Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 1.4
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.4.1
प्राप्तराज्यस्य रामस्य वाल्मीकिर्भगवानृषिः ।
चकार चरितं कृत्स्नं विचित्रपदमर्थवत् ॥ १.४.१ ॥
O venerável sábio Vālmīki compôs toda a história de Rāma, depois que este obteve o reino, numa obra de palavras variadas e rico sentido.
1.4.2
चतुर्विंशत्सहस्राणि श्लोकानामुक्तवानृषिः ।
तथा सर्गशतान् पञ्च षट्काण्डानि तथोत्तरम् ॥ १.४.२ ॥
O sábio recitou vinte e quatro mil versos, quinhentos cantos, seis livros e também o livro final.
1.4.3
कृत्वा तु तन्महाप्राज्ञः सभविष्यं सहोत्तरम् ।
चिन्तयामास को न्वेतत् प्रयुञ्जीयादिति प्रभुः ॥ १.४.३ ॥
Tendo composto aquela obra com seus acontecimentos futuros e seu livro final, o de grande sabedoria refletiu sobre quem deveria empregá-la.
1.4.4
तस्य चिन्तयमानस्य महर्षेर्भावितात्मनः ।
अगृह्णीतां ततः पादौ मुनिवेषौ कुशीलवौ ॥ १.४.४ ॥
Enquanto aquele grande sábio, puro de alma, refletia, Kuśa e Lava, disfarçados de ascetas, lhe seguraram os pés.
1.4.5
कुशीलवौ तु धर्मज्ञौ राजपुत्रौ यशस्विनौ ।
भ्रातरौ स्वरसंपन्नौ ददर्शाश्रमवासिनौ ॥ १.४.५ ॥
Kuśa e Lava, conhecedores do dharma, príncipes ilustres, irmãos de voz suave, ele os viu vivendo no eremitério.
1.4.6
स तु मेधाविनौ दृष्ट्वा वेदेषु परिनिष्ठितौ ।
वेदोपबृंह्मणार्थाय तावग्राहयत प्रभुः ॥ १.४.६ ॥
Vendo aqueles dois jovens inteligentes firmemente estabelecidos nos Vedas, fê-los aprendê-lo para ampliar os Vedas.
1.4.7
काव्यं रामायणं कृत्स्नं सीतायाश्चरितं महत् ।
पौलस्त्यवधमित्येवं चकार चरितव्रतः ॥ १.४.७ ॥
Fiel ao seu voto de conduta, compôs o poema chamado Rāmāyaṇa em sua totalidade, incluindo a grande história de Sītā e a morte do Paulastya (Rāvaṇa).
1.4.8
पाठ्ये गेये च मधुरं प्रमाणैस्त्रिभिरन्वितम् ।
जातिभिः सप्तभिर्युक्तं तन्त्रीलयसमन्वितम् ॥ १.४.८ ॥
Este poema é doce tanto na recitação quanto no canto; é dotado de três medidas, unido a sete modos e acompanhado de corda e ritmo.
1.4.9
रसैः शृङ्गारकरुणहास्यरौद्रभयानकैः ।
वीरादिभी रसैर्युक्तं काव्यमेतदगायताम् ॥ १.४.९ ॥
Este poema é dotado dos sentimentos de amor, compaixão, humor, fúria, medo e heroísmo, e outros; cantai-o.
1.4.10
तौ तु गान्धर्वतत्त्वज्ञौ स्थानमूर्च्छनकोविदौ ।
भ्रातरौ स्वरसम्पन्नौ गन्धर्वाविव रूपिणौ ॥ १.४.१० ॥
Aqueles dois irmãos conheciam os princípios da música gandharva, eram hábeis nas posições e modulações dos tons e possuíam belas vozes; pareciam gandharvas em forma corpórea.
1.4.11
रूपलक्षणसम्पन्नौ मधुरस्वरभाषिणौ ।
बिम्बादिवोत्थितौ बिम्बौ रामदेहात् तथापरौ ॥ १.४.११ ॥
Dotados de beleza e sinais auspiciosos, falando com vozes doces, aqueles dois pareciam outros dois reflexos surgidos do corpo de Rāma.
1.4.12
तौ राजपुत्रौ कार्त्स्न्येन धर्म्यमाख्यानमुत्तमम् ।
वाचोविधेयं तत्सर्वं कृत्वा काव्यमनिन्दितौ ॥ १.४.१२ ॥
Aqueles dois príncipes irrepreensíveis, tendo gravado por completo esta narrativa excelente e conforme ao dharma, fixaram o poema em sua fala.
1.4.13
ऋषीणां च द्विजातीनां साधूनां च समागमे ।
यथोपदेशं तत्त्वज्ञौ जगतुः सुसमाहितौ ॥ १.४.१३ ॥
Na assembleia dos sábios, dos brâmanes nascidos duas vezes e dos homens virtuosos, os dois conhecedores da verdade cantaram conforme o ensinado, com plena atenção.
1.4.14
महात्मानौ महाभागौ सर्वलक्षणलक्षितौ ।
तौ कदाचित् समेतानामृषीणां भावितात्मनाम् ॥ १.४.१४ ॥
Os dois eram magnânimos, muito afortunados e marcados por todos os sinais auspiciosos. Certa vez, entre os sábios reunidos de alma disciplinada:
1.4.15
मध्ये सभं समीपस्थाविदं काव्यमगायताम् ।
तच्छ्रुत्वा मुनयः सर्वे बाष्पपर्याकुलेक्षणाः ॥ १.४.१५ ॥
No meio da assembleia, de pé bem perto, cantaram este poema. Ao ouvi-lo, os olhos de todos os sábios encheram-se de lágrimas.
1.4.16
साधु साध्विति तावूचुः परं विस्मयमागताः ।
ते प्रीतमनसः सर्वे मुनयो धर्मवत्सलाः ॥ १.४.१६ ॥
Dizendo «Bem! Bem!», louvaram os dois, tomados de grande espanto. Todos os sábios, de coração alegre e amantes do dharma,
1.4.17
प्रशशंसुः प्रशस्तव्यौ गायमानौ कुशीलवौ ।
अहो गीतस्य माधुर्यं श्लोकानां च विशेषतः ॥ १.४.१७ ॥
Louvaram os dois cantores dignos de louvor, Kuśa e Lava, enquanto cantavam. Ah! A doçura do canto, e sobretudo a doçura dos versos!
1.4.18
चिरनिर्वृत्तमप्येतत् प्रत्यक्षमिव दर्शितम् ।
प्रविश्य तावुभौ सुष्ठु तथाभावमगायताम् ॥ १.४.१८ ॥
Embora passado há muito, isto parecia mostrado como se estivesse diante dos olhos. Tendo entrado nele, os dois cantaram bem, com tal sentimento.
1.4.19
सहितौ मधुरं रक्तं सम्पन्नं स्वरसंपदा ।
एवं प्रशस्यमानौ तौ तपः श्लाघ्यैर्महर्षिभिः ॥ १.४.१९ ॥
Os dois cantaram juntos, docemente e com emoção, ricos na abundância de seu tom. Assim foram louvados pelos grandes sábios, dignos de louvor por sua ascese.
1.4.20
संरक्ततरमत्यर्थं मधुरं तावगायताम् ।
प्रीतः कश्चिन्मुनिस्ताभ्यां संस्थितः कलशं ददौ ॥ १.४.२० ॥
Os dois cantaram ainda com mais sentimento e muito docemente. Satisfeito, um certo sábio que estava diante deles deu-lhes um cântaro.
1.4.21
प्रसन्नो वल्कलं कश्चिद् ददौ ताभ्यां महायशाः ।
अन्यः कृष्णाजिनमदाद् यज्ञसूत्रं तथापरः ॥ १.४.२१ ॥
Satisfeito, um certo sábio de grande renome deu-lhes vestes de casca de árvore. Outro deu-lhes uma pele de antílope negro, e mais outro o cordão sagrado.
1.4.22
कश्चित् कमण्डलुं प्रादान्मौञ्जीमन्यो महामुनिः ।
बृसीमन्यस्तदा प्रादात् कौपीनमपरो मुनिः ॥ १.४.२२ ॥
Um deu um cântaro de água, um grande sábio deu um cinto de capim munja. Outro deu então uma esteira de capim, e outro sábio deu uma tanga.
1.4.23
ताभ्यां ददौ तदा हृष्टः कुठारमपरो मुनिः ।
काषायमपरो वस्त्रं चीरमन्यो ददौ मुनिः ॥ १.४.२३ ॥
Então outro sábio, encantado, deu-lhes um machado. Outro deu um tecido cor de açafrão, e outro ainda um tecido de casca.
1.4.24
जटाबन्धनमन्यस्तु काष्ठरज्जुं मुदान्वितः ।
यज्ञभाण्डमृषिः कश्चित् काष्ठभारं तथा परः ॥ १.४.२४ ॥
Outro, cheio de alegria, deu uma faixa para prender os cabelos, e outro uma corda de madeira. Um certo sábio deu um vaso de sacrifício, e outro um feixe de lenha.
1.4.25
औदुम्बरीं ब्रुसीमन्यः स्वस्ति केचित् तदावदन् ।
आयुष्यमपरे प्राहुर्मुदा तत्र महर्षयः ॥ १.४.२५ ॥
Outro, apontando o feixe de lenha sagrada de udumbara, disse «Svasti»; outros, alegremente, disseram ali, os grandes sábios: «Que tenhas longa vida».
1.4.26
ददुश्चैवं वरान् सर्वे मुनयः सत्यवादिनः ।
आश्चर्यमिदमाख्यानं मुनिना सम्प्रकीर्तितम् ॥ १.४.२६ ॥
Assim, todos os sábios veraces concederam bênçãos, e esta narrativa maravilhosa foi plenamente relatada pelo sábio.
1.4.27
परं कवीनामाधारं समाप्तं च यथाक्रमम् ।
अभिगीतमिदं गीतं सर्वगीतेषु कोविदौ ॥ १.४.२७ ॥
Este canto é o supremo fundamento dos poetas; foi concluído em ordem, e os dois, hábeis em todos os cantos, o interpretaram por completo.
1.4.28
आयुष्यं पुष्टिजननं सर्वश्रुतिमनोहरम् ।
प्रशस्यमानौ सर्वत्र कदाचित् तत्र गायकौ ॥ १.४.२८ ॥
Concede longa vida e prosperidade, deleitando a mente de todos os que o ouvem; ali, os dois cantores eram louvados por toda parte, às vezes.
1.4.29
रथ्यासु राजमार्गेषु ददर्श भरताग्रजः ।
स्ववेश्म चानीय ततो भ्रातरौ स कुशीलवौ ॥ १.४.२९ ॥
Nas ruas e nas vias reais, o irmão mais velho de Bharata os viu; então, tendo trazido os dois irmãos, os Kuśīlavas, para a sua própria morada.
1.4.30
पूजयामास पूजार्हौ रामः शत्रुनिबर्हणः ।
आसीनः काञ्चने दिव्ये स च सिंहासने प्रभुः ॥ १.४.३० ॥
Rāma, destruidor de inimigos, honrou os dois dignos de honra; ele mesmo, o senhor, estava sentado num trono dourado e divino.
1.4.31
उपोपविष्टैः सचिवैर्भ्रातृभिश्च समन्वितः ।
दृष्ट्वा तु रूपसम्पन्नौ विनीतौ भ्रातरावुभौ ॥ १.४.३१ ॥
Cercado de ministros e irmãos sentados por perto, Rāma viu os dois irmãos, ambos belos e humildes.
1.4.32
उवाच लक्ष्मणं रामः शत्रुघ्नं भरतं तथा ।
श्रूयतामेतदाख्यानमनयोर्देववर्चसोः ॥ १.४.३२ ॥
Rāma falou a Lakṣmaṇa, e também a Śatrughna e Bharata: "Ouvi esta narrativa destes dois, resplandecentes como deuses."
1.4.33
विचित्रार्थपदं सम्यग्गायकौ समचोदयत् ।
तौ चापि मधुरं रक्तं स्वचित्तायतनिःस्वनम् ॥ १.४.३३ ॥
Os dois cantores foram devidamente instruídos a cantar aquele poema de sentidos e palavras variados; e eles também cantaram com doçura e emoção, numa voz que enchia a própria morada de seus corações.
1.4.34
तन्त्रीलयवदत्यर्थं विश्रुतार्थमगायताम् ।
ह्लादयत् सर्वगात्राणि मनांसि हृदयानि च ।
श्रोत्राश्रयसुखं गेयं तद् बभौ जनसंसदि ॥ १.४.३४ ॥
Cantaram aquela canção, bem afinada com as cordas e o ritmo, de sentido bem conhecido; alegrando todos os membros, mentes e corações, aquele canto agradável ao ouvido brilhou na assembleia do povo.
1.4.35
इमौ मुनी पार्थिवलक्षणान्वितौ ।
कुशीलवौ चैव महातपस्विनौ ।
ममापि तद् भूतिकरं प्रचक्षते ।
महानुभावं चरितं निबोधत ॥ १.४.३५ ॥
Estes dois sábios, portadores das marcas da realeza, Kuśa e Lava, são grandes ascetas. Diz-se que esta narrativa traz prosperidade até a mim; ouvi este feito de grande poder.
1.4.36
ततस्तु तौ रामवचः प्रचोदिता-
वगायतां मार्गविधानसम्पदा ।
स चापि रामः परिषद्गतः शनै-
र्बुभूषयासक्तमना बभूव ह ॥ १.४.३६ ॥
Então, impelidos pela palavra de Rāma, os dois cantaram com todos os recursos do método clássico; e Rāma, sentado na assembleia, aos poucos ficou absorto, com a mente fixa em ouvir e desejoso de ouvir mais.