Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 1.4
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.4.1
प्राप्तराज्यस्य रामस्य वाल्मीकिर्भगवानृषिः ।
चकार चरितं कृत्स्नं विचित्रपदमर्थवत् ॥ १.४.१ ॥
Der ehrwürdige Weise Vālmīki verfasste die gesamte Geschichte Rāmas, nachdem dieser das Königreich erlangt hatte, in einem Werk mit vielfältigen Worten und reichem Sinn.
1.4.2
चतुर्विंशत्सहस्राणि श्लोकानामुक्तवानृषिः ।
तथा सर्गशतान् पञ्च षट्काण्डानि तथोत्तरम् ॥ १.४.२ ॥
Der Weise trug vierundzwanzigtausend Verse, fünfhundert Gesänge, sechs Bücher und auch das letzte Buch vor.
1.4.3
कृत्वा तु तन्महाप्राज्ञः सभविष्यं सहोत्तरम् ।
चिन्तयामास को न्वेतत् प्रयुञ्जीयादिति प्रभुः ॥ १.४.३ ॥
Nachdem er jenes Werk mit seinen zukünftigen Ereignissen und seinem letzten Buch verfasst hatte, überlegte der Hochweise, wer es verwenden solle.
1.4.4
तस्य चिन्तयमानस्य महर्षेर्भावितात्मनः ।
अगृह्णीतां ततः पादौ मुनिवेषौ कुशीलवौ ॥ १.४.४ ॥
Während der große Weise, reinen Geistes, nachsann, ergriffen Kuśa und Lava, als Asketen verkleidet, seine Füße.
1.4.5
कुशीलवौ तु धर्मज्ञौ राजपुत्रौ यशस्विनौ ।
भ्रातरौ स्वरसंपन्नौ ददर्शाश्रमवासिनौ ॥ १.४.५ ॥
Kuśa und Lava, Kenner des Dharma, berühmte Prinzen, Brüder mit süßer Stimme, sah er im Einsiedlerhain wohnen.
1.4.6
स तु मेधाविनौ दृष्ट्वा वेदेषु परिनिष्ठितौ ।
वेदोपबृंह्मणार्थाय तावग्राहयत प्रभुः ॥ १.४.६ ॥
Als er die beiden klugen Jünglinge fest in den Veden gegründet sah, ließ er sie es lernen, um die Veden zu verbreiten.
1.4.7
काव्यं रामायणं कृत्स्नं सीतायाश्चरितं महत् ।
पौलस्त्यवधमित्येवं चकार चरितव्रतः ॥ १.४.७ ॥
Dem Gelübde seines Wandels treu, verfasste er das Gedicht Rāmāyaṇa in seiner Gesamtheit, mit der großen Geschichte Sītās und der Tötung des Paulastya (Rāvaṇa).
1.4.8
पाठ्ये गेये च मधुरं प्रमाणैस्त्रिभिरन्वितम् ।
जातिभिः सप्तभिर्युक्तं तन्त्रीलयसमन्वितम् ॥ १.४.८ ॥
Dieses Gedicht ist süß, sowohl wenn es rezitiert als auch wenn es gesungen wird; es ist mit drei Maßen versehen, mit sieben Weisen verbunden und von Saite und Rhythmus begleitet.
1.4.9
रसैः शृङ्गारकरुणहास्यरौद्रभयानकैः ।
वीरादिभी रसैर्युक्तं काव्यमेतदगायताम् ॥ १.४.९ ॥
Dieses Gedicht ist mit den Empfindungen von Liebe, Mitleid, Heiterkeit, Zorn, Furcht und Heldentum sowie weiteren versehen; singt es.
1.4.10
तौ तु गान्धर्वतत्त्वज्ञौ स्थानमूर्च्छनकोविदौ ।
भ्रातरौ स्वरसम्पन्नौ गन्धर्वाविव रूपिणौ ॥ १.४.१० ॥
Diese beiden Brüder kannten die Grundlagen der Gandharva-Musik, waren geschickt in den Tonlagen und Modulationen und besaßen schöne Stimmen; sie schienen Gandharvas in Gestalt zu sein.
1.4.11
रूपलक्षणसम्पन्नौ मधुरस्वरभाषिणौ ।
बिम्बादिवोत्थितौ बिम्बौ रामदेहात् तथापरौ ॥ १.४.११ ॥
Mit Schönheit und glückverheißenden Zeichen begabt, mit sanfter Stimme sprechend, schienen diese beiden zwei weitere Abbilder zu sein, die aus Rāmas Körper entstanden waren.
1.4.12
तौ राजपुत्रौ कार्त्स्न्येन धर्म्यमाख्यानमुत्तमम् ।
वाचोविधेयं तत्सर्वं कृत्वा काव्यमनिन्दितौ ॥ १.४.१२ ॥
Diese beiden makellosen Prinzen prägten sich diese ganze, dharmagemäße, ausgezeichnete Erzählung vollständig ein und verankerten das Gedicht in ihrer Rede.
1.4.13
ऋषीणां च द्विजातीनां साधूनां च समागमे ।
यथोपदेशं तत्त्वज्ञौ जगतुः सुसमाहितौ ॥ १.४.१३ ॥
In der Versammlung der Weisen, der zweimal Geborenen und der Tugendhaften sangen die beiden Wissenden der Wahrheit, wie unterwiesen, mit gesammeltem Geist.
1.4.14
महात्मानौ महाभागौ सर्वलक्षणलक्षितौ ।
तौ कदाचित् समेतानामृषीणां भावितात्मनाम् ॥ १.४.१४ ॥
Die beiden waren hochherzig, überaus glücklich und von allen glückverheißenden Zeichen gekennzeichnet. Einmal, unter den versammelten Weisen mit gezügeltem Geist:
1.4.15
मध्ये सभं समीपस्थाविदं काव्यमगायताम् ।
तच्छ्रुत्वा मुनयः सर्वे बाष्पपर्याकुलेक्षणाः ॥ १.४.१५ ॥
Mitten in der Versammlung, nahe beieinander stehend, sangen sie dieses Gedicht. Als alle Weisen es hörten, füllten sich ihre Augen mit Tränen.
1.4.16
साधु साध्विति तावूचुः परं विस्मयमागताः ।
ते प्रीतमनसः सर्वे मुनयो धर्मवत्सलाः ॥ १.४.१६ ॥
Sie sagten »Gut! Gut!« und lobten die beiden, von großem Staunen erfüllt. Alle Weisen, mit erfreutem Herzen und dem Dharma zugetan,
1.4.17
प्रशशंसुः प्रशस्तव्यौ गायमानौ कुशीलवौ ।
अहो गीतस्य माधुर्यं श्लोकानां च विशेषतः ॥ १.४.१७ ॥
Sie lobten die beiden lobenswerten Sänger Kuśa und Lava, während sie sangen. Ach! Die Süße des Gesangs, und vor allem die Süße der Verse!
1.4.18
चिरनिर्वृत्तमप्येतत् प्रत्यक्षमिव दर्शितम् ।
प्रविश्य तावुभौ सुष्ठु तथाभावमगायताम् ॥ १.४.१८ ॥
Obwohl es lange zurücklag, wurde dies gezeigt, als stünde es vor den Augen. Nachdem sie sich hineinversenkt hatten, sangen die beiden gut, in solcher Empfindung.
1.4.19
सहितौ मधुरं रक्तं सम्पन्नं स्वरसंपदा ।
एवं प्रशस्यमानौ तौ तपः श्लाघ्यैर्महर्षिभिः ॥ १.४.१९ ॥
Die beiden sangen gemeinsam, süß und voller Gefühl, reich an Klangfülle. So wurden sie von den großen Weisen gepriesen, die wegen ihrer Askese lobenswert sind.
1.4.20
संरक्ततरमत्यर्थं मधुरं तावगायताम् ।
प्रीतः कश्चिन्मुनिस्ताभ्यां संस्थितः कलशं ददौ ॥ १.४.२० ॥
Die beiden sangen noch leidenschaftlicher und sehr süß. Erfreut gab ihnen ein Weiser, der vor ihnen stand, einen Wasserkrug.
1.4.21
प्रसन्नो वल्कलं कश्चिद् ददौ ताभ्यां महायशाः ।
अन्यः कृष्णाजिनमदाद् यज्ञसूत्रं तथापरः ॥ १.४.२१ ॥
Erfreut gab ihnen ein Weiser von großem Ruhm Gewänder aus Baumrinde. Ein anderer gab ihnen ein Fell der schwarzen Antilope, und wieder ein anderer die heilige Schnur.
1.4.22
कश्चित् कमण्डलुं प्रादान्मौञ्जीमन्यो महामुनिः ।
बृसीमन्यस्तदा प्रादात् कौपीनमपरो मुनिः ॥ १.४.२२ ॥
Einer gab einen Wasserkrug, ein großer Weiser einen Gürtel aus Munja-Gras. Ein anderer gab dann eine Grasmatte, und wieder ein anderer Weiser einen Lendenschurz.
1.4.23
ताभ्यां ददौ तदा हृष्टः कुठारमपरो मुनिः ।
काषायमपरो वस्त्रं चीरमन्यो ददौ मुनिः ॥ १.४.२३ ॥
Da gab ein anderer, erfreuter Weiser ihnen eine Axt. Ein anderer gab ein ockerfarbenes Tuch, und wieder ein anderer Rindenstoff.
1.4.24
जटाबन्धनमन्यस्तु काष्ठरज्जुं मुदान्वितः ।
यज्ञभाण्डमृषिः कश्चित् काष्ठभारं तथा परः ॥ १.४.२४ ॥
Ein anderer, von Freude erfüllt, gab eine Haarbinde, und ein anderer ein hölzernes Seil. Ein gewisser Weiser gab ein Opfergefäß, und ein anderer ein Bündel Brennholz.
1.4.25
औदुम्बरीं ब्रुसीमन्यः स्वस्ति केचित् तदावदन् ।
आयुष्यमपरे प्राहुर्मुदा तत्र महर्षयः ॥ १.४.२५ ॥
Ein anderer, auf das Bündel heiliger Udumbara-Hölzer zeigend, sagte »Svasti«; andere sagten erfreut, die großen Weisen dort: »Mögest du ein langes Leben haben.«
1.4.26
ददुश्चैवं वरान् सर्वे मुनयः सत्यवादिनः ।
आश्चर्यमिदमाख्यानं मुनिना सम्प्रकीर्तितम् ॥ १.४.२६ ॥
So gaben alle wahrhaftigen Weisen Segen, und dieser wunderbare Bericht wurde vom Weisen vollständig vorgetragen.
1.4.27
परं कवीनामाधारं समाप्तं च यथाक्रमम् ।
अभिगीतमिदं गीतं सर्वगीतेषु कोविदौ ॥ १.४.२७ ॥
Dieses Lied ist die höchste Grundlage der Dichter; es wurde der Reihe nach vollendet, und die beiden, in allen Liedern bewandert, sangen es vollständig.
1.4.28
आयुष्यं पुष्टिजननं सर्वश्रुतिमनोहरम् ।
प्रशस्यमानौ सर्वत्र कदाचित् तत्र गायकौ ॥ १.४.२८ ॥
Es verleiht langes Leben und Gedeihen und erfreut das Gemüt aller, die es hören; dort wurden die beiden Sänger überall, hin und wieder, gepriesen.
1.4.29
रथ्यासु राजमार्गेषु ददर्श भरताग्रजः ।
स्ववेश्म चानीय ततो भ्रातरौ स कुशीलवौ ॥ १.४.२९ ॥
Auf den Straßen und Königswegen sah sie der älteste Bruder Bharatas; dann brachte er die beiden Brüder, die Kuśīlavas, in seine eigene Wohnung.
1.4.30
पूजयामास पूजार्हौ रामः शत्रुनिबर्हणः ।
आसीनः काञ्चने दिव्ये स च सिंहासने प्रभुः ॥ १.४.३० ॥
Rāma, der Vernichter der Feinde, ehrte die beiden Verehrungswürdigen; er selbst, der Herr, saß auf einem goldenen, göttlichen Thron.
1.4.31
उपोपविष्टैः सचिवैर्भ्रातृभिश्च समन्वितः ।
दृष्ट्वा तु रूपसम्पन्नौ विनीतौ भ्रातरावुभौ ॥ १.४.३१ ॥
Umgeben von den nahe sitzenden Ministern und Brüdern sah Rāma die beiden Brüder, beide schön und bescheiden.
1.4.32
उवाच लक्ष्मणं रामः शत्रुघ्नं भरतं तथा ।
श्रूयतामेतदाख्यानमनयोर्देववर्चसोः ॥ १.४.३२ ॥
Rāma sprach zu Lakṣmaṇa, ebenso zu Śatrughna und Bharata: "Hört die Erzählung dieser beiden, die den Göttern gleich strahlen."
1.4.33
विचित्रार्थपदं सम्यग्गायकौ समचोदयत् ।
तौ चापि मधुरं रक्तं स्वचित्तायतनिःस्वनम् ॥ १.४.३३ ॥
Die beiden Sänger wurden angewiesen, jenes Gedicht mit seinen reich gestuften Bedeutungen und Worten zu singen; und sie sangen süß und ergriffen, mit einer Stimme, die den Wohnsitz ihres eigenen Herzens erfüllte.
1.4.34
तन्त्रीलयवदत्यर्थं विश्रुतार्थमगायताम् ।
ह्लादयत् सर्वगात्राणि मनांसि हृदयानि च ।
श्रोत्राश्रयसुखं गेयं तद् बभौ जनसंसदि ॥ १.४.३४ ॥
Sie sangen jenes Lied, wohl abgestimmt auf Saiten und Rhythmus, dessen Sinn weithin bekannt war; alle Glieder, Gemüter und Herzen erfreuend, erstrahlte dieses dem Ohr angenehme Lied in der Versammlung des Volkes.
1.4.35
इमौ मुनी पार्थिवलक्षणान्वितौ ।
कुशीलवौ चैव महातपस्विनौ ।
ममापि तद् भूतिकरं प्रचक्षते ।
महानुभावं चरितं निबोधत ॥ १.४.३५ ॥
Diese beiden Weisen, mit den Zeichen des Königtums, Kuśa und Lava, sind große Asketen. Diese Erzählung, heißt es, bringt auch mir Segen; hört diese Tat von großer Macht.
1.4.36
ततस्तु तौ रामवचः प्रचोदिता-
वगायतां मार्गविधानसम्पदा ।
स चापि रामः परिषद्गतः शनै-
र्बुभूषयासक्तमना बभूव ह ॥ १.४.३६ ॥
Da sangen die beiden, angeregt durch Rāmas Wort, mit allen Mitteln der klassischen Weise; und Rāma, in der Versammlung sitzend, versank allmählich, den Sinn aufs Hören gerichtet und begierig weiterzuhören.