்லைக் கேட்டு விரைந்த தாருகன் மகாத்மாவாகிய கேசவனிடம் தேர் தயாராக இருப்பதைத் தெரிவித்தான்।
9.64.32
तं रथं यादवश्रेष्ठः समारुह्य परन्तपः ।
जगाम हास्तिनपुरं त्वरितः केशवो विभुः ॥ ९.६४.३२ ॥
யாதவர்களில் சிறந்தவனும் பகைவரை வாட்டுபவனுமான சர்வ வல்லமை மிக்க கேசவன் அத்தேரில் ஏறி விரைவாக ஹாஸ்தினபுரத்திற்குச் சென்றான்।
9.64.33
ततः प्रायान्महाराज माधवो भगवान्रथी ।
नागसाह्वयमासाद्य प्रविवेश च वीर्यवान् ॥ ९.६४.३३ ॥
பின்னர், மகாராஜனே, பகவான் மாதவன் தேரில் சென்று நாகசாஹ்வயத்தை (ஹாஸ்தினபுரத்தை) அடைந்து வீரத்துடன் நுழைந்தான்।
9.64.34
प्रविश्य नगरं वीरो रथघोषेण नादयन् ।
विदितो धृतराष्ट्रस्य सोऽवतीर्य रथोत्तमात्।
अभ्यगच्छददीनात्मा धृतराष्ट्रनिवेशनम् ॥ ९.६४.३४ ॥
நகரத்தில் நுழைந்த வீரன், தேரின் முழக்கத்தால் நகரை எதிரொலிக்கச் செய்து, திருதராஷ்டிரனுக்குத் தெரியப்பட்டவனாக அந்த உத்தமத் தேரிலிருந்து இறங்கி, அஞ்சாத மனத்துடன் திருதராஷ்டிரனின் மாளிகையை நோக்கிச் சென்றான்।
9.64.35
पूर्वं चाभिगतं तत्र सोऽपश्यदृषिसत्तमम् ॥ ९.६४.३५ ॥
அங்கு முன்னரே வந்திருந்த முனிவர்களில் சிறந்தவரைக் அவன் கண்டான்।
9.64.36
पादौ प्रपीड्य कृष्णस्य राज्ञश्चापि जनार्दनः ।
अभ्यवादयदव्यग्रो गान्धारीं चापि केशवः ॥ ९.६४.३६ ॥
ஜனார்தனன் அமைதியாக, அரசனின் பாதங்களை அழுத்தி வணங்கினான்; கேசவன் காந்தாரியையும் வணங்கினான்।
9.64.37
ततस्तु यादवश्रेष्ठो धृतराष्ट्रमधोक्षजः ।
पाणिमालम्ब्य राजेन्द्र सुस्वरं प्ररुरोद ह ॥ ९.६४.३७ ॥
அப்போது யாதவர்களில் சிறந்தவரான அதோக்ஷஜர் திருதராஷ்டிரனின் கையைப் பற்றி, ஓ மன்னர்களின் தலைவரே, உரத்துக் கதறி அழுதார்.
9.64.38
स मुहूर्तादिवोत्सृज्य बाष्पं शोकसमुद्भवम् ।
प्रक्षाल्य वारिणा नेत्रे ह्याचम्य च यथाविधि।
उवाच प्रश्रितं वाक्यं धृतराष्ट्रमरिन्दमः ॥ ९.६४.३८ ॥
அவர் சிறிது நேரம் கழித்து, துயரினால் எழுந்த கண்ணீரை விட்டு, நீரால் கண்களைக் கழுவி, முறைப்படி ஆசமனம் செய்து, பகைவரை அடக்குபவர் பணிவான சொற்களை திருதராஷ்டிரனிடம் கூறினார்.
9.64.39
न तेऽस्त्यविदितं किञ्चिद्भूतं भव्यं च भारत ।
कालस्य च यथावृत्तं तत्ते सुविदितं प्रभो ॥ ९.६४.३९ ॥
ஓ பாரதா, ஓ பிரபுவே, நடந்ததோ, நடக்கவிருப்பதோ எதுவும் உங்களுக்குத் தெரியாததில்லை; காலத்தின் போக்கும் நன்கு உங்களுக்குத் தெரியும்.
9.64.40
यदिदं पाण्डवैः सर्वैस्तव चित्तानुरोधिभिः ।
कथं कुलक्षयो न स्यात्तथा क्षत्रस्य भारत ॥ ९.६४.४० ॥
ஓ பாரதா, பாண்டவர்கள் அனைவரும் உங்கள் மனம் விரும்பியபடி நடந்தபோதும், க்ஷத்திரியர்களின் இத்தகைய குலநாசம் எப்படி நேராமல் போகும்?
9.64.41
भ्रातृभिः समयं कृत्वा क्षान्तवान्धर्मवत्सलः ।
द्यूतच्छलजितैः शुद्वैर्वनवासो ह्युपागतः ॥ ९.६४.४१ ॥
சகோதரர்களுடன் ஒப்பந்தம் செய்து, தர்மத்தில் பற்றுள்ளவர் பொறுமையுடன் இருந்தார்; சூதாட்டத்தில் வஞ்சனையால் தோற்கடிக்கப்பட்டு, தூய்மையானவர்களாயினும் வனவாசம் அடைந்தனர்.
9.64.42
अज्ञातवासचर्या च नानावेषसमावृतैः ।
अन्ये च बहवः क्लेशास्त्वशक्तैरिव सर्वदा ॥ ९.६४.४२ ॥
மறைவாக வாழ்ந்த வாழ்க்கையும், பல்வேறு வேடங்களில் மறைந்து வாழ்ந்ததும், பலவீனர்களுக்கு எப்போதும் தாங்க முடியாத வேறு பல துன்பங்களும் அவர்களுக்கு நேர்ந்தன.
9.64.43
मया च स्वयमागम्य युद्धकाल उपस्थिते ।
सर्वलोकस्य सान्निध्येग्रामांस्त्वं पञ्चयाचितः ॥ ९.६४.४३ ॥
போர்க்காலம் வந்தபோது நானே வந்து, உலகோர் அனைவரின் முன்னிலையில் ஐந்து கிராமங்களை உன்னிடம் கேட்டேன்.
9.64.44
त्वया कालोपसृष्टेन लोभतो नापवर्जिताः ।
तवापराधान्नृपते सर्वं क्षत्रं क्षयं गतम् ॥ ९.६४.४४ ॥
காலத்தால் பிடிக்கப்பட்டு, நீ பேராசையால் அவற்றை விட்டுக்கொடுக்கவில்லை; அரசே, உன் குற்றத்தால் முழு க்ஷத்திரிய குலமும் அழிந்தது.
9.64.45
भीष्मेण सोमदत्तेन बाह्लीकेन कृपेण च ।
द्रोणेन च सपुत्रेण विदुरेण च धीमता।
याचितस्त्वं शमं नित्यं न च तत्कृतवानसि ॥ ९.६४.४५ ॥
பீஷ்மர், சோமதத்தர், பாஹ்லீகர், கிருபர், மகனுடன் துரோணர் மற்றும் அறிவுள்ள விதுரர் ஆகியோர் உன்னிடம் எப்போதும் சமாதானம் கேட்டனர்; ஆனால் நீ அதைச் செய்யவில்லை.
9.64.46
कालोपहतचित्ता हि सर्वे मुह्यन्ति भारत ।
यथा मूढो भवान्पूर्वमस्मिन्नर्थे समुद्यते ॥ ९.६४.४६ ॥
பரதனின் வழித்தோன்றலே, காலத்தால் தாக்கப்பட்ட மனம் கொண்ட அனைவரும் மயங்கிவிடுகின்றனர்; முன்பு இந்தச் செயலில் ஈடுபட்ட நீயும் மயங்கியிருந்தது போல.
9.64.47
किमन्यत्कालयोगाद्धि द्विष्टमेव परायणम् ।
मा च दोषान्महाप्राज्ञ पाण्डवेषु निवेशय ॥ ९.६४.४७ ॥
காலத்தின் போக்கால் வேறு என்ன? பகையே புகலிடமாகிறது. மகாபுத்திமானே, பாண்டவர்கள் மீது குற்றங்களை வைக்காதே.
9.64.48
अल्पोप्यतिक्रमो नास्ति पाण्डवानां महात्मनाम् ।
धर्मतो न्यायतश्चैव स्नेहतश्च परन्तप ॥ ९.६४.४८ ॥
மகாத்மாக்களான பாண்டவர்களிடம் தர்மத்திலிருந்தும், நியாயத்திலிருந்தும், அன்பிலிருந்தும் சிறிதளவு கூட மீறல் இல்லை; எதிரிகளை வென்றவனே.
9.64.49
एतत्सर्वं तु विज्ञाय ह्यात्मदोषकृतं फलम् ।
तन्मन्युं पाण्डुपुत्रेषु न भवान्कर्तुमर्हति ॥ ९.६४.४९ ॥
இவை அனைத்தும் தன் சொந்தக் குற்றத்தால் விளைந்த பலன் என்பதை அறிந்து, பாண்டுவின் மகன்கள் மீது நீங்கள் கோபம் கொள்ளக் கூடாது.
9.64.50
कुलं वंशश्च पिण्डाश्च यच्च पुत्रकृत फलम् ।
गान्धार्यास्तव वै नाथ पाण्डवेषु प्रतिष्ठितम् ॥ ९.६४.५० ॥
தலைவரே, குலமும் வம்சமும் பிண்டங்களும், மகன்களால் கிடைக்கும் பலனும் — காந்தாரிக்கும் உங்களுக்கும் உரியவை அனைத்தும் பாண்டவர்களிடமே நிலைபெற்றுள்ளன.
9.64.51
त्वं चैव कुरुशार्दूल गान्धारी च यशस्विनी ।
मा शुचो नरशार्दूल पाण्डवान्प्रतिकिल्बिम् ॥ ९.६४.५१ ॥
குருக்களில் சிங்கமே, நீயும் புகழ்மிக்க காந்தாரியும், நரசிங்கமே, பாண்டவர்கள் மீது செய்த குற்றத்தை நினைத்து வருந்தாதீர்கள்.
9.64.52
एतत्सर्वमनुध्याय आत्मनश्च व्यतिक्रमम् ।
शिवेन पाण्डवान्ध्याहि नमस्ते भरतर्षभ ॥ ९.६४.५२ ॥
இவை அனைத்தையும், உன் சொந்த மீறலையும் சிந்தித்து, நலம் நினைத்து பாண்டவர்களை நினைத்திடு. பரதர்களில் காளையே, உனக்கு வணக்கம்.
9.64.53
जानासि च महाबाहो धर्मराजस्य या त्वयि ।
भक्तिर्भरतशार्दूल स्नेहश्चापि स्वभावतः ॥ ९.६४.५३ ॥
மாபாகுவே, பரதர்களில் சிங்கமே, தர்மராஜனுக்கு உன்னிடம் உள்ள பக்தியையும், இயல்பாகவே உள்ள அன்பையும் நீ அறிவாய்.
9.64.54
एतच्च कदनं कृत्वा शत्रूणामपकारिणाम् ।
दह्यते स दिवारात्रौ न च शर्माधिगच्छति ॥ ९.६४.५४ ॥
பகைவர்களையும் தீங்கிழைப்பவர்களையும் இப்படிப் படுகொலை செய்த பின்னும், அவன் இரவும் பகலும் எரிகிறான்; அவனுக்கு அமைதி கிடைப்பதில்லை.
9.64.55
त्वां चैव नरशार्दूल गान्धारीं च यशस्विनीम् ।
स शोचन्नरशार्दूलः शान्तिं नैवाधिगच्छति ॥ ९.६४.५५ ॥
நரசார்தூலனே, உன்னையும் புகழ்மிக்க காந்தாரியையும் எண்ணி துயருறும் அந்த நரசார்தூலன் அமைதியை அடையவில்லை.
9.64.56
हिया च परयाऽविष्टो भवन्तं नाधिगच्छति ।
पुत्रशोकाभिसन्तप्तं बुद्धिव्याकुलितेन्द्रियम् ॥ ९.६४.५६ ॥
பெரும் வெட்கத்தால் சூழப்பட்டவன் உங்களை அணுகவில்லை; புதல்வர்களின் துயரால் வேகும், புத்தியும் புலன்களும் குழம்பியவன் அவன்.
9.64.57
एवमुक्त्वा महाराज धृतराष्ट्रं यदूत्तमः ।
उवाच परमं वाक्यं गान्धारीं शोककर्शिताम् ॥ ९.६४.५७ ॥
மகாராஜனே, இவ்வாறு திருதராஷ்டிரனிடம் சொன்ன யாதவர்களில் சிறந்தவன், துயரால் மெலிந்த காந்தாரியிடம் இந்த உயர்ந்த சொற்களைச் சொன்னான்.
9.64.58
सौबलेयि निबोध त्वं यत्त्वां वक्ष्यामि सुव्रते ।
त्वत्समा नास्ति लोकेऽस्मिन्नद्य सीमन्तिनी शुभे ॥ ९.६४.५८ ॥
சௌபலேயியே, நான் உன்னிடம் சொல்லப்போவதைக் கேள். நல்ல விரதம் கொண்டவளே, சுபையே, இன்று இவ்வுலகில் உனக்கு சமமான பெண் இல்லை.
9.64.59
जानासि च यथा राज्ञि सभायां मम सन्निधौ ।
धर्मार्थसहितं वाक्यमुभयोः पक्षयोर्हितम् ॥ ९.६४.५९ ॥
அரசியே, சபையில் என் முன்னிலையில் நான் சொன்ன சொற்கள் தர்மமும் அர்த்தமும் கொண்டவை, இரு தரப்பினருக்கும் நன்மை தருபவை என்பதை நீ அறிவாய்.
9.64.60
उक्तवत्यसि कल्याणि न च ते तनयैः कृतम् ।
दुर्योधनस्त्वया चोक्तो जयार्थी परुषं वचः ॥ ९.६४.६० ॥
நல்லவளே, நீ சொல்லியது சரி; உன் புதல்வர்கள் அதைச் செய்யவில்லை. வெற்றியை விரும்பிய துரியோதனனுக்கு நீ கடுஞ்சொற்களைச் சொன்னாய்.
9.64.61
शृणु मूढ वचो मह्यं यतो धर्मस्ततो जयः ।
तदिदं समनुप्राप्तं तव वाक्यं नृपात्मजे ॥ ९.६४.६१ ॥
முட்டாளே, என் சொல்லைக் கேள். எங்கே தர்மம் உள்ளதோ அங்கே வெற்றி. அரசன் மகளே, உன் இந்தச் சொல் இப்போது நடந்துவிட்டது.
9.64.62
एवं विदित्वा कल्याणि मा स्म शोके मनः कृथाः ।
पाण्डवानां विनाशाय मा ते बुद्धिः कदाचन ॥ ९.६४.६२ ॥
இதை அறிந்து, நற்பெண்ணே, மனதைத் துயரில் ஆழ்த்தாதே. பாண்டவர்களின் அழிவுக்கான எண்ணம் உனக்கு ஒருபோதும் வேண்டாம்.
9.64.63
शक्ता चासि महाभागे पृथिवीं सचराचराम् ।
चक्षुषा क्रोधदीप्तेन निर्दग्धुं तपसो बलात् ॥ ९.६४.६३ ॥
பெரும் பாக்கியவளே, தவத்தின் வலிமையால், கோபத்தால் ஒளிரும் உன் கண்ணால் அசையும், அசையா உயிர்களுடன் கூடிய இப்பூமியை எரித்துவிட நீ வல்லவள்.
9.64.64
वासुदेववचः श्रुत्वा गान्धारी वाक्यमब्रवीत् ।
एवमेतन्महाबाहो यथा वदसि केशव ॥ ९.६४.६४ ॥
வாசுதேவனின் சொல்லைக் கேட்ட காந்தாரி பேசினாள்: மகாபாகுவே, கேசவா, நீ சொல்வது போலவே இது உண்மை.
9.64.65
आधिभिर्दह्यमानाया मतिः सञ्चलिता मम ।
सा मे व्यवस्थिता श्रुत्वा तव वाक्यं जनार्दन ॥ ९.६४.६५ ॥
மன வேதனையால் எரிந்துகொண்டிருந்த என் மனம் அசைந்திருந்தது. ஜனார்தனா, உன் சொல்லைக் கேட்டு அது இப்போது நிலைத்துவிட்டது.
9.64.66
राज्ञस्त्वन्धस्य वृद्धस्य हतपुत्रस्य केशव ।
त्वं गतिः सहितैर्वीरैः पाण्डवैर्दिपदा वर ॥ ९.६४.६६ ॥
கேசவா, குருடனும், முதியவனும், மகனை இழந்தவனுமான அரசனுக்கு நீயே புகலிடம். வீரர்களான பாண்டவர்களுடன் இருக்கும் மனிதர்களில் சிறந்தவனே நீயே.
9.64.67
एतावदुक्त्वा वचनं मुखं प्रच्छाद्य वाससा ।
पुत्रशोकाभिसन्तप्ता गान्धारी प्ररुरोद ह ॥ ९.६४.६७ ॥
இவ்வளவு சொல்லி, ஆடையால் முகத்தை மூடிக்கொண்டு, புதல்வர்களின் துயரால் வருந்திய காந்தாரி கதறி அழுதாள்.
9.64.68
तत एनां महाबाहुः केश्वः शोककर्शिताम् ।
हेतुकारणसंयुक्तैर्वाक्यैराश्वासयत्प्रभुः ॥ ९.६४.६८ ॥
பின்னர் மகாபாகு பிரபுவாகிய கேசவன், துயரால் மெலிந்த அவளுக்குக் காரணங்களும் நியாயங்களும் கொண்ட சொற்களால் ஆறுதல் கூறினார்.
9.64.69
समाश्वास्य च गान्धारीं धृतराष्ट्रं च माधवः ।
द्रौणिसङ्कल्पितं भावमन्वबुध्यत केशवः ॥ ९.६४.६९ ॥
காந்தாரியையும் திருதராஷ்டிரரையும் ஆறுதல்படுத்திய பின், மாதவனான கேசவன் துரோணரின் மகன் கொண்டிருந்த நோக்கத்தை உணர்ந்தார்.
9.64.70
ततस्त्वरित उत्थाय पादौ मूर्ध्ना प्रणम्य च ।
द्वैपायनस्य राजेन्द्र ततः कौरवमब्रवीत् ॥ ९.६४.७० ॥
பின்னர் அவர் விரைந்து எழுந்து, தலையால் வியாசரின் பாதங்களை வணங்கி, அரசர்களின் தலைவனே, பின் கௌரவனிடம் சொன்னார்.
9.64.71
आपृच्छे त्वां कुरुश्रेष्ठ मा च शोके मनः कृथाः ।
द्रौणेः पापोस्त्यभिप्रायस्तेनास्मि सहसोत्थितः ॥ ९.६४.७१ ॥
குருக்களில் சிறந்தவனே, உன்னிடம் விடைபெறுகிறேன்; துயரில் மனதை வைக்காதே. துரோணரின் மகனுடைய நோக்கம் பாவமானது; அதனால் நான் திடீரென எழுந்தேன்.
9.64.72
पाण्डवानां वधे रात्रौ बुद्धिस्तेन प्रदर्शिता ॥ ९.६४.७२ ॥
இரவில் பாண்டவர்களைக் கொல்லும் எண்ணத்தை அவனே வெளிப்படுத்தியிருக்கிறான்.
9.64.73
एतच्छ्रुत्वा तु वचनं गान्धार्या सहितोऽब्रवीत् ।
धृतराष्ट्रो महाबाहुः केशवं केशिसूदनम् ॥ ९.६४.७३ ॥
இதைக் கேட்டபின், காந்தாரியுடன் கூடிய வலிமைமிக்க தோள்களை உடைய திருதராஷ்டிரன் கேசியை வதைத்த கேசவனிடம் கூறினான்.
9.64.74
शीघ्रं गच्छ महाबाहो पाण्डवान्परिपालय ।
भूयस्त्वया समेष्यामि क्षिप्रमेव जनार्दन ॥ ९.६४.७४ ॥
வலிமைமிக்க தோளனே, விரைவாகச் செல். பாண்டவர்களைக் காப்பாயாக. ஜனார்தனா, விரைவிலேயே நான் உன்னை மீண்டும் சந்திப்பேன்.
9.64.75
प्रायात्ततस्तु त्वरितो दारुकेण सहाच्युतः ॥ ९.६४.७५ ॥
பின்னர் அச்யுதன் விரைவாக தாருகனுடன் புறப்பட்டான்.
9.64.76
वासुदेवे गते राजन्धृतराष्ट्रं जनेश्वरम् ।
आश्वासयदमेयात्मा व्यासो लोकनमस्कृतः ॥ ९.६४.७६ ॥
அரசனே, வாசுதேவன் சென்றபின், அளவிடமுடியாத ஆன்மாவும் உலகோரால் வணங்கப்படுபவருமான வியாசர் மக்களின் அரசன் திருதராஷ்டிரனுக்கு ஆறுதல் அளித்தார்.
9.64.77
वासुदेवोऽपि धर्मात्मा कृतकृत्यो जगाम ह ।
शिबिरं हास्तिनपुराद्दिदृक्षुः पाण्डवान्नृप ॥ ९.६४.७७ ॥
அறவுள்ளம் கொண்ட வாசுதேவனும் தனது பணியை நிறைவேற்றி, அரசே, ஹஸ்தினாபுரத்திலிருந்து பாண்டவர்களைக் காண விரும்பி பாசறைக்குச் சென்றான்.
9.64.78
आगम्य शिबिरं रात्रौ सोऽभ्यगच्छत पाण्डवान् ।
तच्च तेभ्यः समाख्याय सहितस्तैः समाहितः ॥ ९.६४.७८ ॥
இரவில் பாசறையை அடைந்து அவன் பாண்டவர்களிடம் சென்றான்; அதை அவர்களுக்குத் தெரிவித்து, அவர்களுடன் அமைதியுடன் இருந்தான்.