Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 1.33
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.33.1
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा कुशनाभस्य धीमतः ।
शिरोभिश्चरणौ स्पृष्ट्वा कन्याशतमभाषत ॥ १.३३.१ ॥
Als die hundert Jungfrauen die Worte des weisen Kuśanābha gehört hatten, berührten sie seine Füße mit ihren Köpfen und sprachen.
1.33.2
वायुः सर्वात्मको राजन् प्रधर्षयितुमिच्छति ।
अशुभं मार्गमास्थाय न धर्मं प्रत्यवेक्षते ॥ १.३३.२ ॥
O König, Vāyu, die Seele aller Dinge, will uns Gewalt antun. Auf einem unheilvollen Weg wandelnd, achtet er nicht auf das Dharma.
1.33.3
पितृमत्यः स्म भद्रं ते स्वच्छन्दे न वयं स्थिताः ।
पितरं नो वृणीष्व त्वं यदि नो दास्यते तव ॥ १.३३.३ ॥
Möge dir Glück beschieden sein. Wir stehen unter der Gewalt unseres Vaters und sind nicht frei zu wählen. Wähle unseren Vater, wenn er dir uns geben wird.
1.33.4
तेन पापानुबन्धेन वचनं न प्रतीच्छता ।
एवं ब्रुवन्त्यः सर्वाः स्म वायुनाभिहता भृशम् ॥ १.३३.४ ॥
Weil sie die Worte jenes Bösen nicht annahmen, wurden alle, die so sprachen, vom Wind schwer heimgesucht.
1.33.5
तासां तु वचनं श्रुत्वा राजा परमधार्मिकः ।
प्रत्युवाच महातेजाः कन्याशतमनुत्तमम् ॥ १.३३.५ ॥
Als der höchst rechtschaffene und überaus glanzvolle König ihre Worte gehört hatte, antwortete er den hundert unvergleichlichen Jungfrauen.
1.33.6
क्षान्तं क्षमावतां पुत्र्यः कर्तव्यं सुमहत् कृतम् ।
ऐकमत्यमुपागम्य कुलं चावेक्षितं मम ॥ १.३३.६ ॥
O Töchter, Geduld ist die Pflicht der Geduldigen. Ihr habt etwas sehr Großes getan; einmütig geworden, habt ihr auch auf meine Familie geachtet.
1.33.7
अलङ्कारो हि नारीणां क्षमा तु पुरुषस्य वा ।
दुष्करं तच्च वै क्षान्तं त्रिदशेषु विशेषतः ॥ १.३३.७ ॥
Geduld ist der Schmuck der Frauen und ebenso der Männer. Doch sie ist sehr schwer zu üben, selbst unter den Göttern; Geduld wirklich zu bewahren ist schwierig.
1.33.8
यादृशी वः क्षमा पुत्र्यः सर्वासामविशेषतः ।
क्षमा दानं क्षमा सत्यं क्षमा यज्ञाश्च पुत्रिकाः ॥ १.३३.८ ॥
Töchter, eure Geduld, wie sie auch sei, besitzt ihr alle gleichermaßen, ohne Unterschied. Geduld ist Gabe, Geduld ist Wahrheit; Geduld, Töchter, sind die Opfer.
1.33.9
क्षमा यशः क्षमा धर्मः क्षमायां विष्ठितं जगत् ।
विसृज्य कन्याः काकुत्स्थ राजा त्रिदशविक्रमः ॥ १.३३.९ ॥
Geduld ist Ruhm, Geduld ist Dharma; in der Geduld steht diese Welt fest. O Kākutstha, nachdem der König die Töchter entlassen hatte, dessen Tapferkeit der der Götter gleichkam...
1.33.10
मन्त्रज्ञो मन्त्रयामास प्रदानं सह मन्त्रिभिः ।
देशे काले च कर्तव्यं सदृशे प्रतिपादनम् ॥ १.३३.१० ॥
Der Konigskenner beriet sich mit seinen Ministern: Die Hingabe der Tochter soll am rechten Ort, zur rechten Zeit und an einen passenden Bräutigam geschehen.
1.33.11
एतस्मिन्नेव काले तु चूली नाम महाद्युतिः
ऊर्ध्वरेताः शुभाचारो ब्राह्मं तप उपागमत् ॥ १.३३.११ ॥
Zu eben dieser Zeit unternahm der Weise namens Cūlī, von großem Glanz, mit nach oben gerichtetem Samen und von gutem Wandel, die brahmanische Askese.
1.33.12
तपस्यन्तमृषिं तत्र गन्धर्वी पर्युपासते ।
सोमदा नाम भद्रं ते ऊर्मिलातनया तदा ॥ १.३३.१२ ॥
Dort diente dem Weisen, der Askese übte, eine Gandharva-Frau namens Somadā; sie war die Tochter Ūrmilās. Möge dir Gutes widerfahren.
1.33.13
सा च तं प्रणता भूत्वा शुश्रूषणपरायणा ।
उवास काले धर्मिष्ठा तस्यास्तुष्टोऽभवद् गुरुः ॥ १.३३.१३ ॥
Sie verneigte sich vor ihm und war ganz dem Dienst hingegeben; mit der Zeit war der Lehrer mit dieser tugendhaften Frau zufrieden.
1.33.14
स च तां कालयोगेन प्रोवाच रघुनन्दन ।
परितुष्टोऽस्मि भद्रं ते किं करोमि तव प्रियम् ॥ १.३३.१४ ॥
Zur rechten Zeit sprach er zu ihr: »O Freude der Raghus, ich bin sehr zufrieden. Mögen dir Gutes widerfahren. Was Liebes soll ich für dich tun?«
1.33.15
परितुष्टं मुनिं ज्ञात्वा गन्धर्वी मधुरस्वरम् ।
उवाच परमप्रीता वाक्यज्ञा वाक्यकोविदम् ॥ १.३३.१५ ॥
Als sie merkte, dass der Weise zufrieden war, sprach die Gandharva-Frau, hoch erfreut und redegewandt, mit süßer Stimme zu dem Weisen, dem Meister des Wortes.
1.33.16
लक्ष्म्या समुदितो ब्राह्म्या ब्रह्मभूतो महातपाः ।
ब्राह्मेण तपसा युक्तं पुत्रमिच्छामि धार्मिकम् ॥ १.३३.१६ ॥
»Mit Glück und brahmanischem Glanz begabt, zum Brahman geworden, groß an Askese – ich wünsche mir einen rechtschaffenen Sohn, der mit brahmanischer Askese ausgestattet ist.«
1.33.17
अपतिश्चास्मि भद्रं ते भार्या चास्मि न कस्यचित् ।
ब्राह्मेणोपगतायाश्च दातुमर्हसि मे सुतम् ॥ १.३३.१७ ॥
»Ich habe keinen Gatten, und ich bin niemandes Gattin. Mögen dir Gutes widerfahren. Da ich dir auf brahmanische Weise nahe gekommen bin, solltest du mir einen Sohn geben.«
1.33.18
तस्याः प्रसन्नो ब्रह्मर्षिर्ददौ ब्राह्ममनुत्तमम् ।
ब्रह्मदत्त इति ख्यातं मानसं चूलिनः सुतम् ॥ १.३३.१८ ॥
Mit ihr zufrieden, schenkte ihr der Brahmarishi einen höchsten brahmanischen Sohn, bekannt als Brahmadatta, der aus dem Geist des Cūlin geborene Sohn.
1.33.19
स राजा ब्रह्मदत्तस्तु पुरीमध्यवसत् तदा ।
काम्पिल्यां परया लक्ष्म्या देवराजो यथा दिवम् ॥ १.३३.१९ ॥
Jener König Brahmadatta wohnte damals in der Stadt Kāmpilya, wie der Götterkönig im Himmel, begabt mit höchster Pracht.
1.33.20
स बुद्धिं कृतवान् राजा कुशनाभः सुधार्मिकः ।
ब्रह्मदत्ताय काकुत्स्थ दातुं कन्याशतं तदा ॥ १.३३.२० ॥
O Nachkomme des Kakutstha, der überaus rechtschaffene König Kuśanābha beschloss damals, Brahmadatta hundert Töchter zu geben.
1.33.21
तमाहूय महातेजा ब्रह्मदत्तं महीपतिः ।
ददौ कन्याशतं राजा सुप्रीतेनान्तरात्मना ॥ १.३३.२१ ॥
Nachdem er Brahmadatta herbeigerufen hatte, gab der mächtige, strahlende Herrscher ihm hundert Töchter, mit tief zufriedenem Herzen.
1.33.22
यथाक्रमं तदा पाणिं जग्राह रघुनन्दन ।
ब्रह्मदत्तो महीपालस्तासां देवपतिर्यथा ॥ १.३३.२२ ॥
O Wonne der Raghus, da nahm der Erdbeschützer Brahmadatta der Reihe nach ihre Hände, wie der Herr der Götter es tut.
1.33.23
स्पृष्टमात्रे तदा पाणौ विकुब्जा विगतज्वराः ।
युक्तं परमया लक्ष्म्या बभौ कन्याशतं तदा ॥ १.३३.२३ ॥
Sobald ihre Hände berührt wurden, wurden jene verkrümmten Jungfrauen von ihrem Fieber befreit, und dann strahlten die hundert Töchter, begabt mit höchster Pracht.
1.33.24
स दृष्ट्वा वायुना मुक्ताः कुशनाभो महीपतिः ।
बभूव परमप्रीतो हर्षं लेभे पुनः पुनः ॥ १.३३.२४ ॥
Als er jene durch den Wind befreiten Töchter sah, war der Erdherrscher Kuśanābha überaus erfreut und empfand immer wieder Freude.
1.33.25
कृतोद्वाहं तु राजानं ब्रह्मदत्तं महीपतिम् ।
सदारं प्रेषयामास सोपाध्यायगणं तदा ॥ १.३३.२५ ॥
Nachdem die Hochzeit vollzogen war, entließ König Kuśanābha den König Brahmadatta mit seiner Gattin und der Schar der Priester.
1.33.26
सोमदापि सुतं दृष्ट्वा पुत्रस्य सदृशीं क्रियाम् ।
यथान्यायं च गन्धर्वी स्नुषास्ताः प्रत्यनन्दत ।
स्पृष्ट्वा स्पृष्ट्वा च ताः कन्याः कुशनाभं प्रशस्य च ॥ १.३३.२६ ॥
Somadā sah das dem Sohn angemessene Ritual, und die Gandharva-Frau hieß ihre Schwiegertöchter gemäß dem Brauch willkommen. Immer wieder jene Jungfrauen berührend und Kuśanābha preisend, freute sie sich.