വാല്മീകി രാമായണം · സർഗം 1.24
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.24.1
ततः प्रभाते विमले कृताह्निकमरिन्दमौ ।
विश्वामित्रं पुरस्कृत्य नद्यास्तीरमुपागतौ ॥ १.२४.१ ॥
പിന്നെ നിർമ്മലമായ പ്രഭാതത്തിൽ, നിത്യകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്ത ശത്രുനിഗ്രഹികളായ ആ ഇരുവരും വിശ്വാമിത്രനെ മുന്നിൽ നിർത്തി നദീതീരത്തെത്തി.
1.24.2
ते च सर्वे महात्मानो मुनयः संशितव्रताः ।
उपस्थाप्य शुभां नावं विश्वामित्रमथाब्रुवन् ॥ १.२४.२ ॥
കഠിനവ്രതങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കുന്ന ആ മഹാത്മാക്കളായ മുനിമാരെല്ലാവരും ഒരു ശുഭമായ തോണി കൊണ്ടുവന്ന് വിശ്വാമിത്രനോട് പറഞ്ഞു.
1.24.3
आरोहतु भवान् नावं राजपुत्रपुरस्कृतः ।
अरिष्टं गच्छ पन्थानं मा भूत् कालस्य पर्ययः ॥ १.२४.३ ॥
രാജകുമാരന്മാരെ മുന്നിൽ നിർത്തി നിങ്ങൾ തോണിയിൽ കയറുക; സുരക്ഷിതമായി പോകുക, കാലതാമസം വരരുത്.
1.24.4
विश्वामित्रस्तथेत्युक्त्वा तानृषीन् प्रतिपूज्य च ।
ततार सहितस्ताभ्यां सरितं सागरङ्गमाम् ॥ १.२४.४ ॥
വിശ്വാമിത്രൻ 'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്ന് പറഞ്ഞ് ആ മുനിമാരെ ആദരിച്ച്, ആ ഇരുവരോടുമൊപ്പം സമുദ്രത്തിലേക്ക് ഒഴുകുന്ന നദി കടന്നു.
1.24.5
तत्र शुश्राव वै शब्दं तोयसंरम्भवर्धितम् ।
मध्यमागम्य तोयस्य तस्य शब्दस्य निश्चयम् ॥ १.२४.५ ॥
അവിടെ ജലത്തിന്റെ കുത്തൊഴുക്കിൽ വർദ്ധിച്ച ഒരു ശബ്ദം അവർ കേട്ടു; നദിയുടെ മധ്യത്തിലെത്തി ആ ശബ്ദത്തിന്റെ കാരണം ഉറപ്പാക്കി.
1.24.6
ज्ञातुकामो महातेजाः सह रामः कनीयसा ।
अथ रामः सरिन्मध्ये पप्रच्छ मुनिपुङ्गवम् ॥ १.२४.६ ॥
മഹാതേജസ്വിയായ രാമൻ, അനുജനോടൊപ്പം അറിയാനുള്ള ആഗ്രഹത്തോടെ, നദിയുടെ മധ്യത്തിൽ മുനിശ്രേഷ്ഠനായ വിശ്വാമിത്രനോട് ചോദിച്ചു.
1.24.7
वारिणो भिद्यमानस्य किमयं तुमुलो ध्वनिः ।
राघवस्य वचः श्रुत्वा कौतूहलसमन्वितम् ॥ १.२४.७ ॥
വെള്ളം പിളരുമ്പോൾ ഈ ഭീകരമായ ശബ്ദം എന്താണ്? രാഘവന്റെ കൗതുകം നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ട്.
1.24.8
कथयामास धर्मात्मा तस्य शब्दस्य निश्चयम् ।
कैलासपर्वते राम मनसा निर्मितं परम् ॥ १.२४.८ ॥
ധർമ്മാത്മാവ് ആ ശബ്ദത്തിന്റെ നിശ്ചയം പറഞ്ഞു — ഹേ രാമാ, കൈലാസ പർവതത്തിൽ മനസ്സാൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട ഉത്കൃഷ്ട സരസ്സ്.
1.24.9
ब्रह्मणा नरशार्दूल तेनेदं मानसं सरः ।
तस्मात् सुस्राव सरसः सायोध्यामुपगूहते ॥ १.२४.९ ॥
ബ്രഹ്മാവ് ഈ മാനസ സരസ്സ് സൃഷ്ടിച്ചു. നരശ്രേഷ്ഠാ, അതിൽനിന്ന് ഒഴുകി അത് അയോധ്യയെ ചുറ്റുന്നു.
1.24.10
सरःप्रवृत्ता सरयूः पुण्या ब्रह्मसरश्च्युता ।
तस्यायमतुलः शब्दो जाह्नवीमभिवर्तते ॥ १.२४.१० ॥
സരസ്സിൽനിന്ന് ഒഴുകിയ പുണ്യ സരയൂ, ബ്രഹ്മസരസ്സിൽനിന്ന് വീണവൾ. അതിന്റെ ഈ അതുല്യമായ ശബ്ദം ജാഹ്നവിയിലേക്ക് നീങ്ങുന്നു.
1.24.11
वारिसंक्षोभजो राम प्रणामं नियतः कुरु ।
ताभ्यां तु तावुभौ कृत्वा प्रणाममतिधार्मिकौ ॥ १.२४.११ ॥
ഹേ രാമാ, ജലക്ഷോഭത്താൽ ജനിച്ച ശബ്ദമാണിത്. നിയമപൂർവം അവർക്ക് പ്രണാമം ചെയ്യുക. അത്യന്തം ധാർമ്മികരായ ആ ഇരുവരും അവർക്ക് പ്രണാമം ചെയ്തു.
1.24.12
तीरं दक्षिणमासाद्य जग्मतुर्लघुविक्रमौ ।
स वनं घोरसंकाशं दृष्ट्वा नरवरात्मजः ॥ १.२४.१२ ॥
ദക്ഷിണതീരത്തെത്തി, വേഗത്തിൽ ചുവടുവെക്കുന്ന ആ ഇരുവരും മുന്നോട്ടുപോയി. നരശ്രേഷ്ഠന്റെ പുത്രൻ ഭയങ്കരമായ ആ വനം കണ്ടു.
1.24.13
अविप्रहतमैक्ष्वाकः पप्रच्छ मुनिपुङ्गवम् ।
अहो वनमिदं दुर्गं झिल्लिकागणसंयुतम् ॥ १.२४.१३ ॥
തടസ്സമില്ലാതെ ഇക്ഷ്വാകു വംശജൻ (രാമൻ) മുനിശ്രേഷ്ഠനോട് ചോദിച്ചു, "അഹോ! ഈ കാട് എത്ര ദുർഗമം, ചീവീടുകളുടെ കൂട്ടങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞത്!"
1.24.14
भैरवैः श्वापदैः कीर्णं शकुन्तैर्दारुणारवैः ।
नानाप्रकारैः शकुनैर्वाश्यद्भिर्भैरवस्वनैः ॥ १.२४.१४ ॥
ഭയങ്കരമായ ഹിംസ്ര മൃഗങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞത്, ഭീകരമായ ശബ്ദത്തോടെ കരയുന്ന പക്ഷികളാൽ, പല തരം പക്ഷികൾ ഭീകരശബ്ദത്തിൽ കരയുന്നു.
1.24.15
सिंहव्याघ्रवराहैश्च वारणैश्चापि शोभितम् ।
धवाश्वकर्णककुभैर्बिल्वतिन्दुकपाटलैः ॥ १.२४.१५ ॥
സിംഹം, കടുവ, കാട്ടുപന്നി, ആനകൾ എന്നിവയാലും ശോഭിക്കുന്നത്, ധവ, അശ്വകർണ, അർജ്ജുന മരങ്ങളാൽ, ബില്വ, തിന്ദുക, പാടലി മരങ്ങളാൽ.
1.24.16
संकीर्णं बदरीभिश्च किं न्विदं दारुणं वनम् ।
तमुवाच महातेजा विश्वामित्रो महामुनिः ॥ १.२४.१६ ॥
ബദരി മരങ്ങളാൽ നിബിഡമായി നിറഞ്ഞ ഈ ഭീകരമായ കാട് എന്തുകൊണ്ടാണ്?" അവനോട് മഹാതേജസ്വിയായ മഹാമുനി വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞു.
1.24.17
श्रूयतां वत्स काकुत्स्थ यस्यैतद् दारुणं वनम् ।
एतौ जनपदौ स्फीतौ पूर्वमास्तां नरोत्तम ॥ १.२४.१७ ॥
"കേൾക്കൂ, പ്രിയപ്പെട്ടവനേ കാകുത്സ്ഥാ! ഈ ഭീകരമായ കാട് ആരുടേതാണോ, ആ രണ്ട് ജനപദങ്ങളും മുൻപ് സമൃദ്ധമായിരുന്നു, ഓ നരോത്തമാ."
1.24.18
मलदाश्च करूषाश्च देवनिर्माणनिर्मितौ ।
पुरा वृत्रवधे राम मलेन समभिप्लुतम् ॥ १.२४.१८ ॥
ദേവന്മാർ സൃഷ്ടിച്ച മലദരും കരൂഷരും, ഹേ രാമാ! പണ്ട് വൃത്രവധസമയത്ത് അവർ മാലിന്യത്താൽ പൂർണ്ണമായി മൂടപ്പെട്ടു.
1.24.19
क्षुधा चैव सहस्राक्षं ब्रह्महत्या समाविशत् ।
तमिन्द्रं मलिनं देवा ऋषयश्च तपोधनाः ॥ १.२४.१९ ॥
വിശപ്പും ബ്രഹ്മഹത്യാപാപവും സഹസ്രാക്ഷനായ ഇന്ദ്രനിൽ പ്രവേശിച്ചു. മലിനനായ ആ ഇന്ദ്രനെ ദേവന്മാരും തപോധനരായ ഋഷിമാരും കണ്ടു.
1.24.20
कलशैः स्नापयामासुर्मलं चास्य प्रमोचयन् ।
इह भूम्यां मलं दत्त्वा देवाः कारूषमेव च ॥ १.२४.२० ॥
ദേവന്മാർ കുടങ്ങളാൽ അവനെ കുളിപ്പിച്ച്, അവന്റെ മലിനത നീക്കി. ഇവിടെ ഭൂമിക്ക് മലവും കാരൂഷവും നൽകി.
1.24.21
शरीरजं महेन्द्रस्य ततो हर्षं प्रपेदिरे ।
निर्मलो निष्करूषश्च शुद्ध इन्द्रो यथाभवत् ॥ १.२४.२१ ॥
അപ്പോൾ മഹേന്ദ്രന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ച മലം കൊണ്ട് ദേവന്മാർ സന്തോഷിച്ചു. നിർമ്മലനും കാരൂഷരഹിതനുമായ ഇന്ദ്രൻ മുമ്പത്തെപ്പോലെ ശുദ്ധനായി.
1.24.22
ददौ देशस्य सुप्रीतो वरं प्रादातनुत्तमम् ।
इमौ जनपदौ स्फीतौ ख्यातिं लोके गमिष्यतः ॥ १.२४.२२ ॥
അത്യധികം സന്തോഷിച്ച് അവൻ ആ ദേശത്തിന് ഉത്തമമായ വരം നൽകി. ഈ സമൃദ്ധമായ രണ്ടു ജനപദങ്ങളും ലോകത്തിൽ പ്രസിദ്ധി നേടും.
1.24.23
मलदाश्च करूषाश्च ममाङ्गमलधारिणौ ।
साधु साध्विति तं देवाः पाकशासनमब्रुवन् ॥ १.२४.२३ ॥
"മലദരും കാരൂഷരും എന്റെ ശരീരത്തിലെ മലിനത ചുമക്കുന്നവരാണ് — നന്ന്, നന്ന്!" എന്ന് ദേവന്മാർ പാകശാസനനായ ഇന്ദ്രനോട് പറഞ്ഞു.
1.24.24
देशस्य पूजां तां दृष्ट्वा कृतां शक्रेण धीमता ।
एतौ जनपदौ स्फीतौ दीर्घकालमरिंदम ॥ १.२४.२४ ॥
ബുദ്ധിമാനായ ശക്രൻ ആ ദേശത്തിന് നൽകിയ ബഹുമാനം കണ്ട്, അരിന്ദമാ, ഈ സമൃദ്ധമായ രണ്ടു ജനപദങ്ങളും ദീർഘകാലം നിലനിന്നു.
1.24.25
मलदाश्च करूषाश्च मुदिता धनधान्यतः ।
कस्यचित्त्वथ कालस्य यक्षिणी कामरूपिणी ॥ १.२४.२५ ॥
മലദരും കരൂഷരും ധനധാന്യങ്ങളാൽ സന്തുഷ്ടരായിരുന്നു. കുറച്ചുകാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഇഷ്ടരൂപം ധരിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു യക്ഷിണി വന്നു.
1.24.26
बलं नागसहस्रस्य धारयन्ती तदा ह्यभूत् ।
ताटका नाम भद्रं ते भार्या सुन्दस्य धीमतः ॥ १.२४.२६ ॥
ആയിരം ആനകളുടെ ബലം വഹിച്ചിരുന്ന അവൾ താടക എന്ന പേരുള്ളവളായിരുന്നു; ബുദ്ധിമാനായ സുന്ദന്റെ ഭാര്യ. നിനക്ക് ശുഭം ഭവിക്കട്ടെ.
1.24.27
मारीचो राक्षसः पुत्रो यस्याः शक्रपराक्रमः ।
वृत्तबाहुर्महाशीर्षो विपुलास्यतनुर्महान् ॥ १.२४.२७ ॥
അവളുടെ പുത്രൻ മാരീചൻ എന്ന രാക്ഷസനാണ്; ഇന്ദ്രസമാനമായ പരാക്രമമുള്ളവൻ. വൃത്താകൃതിയുള്ള കൈകളും വലിയ തലയും വിശാലമായ വായും മഹാശരീരവും ഉള്ളവൻ.
1.24.28
राक्षसो भैरवाकारो नित्यं त्रासयते प्रजाः ।
इमौ जनपदौ नित्यं विनाशयति राघव ॥ १.२४.२८ ॥
ഭയങ്കര രൂപമുള്ള ആ രാക്ഷസൻ എപ്പോഴും പ്രജകളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു. രാഘവാ! അവൻ ഈ രണ്ടു ദേശങ്ങളെയും എപ്പോഴും നശിപ്പിക്കുന്നു.
1.24.29
मलदांश्च करूषांश्च ताटका दुष्टचारिणी ।
सेयं पन्थानमावृत्य वसत्यत्यर्धयोजने ॥ १.२४.२९ ॥
ദുഷ്ടചാരിണിയായ താടക മലദരെയും കരൂഷരെയും പീഡിപ്പിക്കുന്നു. അവൾ ഈ വഴി തടഞ്ഞുകൊണ്ട് അര യോജന ദൂരത്ത് വസിക്കുന്നു.
1.24.30
अत एव च गन्तव्यं ताटकाया वनं यतः ।
स्वबाहुबलमाश्रित्य जहीमां दुष्टचारिणीम् ॥ १.२४.३० ॥
അതുകൊണ്ട് താടകയുടെ വനത്തിലേക്ക് പോകണം. സ്വന്തം ബാഹുബലത്തെ ആശ്രയിച്ച് ഈ ദുഷ്ടചാരിണിയെ വധിക്കൂ.
1.24.31
मन्नियोगादिमं देशं कुरु निष्कण्टकं पुनः ।
नहि कश्चिदिमं देशं शक्तो ह्यागन्तुमीदृशम् ॥ १.२४.३१ ॥
എന്റെ നിയോഗപ്രകാരം ഈ പ്രദേശത്തെ വീണ്ടും മുള്ളില്ലാത്തതാക്കുക; ഇതുപോലുള്ള ഈ പ്രദേശത്തേക്ക് ആരും വരാൻ കഴിവുള്ളവരല്ല.
1.24.32
यक्षिण्या घोरया राम उत्सादितमसह्यया ।
एतत्ते सर्वमाख्यातं यथैतद् दारुणं वनम् ।
यक्ष्या चोत्सादितं सर्वमद्यापि न निवर्तते ॥ १.२४.३२ ॥
രാമാ, ഈ ഭയങ്കരയും അസഹ്യയുമായ യക്ഷിണി എല്ലാം നശിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ ഭയങ്കരമായ വനം ഇങ്ങനെയാണെന്ന് ഞാൻ നിന്നോട് എല്ലാം പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞു. യക്ഷി നശിപ്പിച്ചതെല്ലാം ഇന്നും തിരിച്ചുവന്നിട്ടില്ല.