வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 1.24
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.24.1
ततः प्रभाते विमले कृताह्निकमरिन्दमौ ।
विश्वामित्रं पुरस्कृत्य नद्यास्तीरमुपागतौ ॥ १.२४.१ ॥
பின்னர் தெளிவான விடியற்காலையில், நித்திய கடமைகளை முடித்த அந்த இரு எதிரி அடக்குபவர்களும், விஸ்வாமித்திரரை முன்னிறுத்தி ஆற்றங்கரையை அடைந்தனர்.
1.24.2
ते च सर्वे महात्मानो मुनयः संशितव्रताः ।
उपस्थाप्य शुभां नावं विश्वामित्रमथाब्रुवन् ॥ १.२४.२ ॥
கடும் விரதம் கொண்ட அந்த மகாத்மாக்களான முனிவர்கள் அனைவரும், ஒரு நல்ல படகைக் கொண்டுவந்து விஸ்வாமித்திரரிடம் கூறினர்.
1.24.3
आरोहतु भवान् नावं राजपुत्रपुरस्कृतः ।
अरिष्टं गच्छ पन्थानं मा भूत् कालस्य पर्ययः ॥ १.२४.३ ॥
அரச குமாரர்களை முன்னிறுத்திக்கொண்டு நீங்கள் படகில் ஏறுங்கள்; பாதுகாப்பாக செல்லுங்கள், காலதாமதம் ஆக வேண்டாம்.
1.24.4
विश्वामित्रस्तथेत्युक्त्वा तानृषीन् प्रतिपूज्य च ।
ततार सहितस्ताभ्यां सरितं सागरङ्गमाम् ॥ १.२४.४ ॥
விஸ்வாமித்திரர் 'அப்படியே' என்று சொல்லி, அந்த முனிவர்களை வணங்கி, அவ்விருவருடன் கடலை நோக்கி ஓடும் ஆற்றைக் கடந்தார்.
1.24.5
तत्र शुश्राव वै शब्दं तोयसंरम्भवर्धितम् ।
मध्यमागम्य तोयस्य तस्य शब्दस्य निश्चयम् ॥ १.२४.५ ॥
அங்கே நீரின் வேகத்தால் பெருகிய ஓர் ஓசையை அவர் கேட்டார்; ஆற்றின் நடுவை அடைந்து அந்த ஓசையின் உண்மையை அறிந்தார்.
1.24.6
ज्ञातुकामो महातेजाः सह रामः कनीयसा ।
अथ रामः सरिन्मध्ये पप्रच्छ मुनिपुङ्गवम् ॥ १.२४.६ ॥
மகா தேஜஸ்வியான ராமர், இளைய சகோதரனுடன் அறிய விரும்பி, ஆற்றின் நடுவில் முனிவர்களில் சிறந்தவரான விஸ்வாமித்திரரிடம் கேட்டார்.
1.24.7
वारिणो भिद्यमानस्य किमयं तुमुलो ध्वनिः ।
राघवस्य वचः श्रुत्वा कौतूहलसमन्वितम् ॥ १.२४.७ ॥
நீர் பிளக்கப்படும்போது இந்த பேரொலி என்ன? ராகவனின் ஆர்வம் நிறைந்த சொற்களைக் கேட்டு.
1.24.8
कथयामास धर्मात्मा तस्य शब्दस्य निश्चयम् ।
कैलासपर्वते राम मनसा निर्मितं परम् ॥ १.२४.८ ॥
அறம் நிறைந்தவர் அந்த ஒலியின் உண்மையை விளக்கினார். ராமா, கைலாச மலையில் மனதால் படைக்கப்பட்ட உயர்ந்த ஏரி அது.
1.24.9
ब्रह्मणा नरशार्दूल तेनेदं मानसं सरः ।
तस्मात् सुस्राव सरसः सायोध्यामुपगूहते ॥ १.२४.९ ॥
பிரம்மனால் இந்த மானச ஏரி படைக்கப்பட்டது. ஆண்களில் சிங்கமே, அதிலிருந்து பாய்ந்து அது அயோத்தியைச் சூழ்கிறது.
1.24.10
सरःप्रवृत्ता सरयूः पुण्या ब्रह्मसरश्च्युता ।
तस्यायमतुलः शब्दो जाह्नवीमभिवर्तते ॥ १.२४.१० ॥
ஏரியிலிருந்து தோன்றிய புனித சரயூ, பிரம்ம ஏரியிலிருந்து விழுந்தது. அதன் இந்த ஒப்பற்ற ஒலி கங்கையை நோக்கிச் செல்கிறது.
1.24.11
वारिसंक्षोभजो राम प्रणामं नियतः कुरु ।
ताभ्यां तु तावुभौ कृत्वा प्रणाममतिधार्मिकौ ॥ १.२४.११ ॥
ராமா, நீர்க் கொந்தளிப்பால் எழுந்த ஒலி இது. அடக்கத்துடன் அவர்களுக்கு வணக்கம் செலுத்துவாயாக. மிகவும் அறம் நிறைந்த அவ்விருவரும் அவ்விருவருக்கும் வணக்கம் செய்தனர்.
1.24.12
तीरं दक्षिणमासाद्य जग्मतुर्लघुविक्रमौ ।
स वनं घोरसंकाशं दृष्ट्वा नरवरात्मजः ॥ १.२४.१२ ॥
தென் கரையை அடைந்து, விரைந்த நடையுடைய அவ்விருவரும் சென்றனர். நரச்ரேஷ்டரின் மகன் அந்த பயங்கரத்தை ஒத்த காட்டைக் கண்டான்.
1.24.13
अविप्रहतमैक्ष्वाकः पप्रच्छ मुनिपुङ्गवम् ।
अहो वनमिदं दुर्गं झिल्लिकागणसंयुतम् ॥ १.२४.१३ ॥
தடையின்றி இக்ஷ்வாகு குலத்தவன் (ராமன்) முனிவர்களில் சிறந்தவரிடம் கேட்டான்: "ஆ! இந்தக் காடு எவ்வளவு கடப்பதற்கு அரியது, வெட்டுக்கிளிக் கூட்டங்களால் நிறைந்தது!"
1.24.14
भैरवैः श्वापदैः कीर्णं शकुन्तैर्दारुणारवैः ।
नानाप्रकारैः शकुनैर्वाश्यद्भिर्भैरवस्वनैः ॥ १.२४.१४ ॥
பயங்கரமான கொடிய விலங்குகளால் நிறைந்தது, பயங்கர ஒலி எழுப்பும் பறவைகளால் நிரம்பியது, பலவிதமான பறவைகள் பயங்கரமான குரலில் கத்திக்கொண்டிருக்கின்றன.
1.24.15
सिंहव्याघ्रवराहैश्च वारणैश्चापि शोभितम् ।
धवाश्वकर्णककुभैर्बिल्वतिन्दुकपाटलैः ॥ १.२४.१५ ॥
சிங்கங்கள், புலிகள், காட்டுப்பன்றிகள் மற்றும் யானைகளாலும் அழகுற்றது, தவ, அசுவகர்ண, அர்ஜுன மரங்களுடனும், வில்வ, திந்துக, பாடலை மரங்களுடனும்.
1.24.16
संकीर्णं बदरीभिश्च किं न्विदं दारुणं वनम् ।
तमुवाच महातेजा विश्वामित्रो महामुनिः ॥ १.२४.१६ ॥
இலந்தை மரங்களாலும் நெருக்கமாக நிறைந்த இந்த பயங்கரக் காடு ஏன் இப்படி இருக்கிறது?" அவனிடம் பேரொளி பொருந்திய மகாமுனி விசுவாமித்திரர் கூறினார்.
1.24.17
श्रूयतां वत्स काकुत्स्थ यस्यैतद् दारुणं वनम् ।
एतौ जनपदौ स्फीतौ पूर्वमास्तां नरोत्तम ॥ १.२४.१७ ॥
"கேள், அன்பனே காகுத்ஸ்தா! இந்தப் பயங்கரக் காடு யாருடையதோ, அந்த இரண்டு நாடுகளும் முன்பு செழிப்புடன் இருந்தன, ஓ நரோத்தமா."
1.24.18
मलदाश्च करूषाश्च देवनिर्माणनिर्मितौ ।
पुरा वृत्रवधे राम मलेन समभिप्लुतम् ॥ १.२४.१८ ॥
மலதர்களும் கரூஷர்களும், தேவர்களால் படைக்கப்பட்டவர்கள், ராமா! முன்பு விருத்திரனின் வதத்தின் போது அவர்கள் அழுக்கால் முற்றிலும் மூடப்பட்டனர்.
1.24.19
क्षुधा चैव सहस्राक्षं ब्रह्महत्या समाविशत् ।
तमिन्द्रं मलिनं देवा ऋषयश्च तपोधनाः ॥ १.२४.१९ ॥
பசியும் பிரம்மஹத்தி பாவமும் ஆயிரங்கண்ணனான இந்திரனில் புகுந்தன. மாசடைந்த அந்த இந்திரனை தேவர்களும் தவத்தைச் செல்வமாகக் கொண்ட முனிவர்களும் கண்டனர்.
1.24.20
कलशैः स्नापयामासुर्मलं चास्य प्रमोचयन् ।
इह भूम्यां मलं दत्त्वा देवाः कारूषमेव च ॥ १.२४.२० ॥
தேவர்கள் குடங்களால் அவனை நீராட்டி, அவனது அழுக்கை நீக்கினர். இங்கே அழுக்கையும் கார்ூஷத்தையும் பூமிக்குக் கொடுத்தனர்.
1.24.21
शरीरजं महेन्द्रस्य ततो हर्षं प्रपेदिरे ।
निर्मलो निष्करूषश्च शुद्ध इन्द्रो यथाभवत् ॥ १.२४.२१ ॥
பின்னர் மகேந்திரனின் உடலிலிருந்து தோன்றிய அழுக்கால் தேவர்கள் மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். மாசும் கார்ூஷமும் நீங்கிய இந்திரன் தூய்மையானான்.
1.24.22
ददौ देशस्य सुप्रीतो वरं प्रादातनुत्तमम् ।
इमौ जनपदौ स्फीतौ ख्यातिं लोके गमिष्यतः ॥ १.२४.२२ ॥
மிகவும் மகிழ்ந்து அந்நாட்டுக்கு உயர்ந்த வரத்தை அளித்தான். இவ்விரு செழிப்பான நாடுகளும் உலகில் புகழ் பெறும்.
1.24.23
मलदाश्च करूषाश्च ममाङ्गमलधारिणौ ।
साधु साध्विति तं देवाः पाकशासनमब्रुवन् ॥ १.२४.२३ ॥
"மலதர்களும் கார்ூஷர்களும் என் உடலின் அழுக்கைத் தாங்குபவர்கள் — நன்று, நன்று!" என்று தேவர்கள் பாகசாசனனான இந்திரனிடம் கூறினர்.
1.24.24
देशस्य पूजां तां दृष्ट्वा कृतां शक्रेण धीमता ।
एतौ जनपदौ स्फीतौ दीर्घकालमरिंदम ॥ १.२४.२४ ॥
அறிவுள்ள சக்கிரனால் அந்நாட்டுக்குச் செய்யப்பட்ட அந்த மரியாதையைக் கண்டு, அரிந்தமனே, இவ்விரு செழிப்பான நாடுகளும் நீண்ட காலம் நிலைத்தன.
1.24.25
मलदाश्च करूषाश्च मुदिता धनधान्यतः ।
कस्यचित्त्वथ कालस्य यक्षिणी कामरूपिणी ॥ १.२४.२५ ॥
மலதர்களும் கரூஷர்களும் செல்வமும் தானியமும் நிறைந்து மகிழ்ந்திருந்தனர். சிறிது காலம் கழித்து இச்சைப்படி உருவம் எடுக்கும் ஒரு யக்ஷிணி அங்கு வந்தாள்.
1.24.26
बलं नागसहस्रस्य धारयन्ती तदा ह्यभूत् ।
ताटका नाम भद्रं ते भार्या सुन्दस्य धीमतः ॥ १.२४.२६ ॥
ஆயிரம் யானைகளின் பலத்தைக் கொண்டிருந்தவள் அவள். அவள் பெயர் தாடகை; அறிவுள்ள சுந்தனின் மனைவி. உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்.
1.24.27
मारीचो राक्षसः पुत्रो यस्याः शक्रपराक्रमः ।
वृत्तबाहुर्महाशीर्षो विपुलास्यतनुर्महान् ॥ १.२४.२७ ॥
அவளுடைய மகன் மாரீசன் என்ற ராட்சசன்; இந்திரனின் வீரத்தைக் கொண்டவன். வட்டமான கைகளும், பெரிய தலையும், அகன்ற வாயும், பெரிய உடலும் கொண்டவன்.
1.24.28
राक्षसो भैरवाकारो नित्यं त्रासयते प्रजाः ।
इमौ जनपदौ नित्यं विनाशयति राघव ॥ १.२४.२८ ॥
பயங்கரமான உருவம் கொண்ட அந்த ராட்சசன் எப்போதும் குடிமக்களை அச்சுறுத்துகிறான். ராகவா! அவன் இந்த இரு நாடுகளையும் எப்போதும் அழிக்கிறான்.
1.24.29
मलदांश्च करूषांश्च ताटका दुष्टचारिणी ।
सेयं पन्थानमावृत्य वसत्यत्यर्धयोजने ॥ १.२४.२९ ॥
தீய செயல்கள் செய்யும் தாடகை மலதர்களையும் கரூஷர்களையும் துன்புறுத்துகிறாள். அவள் இந்த வழியை மறித்துக்கொண்டு அரை யோஜனை தொலைவில் வசிக்கிறாள்.
1.24.30
अत एव च गन्तव्यं ताटकाया वनं यतः ।
स्वबाहुबलमाश्रित्य जहीमां दुष्टचारिणीम् ॥ १.२४.३० ॥
ஆகவே தாடகையின் வனத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். உன் கைகளின் பலத்தை நம்பி இந்தத் தீயவளைக் கொன்றுவிடு.
1.24.31
मन्नियोगादिमं देशं कुरु निष्कण्टकं पुनः ।
नहि कश्चिदिमं देशं शक्तो ह्यागन्तुमीदृशम् ॥ १.२४.३१ ॥
என் கட்டளையால் இந்த நாட்டை மீண்டும் முட்கள் இல்லாததாக ஆக்குவாய், ஏனெனில் இப்படிப்பட்ட இந்த நாட்டுக்குள் வர யாராலும் இயலாது.
1.24.32
यक्षिण्या घोरया राम उत्सादितमसह्यया ।
एतत्ते सर्वमाख्यातं यथैतद् दारुणं वनम् ।
यक्ष्या चोत्सादितं सर्वमद्यापि न निवर्तते ॥ १.२४.३२ ॥
ராமா, இந்தக் கொடிய, தாங்கவொண்ணாத யக்ஷிணி எல்லாவற்றையும் அழித்துவிட்டாள். இந்தக் கொடிய காடு எவ்வாறு இருக்கிறது என்பதை உனக்கு இவை அனைத்தையும் சொல்லிவிட்டேன். யக்ஷி அழித்தது அனைத்தும் இன்றும் மீளவில்லை.