Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 1.24
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.24.1
ततः प्रभाते विमले कृताह्निकमरिन्दमौ ।
विश्वामित्रं पुरस्कृत्य नद्यास्तीरमुपागतौ ॥ १.२४.१ ॥
Dann, im klaren Morgengrauen, erreichten die beiden Feindbezwinger, nachdem sie ihre morgendlichen Riten vollzogen hatten, mit Viśvāmitra an der Spitze das Flussufer.
1.24.2
ते च सर्वे महात्मानो मुनयः संशितव्रताः ।
उपस्थाप्य शुभां नावं विश्वामित्रमथाब्रुवन् ॥ १.२४.२ ॥
Und alle diese großherzigen Weisen, standhaft in ihren Gelübden, brachten ein glückverheißendes Boot heran und sprachen zu Viśvāmitra.
1.24.3
आरोहतु भवान् नावं राजपुत्रपुरस्कृतः ।
अरिष्टं गच्छ पन्थानं मा भूत् कालस्य पर्ययः ॥ १.२४.३ ॥
Möge Euer Ehren das Boot besteigen, mit den königlichen Prinzen vor Euch; geht auf sicherem Weg, und es soll keine Verzögerung geben.
1.24.4
विश्वामित्रस्तथेत्युक्त्वा तानृषीन् प्रतिपूज्य च ।
ततार सहितस्ताभ्यां सरितं सागरङ्गमाम् ॥ १.२४.४ ॥
Viśvāmitra sprach: »So sei es«, ehrte jene Weisen und überquerte mit den beiden den Fluss, der zum Meer strömt.
1.24.5
तत्र शुश्राव वै शब्दं तोयसंरम्भवर्धितम् ।
मध्यमागम्य तोयस्य तस्य शब्दस्य निश्चयम् ॥ १.२४.५ ॥
Dort hörte er einen Laut, der durch die Wucht des Wassers anschwoll; in der Mitte des Flusses angekommen, wollte er die Quelle jenes Lautes gewiss erkennen.
1.24.6
ज्ञातुकामो महातेजाः सह रामः कनीयसा ।
अथ रामः सरिन्मध्ये पप्रच्छ मुनिपुङ्गवम् ॥ १.२४.६ ॥
Rāma, von großer Strahlkraft, zusammen mit dem jüngeren Bruder, verlangend zu wissen, fragte den besten der Weisen mitten im Fluss.
1.24.7
वारिणो भिद्यमानस्य किमयं तुमुलो ध्वनिः ।
राघवस्य वचः श्रुत्वा कौतूहलसमन्वितम् ॥ १.२४.७ ॥
»Was ist dieses tosende Geräusch, wenn das Wasser gespalten wird?« Als er die von Neugier erfüllten Worte des Rāghava hörte.
1.24.8
कथयामास धर्मात्मा तस्य शब्दस्य निश्चयम् ।
कैलासपर्वते राम मनसा निर्मितं परम् ॥ १.२४.८ ॥
Der Rechtschaffene erklärte die Gewissheit jenes Lautes: »O Rāma, auf dem Berg Kailāsa, der vom Geist geschaffene höchste See.«
1.24.9
ब्रह्मणा नरशार्दूल तेनेदं मानसं सरः ।
तस्मात् सुस्राव सरसः सायोध्यामुपगूहते ॥ १.२४.९ ॥
Von Brahmā wurde dieser Mānasa-See geschaffen. O Tiger unter den Menschen, aus ihm strömend umschlingt er Ayodhyā.
1.24.10
सरःप्रवृत्ता सरयूः पुण्या ब्रह्मसरश्च्युता ।
तस्यायमतुलः शब्दो जाह्नवीमभिवर्तते ॥ १.२४.१० ॥
Die heilige Sarayū, dem See entsprungen, vom Brahmā-See herabgefallen: ihr unvergleichlicher Klang strömt zur Gaṅgā.
1.24.11
वारिसंक्षोभजो राम प्रणामं नियतः कुरु ।
ताभ्यां तु तावुभौ कृत्वा प्रणाममतिधार्मिकौ ॥ १.२४.११ ॥
O Rāma, dieser Klang entsteht durch das Aufwallen der Wasser. Erweise ihnen mit Zucht deine Ehrerbietung. Nachdem die beiden überaus Rechtschaffenen jenen beiden die Ehrerbietung erwiesen hatten...
1.24.12
तीरं दक्षिणमासाद्य जग्मतुर्लघुविक्रमौ ।
स वनं घोरसंकाशं दृष्ट्वा नरवरात्मजः ॥ १.२४.१२ ॥
Am südlichen Ufer angekommen, zogen die beiden raschen Schrittes weiter. Der Sohn des besten der Menschen erblickte jenen Wald, der etwas Schrecklichem glich.
1.24.13
अविप्रहतमैक्ष्वाकः पप्रच्छ मुनिपुङ्गवम् ।
अहो वनमिदं दुर्गं झिल्लिकागणसंयुतम् ॥ १.२४.१३ ॥
Ungehindert fragte der Nachkomme Ikṣvākus den besten der Weisen: "Ach, wie unwegsam ist dieser Wald, voll von Scharen von Grillen!"
1.24.14
भैरवैः श्वापदैः कीर्णं शकुन्तैर्दारुणारवैः ।
नानाप्रकारैः शकुनैर्वाश्यद्भिर्भैरवस्वनैः ॥ १.२४.१४ ॥
Erfüllt von furchterregenden Raubtieren, mit Vögeln schrecklicher Rufe, und Vögel vieler Arten schreien mit furchtbaren Stimmen.
1.24.15
सिंहव्याघ्रवराहैश्च वारणैश्चापि शोभितम् ।
धवाश्वकर्णककुभैर्बिल्वतिन्दुकपाटलैः ॥ १.२४.१५ ॥
Geschmückt mit Löwen, Tigern, Ebern und Elefanten, mit Dhava-, Aśvakarṇa- und Kakubha-Bäumen, mit Bilva-, Tinduka- und Pāṭala-Bäumen.
1.24.16
संकीर्णं बदरीभिश्च किं न्विदं दारुणं वनम् ।
तमुवाच महातेजा विश्वामित्रो महामुनिः ॥ १.२४.१६ ॥
"Warum nur ist dieser schreckliche Wald so dicht mit Jujubebäumen gefüllt?" Zu ihm sprach Viśvāmitra, der große Weise von großem Glanz.
1.24.17
श्रूयतां वत्स काकुत्स्थ यस्यैतद् दारुणं वनम् ।
एतौ जनपदौ स्फीतौ पूर्वमास्तां नरोत्तम ॥ १.२४.१७ ॥
"Höre, lieber Sohn des Kakutstha: Die beiden Gebiete, zu denen dieser schreckliche Wald gehörte, waren einst blühend, o Bester der Menschen."
1.24.18
मलदाश्च करूषाश्च देवनिर्माणनिर्मितौ ।
पुरा वृत्रवधे राम मलेन समभिप्लुतम् ॥ १.२४.१८ ॥
Die Malada und die Karūṣa, von den Göttern geschaffen, o Rāma, waren einst beim Erschlagen Vṛtras gänzlich mit Schmutz durchtränkt.
1.24.19
क्षुधा चैव सहस्राक्षं ब्रह्महत्या समाविशत् ।
तमिन्द्रं मलिनं देवा ऋषयश्च तपोधनाः ॥ १.२४.१९ ॥
Hunger und die Sünde des Brahmanenmordes drangen in Indra, den Tausendäugigen, ein. Die Götter und die Weisen, deren Reichtum die Askese ist, sahen Indra befleckt.
1.24.20
कलशैः स्नापयामासुर्मलं चास्य प्रमोचयन् ।
इह भूम्यां मलं दत्त्वा देवाः कारूषमेव च ॥ १.२४.२० ॥
Die Götter badeten ihn mit Krügen und befreiten ihn von seinem Schmutz, indem sie hier der Erde den Schmutz und das Kārūṣa übergaben.
1.24.21
शरीरजं महेन्द्रस्य ततो हर्षं प्रपेदिरे ।
निर्मलो निष्करूषश्च शुद्ध इन्द्रो यथाभवत् ॥ १.२४.२१ ॥
Da freuten sich die Götter über den aus Mahendras Körper entstandenen Schmutz. Makellos und frei von Kārūṣa wurde Indra wieder rein, wie zuvor.
1.24.22
ददौ देशस्य सुप्रीतो वरं प्रादातनुत्तमम् ।
इमौ जनपदौ स्फीतौ ख्यातिं लोके गमिष्यतः ॥ १.२४.२२ ॥
Hoch erfreut gewährte er jener Region einen höchsten Segen: Diese beiden blühenden Gebiete werden in der Welt Ruhm erlangen.
1.24.23
मलदाश्च करूषाश्च ममाङ्गमलधारिणौ ।
साधु साध्विति तं देवाः पाकशासनमब्रुवन् ॥ १.२४.२३ ॥
„Die Malada und die Karūṣa, die den Schmutz meines Körpers tragen — gut, gut!“ So sprachen die Götter zu Indra, dem Bezwinger Pakas.
1.24.24
देशस्य पूजां तां दृष्ट्वा कृतां शक्रेण धीमता ।
एतौ जनपदौ स्फीतौ दीर्घकालमरिंदम ॥ १.२४.२४ ॥
Als er die Ehrung sah, die der weise Śakra jener Region erwies, o Bezwinger der Feinde, bestanden diese beiden blühenden Gebiete lange Zeit.
1.24.25
मलदाश्च करूषाश्च मुदिता धनधान्यतः ।
कस्यचित्त्वथ कालस्य यक्षिणी कामरूपिणी ॥ १.२४.२५ ॥
Die Malada und Karūṣa freuten sich über Reichtum und Getreide. Nach einiger Zeit kam eine Yakṣiṇī dorthin, die jede beliebige Gestalt annehmen konnte.
1.24.26
बलं नागसहस्रस्य धारयन्ती तदा ह्यभूत् ।
ताटका नाम भद्रं ते भार्या सुन्दस्य धीमतः ॥ १.२४.२६ ॥
Sie, die die Kraft von tausend Elefanten besaß, hieß Tāṭakā und war die Gattin des weisen Sunda. Möge es dir wohlergehen.
1.24.27
मारीचो राक्षसः पुत्रो यस्याः शक्रपराक्रमः ।
वृत्तबाहुर्महाशीर्षो विपुलास्यतनुर्महान् ॥ १.२४.२७ ॥
Ihr Sohn ist der Rākṣasa Mārīca, von Indras Tapferkeit, mit runden Armen, großem Haupt, weitem Mund und gewaltigem Körper.
1.24.28
राक्षसो भैरवाकारो नित्यं त्रासयते प्रजाः ।
इमौ जनपदौ नित्यं विनाशयति राघव ॥ १.२४.२८ ॥
Dieser Rākṣasa von schrecklicher Gestalt ängstigt unablässig das Volk. O Rāghava, er verwüstet ständig diese beiden Länder.
1.24.29
मलदांश्च करूषांश्च ताटका दुष्टचारिणी ।
सेयं पन्थानमावृत्य वसत्यत्यर्धयोजने ॥ १.२४.२९ ॥
Die übeltätige Tāṭakā quält die Malada und Karūṣa. Sie versperrt diesen Weg und wohnt kaum eine halbe Yojana entfernt.
1.24.30
अत एव च गन्तव्यं ताटकाया वनं यतः ।
स्वबाहुबलमाश्रित्य जहीमां दुष्टचारिणीम् ॥ १.२४.३० ॥
Darum muss man in Tāṭakās Wald gehen. Vertrau auf die Kraft deiner eigenen Arme und erschlage diese übeltätige Frau.
1.24.31
मन्नियोगादिमं देशं कुरु निष्कण्टकं पुनः ।
नहि कश्चिदिमं देशं शक्तो ह्यागन्तुमीदृशम् ॥ १.२४.३१ ॥
Auf meinen Befehl mache diese Gegend wieder dornenfrei, denn niemand vermag in eine solche Gegend zu kommen.
1.24.32
यक्षिण्या घोरया राम उत्सादितमसह्यया ।
एतत्ते सर्वमाख्यातं यथैतद् दारुणं वनम् ।
यक्ष्या चोत्सादितं सर्वमद्यापि न निवर्तते ॥ १.२४.३२ ॥
O Rāma, diese schreckliche, unerträgliche Yakṣiṇī hat alles verwüstet. Ich habe dir alles erzählt, wie dieser furchtbare Wald beschaffen ist. Was die Yakṣī verwüstet hat, hat sich bis heute nicht erholt.