வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 1.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.1.1
तपः स्वाध्यायनिरतं तपस्वी वाग्विदां वरम् ।
नारदं परिपप्रच्छ वाल्मीकिर्मुनिपुङ्गवम् ॥ १.१.१ ॥
தவத்திலும் சுவாத்யாயத்திலும் ஈடுபட்ட தவசியான வால்மீகி, பேச்சு வல்லோரில் சிறந்தவரும் முனிபுங்கவருமான நாரதரிடம் கேட்டார்.
1.1.2
को न्वस्मिन्साम्प्रतं लोके गुणवान्कश्च वीर्यवान् ।
धर्मज्ञश्च कृतज्ञश्च सत्यवाक्यो दृढव्रतः ॥ १.१.२ ॥
இந்த உலகில் இப்போது குணவானும் வீரியமுள்ளவனும் யார்? தர்மத்தை அறிந்தவனும், நன்றியுள்ளவனும், சத்தியம் பேசுபவனும், உறுதியான விரதம் கொண்டவனும் யார்?
1.1.3
चारित्रेण च को युक्तः सर्वभूतेषु को हितः ।
विद्वान्कः कः समर्थश्च कश्चैकप्रियदर्शनः ॥ १.१.३ ॥
நடத்தையால் சிறந்தவன் யார்? எல்லா உயிர்களுக்கும் நன்மை செய்பவன் யார்? கல்வியும் ஆற்றலும் உள்ளவன் யார், பார்ப்பதற்கு இனிமையானவன் யார்?
1.1.4
आत्मवान्को जितक्रोधो द्युतिमान्कोऽनसूयकः ।
कस्य बिभ्यति देवाश्च जातरोषस्य संयुगे ॥ १.१.४ ॥
ஆத்மசம்யமம் உள்ளவன் யார்? கோபத்தை வென்றவன் யார்? ஒளியுள்ளவன் யார்? பொறாமை இல்லாதவன் யார்? போரில் யாருடைய கோபம் எழுந்தால் தேவர்களும் அஞ்சுகின்றனர்?
1.1.5
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं परं कौतूहलं हि मे ।
महर्षे त्वं समर्थोऽसि ज्ञातुमेवंविधं नरम् ॥ १.१.५ ॥
இதை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்; என் ஆர்வம் மிகப் பெரியது. மகரிஷியே, இத்தகைய மனிதனை அறிய நீர் வல்லவர்.
1.1.6
श्रुत्वा चैतत्त्रिलोकज्ञो वाल्मीकेर्नारदो वचः ।
श्रूयतामिति चामन्त्र्य प्रहृष्टो वाक्यमब्रवीत् ॥ १.१.६ ॥
வால்மீகியின் இந்தச் சொல்லைக் கேட்ட மூவுலகையும் அறிந்த நாரதர் மகிழ்ந்து, 'கேள்' என்று அழைத்து இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.
1.1.7
बहवो दुर्लभाश्चैव ये त्वया कीर्तिता गुणाः ।
मुने वक्ष्याम्यहं बुद्ध्वा तैर्युक्तः श्रूयतां नरः ॥ १.१.७ ॥
முனிவரே, நீர் கூறிய அரிய குணங்கள் பலவற்றுடன் கூடிய அந்த மனிதனை நான் அறிந்து கூறுகிறேன்; கேளுங்கள்.
1.1.8
इक्ष्वाकुवंशप्रभवो रामो नाम जनैः श्रुतः ।
नियतात्मा महावीर्यो द्युतिमान्धृतिमान्वशी ॥ १.१.८ ॥
இக்ஷ்வாகு வம்சத்தில் பிறந்தவன், மக்களிடையே ராமன் என்ற பெயரால் அறியப்பட்டவன்; தன்னடக்கமுள்ளவன், பெரும் வீரியமுடையவன், ஒளிமிக்கவன், உறுதியானவன், தன்னை அடக்கி ஆள்பவன்.
1.1.9
बुद्धिमान्नीतिमान्वाग्मी श्रीमाञ्छ्त्रुनिबर्हणः ।
विपुलांसो महाबाहुः कम्बुग्रीवो महाहनुः ॥ १.१.९ ॥
அறிவுடையவன், நீதியறிந்தவன், பேச்சுத்திறன் உடையவன், செல்வமுடையவன், பகைவரை அழிப்பவன்; விரிந்த தோள்களும் நீண்ட கரங்களும் சங்கு போன்ற கழுத்தும் பெரிய தாடையும் உடையவன்.
1.1.10
महोरस्को महेष्वासो गूढजत्रुररिन्दमः ।
आजानुबाहुः सुशिराः सुललाटः सुविक्रमः ॥ १.१.१० ॥
விரிந்த மார்புடையவன், பெரிய வில்லாளி, மறைந்த கழுத்தெலும்புகள் உடையவன், பகைவரை அடக்குபவன், முழங்கால் வரை நீண்ட கரங்களும், அழகிய தலையும், அழகிய நெற்றியும், சிறந்த வீரமும் உடையவன்.
1.1.11
समः समविभक्ताङ्गः स्निग्धवर्णः प्रतापवान् ।
पीनवक्षा विशालाक्षो लक्ष्मीवाञ्छुभलक्षणः ॥ १.१.११ ॥
சமநிலையுடையவன், சீராக அமைந்த அங்கங்கள் உடையவன், மென்மையான நிறமுடையவன், பிரதாபம் மிக்கவன், திரண்ட மார்புடையவன், விசாலமான கண்களுடையவன், செல்வமுடையவன், சுப அடையாளங்கள் கொண்டவன்.
1.1.12
धर्मज्ञः सत्यसन्धश्च प्रजानां च हिते रतः ।
यशस्वी ज्ञानसम्पन्नः शुचिर्वश्यः समाधिमान् ॥ १.१.१२ ॥
தர்மம் அறிந்தவன், சத்திய சங்கற்பமுடையவன், மக்களின் நலனில் ஈடுபட்டவன், புகழ் பெற்றவன், ஞானம் நிறைந்தவன், தூய்மையானவன், தன்னடக்கமுள்ளவன், சமாதியில் நிலைத்தவன்.
1.1.13
प्रजापतिसमः श्रीमान् धाता रिपुनिषूदनः ।
रक्षिता जीवलोकस्य धर्मस्य परिरक्षिता ॥ १.१.१३ ॥
அவர் பிரஜாபதிக்குச் சமமான ஒளி பொருந்தியவர்; படைப்பாளர், எதிரிகளை அழிப்பவர், உயிருள்ள உலகின் காவலர், தர்மத்தின் முழுமையான பாதுகாவலர்.
1.1.14
रक्षिता स्वस्य धर्मस्य स्वजनस्य च रक्षिता ।
वेदवेदाङ्गतत्त्वज्ञो धनुर्वेदे च निष्ठितः ॥ १.१.१४ ॥
அவர் தனது தர்மத்தையும் தன் உறவினரையும் காப்பவர்; வேதங்களும் வேதாங்கங்களும் அறிந்தவர், வில்வித்தையில் தேர்ந்தவர்.
1.1.15
सर्वशास्त्रार्थतत्त्वज्ञो स्मृतिमान् प्रतिभानवान् ।
सर्वलोकप्रियः साधुरदीनात्मा विचक्षणः ॥ १.१.१५ ॥
அனைத்து சாஸ்திரங்களின் பொருளையும் தத்துவத்தையும் அறிந்தவர், நினைவாற்றலும் கூர்மதியும் கொண்டவர்; எல்லா உலகிற்கும் பிரியமானவர், நல்லவர், தளராத மனமுடையவர், விவேகி.
1.1.16
सर्वदाभिगतः सद्भिः समुद्र इव सिन्धुभिः ।
आर्यः सर्वसमश्चैव सदैव प्रियदर्शनः ॥ १.१.१६ ॥
நல்லோர் எப்போதும் அவரை நாடினர், நதிகள் கடலை நாடுவது போல; அவர் உன்னதர், அனைவரிடமும் சமமானவர், எப்போதும் காண இனியவர்.
1.1.17
स च सर्व गुणोपेतः कौसल्यानन्दवर्धनः ।
समुद्र इव गाम्भीर्ये धैर्येण हिमवानिव ॥ १.१.१७ ॥
அவர் அனைத்து நற்குணங்களும் கொண்டவர், கௌசல்யையின் மகிழ்ச்சியை வளர்ப்பவர்; ஆழத்தில் கடல் போலவும், உறுதியில் இமயம் போலவும்.
1.1.18
विष्णुना सदृशो वीर्ये सोमवत्प्रियदर्शनः ।
कालाग्निसदृशः क्रोधे क्षमया पृथिवीसमः ॥ १.१.१८ ॥
வீரத்தில் விஷ்ணுவுக்குச் சமமானவர், சந்திரனைப் போல காண இனியவர்; கோபத்தில் காலாக்னி போலவும், பொறுமையில் பூமி போலவும்.
1.1.19
धनदेन समस्त्यागे सत्ये धर्म इवापरः ।
तमेवंगुणसम्पन्नं रामं सत्यपराक्रमम् ॥ १.१.१९ ॥
செல்வத்தில் குபேரனுக்கு நிகரானவன், தியாகத்திலும் சத்தியத்திலும் இரண்டாம் தர்மம் போன்றவன் — இத்தகு குணங்கள் நிறைந்த, சத்திய பராக்கிரமனாகிய ராமனை.
1.1.20
ज्येष्ठं ज्येष्ठगुणैर्युक्तं प्रियं दशरथस्सुतम् ।
प्रकृतीनां हितैर्युक्तं प्रकृतिप्रियकाम्यया ॥ १.१.२० ॥
மூத்தவனுக்குரிய குணங்கள் நிறைந்தவன், அன்பிற்குரியவன், தசரதனின் மூத்த மகன் — குடிமக்களின் நலனில் ஈடுபட்டவன், மக்களுக்கு விருப்பமானவனாக இருக்கும் நோக்கத்தால்.
1.1.21
यौवराज्येन संयोक्तुम् ऐच्छत्प्रीत्या महीपतिः ।
तस्याभिषेकसम्भारान् दृष्ट्वा भार्याथ कैकयी ॥ १.१.२१ ॥
அரசன் அன்பால் அவனை யௌவராஜ்ய பதவியில் அமர்த்த விரும்பினான். அப்போது அவனுடைய முடிசூட்டு ஏற்பாடுகளைக் கண்டு மனைவி கைகேயி —
1.1.22
पूर्वं दत्तवरा देवी वरमेनमयाचत ।
विवासनञ्च रामस्य भरतस्याभिषेचनम् ॥ १.१.२२ ॥
முன்பு வரம் பெற்றிருந்த தேவியான அவள் இந்த வரத்தைக் கேட்டாள் — ராமனின் வனவாசத்தையும், பரதனின் முடிசூட்டையும்.
1.1.23
स सत्यवचनाद्राजा धर्मपाशेन संयतः ।
विवासयामास सुतं रामं दशरथः प्रियम् ॥ १.१.२३ ॥
சத்திய வாக்கின் காரணமாக, தர்மமாகிய பாசத்தில் கட்டுண்ட அந்த அரசன் தசரதன், தன் அன்பு மகன் ராமனை வனவாசத்துக்கு அனுப்பினான்.
1.1.24
स जगाम वनं वीरः प्रतिज्ञामनुपालयन् ।
पितुर्वचननिर्देशात् कैकेय्याः प्रियकारणात् ॥ १.१.२४ ॥
அந்த வீரன் தன் சபதத்தைக் காத்துக்கொண்டு காட்டுக்குச் சென்றான் — தந்தையின் வார்த்தையின் கட்டளையாலும், கைகேயியை மகிழ்விக்கும் பொருட்டும்.
1.1.25
तं व्रजन्तं प्रियो भ्राता लक्ष्मणोऽनुजगाम ह ।
स्नेहाद् विनयसम्पन्नः सुमित्रानन्दवर्धनः ॥ १.१.२५ ॥
அவர் செல்வதைக் கண்ட அன்பிற்குரிய சகோதரன் லக்ஷ்மணன் பாசத்தால் அவருக்குப் பின்னால் சென்றான். அவன் பணிவு நிறைந்தவன், சுமித்திரையின் மகிழ்ச்சியை வளர்ப்பவன்.
1.1.26
भ्रातरं दयितो भ्रातुः सौभ्रात्रमनुदर्शयन् ।
रामस्य दयिता भार्या नित्यं प्राणसमा हिता ॥ १.१.२६ ॥
சகோதரனுக்குப் பிரியமான அந்தச் சகோதரன், சகோதர பாசத்தைக் காட்டியவாறு சென்றான். ராமனின் அன்புக்குரிய மனைவி, எப்போதும் உயிர் போலப் பிரியமானவளும் நலம் விரும்புபவளுமாக இருந்தாள்.
1.1.27
जनकस्य कुले जाता देवमायेव निर्मिता ।
सर्वलक्षणसम्पन्ना नारीणामुत्तमा वधूः ॥ १.१.२७ ॥
ஜனகனின் குலத்தில் பிறந்தவள், தேவர்களின் மாயையால் படைக்கப்பட்டவள் போல. எல்லா நற்குறிகளும் நிறைந்த, பெண்களில் சிறந்த மருமகள்.
1.1.28
सीताप्यनुगता रामं शशिनं रोहिणी यथा ।
पौरैरनुगतो दूरं पित्रा दशरथेन च ॥ १.१.२८ ॥
சந்திரனைப் பின்தொடரும் ரோஹிணியைப் போல சீதையும் ராமனைப் பின்தொடர்ந்தாள். நகர மக்களும் தொலைவரை அவரைப் பின்தொடர்ந்தனர், தந்தை தசரதனும் அவ்வாறே.
1.1.29
शृङ्गवीरपुरे सूतं गङ्गाकूले व्यसर्जयत् ।
गुहमासाद्य धर्मात्मा निषादाधिपतिं प्रियम् ॥ १.१.२९ ॥
சிருங்கவேரபுரத்தில், கங்கைக் கரையில், தர்மாத்மாவான ராமன் தேரோட்டியை அனுப்பிவிட்டான். பின்னர் நிஷாதர்களின் தலைவனும் அவனுக்குப் பிரியமானவனுமான குகனை அடைந்தான்.
1.1.30
गुहेन सहितो रामो लक्ष्मणेन च सीतया ।
ते वनेन वनङ्गत्वा नदीस्तीर्त्वा बहूदकाः ॥ १.१.३० ॥
குகனுடன் ராமனும், லக்ஷ்மணனும், சீதையுடனும் அவர்கள் காட்டின் வழியே காட்டைக் கடந்து, நீர் நிறைந்த பல ஆறுகளைத் தாண்டிச் சென்றனர்.
1.1.31
चित्रकूटमनुप्राप्य भरद्वाजस्य शासनात् ।
रम्यमावसथं कृत्वा रममाणा वने त्रयः ॥ १.१.३१ ॥
பரத்வாஜரின் கட்டளையின்படி சித்ரகூடத்தை அடைந்து, காட்டில் அழகிய இருப்பிடம் அமைத்து அந்த மூவரும் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்தனர்.
1.1.32
देवगन्धर्वसंकाशाः तत्र ते न्यवसन् सुखम् ।
चित्रकूटङ्गते रामे पुत्रशोकातुरस्तथा ॥ १.१.३२ ॥
தேவர்களையும் கந்தர்வர்களையும் போன்ற அவர்கள் அங்கே சுகமாக வாழ்ந்தனர். ராமன் சித்ரகூடம் சென்றபின், மகனின் சோகத்தால் வருந்தியவராக இருந்தார்.
1.1.33
राजा दशरथस्स्वर्गं जगाम विलपन् सुतम् ।
गते तु तस्मिन् भरतो वसिष्ठप्रमुखैर्द्विजैः ॥ १.१.३३ ॥
மன்னன் தசரதன் மகனுக்காகப் புலம்பியவாறு சொர்க்கம் சென்றார். அவர் சென்ற பின், வசிஷ்டர் முதலிய அந்தணர்களுடன் பரதன்...
1.1.34
नियुज्यमानो राज्याय नैच्छत् राज्यं महाबलः ।
स जगाम वनं वीरो रामपादप्रसादकः ॥ १.१.३४ ॥
அரசாட்சிக்கு நியமிக்கப்பட்டபோதும், அந்த மாபெரும் வீரன் அரசை விரும்பவில்லை. ராமனின் பாதங்களின் அருளை நாடி அவன் காட்டுக்குச் சென்றான்.
1.1.35
गत्वा तु स महात्मानं रामं सत्यपराक्रमम् ।
अयाचद्भ्रातरं रामम् आर्यभावपुरस्कृतः ॥ १.१.३५ ॥
அவன் மகாத்மாவும் சத்திய பராக்கிரமம் கொண்டவருமான ராமனிடம் சென்று, உன்னத உணர்வால் உந்தப்பட்டு, தன் சகோதரனாகிய ராமனிடம் வேண்டினான்.
1.1.36
त्वमेव राजा धर्मज्ञ इति रामं वचोऽब्रवीत् ।
रामोऽपि परमोदारः सुमुखस्सुमहायशाः ॥ १.१.३६ ॥
"நீயே தர்மம் அறிந்த அரசன்" என்று அவன் ராமனிடம் சொன்னான். ராமனும் மிகுந்த தாராளமும், இனிய முகமும், பெரும் புகழும் கொண்டவனாக இருந்தான்.
1.1.37
न चैच्छत् पितुरादेशात् राज्यं रामो महाबलः ।
पादुके चास्य राज्याय न्यासं दत्त्वा पुनः पुनः ॥ १.१.३७ ॥
மஹாபலனான ராமன் தந்தையின் கட்டளையால் அரசை விரும்பவில்லை. அவர் தம் பாதுகைகளை அரசுக்காக அடைக்கலப் பொருளாக மீண்டும் மீண்டும் கொடுத்தார்.
1.1.38
निवर्तयामास ततो भरतं भरताग्रजः ।
स काममनवाप्यैव रामपादावुपस्पृशन् ॥ १.१.३८ ॥
பின்னர் பரதனின் மூத்த சகோதரன் பரதனைத் திருப்பி அனுப்பினான். அவன் தன் விருப்பத்தைப் பெறாமல், ராமனின் பாதங்களைத் தொட்டுக்கொண்டிருந்தான்.
1.1.39
नन्दिग्रामेऽकरोद् राज्यं रामागमनकाङ्क्षया ।
गते तु भरते श्रीमान् सत्यसन्धो जितेन्द्रियः ॥ १.१.३९ ॥
நந்திக்கிராமத்தில் ராமன் திரும்பி வரும் ஆசையால் அரசாட்சி செய்தான். பரதன் சென்ற பின், சத்தியசந்தனும் புலனடக்கியுமான அந்த ஸ்ரீமான்...
1.1.40
रामस्तु पुनरालक्ष्य नागरस्य जनस्य च ।
तत्रागमनमेकाग्रो दण्डकान् प्रविवेश ह ॥ १.१.४० ॥
ஆனால் ராமன் நகரவாசிகளும் மக்களும் அங்கு வருவதை மீண்டும் கருதி, ஒருமுகமாக தண்டக காட்டிற்குள் நுழைந்தான்.
1.1.41
प्रविश्य तु महारण्यं रामो राजीवलोचनः ।
विराधं राक्षसं हत्वा शरभङ्गं ददर्श ह ॥ १.१.४१ ॥
பெரிய காட்டில் நுழைந்த தாமரைக்கண் ராமன் அரக்கன் விராதனைக் கொன்று சரபங்கரைக் கண்டான்.
1.1.42
सुतीक्ष्णं चाप्यगस्त्यं च अगस्त्यभ्रातरं तथा ।
अगस्त्यवचनाच्चैव जग्राहैन्द्रं शरासनम् ॥ १.१.४२ ॥
சுதீக்ஷ்ணரையும், அகஸ்தியரையும், அகஸ்தியரின் சகோதரரையும் சந்தித்து, அகஸ்தியரின் சொல்லால் ராமன் இந்திரனுடைய வில்லை ஏற்றான்.
1.1.43
खड्गञ्च परम प्रीतस्तूणी चाक्षयसायकौ ।
वसतस्तस्य रामस्य वने वनचरैः सह ॥ १.१.४३ ॥
மிகவும் மகிழ்ந்து அவர் வாளையும், என்றும் குறையாத அம்புகள் கொண்ட இரண்டு அம்பறாத்தூணிகளையும் அளித்தார். வனத்தில் வாழ்ந்த ராமன் வனவாசிகளுடன் இருந்தான்.
1.1.44
ऋषयोऽभ्यागमन् सर्वे वधायासुररक्षसाम् ।
स तेषां प्रतिशुश्राव राक्षसानां तदा वने ॥ १.१.४४ ॥
அனைத்து முனிவர்களும் அசுரர்களையும் அரக்கர்களையும் அழிப்பதற்காக அங்கு வந்தனர். அப்போது அவர் அவர்களின் வேண்டுகோளுக்கு வனத்தில் இணங்கினார்.
1.1.45
प्रतिज्ञातश्च रामेण वधः संयति रक्षसाम् ।
ऋषीणामग्निकल्पानां दण्डकारण्यवासीनाम् ॥ १.१.४५ ॥
தண்டகாரண்யத்தில் வசிக்கும் அக்கினி போன்ற முனிவர்களுக்கு, போரில் அரக்கர்களை அழிப்பதாக ராமன் சபதம் செய்தான்.
1.1.46
तेन तत्रैव वसता जनस्थाननिवासिनी ।
विरूपिता शूर्पणखा राक्षसी कामरूपिणी ॥ १.१.४६ ॥
அங்கேயே வசித்த அவன் ஜனஸ்தானத்தில் வாழ்ந்த, விரும்பிய உருவம் எடுக்கும் அரக்கி சூர்ப்பணகையை சிதைத்தான்.
1.1.47
ततः शूर्पणखावाक्यादुद्युक्तान् सर्वराक्षसान् ।
खरं त्रिशिरसं चैव दूषणं चैव राक्षसम् ॥ १.१.४७ ॥
பின்னர் சூர்ப்பணகையின் சொல்லால் போருக்கு ஆயத்தமான அனைத்து அரக்கர்களையும், கரனையும், மூன்று தலை கொண்ட திரிசிரஸையும், அரக்கன் தூஷணனையும் அவன் எதிர்கொண்டான்.
1.1.48
निजघान रणे रामस्तेषां चैव पदानुगान् ।
वने तस्मिन् निवसता जनस्थाननिवासिनाम् ॥ १.१.४८ ॥
அந்த வனத்தில் வசித்த ராமன் போரில் அவர்களையும், ஜனஸ்தானத்தில் வாழ்ந்த அவர்களுடைய ஏவலர்களையும் கொன்றான்.
1.1.49
रक्षसां निहतान्यासन् सहस्राणि चतुर्दश ।
ततो ज्ञातिवधं श्रुत्वा रावणः क्रोधमूर्छितः ॥ १.१.४९ ॥
ராட்சசர்களில் பதினான்காயிரம் பேர் கொல்லப்பட்டனர். தன் உறவினர்களின் வதத்தைக் கேட்ட ராவணன் கோபத்தால் மயக்கமுற்றான்.
1.1.50
सहायं वरयामास मारीचं नाम राक्षसम् ।
वार्यमाणः सुबहुशो मारीचेन स रावणः ॥ १.१.५० ॥
ராவணன் மாரீசன் என்ற ராட்சசனைத் துணையாகத் தேர்ந்தெடுத்தான். மாரீசன் பலமுறை அவனைத் தடுத்தும் ராவணன் அவ்வாறே செய்தான்.
1.1.51
न विरोधो बलवता क्षमो रावण तेन ते ।
अनादृत्य तु तद्वाक्यं रावणः कालचोदितः ॥ १.१.५१ ॥
ராவணா, பலவானுடன் பகைமை உனக்குத் தகாது. ஆனால் ராவணன் அவன் சொல்லைப் புறக்கணித்தான், காலத்தால் தூண்டப்பட்டவனாக.
1.1.52
जगाम सहमारीचस्तस्याश्रमपदं तदा ।
तेन मायाविना दूरमपवाह्य नृपात्मजौ ॥ १.१.५२ ॥
அப்போது ராவணன் மாரீசனுடன் அவர்களின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான். அந்த மாயாவி இரு இளவரசர்களையும் தொலைவுக்கு அகற்றினான்.
1.1.53
जहार भार्यां रामस्य गृध्रं हत्वा जटायुषम् ।
गृध्रञ्च निहतं दृष्ट्वा हृतां श्रुत्वा च मैथिलीम् ॥ १.१.५३ ॥
ராமனின் மனைவியைக் கவர்ந்து சென்றான், கழுகு ஜடாயுவைக் கொன்று. கழுகு கொல்லப்பட்டதைக் கண்டும், மைதிலி கவரப்பட்டதைக் கேட்டும்.
1.1.54
राघवः शोकसंतप्तो विललापाकुलेन्द्रियः ।
ततस्तेनैव शोकेन गृध्रं दग्ध्वा जटायुषम् ॥ १.१.५४ ॥
ராகவன் துயரால் வாட்டப்பட்டு, புலன்கள் கலங்கியவராகப் புலம்பினார். பின்னர் அதே துயரால் கழுகு ஜடாயுவை எரித்தார்.
1.1.55
मार्गमाणो वने सीतां राक्षसं सन्ददर्श ह ।
कबन्धं नाम रूपेण विकृतं घोरदर्शनम् ॥ १.१.५५ ॥
காட்டில் சீதையைத் தேடிக்கொண்டிருந்தபோது அவர் கபந்தன் என்ற பெயருடைய ஓர் அரக்கனைக் கண்டார்; அவன் உருவில் விகாரமானவனும் பார்ப்பதற்குக் கொடியவனுமாக இருந்தான்.
1.1.56
तन्निहत्य महाबाहुर्ददाह स्वर्गतश्च सः ।
स चास्य कथयामास शबरीं धर्मचारिणीम् ॥ १.१.५६ ॥
அவனைக் கொன்ற அந்த மகாபாகு (அவனது உடலை) எரித்தார்; அவன் சுவர்க்கம் சென்றான். அவன் இவருக்கு தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்கும் சபரியைப் பற்றிச் சொன்னான்.
1.1.57
श्रमणां धर्मनिपुणामभिगच्छेति राघव ।
सोऽभ्य गच्छन्महातेजाः शबरीं शत्रुसूदनः ॥ १.१.५७ ॥
"ராகவா, தர்மத்தில் திறமையுடைய சிரமணியை அணுகுக" என்று (அவன் கூறினான்). மகாதேஜஸ்வியும் பகைவரை அழிப்பவருமான அவர் சபரியை நோக்கிச் சென்றார்.
1.1.58
शबर्या पूजितः सम्यग् रामो दशरथात्मजः ।
पम्पातीरे हनुमता सङ्गतो वानरेण ह ॥ १.१.५८ ॥
சபரியால் முறையாக வழிபடப்பட்ட தசரதனின் மகன் ராமர், பம்பை ஆற்றின் கரையில் குரங்கு அனுமனைச் சந்தித்தார்.
1.1.59
हनुमद्वचनाच्चैव सुग्रीवेण समागतः ।
सुग्रीवाय च तत्सर्वं शंसद्रामो महाबलः ॥ १.१.५९ ॥
அனுமனின் சொல்லால் ராமர் சுக்ரீவனைச் சந்தித்தார்; மகாபலமுடைய ராமர் அனைத்தையும் சுக்ரீவனுக்கு எடுத்துரைத்தார்.
1.1.60
आदितस्तद् यथावृत्तं सीतायाश्च विशेषतः ।
सुग्रीवश्चापि तत्सर्वं श्रुत्वा रामस्य वानरः ॥ १.१.६० ॥
தொடக்கத்திலிருந்து நடந்தவை அனைத்தையும், குறிப்பாக சீதையைப் பற்றியவற்றை, ராமரிடமிருந்து கேட்ட குரங்கு சுக்ரீவனும்...
1.1.61
चकार सख्यं रामेण प्रीतश्चैवाग्निसाक्षिकम् ।
ततो वानरराजेन वैरानुकथनं प्रति ॥ १.१.६१ ॥
மகிழ்ச்சியுடன் அக்னியைச் சாட்சியாகக் கொண்டு ராமருடன் நட்பு கொண்டான். பின்னர் வானர அரசன் தனக்கும் வாலிக்கும் இருந்த பகையைப் பற்றிக் கூறினான்.
1.1.62
रामायावेदितं सर्वं प्रणयात् दुःखितेन च ।
प्रतिज्ञातञ्च रामेण तदा वालिवधं प्रति ॥ १.१.६२ ॥
துயருற்ற சுக்ரீவன் அன்பினால் ராமரிடம் அனைத்தையும் தெரிவித்தான்; அப்போது ராமர் வாலியைக் கொல்வதாக உறுதியளித்தார்.
1.1.63
वालिनश्च बलं तत्र कथयामास वानरः ।
सुग्रीवः शङ्कितश्चासीन्नित्यं वीर्येण राघवे ॥ १.१.६३ ॥
அங்கே வானரன் சுக்ரீவன் வாலியின் வலிமையைக் கூறினான்; மேலும் ராகவரின் வீரத்தைப் பற்றி அவன் எப்போதும் சந்தேகத்துடன் இருந்தான்.
1.1.64
राघवप्रत्ययार्थं तु दुन्दुभेः कायमुत्तमम् ।
दर्शयामास सुग्रीवः महापर्वतसन्निभम् ॥ १.१.६४ ॥
ராகவர் மீது நம்பிக்கை உண்டாக்குவதற்காக சுக்ரீவன் தும்புவின் பெரிய உடலைக் காட்டினான்; அது ஒரு பெரிய மலையைப் போல இருந்தது.
1.1.65
उत्स्मयित्वा महाबाहुः प्रेक्ष्य चास्ति महाबलः ।
पादाङ्गुष्ठेन चिक्षेप संपूर्णं दशयोजनम् ॥ १.१.६५ ॥
பெரும்புஜனான அவர் புன்னகைத்து, பார்த்து, மிகு வலிமையுடன் தன் கால்விரலால் அதை பத்து யோஜனை தூரம் எறிந்தார்.
1.1.66
बिभेद च पुनस्सालान् सप्तैकेन महेषुणा ।
गिरिं रसातलञ्चैव जनयन् प्रत्ययं तथा ॥ १.१.६६ ॥
பின்னர் ஒரே பெரிய அம்பினால் ஏழு சால மரங்களையும் துளைத்தான்; மலையையும் பாதாளத்தையும் அதேபோல் பிளந்து நம்பிக்கை உண்டாக்கினான்.
1.1.67
ततः प्रीतमनास्तेन विश्वस्तस्स महाकपिः ।
किष्किन्धां रामसहितो जगाम च गुहां तदा ॥ १.१.६७ ॥
அப்போது மகிழ்ந்த மனத்துடன், நம்பிக்கை பெற்ற அந்த மகாகபி சுக்ரீவன் ராமனுடன் கிஷ்கிந்தையின் குகைக்குச் சென்றான்.
1.1.68
ततोऽगर्जद्धरिवरः सुग्रीवो हेमपिङ्गलः ।
तेन नादेन महता निर्जगाम हरीश्वरः ॥ १.१.६८ ॥
அப்போது பொன்னிறமான வானரச் சிறந்தவன் சுக்ரீவன் கர்ஜித்தான்; அந்த பெரும் ஒலியால் வானரங்களின் தலைவன் வெளியே வந்தான்.
1.1.69
अनुमान्य तदा तारां सुग्रीवेण समागतः ।
निजघान च तत्रैनं शरेणैकेन राघवः ॥ १.१.६९ ॥
அப்போது தாரையைத் தேற்றிவிட்டு சுக்ரீவனுடன் சேர்ந்த ராகவன், அங்கேயே ஒரே அம்பால் அவனை வீழ்த்தினான்.
1.1.70
ततः सुग्रीववचनात् हत्वा वालिनमाहवे ।
सुग्रीवमेव तद्राज्ये राघवः प्रत्यपादयत् ॥ १.१.७० ॥
பின்னர் சுக்ரீவனின் சொல்படி போரில் வாலியைக் கொன்று, ராகவன் சுக்ரீவனையே அவனுடைய அரசில் நிலைநாட்டினான்.
1.1.71
स च सर्वान् समानीय वानरान् वानरर्षभः ।
दिशः प्रस्थापयामास दिदृक्षुर्जनकात्मजाम् ॥ १.१.७१ ॥
வானரத் தலைவனான அவன் அனைத்து வானரங்களையும் ஒன்றுகூட்டி, ஜனகன் மகளை (சீதையை) காண விரும்பி திசைகளுக்கு அனுப்பினான்.
1.1.72
ततो गृध्रस्य वचनात् संपातेर्हनुमान् बली ।
शतयोजनविस्तीर्णं पुप्लुवे लवणार्णवम् ॥ १.१.७२ ॥
பின்னர் கழுகு சம்பாதியின் சொல்லால் வலிமையுள்ள அனுமான் நூறு யோசனை விரிந்த உப்புக் கடலைத் தாண்டினான்.
1.1.73
तत्र लङ्कां समासाद्य पुरीं रावणपालिताम् ।
ददर्श सीतां ध्यायन्तीम् अशोकवनिकां गताम् ॥ १.१.७३ ॥
அங்கே ராவணனால் காக்கப்பட்ட லங்கா நகரை அடைந்து, அசோகவனத்தில் இருந்த, தியானத்தில் ஆழ்ந்த சீதையைக் கண்டார்.
1.1.74
निवेदयित्वाभिज्ञानं प्रवृत्तिं विनिवेद्य च ।
समाश्वास्य च वैदेहीं मर्दयामास तोरणम् ॥ १.१.७४ ॥
அடையாளத்தைக் கொடுத்து, செய்தியைத் தெரிவித்து, வைதேகியை ஆறுதல்படுத்திய பின், அவர் தோரணத்தை நொறுக்கினார்.
1.1.75
पञ्च सेनाग्रगान् हत्वा सप्त मन्त्रिसुतानपि ।
शूरमक्षं च निष्पिष्य ग्रहणं समुपागमत् ॥ १.१.७५ ॥
ஐந்து படைத்தலைவர்களையும் ஏழு அமைச்சர் மகன்களையும் கொன்று, வீரன் அக்ஷனையும் நசுக்கி, அவர் பிடிபடும் நிலைக்கு வந்தார்.
1.1.76
अस्त्रेणोन्मुक्तमात्मानं ज्ञात्वा पैतामहाद् वरात् ।
मर्षयन् राक्षसान् वीरो यन्त्रिणस्तान् यदृच्छया ॥ १.१.७६ ॥
பிரம்மாவின் வரத்தால் அஸ்திரத்திலிருந்து தான் விடுபட்டிருப்பதை அறிந்து, வீரன் அந்த அரக்கர்கள், கட்டுபவர்களை விருப்பப்படி பொறுத்துக்கொண்டான்.
1.1.77
ततो दग्ध्वा पुरीं लङ्काम् ऋते सीताञ्च मैथिलीम् ।
रामाय प्रियमाख्यातुं पुनरायान्महाकपिः ॥ १.१.७७ ॥
பிறகு மைதிலி சீதையைத் தவிர லங்கா நகரை எரித்து, ராமனுக்கு இனிய செய்தியைச் சொல்ல, மகாகபி மீண்டும் திரும்பி வந்தார்.
1.1.78
सोऽभिगम्य महात्मानं कृत्वा रामं प्रदक्षिणम् ।
न्यवेदयदमेयात्मा दृष्टा सीतेति तत्त्वतः ॥ १.१.७८ ॥
அந்த மகாத்மாவை அணுகி, ராமனை பிரதக்ஷிணம் செய்து, அளவற்ற ஆன்மா கொண்டவர் சீதை காணப்பட்டாள் என உண்மையாகத் தெரிவித்தார்.
1.1.79
ततः सुग्रीवसहितो गत्वा तीरं महोदधेः ।
समुद्रं क्षोभयामास शरैरादित्यसन्निभैः ॥ १.१.७९ ॥
பின்னர் சுக்ரீவனுடன் பெருங்கடலின் கரைக்குச் சென்று, சூரியனுக்கு ஒப்பான அம்புகளால் கடலைக் கலங்கச் செய்தார்.
1.1.80
दर्शयामास चात्मानं समुद्रः सरितां पतिः ।
समुद्रवचनाच्चैव नलं सेतुमकारयत् ॥ १.१.८० ॥
நதிகளின் தலைவனான கடல் தன்னை வெளிப்படுத்திக் காட்டியது; கடலின் சொல்லின்படி நளனைக் கொண்டு பாலத்தைக் கட்டுவித்தார்.
1.1.81
तेन गत्वा पुरीं लङ्कां हत्वा रावणमाहवे ।
रामः सीतामनुप्राप्य परां व्रीडामुपागमत् ॥ १.१.८१ ॥
அந்தப் பாலத்தின் வழியே லங்கை நகருக்குச் சென்று, போரில் ராவணனைக் கொன்று, ராமர் சீதையை மீண்டும் அடைந்தார்; ஆனாலும் மிகுந்த வெட்கம் அடைந்தார்.
1.1.82
तामुवाच ततो रामः परुषं जनसंसदि ।
अमृष्यमाणा सा सीता विवेश ज्वलनं सती ॥ १.१.८२ ॥
பின்னர் ராமர் மக்கள் கூட்டத்தின் நடுவே அவளிடம் கடுஞ்சொற்களைச் சொன்னார்; அவற்றைப் பொறுக்க முடியாத கற்புடைய சீதை நெருப்பில் புகுந்தாள்.
1.1.83
ततोऽग्निवचनात् सीतां ज्ञात्वा विगतकल्मषाम् ।
कर्मणा तेन महता त्रैलोक्यं सचराचरम् ॥ १.१.८३ ॥
பின்னர் அக்கினியின் சொல்லால் சீதை களங்கமற்றவள் என்று அறிந்தபோது, அந்த மாபெரும் செயலால் அசையும் அசையாப் பொருட்களுடன் மூன்று உலகங்களும் (மகிழ்ந்தன).
1.1.84
सदेवर्षिगणं तुष्टं राघवस्य महात्मनः ॥
बभौ रामः सम्प्रहृष्टः पूजितः सर्वदेवतैः ॥ १.१.८४ ॥
தேவர்களும் ரிஷிக் கூட்டங்களும் மகிழ்ந்தனர்; மகாத்மா ராகவ ராமர் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்து ஒளிர்ந்தார், அனைத்துத் தேவர்களாலும் வழிபடப்பட்டார்.
1.1.85
अभ्यषिच्य च लङ्कायां राक्षसेन्द्रं विभीषणम् ।
कृतकृत्यस्तदा रामो विज्वरः प्रमुमोद ह ॥ १.१.८५ ॥
இலங்கையில் அரக்கர் தலைவன் விபீடணனுக்கு முடிசூட்டி, அப்போது செயல் நிறைவேறிய ராமன் துயரமின்றி மிகவும் மகிழ்ந்தான்.
1.1.86
देवताभ्यो वरं प्राप्य समुत्थाप्य च वानरान् ।
अयोध्यां प्रस्थितो रामः पुष्पकेण सुहृद्वृतः ॥ १.१.८६ ॥
தேவர்களிடமிருந்து வரம் பெற்று, வானரங்களையும் அழைத்துக்கொண்டு, நண்பர்களால் சூழப்பட்ட ராமன் புஷ்பக விமானத்தில் அயோத்தியை நோக்கிப் புறப்பட்டான்.
1.1.87
भरद्वाजाश्रमं गत्वा रामः सत्यपराक्रमः ।
भरतस्यान्तिके रामो हनूमन्तं व्यसर्जयत् ॥ १.१.८७ ॥
பரத்வாஜரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்ற, உண்மை வீரம் கொண்ட ராமன், பரதனிடம் அனுமனை அனுப்பினான்.
1.1.88
पुनराख्यायिकां जल्पन् सुग्रीवसहितस्तदा ।
पुष्पकं तत् समारुह्य नन्दिग्रामं ययौ तदा ॥ १.१.८८ ॥
சுக்கிரீவனுடன் மீண்டும் கதை சொல்லிக்கொண்டே, அப்போது அந்த புஷ்பக விமானத்தில் ஏறி நந்திக்ராமத்திற்குச் சென்றான்.
1.1.89
नन्दिग्रामे जटां हित्वा भ्रातृभिः सहितोऽनघः ।
रामः सीतामनुप्राप्य राज्यं पुनरवाप्तवान् ॥ १.१.८९ ॥
நந்திக்ராமத்தில் சடையைக் களைந்து, சகோதரர்களுடன் கூடிய குற்றமற்ற ராமன், சீதையை மீண்டும் அடைந்து ராஜ்ஜியத்தை மீண்டும் பெற்றான்.
1.1.90
प्रहृष्टमुदितो लोकस्तुष्टः पुष्टः सुधार्मिकः ।
निरामयो ह्यरोगश्च दुर्भिक्षभयवर्जितः ॥ १.१.९० ॥
மகிழ்ச்சியும் உவகையும் கொண்ட மக்கள், மனநிறைவும் செழிப்பும் பெற்று மிகுந்த தர்மவான்களானார்கள்; நோயற்றவர்களாகவும் பஞ்சபயமின்றியும் இருந்தனர்.
1.1.91
न पुत्रमरणं केचित् द्रक्ष्यन्ति पुरुषाः क्वचित् ।
नार्यश्चाविधवा नित्यं भविष्यन्ति पतिव्रताः ॥ १.१.९१ ॥
எந்த ஆணும் ஒருபோதும் மகன் இறப்பைக் காண மாட்டான்; பெண்கள் எப்போதும் கணவரை இழக்காத, கற்புடைய பதிவிரதைகளாக இருப்பார்கள்.
1.1.92
न चाग्निजं भयं किञ्चिन्नाप्सु मज्जन्ति जन्तवः ।
न वातजं भयं किञ्चित् नापि ज्वरकृतं तथा ॥ १.१.९२ ॥
நெருப்பால் எந்த அச்சமும் இராது; நீரில் உயிரினங்கள் மூழ்கா; காற்றால் எந்த அச்சமும் இராது, காய்ச்சலால் ஏற்படும் அச்சமும் இராது.
1.1.93
न चापि क्षुद्भयं तत्र न तस्करभयं तथा ।
नगराणि च राष्ट्राणि धनधान्ययुतानि च ॥ १.१.९३ ॥
அங்கே பசியின் அச்சமும் இராது, திருடர்களின் அச்சமும் இராது; நகரங்களும் நாடுகளும் செல்வமும் தானியமும் நிறைந்திருக்கும்.
1.1.94
नित्यं प्रमुदिताः सर्वे यथा कृतयुगे तथा ।
अश्वमेधशतैरिष्ट्वा तथा बहुसुवर्णकैः ॥ १.१.९४ ॥
கிருத யுகத்தைப் போல அனைவரும் எப்போதும் மகிழ்ந்திருப்பர்; நூறு அசுவமேத யாகங்களையும் பல பொன் தானங்களையும் செய்து.
1.1.95
गवां कोट्ययुतं दत्त्वा विद्वद्भ्यो विधिपूर्वकम् ।
असंख्येयं धनं दत्त्वा ब्राह्मणेभ्यो महायशाः ॥ १.१.९५ ॥
அறிஞர்களுக்கு விதிப்படி பத்து கோடி பசுக்களைத் தானம் செய்து, பிராமணர்களுக்கு எண்ணற்ற செல்வத்தை வழங்கி, அந்த மகா புகழுடையவர்...
1.1.96
राजवंशान् शतगुणान् स्थापयिष्यति राघवः ।
चातुर्वर्ण्यं च लोकेऽस्मिन् स्वे स्वे धर्मे नियोक्ष्यति ॥ १.१.९६ ॥
ராகவன் அரச வம்சங்களை நூறு மடங்காக நிலைநிறுத்துவார்; இவ்வுலகில் நான்கு வருணங்களையும் அவரவர் தர்மத்தில் நிலைநிறுத்துவார்.
1.1.97
दशवर्षसहस्राणि दशवर्षशतानि च ।
रामो राज्यमुपासित्वा ब्रह्मलोकं प्रयास्यति ॥ १.१.९७ ॥
ராமன் பத்தாயிரம் ஆண்டுகளும் பத்து நூறு ஆண்டுகளும் அரசாட்சி செய்துவிட்டு பிரம்மலோகம் செல்வான்.
1.1.98
इदं पवित्रं पापघ्नं पुण्यं वेदैश्च सम्मितम् ।
यः पठेद् रामचरितं सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ १.१.९८ ॥
இது தூய்மையானது, பாவத்தை அழிப்பது, புண்ணியம் தருவது, வேதங்களுக்கு நிகரானது. ராமனின் சரிதத்தை யார் ஓதுகிறாரோ அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவார்.
1.1.99
एतदाख्यानमायुष्यं पठन् रामायणं नरः ।
सपुत्रपौत्रः सगणः प्रेत्य स्वर्गे महीयते ॥ १.१.९९ ॥
இந்த ஆக்கியானம் ஆயுளை நீட்டிக்கும். ராமாயணத்தை ஓதும் மனிதன் மகன்கள், பேரன்கள், பரிவாரத்துடன் மரணத்திற்குப் பின் சொர்க்கத்தில் போற்றப்படுவான்.
1.1.100
पठन् द्विजो वागृषभत्वमीयात् ।
त् क्षत्रियो भूमिपतित्वमीयात् ॥
वणिक् जनः पण्यफलत्वमीयात् ।
जनश्च शूद्रोऽपि महत्त्वमीयात् ॥ १.१.१०० ॥
ஓதும் இருபிறப்பாளன் பேச்சில் சிறப்பைப் பெறட்டும்; சத்திரியன் பூமியின் அதிபதித்துவத்தைப் பெறட்டும்; வணிகன் வியாபாரப் பயனைப் பெறட்டும்; சூத்திரனும் மேன்மையைப் பெறட்டும்.