Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 1.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.1.1
तपः स्वाध्यायनिरतं तपस्वी वाग्विदां वरम् ।
नारदं परिपप्रच्छ वाल्मीकिर्मुनिपुङ्गवम् ॥ १.१.१ ॥
In Askese und heiligem Studium versunken, befragte der Asket Vālmīki Nārada, den Besten unter den Redekundigen und den vornehmsten der Weisen.
1.1.2
को न्वस्मिन्साम्प्रतं लोके गुणवान्कश्च वीर्यवान् ।
धर्मज्ञश्च कृतज्ञश्च सत्यवाक्यो दृढव्रतः ॥ १.१.२ ॥
Wer in dieser Welt besitzt jetzt Tugenden und Tapferkeit, kennt den Dharma, ist dankbar, wahrhaftig im Wort und fest im Gelübde?
1.1.3
चारित्रेण च को युक्तः सर्वभूतेषु को हितः ।
विद्वान्कः कः समर्थश्च कश्चैकप्रियदर्शनः ॥ १.१.३ ॥
Wer ist durch sein Verhalten ausgezeichnet, wer ist allen Wesen wohlgesinnt, wer ist gelehrt und fähig, und wer allein ist anmutig anzusehen?
1.1.4
आत्मवान्को जितक्रोधो द्युतिमान्कोऽनसूयकः ।
कस्य बिभ्यति देवाश्च जातरोषस्य संयुगे ॥ १.१.४ ॥
Wer ist selbstbeherrscht, wer hat den Zorn besiegt, wer ist strahlend und frei von Neid? Und vor wessen Zorn in der Schlacht fürchten sich die Götter, wenn er erwacht?
1.1.5
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं परं कौतूहलं हि मे ।
महर्षे त्वं समर्थोऽसि ज्ञातुमेवंविधं नरम् ॥ १.१.५ ॥
Ich wünsche, dies zu hören, denn meine Neugier ist groß. O großer Weiser, du vermagst einen solchen Menschen zu kennen.
1.1.6
श्रुत्वा चैतत्त्रिलोकज्ञो वाल्मीकेर्नारदो वचः ।
श्रूयतामिति चामन्त्र्य प्रहृष्टो वाक्यमब्रवीत् ॥ १.१.६ ॥
Als Nārada, der Kenner der drei Welten, diese Rede Vālmīkis gehört hatte, sprach er erfreut: »Höre«, und sagte diese Worte.
1.1.7
बहवो दुर्लभाश्चैव ये त्वया कीर्तिता गुणाः ।
मुने वक्ष्याम्यहं बुद्ध्वा तैर्युक्तः श्रूयतां नरः ॥ १.१.७ ॥
O Weiser, ich werde dir, nachdem ich es erkannt habe, von dem Mann erzählen, der mit den vielen seltenen Eigenschaften begabt ist, die du genannt hast. Höre zu.
1.1.8
इक्ष्वाकुवंशप्रभवो रामो नाम जनैः श्रुतः ।
नियतात्मा महावीर्यो द्युतिमान्धृतिमान्वशी ॥ १.१.८ ॥
Im Geschlecht des Ikṣvāku geboren, unter den Menschen als Rāma bekannt: selbstbeherrscht, von großer Tapferkeit, strahlend, standhaft und sich selbst beherrschend.
1.1.9
बुद्धिमान्नीतिमान्वाग्मी श्रीमाञ्छ्त्रुनिबर्हणः ।
विपुलांसो महाबाहुः कम्बुग्रीवो महाहनुः ॥ १.१.९ ॥
Weise, in der Staatskunst bewandert, redegewandt, glanzvoll, Vernichter der Feinde; breitschultrig, langarmig, mit muschelförmigem Hals und starkem Kiefer.
1.1.10
महोरस्को महेष्वासो गूढजत्रुररिन्दमः ।
आजानुबाहुः सुशिराः सुललाटः सुविक्रमः ॥ १.१.१० ॥
Breitbrüstig, großer Bogenschütze, mit verborgenen Schlüsselbeinen, Bezwinger der Feinde, langarmig bis zu den Knien, schönen Hauptes, schöner Stirn und von hervorragender Tapferkeit.
1.1.11
समः समविभक्ताङ्गः स्निग्धवर्णः प्रतापवान् ।
पीनवक्षा विशालाक्षो लक्ष्मीवाञ्छुभलक्षणः ॥ १.१.११ ॥
Gleichmütig, mit wohlproportionierten Gliedern, von glattem Teint, strahlend an Macht, mit vollem Brustkorb, weitäugig, mit Glanz begabt und mit glückverheißenden Zeichen gezeichnet.
1.1.12
धर्मज्ञः सत्यसन्धश्च प्रजानां च हिते रतः ।
यशस्वी ज्ञानसम्पन्नः शुचिर्वश्यः समाधिमान् ॥ १.१.१२ ॥
Kenner des Dharma, seinem Wort treu, dem Wohl des Volkes ergeben, berühmt, mit Wissen begabt, rein, selbstbeherrscht und in Sammlung versunken.
1.1.13
प्रजापतिसमः श्रीमान् धाता रिपुनिषूदनः ।
रक्षिता जीवलोकस्य धर्मस्य परिरक्षिता ॥ १.१.१३ ॥
Er war Prajāpati gleich, glanzvoll, der Erhalter, der Vernichter der Feinde, der Beschützer der Welt der Lebewesen und der vollkommene Hüter des Dharma.
1.1.14
रक्षिता स्वस्य धर्मस्य स्वजनस्य च रक्षिता ।
वेदवेदाङ्गतत्त्वज्ञो धनुर्वेदे च निष्ठितः ॥ १.१.१४ ॥
Er war Hüter seines eigenen Dharma und seiner Verwandten, Kenner des Wesens der Veden und ihrer Glieder und vollendet in der Wissenschaft vom Bogen.
1.1.15
सर्वशास्त्रार्थतत्त्वज्ञो स्मृतिमान् प्रतिभानवान् ।
सर्वलोकप्रियः साधुरदीनात्मा विचक्षणः ॥ १.१.१५ ॥
Er kannte den Sinn und das Wesen aller Lehrwerke, besaß Gedächtnis und rasche Auffassungsgabe, war allen Welt lieb, rechtschaffen, von ungebrochenem Geist und scharfsinnig.
1.1.16
सर्वदाभिगतः सद्भिः समुद्र इव सिन्धुभिः ।
आर्यः सर्वसमश्चैव सदैव प्रियदर्शनः ॥ १.१.१६ ॥
Die Guten suchten ihn stets auf, wie Flüsse das Meer. Er war edel, allen gleich und immer angenehm anzusehen.
1.1.17
स च सर्व गुणोपेतः कौसल्यानन्दवर्धनः ।
समुद्र इव गाम्भीर्ये धैर्येण हिमवानिव ॥ १.१.१७ ॥
Er war mit allen edlen Eigenschaften begabt und mehrte die Freude Kausalyās: tief wie das Meer, standhaft wie der Himālaya.
1.1.18
विष्णुना सदृशो वीर्ये सोमवत्प्रियदर्शनः ।
कालाग्निसदृशः क्रोधे क्षमया पृथिवीसमः ॥ १.१.१८ ॥
An Tapferkeit war er Viṣṇu gleich, anmutig anzusehen wie der Mond; im Zorn wie das Feuer der Zeit, in Geduld der Erde gleich.
1.1.19
धनदेन समस्त्यागे सत्ये धर्म इवापरः ।
तमेवंगुणसम्पन्नं रामं सत्यपराक्रमम् ॥ १.१.१९ ॥
Dem Kubera an Reichtum gleich, in Freigebigkeit und Wahrhaftigkeit wie ein zweiter Dharma — dem Rāma, mit solchen Tugenden begabt, dessen Tapferkeit wahrhaftig ist.
1.1.20
ज्येष्ठं ज्येष्ठगुणैर्युक्तं प्रियं दशरथस्सुतम् ।
प्रकृतीनां हितैर्युक्तं प्रकृतिप्रियकाम्यया ॥ १.१.२० ॥
Der Älteste, mit den Eigenschaften eines Ältesten begabt, geliebt, der Sohn Daśarathas — dem Wohl der Untertanen ergeben, aus dem Wunsch, dem Volk zu gefallen.
1.1.21
यौवराज्येन संयोक्तुम् ऐच्छत्प्रीत्या महीपतिः ।
तस्याभिषेकसम्भारान् दृष्ट्वा भार्याथ कैकयी ॥ १.१.२१ ॥
Der König wollte ihn aus Zuneigung in das Amt des Kronprinzen einsetzen. Als seine Gemahlin Kaikeyī die Vorbereitungen seiner Salbung sah —
1.1.22
पूर्वं दत्तवरा देवी वरमेनमयाचत ।
विवासनञ्च रामस्य भरतस्याभिषेचनम् ॥ १.१.२२ ॥
Die Königin, der einst Gnadengaben gewährt worden waren, erbat diese Gabe: die Verbannung Rāmas und die Salbung Bharatas.
1.1.23
स सत्यवचनाद्राजा धर्मपाशेन संयतः ।
विवासयामास सुतं रामं दशरथः प्रियम् ॥ १.१.२३ ॥
Der König Daśaratha, durch die Schlinge des Dharma um seines wahren Wortes willen gebunden, verbannte seinen geliebten Sohn Rāma.
1.1.24
स जगाम वनं वीरः प्रतिज्ञामनुपालयन् ।
पितुर्वचननिर्देशात् कैकेय्याः प्रियकारणात् ॥ १.१.२४ ॥
Jener Held ging in den Wald, sein Gelübde haltend, auf den Befehl des Wortes seines Vaters und um Kaikeyī zu gefallen.
1.1.25
तं व्रजन्तं प्रियो भ्राता लक्ष्मणोऽनुजगाम ह ।
स्नेहाद् विनयसम्पन्नः सुमित्रानन्दवर्धनः ॥ १.१.२५ ॥
Als er aufbrach, folgte ihm sein geliebter Bruder Lakṣmaṇa aus Zuneigung; er war demütig und mehrte die Freude Sumitrās.
1.1.26
भ्रातरं दयितो भ्रातुः सौभ्रात्रमनुदर्शयन् ।
रामस्य दयिता भार्या नित्यं प्राणसमा हिता ॥ १.१.२६ ॥
Dieser Bruder, dem Bruder lieb, zeigte brüderliche Liebe auf dem Weg. Rāmas geliebte Gattin, stets so lieb wie das Leben und treu ergeben.
1.1.27
जनकस्य कुले जाता देवमायेव निर्मिता ।
सर्वलक्षणसम्पन्ना नारीणामुत्तमा वधूः ॥ १.१.२७ ॥
In Janakas Geschlecht geboren, gleichsam aus göttlicher Māyā geformt, mit allen glücklichen Zeichen geschmückt, die beste der Frauen, eine Braut.
1.1.28
सीताप्यनुगता रामं शशिनं रोहिणी यथा ।
पौरैरनुगतो दूरं पित्रा दशरथेन च ॥ १.१.२८ ॥
Auch Sītā folgte Rāma, wie Rohiṇī dem Mond folgt. Die Bürger begleiteten ihn weit, und ebenso sein Vater Daśaratha.
1.1.29
शृङ्गवीरपुरे सूतं गङ्गाकूले व्यसर्जयत् ।
गुहमासाद्य धर्मात्मा निषादाधिपतिं प्रियम् ॥ १.१.२९ ॥
In der Stadt Śṛṅgavera am Ufer des Gaṅgā entließ der rechtschaffene Rāma den Wagenlenker; dann erreichte er Guha, den Herrn der Niṣādas, der ihm lieb war.
1.1.30
गुहेन सहितो रामो लक्ष्मणेन च सीतया ।
ते वनेन वनङ्गत्वा नदीस्तीर्त्वा बहूदकाः ॥ १.१.३० ॥
Rāma, begleitet von Guha, Lakṣmaṇa und Sītā, durchzog den Wald von Wald zu Wald und überquerte viele wasserreiche Flüsse.
1.1.31
चित्रकूटमनुप्राप्य भरद्वाजस्य शासनात् ।
रम्यमावसथं कृत्वा रममाणा वने त्रयः ॥ १.१.३१ ॥
Nach Erreichen von Citrakūṭa auf Bharadvājas Weisung und nachdem sie im Wald eine angenehme Behausung errichtet hatten, lebten die drei dort voller Freude.
1.1.32
देवगन्धर्वसंकाशाः तत्र ते न्यवसन् सुखम् ।
चित्रकूटङ्गते रामे पुत्रशोकातुरस्तथा ॥ १.१.३२ ॥
Den Göttern und Gandharvas gleich lebten sie dort glücklich. Als Rāma nach Citrakūṭa gegangen war, war der König, von Kummer um seinen Sohn gequält, ebenso.
1.1.33
राजा दशरथस्स्वर्गं जगाम विलपन् सुतम् ।
गते तु तस्मिन् भरतो वसिष्ठप्रमुखैर्द्विजैः ॥ १.१.३३ ॥
König Daśaratha ging, um seinen Sohn beklagend, in den Himmel. Nachdem er gegangen war, Bharata, zusammen mit den von Vasiṣṭha angeführten Brahmanen...
1.1.34
नियुज्यमानो राज्याय नैच्छत् राज्यं महाबलः ।
स जगाम वनं वीरो रामपादप्रसादकः ॥ १.१.३४ ॥
Obwohl man ihn drängte, das Königtum zu übernehmen, begehrte der Mächtige das Reich nicht. Der Held ging in den Wald, um die Gnade von Rāmas Füßen zu erlangen.
1.1.35
गत्वा तु स महात्मानं रामं सत्यपराक्रमम् ।
अयाचद्भ्रातरं रामम् आर्यभावपुरस्कृतः ॥ १.१.३५ ॥
Er ging zu Rāma, dem großherzigen Helden wahrer Tapferkeit, und von edler Gesinnung bewegt, bat er seinen Bruder Rāma.
1.1.36
त्वमेव राजा धर्मज्ञ इति रामं वचोऽब्रवीत् ।
रामोऽपि परमोदारः सुमुखस्सुमहायशाः ॥ १.१.३६ ॥
"Du allein bist der König, der das Dharma kennt" — so sprach er zu Rāma. Und Rāma war ebenfalls überaus großzügig, von freundlichem Antlitz und von großem Ruhm.
1.1.37
न चैच्छत् पितुरादेशात् राज्यं रामो महाबलः ।
पादुके चास्य राज्याय न्यासं दत्त्वा पुनः पुनः ॥ १.१.३७ ॥
Rāma, der gewaltig Mächtige, begehrte das Königreich nicht auf den Befehl seines Vaters; für das Königreich gab er immer wieder seine Sandalen als Pfand.
1.1.38
निवर्तयामास ततो भरतं भरताग्रजः ।
स काममनवाप्यैव रामपादावुपस्पृशन् ॥ १.१.३८ ॥
Da schickte der ältere Bruder Bharatas Bharata zurück. Ohne seinen Wunsch erfüllt zu sehen, berührte er immer wieder Rāmas Füße.
1.1.39
नन्दिग्रामेऽकरोद् राज्यं रामागमनकाङ्क्षया ।
गते तु भरते श्रीमान् सत्यसन्धो जितेन्द्रियः ॥ १.१.३९ ॥
In Nandigrāma regierte er das Königreich in der Hoffnung auf Rāmas Rückkehr. Als Bharata fortgegangen war, der Glanzvolle, wortgetreu und selbstbeherrscht...
1.1.40
रामस्तु पुनरालक्ष्य नागरस्य जनस्य च ।
तत्रागमनमेकाग्रो दण्डकान् प्रविवेश ह ॥ १.१.४० ॥
Rāma aber, der das Kommen der Stadtbewohner und des Volkes erneut bedachte, betrat entschlossen den Daṇḍaka-Wald.
1.1.41
प्रविश्य तु महारण्यं रामो राजीवलोचनः ।
विराधं राक्षसं हत्वा शरभङ्गं ददर्श ह ॥ १.१.४१ ॥
Nachdem er den großen Wald betreten hatte, erschlug der lotusäugige Rāma den Rākṣasa Virādha und erblickte dann Śarabhaṅga.
1.1.42
सुतीक्ष्णं चाप्यगस्त्यं च अगस्त्यभ्रातरं तथा ।
अगस्त्यवचनाच्चैव जग्राहैन्द्रं शरासनम् ॥ १.१.४२ ॥
Nachdem er Sutīkṣṇa, Agastya und ebenso Agastyas Bruder begegnet war, nahm Rāma auf Agastyas Wort Indras Bogen an sich.
1.1.43
खड्गञ्च परम प्रीतस्तूणी चाक्षयसायकौ ।
वसतस्तस्य रामस्य वने वनचरैः सह ॥ १.१.४३ ॥
Hoch erfreut schenkte er ihm auch ein Schwert und zwei Köcher mit unerschöpflichen Pfeilen. Während Rāma im Wald zusammen mit den Waldbewohnern weilte,
1.1.44
ऋषयोऽभ्यागमन् सर्वे वधायासुररक्षसाम् ।
स तेषां प्रतिशुश्राव राक्षसानां तदा वने ॥ १.१.४४ ॥
Alle Weisen kamen dorthin zur Vernichtung der Asuras und Rākṣasas. Da stimmte er ihrer Bitte im Wald gegen die Rākṣasas zu.
1.1.45
प्रतिज्ञातश्च रामेण वधः संयति रक्षसाम् ।
ऋषीणामग्निकल्पानां दण्डकारण्यवासीनाम् ॥ १.१.४५ ॥
Rāma gelobte den Weisen, die wie Feuer glühten und im Daṇḍaka-Wald wohnten, die Rākṣasas im Kampf zu erschlagen.
1.1.46
तेन तत्रैव वसता जनस्थाननिवासिनी ।
विरूपिता शूर्पणखा राक्षसी कामरूपिणी ॥ १.१.४६ ॥
Während er dort wohnte, verstümmelte er die Rākṣasī Śūrpaṇakhā, die in Janasthāna lebte und jede beliebige Gestalt annehmen konnte.
1.1.47
ततः शूर्पणखावाक्यादुद्युक्तान् सर्वराक्षसान् ।
खरं त्रिशिरसं चैव दूषणं चैव राक्षसम् ॥ १.१.४७ ॥
Da, auf Śūrpaṇakhās Worte hin, alle Rākṣasas, die sich erhoben hatten: Khara, den dreiköpfigen Triśiras und den Rākṣasa Dūṣaṇa,
1.1.48
निजघान रणे रामस्तेषां चैव पदानुगान् ।
वने तस्मिन् निवसता जनस्थाननिवासिनाम् ॥ १.१.४८ ॥
Im Wald wohnend, erschlug Rāma im Kampf sie selbst und ihre Gefolgsleute, die in Janasthāna lebten.
1.1.49
रक्षसां निहतान्यासन् सहस्राणि चतुर्दश ।
ततो ज्ञातिवधं श्रुत्वा रावणः क्रोधमूर्छितः ॥ १.१.४९ ॥
Vierzehntausend Rākṣasas wurden erschlagen. Als Rāvaṇa vom Tod seiner Verwandten hörte, versank er vor Zorn in Bewusstlosigkeit.
1.1.50
सहायं वरयामास मारीचं नाम राक्षसम् ।
वार्यमाणः सुबहुशो मारीचेन स रावणः ॥ १.१.५० ॥
Rāvaṇa wählte als Verbündeten einen Rākṣasa namens Mārīca, obwohl Mārīca ihn wiederholt davon abzuhalten versuchte.
1.1.51
न विरोधो बलवता क्षमो रावण तेन ते ।
अनादृत्य तु तद्वाक्यं रावणः कालचोदितः ॥ १.१.५१ ॥
O Rāvaṇa, Feindschaft mit dem Mächtigen ziemt dir nicht. Doch Rāvaṇa, von der Zeit getrieben, missachtete seine Worte.
1.1.52
जगाम सहमारीचस्तस्याश्रमपदं तदा ।
तेन मायाविना दूरमपवाह्य नृपात्मजौ ॥ १.१.५२ ॥
Da ging Rāvaṇa mit Mārīca zu ihrer Einsiedelei. Der Zauberer lockte die beiden Prinzen weit fort.
1.1.53
जहार भार्यां रामस्य गृध्रं हत्वा जटायुषम् ।
गृध्रञ्च निहतं दृष्ट्वा हृतां श्रुत्वा च मैथिलीम् ॥ १.१.५३ ॥
Nachdem er den Geier Jaṭāyu erschlagen hatte, entführte er Rāmas Gemahlin. Als er den erschlagenen Geier sah und hörte, dass Maithilī entführt worden war.
1.1.54
राघवः शोकसंतप्तो विललापाकुलेन्द्रियः ।
ततस्तेनैव शोकेन गृध्रं दग्ध्वा जटायुषम् ॥ १.१.५४ ॥
Rāghava, von Kummer gequält und mit verwirrten Sinnen, klagte. Dann verbrannte er in eben diesem Kummer den Geier Jaṭāyu.
1.1.55
मार्गमाणो वने सीतां राक्षसं सन्ददर्श ह ।
कबन्धं नाम रूपेण विकृतं घोरदर्शनम् ॥ १.१.५५ ॥
Während er im Wald nach Sītā suchte, sah er einen Rākṣasa namens Kabandha, entstellt in der Gestalt und furchterregend anzusehen.
1.1.56
तन्निहत्य महाबाहुर्ददाह स्वर्गतश्च सः ।
स चास्य कथयामास शबरीं धर्मचारिणीम् ॥ १.१.५६ ॥
Nachdem er ihn erschlagen hatte, verbrannte der Starkarmige seinen Leib, und er ging in den Himmel. Er erzählte ihm von Śabarī, die dem Dharma folgte.
1.1.57
श्रमणां धर्मनिपुणामभिगच्छेति राघव ।
सोऽभ्य गच्छन्महातेजाः शबरीं शत्रुसूदनः ॥ १.१.५७ ॥
"O Rāghava, geh zu der Asketin Śabarī, die im Dharma bewandert ist." Da ging der strahlende Vernichter der Feinde zu Śabarī.
1.1.58
शबर्या पूजितः सम्यग् रामो दशरथात्मजः ।
पम्पातीरे हनुमता सङ्गतो वानरेण ह ॥ १.१.५८ ॥
Von Śabarī gebührend verehrt, traf Rāma, der Sohn Daśarathas, am Ufer des Pampā auf den Affen Hanumān.
1.1.59
हनुमद्वचनाच्चैव सुग्रीवेण समागतः ।
सुग्रीवाय च तत्सर्वं शंसद्रामो महाबलः ॥ १.१.५९ ॥
Auf Hanumāns Wort traf Rāma Sugrīva, und der mächtige Rāma erzählte Sugrīva alles.
1.1.60
आदितस्तद् यथावृत्तं सीतायाश्च विशेषतः ।
सुग्रीवश्चापि तत्सर्वं श्रुत्वा रामस्य वानरः ॥ १.१.६० ॥
Nachdem der Affe Sugrīva von Rāma alles gehört hatte, was von Anfang an geschehen war, besonders über Sītā...
1.1.61
चकार सख्यं रामेण प्रीतश्चैवाग्निसाक्षिकम् ।
ततो वानरराजेन वैरानुकथनं प्रति ॥ १.१.६१ ॥
Erfreut schloss er, mit dem Feuer als Zeugen, Freundschaft mit Rāma. Dann erzählte der Affenkönig die Geschichte seiner Feindschaft.
1.1.62
रामायावेदितं सर्वं प्रणयात् दुःखितेन च ।
प्रतिज्ञातञ्च रामेण तदा वालिवधं प्रति ॥ १.१.६२ ॥
Der betrübte Sugrīva berichtete Rāma aus Zuneigung alles, und Rāma versprach daraufhin, Vālin zu töten.
1.1.63
वालिनश्च बलं तत्र कथयामास वानरः ।
सुग्रीवः शङ्कितश्चासीन्नित्यं वीर्येण राघवे ॥ १.१.६३ ॥
Dort beschrieb der Affe Sugrīva Vālins Stärke, und er war stets besorgt über die Tapferkeit Rāghavas.
1.1.64
राघवप्रत्ययार्थं तु दुन्दुभेः कायमुत्तमम् ।
दर्शयामास सुग्रीवः महापर्वतसन्निभम् ॥ १.१.६४ ॥
Um Vertrauen zu Rāghava zu wecken, zeigte Sugrīva den gewaltigen Leib des Dundubhi, der einem großen Berg glich.
1.1.65
उत्स्मयित्वा महाबाहुः प्रेक्ष्य चास्ति महाबलः ।
पादाङ्गुष्ठेन चिक्षेप संपूर्णं दशयोजनम् ॥ १.१.६५ ॥
Lächelnd blickte der Starkarmige darauf, und der sehr Starke schleuderte es mit dem Zeh seines Fußes zehn Yojanas weit.
1.1.66
बिभेद च पुनस्सालान् सप्तैकेन महेषुणा ।
गिरिं रसातलञ्चैव जनयन् प्रत्ययं तथा ॥ १.१.६६ ॥
Wieder durchbohrte er mit einem einzigen großen Pfeil sieben Sāla-Bäume, und indem er Berg und Unterwelt spaltete, weckte er Vertrauen.
1.1.67
ततः प्रीतमनास्तेन विश्वस्तस्स महाकपिः ।
किष्किन्धां रामसहितो जगाम च गुहां तदा ॥ १.१.६७ ॥
Da ging der große Affe Sugrīva, froh gestimmt und beruhigt, zusammen mit Rāma in die Höhle von Kiṣkindhā.
1.1.68
ततोऽगर्जद्धरिवरः सुग्रीवो हेमपिङ्गलः ।
तेन नादेन महता निर्जगाम हरीश्वरः ॥ १.१.६८ ॥
Da brüllte Sugrīva, der beste der Affen, goldgelb; und bei diesem gewaltigen Laut trat der Herr der Affen hervor.
1.1.69
अनुमान्य तदा तारां सुग्रीवेण समागतः ।
निजघान च तत्रैनं शरेणैकेन राघवः ॥ १.१.६९ ॥
Nachdem er Tārā getröstet hatte, vereinte sich Rāghava mit Sugrīva und streckte ihn dort mit einem einzigen Pfeil nieder.
1.1.70
ततः सुग्रीववचनात् हत्वा वालिनमाहवे ।
सुग्रीवमेव तद्राज्ये राघवः प्रत्यपादयत् ॥ १.१.७० ॥
Dann, auf Sugrīvas Wort hin, erschlug Rāghava Vālin im Kampf und setzte Sugrīva selbst in seinem Reich wieder ein.
1.1.71
स च सर्वान् समानीय वानरान् वानरर्षभः ।
दिशः प्रस्थापयामास दिदृक्षुर्जनकात्मजाम् ॥ १.१.७१ ॥
Und dieser Stier unter den Affen versammelte alle Affen und schickte sie in alle Richtungen, begierig, die Tochter Janakas zu sehen.
1.1.72
ततो गृध्रस्य वचनात् संपातेर्हनुमान् बली ।
शतयोजनविस्तीर्णं पुप्लुवे लवणार्णवम् ॥ १.१.७२ ॥
Dann, auf das Wort des Geiers Sampāti hin, sprang der mächtige Hanumān über den Salzozean, hundert Yojanas breit.
1.1.73
तत्र लङ्कां समासाद्य पुरीं रावणपालिताम् ।
ददर्श सीतां ध्यायन्तीम् अशोकवनिकां गताम् ॥ १.१.७३ ॥
Dort, nachdem er die von Rāvaṇa beschützte Stadt Laṅkā erreicht hatte, sah er Sītā, in Meditation versunken, die in den Aśoka-Hain gegangen war.
1.1.74
निवेदयित्वाभिज्ञानं प्रवृत्तिं विनिवेद्य च ।
समाश्वास्य च वैदेहीं मर्दयामास तोरणम् ॥ १.१.७४ ॥
Nachdem er das Erkennungszeichen übergeben, die Nachricht überbracht und Vaidehī getröstet hatte, zerschlug er das Torbogentor.
1.1.75
पञ्च सेनाग्रगान् हत्वा सप्त मन्त्रिसुतानपि ।
शूरमक्षं च निष्पिष्य ग्रहणं समुपागमत् ॥ १.१.७५ ॥
Nachdem er fünf Heerführer und sieben Ministersöhne erschlagen und den tapferen Akṣa zermalmt hatte, geriet er in Gefangenschaft.
1.1.76
अस्त्रेणोन्मुक्तमात्मानं ज्ञात्वा पैतामहाद् वरात् ।
मर्षयन् राक्षसान् वीरो यन्त्रिणस्तान् यदृच्छया ॥ १.१.७६ ॥
In dem Wissen, dass er durch Brahmās Gnade von der Waffe befreit war, ertrug der Held die Rākṣasas, seine Fesseln, nach eigenem Willen.
1.1.77
ततो दग्ध्वा पुरीं लङ्काम् ऋते सीताञ्च मैथिलीम् ।
रामाय प्रियमाख्यातुं पुनरायान्महाकपिः ॥ १.१.७७ ॥
Dann, nachdem er die Stadt Laṅkā bis auf Sītā, die Maithilī, niedergebrannt hatte, kehrte der große Affe zurück, um Rāma die frohe Botschaft zu bringen.
1.1.78
सोऽभिगम्य महात्मानं कृत्वा रामं प्रदक्षिणम् ।
न्यवेदयदमेयात्मा दृष्टा सीतेति तत्त्वतः ॥ १.१.७८ ॥
Nachdem er sich dem Großmütigen genähert und Rāma umkreist hatte, berichtete der Unermessliche wahrheitsgemäß: „Sītā wurde gesehen.“
1.1.79
ततः सुग्रीवसहितो गत्वा तीरं महोदधेः ।
समुद्रं क्षोभयामास शरैरादित्यसन्निभैः ॥ १.१.७९ ॥
Dann ging er mit Sugrīva an das Ufer des großen Ozeans und erregte das Meer mit Pfeilen, die der Sonne gleichen.
1.1.80
दर्शयामास चात्मानं समुद्रः सरितां पतिः ।
समुद्रवचनाच्चैव नलं सेतुमकारयत् ॥ १.१.८० ॥
Der Ozean, Herr der Flüsse, zeigte sich selbst; und auf das Wort des Ozeans ließ er durch Nala eine Brücke bauen.
1.1.81
तेन गत्वा पुरीं लङ्कां हत्वा रावणमाहवे ।
रामः सीतामनुप्राप्य परां व्रीडामुपागमत् ॥ १.१.८१ ॥
Über diese Brücke gelangte er in die Stadt Laṅkā, erschlug Rāvaṇa im Kampf, und nachdem er Sītā wiedergefunden hatte, empfand Rāma große Scham.
1.1.82
तामुवाच ततो रामः परुषं जनसंसदि ।
अमृष्यमाणा सा सीता विवेश ज्वलनं सती ॥ १.१.८२ ॥
Da sprach Rāma harte Worte zu ihr vor der Versammlung des Volkes; Sītā, die sie nicht ertragen konnte, die Keusche, ging ins Feuer.
1.1.83
ततोऽग्निवचनात् सीतां ज्ञात्वा विगतकल्मषाम् ।
कर्मणा तेन महता त्रैलोक्यं सचराचरम् ॥ १.१.८३ ॥
Dann, als er durch das Wort Agnis erfuhr, dass Sītā makellos war, freuten sich die drei Welten mit ihren beweglichen und unbeweglichen Wesen über jene große Tat.
1.1.84
सदेवर्षिगणं तुष्टं राघवस्य महात्मनः ॥
बभौ रामः सम्प्रहृष्टः पूजितः सर्वदेवतैः ॥ १.१.८४ ॥
Die Scharen der Götter und Weisen waren erfreut; und Rāma, der großmütige Nachkomme Raghus, strahlte, hoch erfreut, geehrt von allen Göttern.
1.1.85
अभ्यषिच्य च लङ्कायां राक्षसेन्द्रं विभीषणम् ।
कृतकृत्यस्तदा रामो विज्वरः प्रमुमोद ह ॥ १.१.८५ ॥
Nachdem er in Laṅkā Vibhīṣaṇa, den Herrn der Rākṣasas, gesalbt hatte, freute sich Rāma, dessen Aufgabe erfüllt und frei von Kummer war, sehr.
1.1.86
देवताभ्यो वरं प्राप्य समुत्थाप्य च वानरान् ।
अयोध्यां प्रस्थितो रामः पुष्पकेण सुहृद्वृतः ॥ १.१.८६ ॥
Nachdem er von den Göttern einen Segen erhalten und die Vānaras aufgerichtet hatte, brach Rāma, von seinen Freunden umgeben, im Wagen Puṣpaka nach Ayodhyā auf.
1.1.87
भरद्वाजाश्रमं गत्वा रामः सत्यपराक्रमः ।
भरतस्यान्तिके रामो हनूमन्तं व्यसर्जयत् ॥ १.१.८७ ॥
Nachdem er zur Einsiedelei Bharadvājas gegangen war, schickte Rāma von wahrer Tapferkeit Hanumān zu Bharata.
1.1.88
पुनराख्यायिकां जल्पन् सुग्रीवसहितस्तदा ।
पुष्पकं तत् समारुह्य नन्दिग्रामं ययौ तदा ॥ १.१.८८ ॥
Während er zusammen mit Sugrīva die Geschichte erneut erzählte, bestieg er da den Wagen Puṣpaka und ging nach Nandigrāma.
1.1.89
नन्दिग्रामे जटां हित्वा भ्रातृभिः सहितोऽनघः ।
रामः सीतामनुप्राप्य राज्यं पुनरवाप्तवान् ॥ १.१.८९ ॥
In Nandigrāma legte er sein verfilztes Haar ab, und der Makellose erhielt zusammen mit seinen Brüdern Sītā zurück und gewann das Königreich wieder.
1.1.90
प्रहृष्टमुदितो लोकस्तुष्टः पुष्टः सुधार्मिकः ।
निरामयो ह्यरोगश्च दुर्भिक्षभयवर्जितः ॥ १.१.९० ॥
Die Menschen, freudig und erfreut, zufrieden und wohlhabend, wurden außerordentlich rechtschaffen; sie waren frei von Krankheit und Siechtum und von der Furcht vor Hungersnot befreit.
1.1.91
न पुत्रमरणं केचित् द्रक्ष्यन्ति पुरुषाः क्वचित् ।
नार्यश्चाविधवा नित्यं भविष्यन्ति पतिव्रताः ॥ १.१.९१ ॥
Kein Mann wird jemals den Tod eines Sohnes erleben, und die Frauen werden stets nicht verwitwet, ihren Gatten treu sein.
1.1.92
न चाग्निजं भयं किञ्चिन्नाप्सु मज्जन्ति जन्तवः ।
न वातजं भयं किञ्चित् नापि ज्वरकृतं तथा ॥ १.१.९२ ॥
Es gibt keine Furcht vor dem Feuer; die Wesen ertrinken nicht im Wasser; es gibt keine Furcht vor dem Wind, auch keine vom Fieber verursachte Furcht.
1.1.93
न चापि क्षुद्भयं तत्र न तस्करभयं तथा ।
नगराणि च राष्ट्राणि धनधान्ययुतानि च ॥ १.१.९३ ॥
Dort gibt es keine Furcht vor Hunger und keine Furcht vor Dieben; Städte und Reiche sind voll von Reichtum und Korn.
1.1.94
नित्यं प्रमुदिताः सर्वे यथा कृतयुगे तथा ।
अश्वमेधशतैरिष्ट्वा तथा बहुसुवर्णकैः ॥ १.१.९४ ॥
Alle werden stets freudig sein, wie im Kṛta-Zeitalter, nachdem hundert Pferdeopfer und viele Goldspenden dargebracht wurden.
1.1.95
गवां कोट्ययुतं दत्त्वा विद्वद्भ्यो विधिपूर्वकम् ।
असंख्येयं धनं दत्त्वा ब्राह्मणेभ्यो महायशाः ॥ १.१.९५ ॥
Nachdem er den Gelehrten nach Vorschrift zehn Millionen Kühe und den Brahmanen unzählbaren Reichtum geschenkt hat, der Ruhmreiche...
1.1.96
राजवंशान् शतगुणान् स्थापयिष्यति राघवः ।
चातुर्वर्ण्यं च लोकेऽस्मिन् स्वे स्वे धर्मे नियोक्ष्यति ॥ १.१.९६ ॥
Rāghava wird Königsgeschlechter hundertfach begründen und in dieser Welt die vier Stände jeden in seiner eigenen Pflicht einsetzen.
1.1.97
दशवर्षसहस्राणि दशवर्षशतानि च ।
रामो राज्यमुपासित्वा ब्रह्मलोकं प्रयास्यति ॥ १.१.९७ ॥
Rāma wird, nachdem er das Reich zehntausend und dann tausend Jahre regiert hat, in die Welt Brahmās gehen.
1.1.98
इदं पवित्रं पापघ्नं पुण्यं वेदैश्च सम्मितम् ।
यः पठेद् रामचरितं सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ १.१.९८ ॥
Dies ist rein, vernichtet die Sünde, bringt Verdienst und gleicht den Veden. Wer die Taten Rāmas rezitiert, wird von allen Sünden befreit.
1.1.99
एतदाख्यानमायुष्यं पठन् रामायणं नरः ।
सपुत्रपौत्रः सगणः प्रेत्य स्वर्गे महीयते ॥ १.१.९९ ॥
Diese Erzählung verlängert das Leben. Ein Mann, der das Rāmāyaṇa rezitiert, wird mit seinen Söhnen, Enkeln und Gefolgsleuten nach dem Tod im Himmel geehrt.
1.1.100
पठन् द्विजो वागृषभत्वमीयात् ।
त् क्षत्रियो भूमिपतित्वमीयात् ॥
वणिक् जनः पण्यफलत्वमीयात् ।
जनश्च शूद्रोऽपि महत्त्वमीयात् ॥ १.१.१०० ॥
Ein Brahmane, der es rezitiert, erlangt Vorrang in der Rede; ein Krieger erlangt die Herrschaft über die Erde; ein Kaufmann erlangt Erfolg im Handel; und selbst ein Diener erlangt Größe.