வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 1.4
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.4.1
प्राप्तराज्यस्य रामस्य वाल्मीकिर्भगवानृषिः ।
चकार चरितं कृत्स्नं विचित्रपदमर्थवत् ॥ १.४.१ ॥
அரசைப் பெற்ற ராமனின் முழுமையான சரிதத்தை பகவான் வால்மீகி முனிவர் பல்வேறு சொற்களும் பொருளும் கொண்ட காவியமாக இயற்றினார்.
1.4.2
चतुर्विंशत्सहस्राणि श्लोकानामुक्तवानृषिः ।
तथा सर्गशतान् पञ्च षट्काण्डानि तथोत्तरम् ॥ १.४.२ ॥
முனிவர் இருபத்தி நான்காயிரம் ஸ்லோகங்களையும், ஐநூறு சர்க்கங்களையும், ஆறு காண்டங்களையும், பின்னர் உத்தர காண்டத்தையும் கூறினார்.
1.4.3
कृत्वा तु तन्महाप्राज्ञः सभविष्यं सहोत्तरम् ।
चिन्तयामास को न्वेतत् प्रयुञ्जीयादिति प्रभुः ॥ १.४.३ ॥
அந்த மகாபுத்திமான் பவிஷ்யத்தோடும் உத்தரத்தோடும் அதை இயற்றி, இதை யாருக்கு ஓதலாம் என்று சிந்தித்தார்.
1.4.4
तस्य चिन्तयमानस्य महर्षेर्भावितात्मनः ।
अगृह्णीतां ततः पादौ मुनिवेषौ कुशीलवौ ॥ १.४.४ ॥
அந்த தூய்மையான மகரிஷி சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தபோது, முனிவர் வேடத்தில் இருந்த குசனும் லவனும் அவரது பாதங்களைப் பற்றினர்.
1.4.5
कुशीलवौ तु धर्मज्ञौ राजपुत्रौ यशस्विनौ ।
भ्रातरौ स्वरसंपन्नौ ददर्शाश्रमवासिनौ ॥ १.४.५ ॥
குசனும் லவனும் தருமம் அறிந்த, புகழ்பெற்ற அரச குமாரர்கள்; சகோதரர்கள்; இனிய குரல் கொண்டவர்கள்; ஆசிரமத்தில் வசிப்பவர்களாக அவர் கண்டார்.
1.4.6
स तु मेधाविनौ दृष्ट्वा वेदेषु परिनिष्ठितौ ।
वेदोपबृंह्मणार्थाय तावग्राहयत प्रभुः ॥ १.४.६ ॥
மேதாவிகளான அவ்விருவரையும் வேதங்களில் நிலைபெற்றவர்களாகக் கண்டு, வேதத்தைப் பரப்பும் பொருட்டு அவர் அவர்களுக்கு அதைக் கற்பித்தார்.
1.4.7
काव्यं रामायणं कृत्स्नं सीतायाश्चरितं महत् ।
पौलस्त्यवधमित्येवं चकार चरितव्रतः ॥ १.४.७ ॥
நோன்பு நெறியில் நிலைத்த அவர் சீதையின் மகத்தான சரிதத்தையும் பௌலஸ்த்யனின் (ராவணனின்) வதத்தையும் உள்ளடக்கிய முழு ராமாயணம் என்ற காவியத்தைப் இயற்றினார்.
1.4.8
पाठ्ये गेये च मधुरं प्रमाणैस्त्रिभिरन्वितम् ।
जातिभिः सप्तभिर्युक्तं तन्त्रीलयसमन्वितम् ॥ १.४.८ ॥
இது படிப்பிலும் பாடலிலும் இனிமையானது; மூன்று அளவுகளைக் கொண்டது, ஏழு ஜாதிகளுடன் கூடியது, யாழ் ஒலியும் தாளமும் இணைந்தது.
1.4.9
रसैः शृङ्गारकरुणहास्यरौद्रभयानकैः ।
वीरादिभी रसैर्युक्तं काव्यमेतदगायताम् ॥ १.४.९ ॥
இந்தக் காவியம் சிருங்கார, கருணை, ஹாஸ்ய, ரௌத்ர, பயானக மற்றும் வீரம் முதலிய ரசங்களைக் கொண்டது; இதை இசையுங்கள்.
1.4.10
तौ तु गान्धर्वतत्त्वज्ञौ स्थानमूर्च्छनकोविदौ ।
भ्रातरौ स्वरसम्पन्नौ गन्धर्वाविव रूपिणौ ॥ १.४.१० ॥
அந்த இரு சகோதரர்களும் காந்தர்வ தத்துவம் அறிந்தவர்கள்; ஸ்தான மூர்ச்சனைகளில் வல்லவர்கள்; இனிய குரல் கொண்டவர்கள்; உருவம் பெற்ற கந்தர்வர்கள் போன்றவர்கள்.
1.4.11
रूपलक्षणसम्पन्नौ मधुरस्वरभाषिणौ ।
बिम्बादिवोत्थितौ बिम्बौ रामदेहात् तथापरौ ॥ १.४.११ ॥
அழகும் சுபலட்சணங்களும் நிறைந்த, இனிய குரலில் பேசிய அவ்விருவரும் ராமனின் உடலிலிருந்து பிரதிபிம்பங்களாகத் தோன்றிய மற்ற இருவரைப் போன்றவர்கள்.
1.4.12
तौ राजपुत्रौ कार्त्स्न्येन धर्म्यमाख्यानमुत्तमम् ।
वाचोविधेयं तत्सर्वं कृत्वा काव्यमनिन्दितौ ॥ १.४.१२ ॥
குற்றமற்ற அந்த இரு அரச குமாரர்களும் தர்மமுள்ள இந்த உயர்ந்த ஆக்கியானம் முழுவதையும் வாக்கில் நிலைநிறுத்தி அந்தக் காவியத்தை முழுமையாக ஆக்கினர்.
1.4.13
ऋषीणां च द्विजातीनां साधूनां च समागमे ।
यथोपदेशं तत्त्वज्ञौ जगतुः सुसमाहितौ ॥ १.४.१३ ॥
முனிவர்களும் இருபிறப்பாளர்களும் நல்லோர்களும் கூடிய சபையில், உபதேசத்தின்படி, தத்துவம் அறிந்த அவ்விருவரும் ஒருமனதுடன் பாடினர்.
1.4.14
महात्मानौ महाभागौ सर्वलक्षणलक्षितौ ।
तौ कदाचित् समेतानामृषीणां भावितात्मनाम् ॥ १.४.१४ ॥
அவ்விருவரும் மகாத்மாக்கள், பெரும் பாக்கியசாலிகள், எல்லா நல்ல அடையாளங்களும் கொண்டவர்கள். ஒருமுறை ஒன்றுகூடிய தன்னடக்கமுள்ள முனிவர்களிடையே—
1.4.15
मध्ये सभं समीपस्थाविदं काव्यमगायताम् ।
तच्छ्रुत्वा मुनयः सर्वे बाष्पपर्याकुलेक्षणाः ॥ १.४.१५ ॥
சபையின் நடுவில், அருகில் நின்று அவர்கள் இந்த காவியத்தைப் பாடினர். அதைக் கேட்ட அனைத்து முனிவர்களின் கண்களும் கண்ணீரால் நிறைந்தன.
1.4.16
साधु साध्विति तावूचुः परं विस्मयमागताः ।
ते प्रीतमनसः सर्वे मुनयो धर्मवत्सलाः ॥ १.४.१६ ॥
"சாது! சாது!" என்று அவ்விருவரையும் அவர்கள் புகழ்ந்தனர், மிகுந்த வியப்புற்றவர்களாய். மனமகிழ்ந்த, தருமத்தை நேசிக்கும் அனைத்து முனிவர்களும்—
1.4.17
प्रशशंसुः प्रशस्तव्यौ गायमानौ कुशीलवौ ।
अहो गीतस्य माधुर्यं श्लोकानां च विशेषतः ॥ १.४.१७ ॥
பாடிக்கொண்டிருந்த புகழுக்குரிய குசனையும் லவனையும் அவர்கள் புகழ்ந்தனர். ஆ! பாடலின் இனிமை, குறிப்பாக சுலோகங்களின் இனிமை!
1.4.18
चिरनिर्वृत्तमप्येतत् प्रत्यक्षमिव दर्शितम् ।
प्रविश्य तावुभौ सुष्ठु तथाभावमगायताम् ॥ १.४.१८ ॥
நீண்ட காலத்திற்கு முன் நடந்ததாயினும் இது கண்முன்னே காட்டப்பட்டது போல் இருந்தது. அவ்விருவரும் உள்ளத்தில் புகுந்து, அந்த உணர்வுடன் நன்றாகப் பாடினர்.
1.4.19
सहितौ मधुरं रक्तं सम्पन्नं स्वरसंपदा ।
एवं प्रशस्यमानौ तौ तपः श्लाघ्यैर्महर्षिभिः ॥ १.४.१९ ॥
இருவரும் சேர்ந்து இனிமையாகவும் உணர்ச்சியுடனும், சுர வளத்துடன் பாடினர். இவ்வாறு தவத்தால் புகழ்பெற்ற மகரிஷிகளால் அவ்விருவரும் பாராட்டப்பட்டனர்.
1.4.20
संरक्ततरमत्यर्थं मधुरं तावगायताम् ।
प्रीतः कश्चिन्मुनिस्ताभ्यां संस्थितः कलशं ददौ ॥ १.४.२० ॥
அவ்விருவரும் மிக உணர்ச்சியுடனும் மிக இனிமையாகவும் பாடினர். மகிழ்ந்த ஒரு முனிவர் அவர்கள் முன் நின்று ஒரு கலசத்தை அவர்களுக்குக் கொடுத்தார்.
1.4.21
प्रसन्नो वल्कलं कश्चिद् ददौ ताभ्यां महायशाः ।
अन्यः कृष्णाजिनमदाद् यज्ञसूत्रं तथापरः ॥ १.४.२१ ॥
மகிழ்ந்த ஒரு பெரும் புகழ்பெற்ற முனிவர் அவர்களுக்கு வல்கலத்தைக் கொடுத்தார். மற்றொருவர் கருங்கலைமானின் தோலைக் கொடுத்தார்; இன்னொருவர் யஜ்ஞோபவீதத்தைக் கொடுத்தார்.
1.4.22
कश्चित् कमण्डलुं प्रादान्मौञ्जीमन्यो महामुनिः ।
बृसीमन्यस्तदा प्रादात् कौपीनमपरो मुनिः ॥ १.४.२२ ॥
ஒருவர் கமண்டலத்தைக் கொடுத்தார்; ஒரு பெரும் முனிவர் முஞ்சப் புல் அரைக்கயிற்றைக் கொடுத்தார். மற்றொருவர் அப்போது புல்பாயைக் கொடுத்தார்; இன்னொரு முனிவர் கௌபீனத்தைக் கொடுத்தார்.
1.4.23
ताभ्यां ददौ तदा हृष्टः कुठारमपरो मुनिः ।
काषायमपरो वस्त्रं चीरमन्यो ददौ मुनिः ॥ १.४.२३ ॥
அப்போது மகிழ்ந்த இன்னொரு முனிவர் அவர்களுக்கு ஒரு கோடரியைக் கொடுத்தார். மற்றொரு முனிவர் காவி நிற ஆடையையும், இன்னொருவர் மரவுரியையும் கொடுத்தார்.
1.4.24
जटाबन्धनमन्यस्तु काष्ठरज्जुं मुदान्वितः ।
यज्ञभाण्डमृषिः कश्चित् काष्ठभारं तथा परः ॥ १.४.२४ ॥
மகிழ்ச்சியுடன் இருந்த மற்றொருவர் சடைக்கட்டைக் கொடுத்தார்; இன்னொருவர் மரக்கயிற்றைக் கொடுத்தார். ஒரு ரிஷி யாகப் பாத்திரத்தைக் கொடுத்தார்; மற்றொருவர் விறகுக் கட்டைக் கொடுத்தார்.
1.4.25
औदुम्बरीं ब्रुसीमन्यः स्वस्ति केचित् तदावदन् ।
आयुष्यमपरे प्राहुर्मुदा तत्र महर्षयः ॥ १.४.२५ ॥
வேறு ஒருவர் அத்தி மரக் குச்சிக் கட்டைச் சுட்டிக்காட்டி 'ஸ்வஸ்தி' என்று சிலர் சொன்னார்கள்; மற்றவர்கள் ஆயுள் நீடிக்கட்டும் என்று மகிழ்ச்சியுடன் அங்கே மகரிஷிகள் கூறினர்.
1.4.26
ददुश्चैवं वरान् सर्वे मुनयः सत्यवादिनः ।
आश्चर्यमिदमाख्यानं मुनिना सम्प्रकीर्तितम् ॥ १.४.२६ ॥
இவ்வாறு சத்தியம் பேசும் முனிவர்கள் அனைவரும் வரங்களை அளித்தனர்; முனிவரால் இந்த அற்புதமான கதை நன்கு விவரிக்கப்பட்டது.
1.4.27
परं कवीनामाधारं समाप्तं च यथाक्रमम् ।
अभिगीतमिदं गीतं सर्वगीतेषु कोविदौ ॥ १.४.२७ ॥
இந்தப் பாடல் கவிஞர்களின் உயர்ந்த ஆதாரம்; இது முறைப்படி முடிந்தது, அனைத்துப் பாடல்களிலும் வல்லவர்கள் இருவரும் இதை இசைத்தனர்.
1.4.28
आयुष्यं पुष्टिजननं सर्वश्रुतिमनोहरम् ।
प्रशस्यमानौ सर्वत्र कदाचित् तत्र गायकौ ॥ १.४.२८ ॥
இது ஆயுளைக் கொடுத்து வளமையை உண்டாக்குவது; கேட்போர் அனைவரின் மனதையும் கவர்வது; அங்கே அந்த இரு பாடகர்களும் எங்கும் பாராட்டப்பட்டனர்.
1.4.29
रथ्यासु राजमार्गेषु ददर्श भरताग्रजः ।
स्ववेश्म चानीय ततो भ्रातरौ स कुशीलवौ ॥ १.४.२९ ॥
பரதனின் மூத்த சகோதரர் தெருக்களிலும் அரசப் பெருவழிகளிலும் அவர்களைக் கண்டார்; பின்னர் அந்த இரு சகோதரர்களான குசீலவர்களை தம் மாளிகைக்கு அழைத்து வந்தார்.
1.4.30
पूजयामास पूजार्हौ रामः शत्रुनिबर्हणः ।
आसीनः काञ्चने दिव्ये स च सिंहासने प्रभुः ॥ १.४.३० ॥
எதிரிகளை அழிப்பவரான ராமர், மதிப்புக்குரிய அவ்விருவரையும் மதித்து உபசரித்தார்; அவர் அந்தப் பொன்னாலான தெய்வீக சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருந்தார்.
1.4.31
उपोपविष्टैः सचिवैर्भ्रातृभिश्च समन्वितः ।
दृष्ट्वा तु रूपसम्पन्नौ विनीतौ भ्रातरावुभौ ॥ १.४.३१ ॥
அருகில் அமர்ந்திருந்த அமைச்சர்களும் சகோதரர்களும் சூழ இருந்த ராமர், அழகும் பணிவும் கொண்ட அந்த இரு சகோதரர்களையும் கண்டார்.
1.4.32
उवाच लक्ष्मणं रामः शत्रुघ्नं भरतं तथा ।
श्रूयतामेतदाख्यानमनयोर्देववर्चसोः ॥ १.४.३२ ॥
ராமர் லக்ஷ்மணனிடமும், சத்ருக்னனிடமும், பரதனிடமும் கூறினார்: "தேவர்களுக்கு ஒப்பான இவர்களின் இந்தக் கதையைக் கேளுங்கள்."
1.4.33
विचित्रार्थपदं सम्यग्गायकौ समचोदयत् ।
तौ चापि मधुरं रक्तं स्वचित्तायतनिःस्वनम् ॥ १.४.३३ ॥
பல்வேறு பொருளும் சொற்களும் கொண்ட அந்தப் பாடலை அந்த இரு பாடகர்களும் நன்றாக இசைத்தனர்; அவர்களும் இனிமையாக, உணர்ச்சி பொங்க, தங்கள் மனத்தின் ஆழத்திலிருந்து எழும் ஒலியில் பாடினர்.
1.4.34
तन्त्रीलयवदत्यर्थं विश्रुतार्थमगायताम् ।
ह्लादयत् सर्वगात्राणि मनांसि हृदयानि च ।
श्रोत्राश्रयसुखं गेयं तद् बभौ जनसंसदि ॥ १.४.३४ ॥
யாழ் நாதத்திற்கும் தாளத்திற்கும் ஏற்ப, மிகப் புகழ்பெற்ற பொருளுடைய அந்தப் பாடலை அவர்கள் பாடினர்; அது எல்லா அங்கங்களையும், மனங்களையும், இதயங்களையும் மகிழ்வித்து, செவிக்கு இன்பம் தரும் அந்த இசை மக்கள் சபையில் ஒளிர்ந்தது.
1.4.35
इमौ मुनी पार्थिवलक्षणान्वितौ ।
कुशीलवौ चैव महातपस्विनौ ।
ममापि तद् भूतिकरं प्रचक्षते ।
महानुभावं चरितं निबोधत ॥ १.४.३५ ॥
இந்த இருவரும் அரசலட்சணங்கள் கொண்ட முனிவர்கள், குசனும் லவனும், மகா தவசிகள். இதுவும் எனக்கு நலம் தருவதாகக் கூறப்படுகிறது; இந்த மகிமை வாய்ந்த சரிதத்தைக் கேளுங்கள்.
1.4.36
ततस्तु तौ रामवचः प्रचोदिता-
वगायतां मार्गविधानसम्पदा ।
स चापि रामः परिषद्गतः शनै-
र्बुभूषयासक्तमना बभूव ह ॥ १.४.३६ ॥
அப்போது ராமரின் சொல்லால் தூண்டப்பட்ட அவ்விருவரும் மார்க்க விதிமுறையின் செழுமையுடன் பாடினர்; சபையில் அமர்ந்திருந்த ராமரும் மெல்ல, கேட்கும் ஆவலுடன் மனம் ஒன்றி ஈடுபட்டார்.