வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 1.33
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.33.1
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा कुशनाभस्य धीमतः ।
शिरोभिश्चरणौ स्पृष्ट्वा कन्याशतमभाषत ॥ १.३३.१ ॥
அந்த ஞானியான குசநாபரின் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு, தலைகளால் அவரது பாதங்களைத் தொட்டு நூறு கன்னியர் பேசினர்.
1.33.2
वायुः सर्वात्मको राजन् प्रधर्षयितुमिच्छति ।
अशुभं मार्गमास्थाय न धर्मं प्रत्यवेक्षते ॥ १.३३.२ ॥
அரசே, எல்லோரின் ஆன்மாவான வாயு எங்களை அவமதிக்க விரும்புகிறார். அவர் அசுப வழியைப் பற்றிக்கொண்டு தர்மத்தைக் கருதுவதில்லை.
1.33.3
पितृमत्यः स्म भद्रं ते स्वच्छन्दे न वयं स्थिताः ।
पितरं नो वृणीष्व त्वं यदि नो दास्यते तव ॥ १.३३.३ ॥
உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும். நாங்கள் தந்தையின் அதிகாரத்தில் இருக்கிறோம்; நாங்கள் சுயேச்சையாக இல்லை. எங்கள் தந்தையையே தேர்ந்தெடுங்கள்; அவர் உங்களுக்கு எங்களைத் தந்தால்.
1.33.4
तेन पापानुबन्धेन वचनं न प्रतीच्छता ।
एवं ब्रुवन्त्यः सर्वाः स्म वायुनाभिहता भृशम् ॥ १.३३.४ ॥
அந்தப் பாவியின் சொல்லை ஏற்காததால், இவ்வாறு பேசிய அவர்கள் அனைவரும் வாயுவால் மிகவும் துன்புறுத்தப்பட்டனர்.
1.33.5
तासां तु वचनं श्रुत्वा राजा परमधार्मिकः ।
प्रत्युवाच महातेजाः कन्याशतमनुत्तमम् ॥ १.३३.५ ॥
அவர்களின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட மிக்க தர்மவானும் மகாதேஜஸ்வியுமான அரசன், அந்த உயர்ந்த நூறு கன்னியருக்குப் பதில் சொன்னான்.
1.33.6
क्षान्तं क्षमावतां पुत्र्यः कर्तव्यं सुमहत् कृतम् ।
ऐकमत्यमुपागम्य कुलं चावेक्षितं मम ॥ १.३३.६ ॥
மகள்களே, பொறுமையுடையவர்களுக்குப் பொறுமை என்பதே நியதி. நீங்கள் மிகப்பெரிய கடமையைச் செய்தீர்கள்; ஒருமனதாக என் குலத்தையும் கருத்தில் கொண்டீர்கள்.
1.33.7
अलङ्कारो हि नारीणां क्षमा तु पुरुषस्य वा ।
दुष्करं तच्च वै क्षान्तं त्रिदशेषु विशेषतः ॥ १.३३.७ ॥
பொறுமை பெண்களுக்கு அணிகலன்; ஆணுக்கும் அதுவே. தேவர்களிடையேயும் அதைப் பொறுமையுடன் கடைப்பிடிப்பது மிகக் கடினம்.
1.33.8
यादृशी वः क्षमा पुत्र्यः सर्वासामविशेषतः ।
क्षमा दानं क्षमा सत्यं क्षमा यज्ञाश्च पुत्रिकाः ॥ १.३३.८ ॥
மகள்களே, உங்களுடைய பொறுமை எத்தகையதோ, அது உங்கள் அனைவருக்கும் வேறுபாடின்றி பொருந்தும். பொறுமையே தானம்; பொறுமையே சத்தியம்; மகள்களே, பொறுமையே யாகங்கள்.
1.33.9
क्षमा यशः क्षमा धर्मः क्षमायां विष्ठितं जगत् ।
विसृज्य कन्याः काकुत्स्थ राजा त्रिदशविक्रमः ॥ १.३३.९ ॥
பொறுமையே புகழ்; பொறுமையே தர்மம்; பொறுமையிலேயே உலகம் நிலைகொண்டுள்ளது. காகுத்ஸ்தரே, மகள்களை அனுப்பிவிட்டு, தேவர்களுக்கு நிகரான வீரம் கொண்ட அரசர்...
1.33.10
मन्त्रज्ञो मन्त्रयामास प्रदानं सह मन्त्रिभिः ।
देशे काले च कर्तव्यं सदृशे प्रतिपादनम् ॥ १.३३.१० ॥
மந்திரங்களை அறிந்த அரசர் அமைச்சர்களுடன் ஆலோசித்தார்: தகுந்த இடத்திலும் தகுந்த காலத்திலும், பொருத்தமானவருக்கு மகளை அளிப்பது செய்யத்தக்கது.
1.33.11
एतस्मिन्नेव काले तु चूली नाम महाद्युतिः
ऊर्ध्वरेताः शुभाचारो ब्राह्मं तप उपागमत् ॥ १.३३.११ ॥
அதே காலத்தில், பெரும் ஒளி கொண்ட சூலி என்ற முனிவர், மேல்நோக்கிய விந்தும் நற்சீலமும் கொண்டவர், பிரம்ம தவத்தை மேற்கொண்டார்.
1.33.12
तपस्यन्तमृषिं तत्र गन्धर्वी पर्युपासते ।
सोमदा नाम भद्रं ते ऊर्मिलातनया तदा ॥ १.३३.१२ ॥
அங்கு தவம் செய்துகொண்டிருந்த அந்த முனிவரை, ஒரு கந்தர்வப் பெண் பணிவிடை செய்துகொண்டிருந்தாள்; அவள் சோமதா என்ற பெயருடையவள், ஊர்மிலையின் மகள். உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்.
1.33.13
सा च तं प्रणता भूत्वा शुश्रूषणपरायणा ।
उवास काले धर्मिष्ठा तस्यास्तुष्टोऽभवद् गुरुः ॥ १.३३.१३ ॥
அவள் அவரை வணங்கி, பணிவிடையில் ஈடுபட்டவளாய் இருந்தாள். காலக்கிரமத்தில் அந்த தர்மிஷ்டையால் குரு மகிழ்ச்சியடைந்தார்.
1.33.14
स च तां कालयोगेन प्रोवाच रघुनन्दन ।
परितुष्टोऽस्मि भद्रं ते किं करोमि तव प्रियम् ॥ १.३३.१४ ॥
காலக்கிரமத்தில் அவர் அவளிடம் கூறினார்: "ரகுநந்தனே, நான் மிகவும் மகிழ்ந்தேன். உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும். உனக்கு விருப்பமானதை நான் என்ன செய்வேன்?"
1.33.15
परितुष्टं मुनिं ज्ञात्वा गन्धर्वी मधुरस्वरम् ।
उवाच परमप्रीता वाक्यज्ञा वाक्यकोविदम् ॥ १.३३.१५ ॥
முனிவர் மகிழ்ந்திருப்பதை அறிந்து, பேச்சறிந்த அந்த கந்தர்வப் பெண் மிகவும் மகிழ்ந்து, இனிய குரலில் சொல்லருந்தலில் வல்லவரான அம் முனிவரிடம் கூறினாள்.
1.33.16
लक्ष्म्या समुदितो ब्राह्म्या ब्रह्मभूतो महातपाः ।
ब्राह्मेण तपसा युक्तं पुत्रमिच्छामि धार्मिकम् ॥ १.३३.१६ ॥
"செல்வமும் பிரம்மதேஜஸும் நிறைந்தவரே, பிரம்மமயமான மகாதபஸ்வியே, பிராமண தபஸ்ஸால் நிறைந்த ஒரு தர்மிஷ்டமான மகனை நான் விரும்புகிறேன்."
1.33.17
अपतिश्चास्मि भद्रं ते भार्या चास्मि न कस्यचित् ।
ब्राह्मेणोपगतायाश्च दातुमर्हसि मे सुतम् ॥ १.३३.१७ ॥
"எனக்கு கணவன் இல்லை; நான் எவருக்கும் மனைவியும் அல்லேன். உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும். பிராமண முறையில் அணுகிய என்னிடம் நீங்கள் ஒரு மகனைக் கொடுக்கத் தகுதியுடையவர்."
1.33.18
तस्याः प्रसन्नो ब्रह्मर्षिर्ददौ ब्राह्ममनुत्तमम् ।
ब्रह्मदत्त इति ख्यातं मानसं चूलिनः सुतम् ॥ १.३३.१८ ॥
அவளிடம் மகிழ்ந்த பிரம்மரிஷி அவளுக்கு உயர்ந்த பிராமண மகனை அளித்தார் — பிரம்மதத்தன் என்று புகழ்பெற்ற, சூலியின் மானச புத்திரன்.
1.33.19
स राजा ब्रह्मदत्तस्तु पुरीमध्यवसत् तदा ।
काम्पिल्यां परया लक्ष्म्या देवराजो यथा दिवम् ॥ १.३३.१९ ॥
அப்போது அந்த மன்னன் பிரம்மதத்தன் காம்பில்யம் நகரில் வசித்தான்; தேவர்களின் அரசன் சொர்க்கத்தில் இருப்பது போல், பெரும் செல்வச் சிறப்புடன்.
1.33.20
स बुद्धिं कृतवान् राजा कुशनाभः सुधार्मिकः ।
ब्रह्मदत्ताय काकुत्स्थ दातुं कन्याशतं तदा ॥ १.३३.२० ॥
காகுத்ச குலத்தவனே, அப்போது மிகவும் தர்மசீலனான குசநாபன் என்ற மன்னன் பிரம்மதத்தனுக்கு நூறு மகள்களை அளிக்கத் தீர்மானித்தான்.
1.33.21
तमाहूय महातेजा ब्रह्मदत्तं महीपतिः ।
ददौ कन्याशतं राजा सुप्रीतेनान्तरात्मना ॥ १.३३.२१ ॥
மிக்க தேஜஸ்வியான அந்த மன்னன் பிரம்மதத்தனை அழைத்து, மனம் மிகவும் மகிழ்ந்து நூறு மகள்களை அளித்தான்.
1.33.22
यथाक्रमं तदा पाणिं जग्राह रघुनन्दन ।
ब्रह्मदत्तो महीपालस्तासां देवपतिर्यथा ॥ १.३३.२२ ॥
ரகுநந்தனா, அப்போது பூபாலன் பிரம்மதத்தன் முறைப்படி அவர்கள் அனைவரின் கையையும் பற்றினான்; தேவர்களின் தலைவன் போல.
1.33.23
स्पृष्टमात्रे तदा पाणौ विकुब्जा विगतज्वराः ।
युक्तं परमया लक्ष्म्या बभौ कन्याशतं तदा ॥ १.३३.२३ ॥
கை தொட்ட அந்தக் கணமே, கூனிய அந்த மகள்கள் நோய் நீங்கியவர்களாக ஆனார்கள்; அப்போது நூறு மகள்களும் பேரொளியுடன் பிரகாசித்தனர்.
1.33.24
स दृष्ट्वा वायुना मुक्ताः कुशनाभो महीपतिः ।
बभूव परमप्रीतो हर्षं लेभे पुनः पुनः ॥ १.३३.२४ ॥
காற்றால் விடுவிக்கப்பட்ட அவர்களைக் கண்ட மன்னன் குசநாபன் பெரிதும் மகிழ்ந்தான்; மீண்டும் மீண்டும் மகிழ்ச்சி அடைந்தான்.
1.33.25
कृतोद्वाहं तु राजानं ब्रह्मदत्तं महीपतिम् ।
सदारं प्रेषयामास सोपाध्यायगणं तदा ॥ १.३३.२५ ॥
திருமணம் நிறைவேறியபின் குசநாபன் மன்னன் பிரம்மதத்தனை மனைவியுடனும் புரோகிதர் குழுவுடனும் அனுப்பினான்.
1.33.26
सोमदापि सुतं दृष्ट्वा पुत्रस्य सदृशीं क्रियाम् ।
यथान्यायं च गन्धर्वी स्नुषास्ताः प्रत्यनन्दत ।
स्पृष्ट्वा स्पृष्ट्वा च ताः कन्याः कुशनाभं प्रशस्य च ॥ १.३३.२६ ॥
சோமதை தன் மகனுக்குத் தகுந்த சடங்குகள் முறைப்படி நடைபெறுவதைக் கண்டு மகிழ்ந்தாள்; அந்த கந்தர்வி மருமகள்களை வரவேற்றாள். அந்தக் கன்னியரைப் பலமுறை தொட்டு, குசநாபனையும் புகழ்ந்தாள்.