Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 1.36
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.36.1
उक्तवाक्ये मुनौ तस्मिन्नुभौ राघवलक्ष्मणौ ।
प्रतिनन्द्य कथां वीरावूचतुर्मुनिपुङ्गवम् ॥ १.३६.१ ॥
Als der Weise seine Rede beendet hatte, nahmen die beiden Helden Rāma und Lakṣmaṇa, aus dem Geschlecht der Raghu, die Erzählung freudig auf und sprachen zum besten der Weisen.
1.36.2
धर्मयुक्तमिदं ब्रह्मन् कथितं परमं त्वया ।
दुहितुः शैलराजस्य ज्येष्ठाया वक्तुमर्हसि ।
विस्तरं विस्तरज्ञोऽसि दिव्यमानुषसम्भवम् ॥ १.३६.२ ॥
O Brahmane, du hast diese höchste, dharma-erfüllte Erzählung vorgetragen. Nun sollst du ausführlich von der älteren Tochter des Bergkönigs sprechen, du, der die Einzelheiten kennt, von ihr, die göttlichen und menschlichen Ursprungs ist.
1.36.3
त्रीन् पथो हेतुना केन प्लावयेल्लोकपावनी ।
कथं गङ्गां त्रिपथगा विश्रुता सरिदुत्तमा ॥ १.३६.३ ॥
Aus welchem Grund fließt jene, die die Welten reinigt, auf drei Wegen? Und wie wurde die Gaṅgā, die Dreiwegige, als beste der Flüsse berühmt?
1.36.4
त्रिषु लोकेषु धर्मज्ञ कर्मभिः कैः समन्विता ।
तथा ब्रुवति काकुत्स्थे विश्वामित्रस्तपोधनः ॥ १.३६.४ ॥
O Kenner des Dharma, durch welche Taten ist sie in den drei Welten ausgezeichnet? Während der Kākutstha so sprach, begann Viśvāmitra, dessen Reichtum die Askese ist,
1.36.5
निखिलेन कथां सर्वामृषिमध्ये न्यवेदयत् ।
पुरा राम कृतोद्वाहः शितिकण्ठो महातपाः ॥ १.३६.५ ॥
Viśvāmitra erzählte die ganze Geschichte vollständig unter den Weisen: Rāma, vor langer Zeit, der blauhalsige, große Asket, nachdem er geheiratet hatte,
1.36.6
दृष्ट्वा च भगवान् देवीं मैथुनायोपचक्रमे ।
तस्य संक्रीडमानस्य महादेवस्य धीमतः ।
शितिकण्ठस्य देवस्य दिव्यं वर्षशतं गतम् ॥ १.३६.६ ॥
Als der erhabene Herr die Göttin erblickte, begann er die Vereinigung mit ihr; und während der weise große Gott, die blauhalsige Gottheit, sich so vergnügte, verstrichen hundert göttliche Jahre.
1.36.7
न चापि तनयो राम तस्यामासीत् परंतप ।
सर्वे देवाः समुद्युक्ताः पितामहपुरोगमाः ॥ १.३६.७ ॥
Rāma, auch kein Sohn wurde ihr geboren. O Verbrenner der Feinde, da rüsteten sich alle Götter, angeführt von Brahmā.
1.36.8
यदिहोत्पद्यते भूतं कस्तत् प्रतिसहिष्यति ।
अभिगम्य सुराः सर्वे प्रणिपत्येदमब्रुवन् ॥ १.३६.८ ॥
Wenn hier ein solches Wesen geboren wird, wer wird es ertragen? So dachten alle Götter, traten heran, verneigten sich und sprachen dies.
1.36.9
देवदेव महादेव लोकस्यास्य हिते रत ।
सुराणां प्रणिपातेन प्रसादं कर्तुमर्हसि ॥ १.३६.९ ॥
O Gott der Götter, großer Gott, der du am Wohl dieser Welt Freude hast, es geziemt dir, Gnade zu gewähren, da die Götter sich vor dir verneigen.
1.36.10
न लोका धारयिष्यन्ति तव तेजः सुरोत्तम ।
ब्राह्मेण तपसा युक्तो देव्या सह तपश्चर ॥ १.३६.१० ॥
O Bester der Götter, die Welten werden deinen Glanz nicht tragen. Mit Brahmās Askese ausgestattet, übe Buße zusammen mit der Göttin.
1.36.11
त्रैलोक्यहितकामार्थं तेजस्तेजसि धारय ।
रक्ष सर्वानिमाँल्लोकान् नालोकं कर्तुमर्हसि ॥ १.३६.११ ॥
Aus dem Wunsch nach dem Wohl der drei Welten halte deinen Glanz in deinem Glanz. Beschütze alle diese Welten; es geziemt dir nicht, ihren Untergang herbeizuführen.
1.36.12
देवतानां वचः श्रुत्वा सर्वलोकमहेश्वरः ।
बाढमित्यब्रवीत् सर्वान् पुनश्चेदमुवाच ह ॥ १.३६.१२ ॥
Nachdem der große Herr aller Welten die Worte der Götter gehört hatte, sprach er: »Gut«, und wandte sich dann wieder an alle.
1.36.13
धारयिष्याम्यहं तेजस्तेजसैव सहोमया ।
त्रिदशाः पृथिवी चैव निर्वाणमधिगच्छतु ॥ १.३६.१३ ॥
Ich werde selbst diese Glut zusammen mit Umā tragen; mögen die Götter und die Erde Frieden (nirvāṇa) finden.
1.36.14
यदिदं क्षुभितं स्थानान्मम तेजो ह्यनुत्तमम् ।
धारयिष्यति कस्तन्मे ब्रुवन्तु सुरसत्तमाः ॥ १.३६.१४ ॥
Wer wird diesen unvergleichlichen Glanz von mir tragen, der von seinem Platz aufgewühlt ist? Sagt es mir, ihr Besten der Götter.
1.36.15
एवमुक्तास्ततो देवाः प्रत्यूचुर्वृषभध्वजम् ।
यत्तेजः क्षुभितं ह्यद्य तद्धरा धारयिष्यति ॥ १.३६.१५ ॥
So angesprochen antworteten die Götter dem Stierbannerträger (Śiva): Die Erde wird nun jenen Glanz tragen, der aufgewühlt wurde.
1.36.16
एवमुक्तः सुरपतिः प्रमुमोच महाबलः ।
तेजसा पृथिवी येन व्याप्ता सगिरिकानना ॥ १.३६.१६ ॥
So angesprochen ließ der mächtige Herr der Götter (Śiva) jenen Glanz los, durch den die Erde mit ihren Bergen und Wäldern erfüllt wurde.
1.36.17
ततो देवाः पुनरिदमूचुश्चापि हुताशनम् ।
आविश त्वं महातेजो रौद्रं वायुसमन्वितः ॥ १.३६.१७ ॥
Da sprachen die Götter erneut zu Agni, dem Feuer: O du von großem Glanz, vereine dich mit dem Wind und tritt in jenen wilden Glanz ein.
1.36.18
तदग्निना पुनर्व्याप्तं संजातं श्वेतपर्वतम् ।
दिव्यं शरवणं चैव पावकादित्यसंनिभम् ॥ १.३६.१८ ॥
Von Agni erneut durchdrungen, wurde jener Glanz zu einem weißen Berg und dem göttlichen Śaravaṇa, gleich Feuer und Sonne.
1.36.19
यत्र जातो महातेजाः कार्तिकेयोऽग्निसम्भवः ।
अथोमां च शिवं चैव देवाः सर्षिगणास्तदा ॥ १.३६.१९ ॥
Dort, wo Kārtikeya von großem Glanz, aus dem Feuer geboren, zur Welt kam, waren damals die Götter mit den Scharen der Weisen, zusammen mit Umā und Śiva.
1.36.20
पूजयामासुरत्यर्थं सुप्रीतमनसस्तदा ।
अथ शैलसुता राम त्रिदशानिदमब्रवीत् ॥ १.३६.२० ॥
Da verehrten die Götter sie, mit hoch erfreutem Herzen, überaus. O Rāma, da sprach die Tochter des Berges diese Worte zu den Göttern.
1.36.21
समन्युरशपत् सर्वान् क्रोधसंरक्तलोचना ।
यस्मान्निवारिता चाहं संगता पुत्रकाम्यया ॥ १.३६.२१ ॥
Mit von Zorn geröteten Augen verfluchte sie, zornig, alle: „Weil man mich behinderte, als ich aus Verlangen nach einem Sohn vereint war.“
1.36.22
अपत्यं स्वेषु दारेषु नोत्पादयितुमर्हथ ।
अद्यप्रभृति युष्माकमप्रजाः सन्तु पत्नयः ॥ १.३६.२२ ॥
„Ihr seid nicht würdig, mit euren eigenen Frauen Nachkommen zu zeugen. Von diesem Tag an sollen eure Frauen kinderlos sein.“
1.36.23
एवमुक्त्वा सुरान् सर्वाञ्शशाप पृथिवीमपि ।
अवने नैकरूपा त्वं बहुभार्या भविष्यसि ॥ १.३६.२३ ॥
So gesprochen, verfluchte sie alle Götter und verfluchte auch die Erde: „O Erde, du wirst vielgestaltig sein und viele Männer haben.“
1.36.24
न च पुत्रकृतां प्रीतिं मत्क्रोधकलुषीकृता ।
प्राप्स्यसि त्वं सुदुर्मेधो मम पुत्रमनिच्छती ॥ १.३६.२४ ॥
„Von meinem Zorn getrübt, wirst du, o Törichte, die Freude nicht erlangen, die von einem Sohn kommt, denn du wünschst nicht meinen Sohn.“
1.36.25
तान् सर्वान् पीडितान् दृष्ट्वा सुरान् सुरपतिस्तदा ।
गमनायोपचक्राम दिशं वरुणपालिताम् ॥ १.३६.२५ ॥
Als Indra, der Herr der Götter, all die bedrängten Götter sah, machte er sich nun auf den Weg in die von Varuṇa beschützte Richtung.
1.36.26
स गत्वा तप आतिष्ठत् पार्श्वे तस्योत्तरे गिरेः ।
हिमवत्प्रभवे शृङ्गे सह देव्या महेश्वरः ॥ १.३६.२६ ॥
Er begab sich auf die nördliche Seite jenes Berges, auf die aus dem Himālaya entspringenden Gipfel, und Maheśvara übte zusammen mit der Göttin Askese.
1.36.27
एष ते विस्तरो राम शैलपुत्र्या निवेदितः
गङ्गायाः प्रभवं चैव शृणु मे सहलक्ष्मण ॥ १.३६.२७ ॥
O Rāma, diese ausführliche Erzählung von der Tochter des Berges wurde dir berichtet. Nun höre, zusammen mit Lakṣmaṇa, auch von mir den Ursprung der Gaṅgā.