வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 1.40
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.40.1
देवतानां वचः श्रुत्वा भगवान् वै पितामहः ।
प्रत्युवाच सुसंत्रस्तान् कृतान्तबलमोहितान् ॥ १.४०.१ ॥
தேவர்களின் சொற்களைக் கேட்டு, பகவான் பிதாமகர் (பிரம்மா), யமனின் வலிமையால் மயக்கமுற்று மிகவும் அஞ்சிய அவர்களுக்குப் பதிலளித்தார்.
1.40.2
यस्येयं वसुधा कृत्स्ना वासुदेवस्य धीमतः ।
महिषी माधवस्यैषा स एव भगवन् प्रभुः ॥ १.४०.२ ॥
எவருடைய இந்த முழு பூமியும் உள்ளதோ, அறிவுள்ள வாசுதேவருடைய, மாதவருடைய இந்த மனைவி இவளே — ஓ பகவானே, அவரே பிரபு.
1.40.3
कापिलं रूपमास्थाय धारयत्यनिशं धराम् ।
तस्य कोपाग्निना दग्धा भविष्यन्ति नृपात्मजाः ॥ १.४०.३ ॥
கபிலரின் உருவை ஏற்று அவர் இடைவிடாமல் இந்தப் பூமியைத் தாங்குகிறார்; அவரது கோபத் தீயால் அரசனின் புதல்வர்கள் எரிந்து சாம்பலாவார்கள்.
1.40.4
पृथिव्याश्चापि निर्भेदो दृष्ट एव सनातनः ।
सगरस्य च पुत्राणां विनाशो दीर्घदर्शिनाम् ॥ १.४०.४ ॥
பூமி பிளக்கப்படுவதும் நித்தியமாகக் காணப்பட்டதே; சகரரின் புதல்வர்களின் அழிவும் — தொலைநோக்குடைய அவர்களுக்கு நிகழும்.
1.40.5
पितामहवचः श्रुत्वा त्रयस्त्रिंशदरिंदमाः ।
देवाः परमसंहृष्टाः पुनर्जग्मुर्यथागतम् ॥ १.४०.५ ॥
பிதாமகரின் சொற்களைக் கேட்டு, பகைவரை அடக்கும் முப்பத்துமூன்று தேவர்கள் மிகவும் மகிழ்ந்து, வந்த வழியே திரும்பிச் சென்றார்கள்.
1.40.6
सगरस्य च पुत्राणां प्रादुरासीन्महास्वनः ।
पृथिव्यां भिद्यमानायां निर्घातसमनिस्वनः ॥ १.४०.६ ॥
பூமி பிளக்கப்படுகையில், சகரரின் புதல்வர்களிடமிருந்து இடிமுழக்கத்திற்கு ஒத்த ஒரு பெரும் ஒலி எழுந்தது.
1.40.7
ततो भित्त्वा महीं सर्वां कृत्वा चापि प्रदक्षिणम् ।
सहिताः सागराः सर्वे पितरं वाक्यमब्रुवन् ॥ १.४०.७ ॥
பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் பூமி முழுவதையும் பிளந்து, அதை வலமாகச் சுற்றி வந்து, ஒன்றாக தங்கள் தந்தையிடம் இவ்வாறு கூறினர்.
1.40.8
परिक्रान्ता मही सर्वा सत्त्ववन्तश्च सूदिताः ।
देवदानवरक्षांसि पिशाचोरगपन्नगाः ॥ १.४०.८ ॥
பூமி முழுவதும் தேடி முடிக்கப்பட்டது; உயிர்களும் கொல்லப்பட்டன — தேவர்கள், தானவர்கள், ராட்சசர்கள், பிசாசர்கள், உரகர்கள், பன்னகர்கள்.
1.40.9
न च पश्यामहेऽश्वं ते अश्वहर्तारमेव च ।
किं करिष्याम भद्रं ते बुद्धिरत्र विचार्यताम् ॥ १.४०.९ ॥
உங்கள் குதிரையையும் குதிரையைத் திருடியவனையும் நாங்கள் காணவில்லை. நாங்கள் என்ன செய்வோம்? உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும் — இதில் ஆலோசனை செய்யுங்கள்.
1.40.10
तेषां तद्वचनं श्रुत्वा पुत्राणां राजसत्तमः ।
समन्युरब्रवीद् वाक्यं सगरो रघुनन्दन ॥ १.४०.१० ॥
தங்கள் மகன்களின் அந்தச் சொற்களைக் கேட்ட அரசர்களில் சிறந்தவனும் ரகுவம்சத்தின் மகிழ்ச்சியுமான சகரன் கோபத்துடன் இவ்வாறு கூறினான்.
1.40.11
भूयः खनत भद्रं वो विभेद्य वसुधातलम् ।
अश्वहर्तारमासाद्य कृतार्थाश्च निवर्तत ॥ १.४०.११ ॥
மீண்டும் தோண்டுங்கள் — உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும். பூமியின் அடியைப் பிளந்து, குதிரையைத் திருடியவனைக் கண்டு, உங்கள் நோக்கத்தை நிறைவேற்றிவிட்டுத் திரும்புங்கள்.
1.40.12
पितुर्वचनमासाद्य सगरस्य महात्मनः ।
षष्टिः पुत्रसहस्राणि रसातलमभिद्रवन् ॥ १.४०.१२ ॥
மகாத்மாவான சகரனின் தந்தையான கட்டளையைப் பெற்று அறுபதாயிரம் மகன்கள் பாதாளத்தை நோக்கி ஓடினர்.
1.40.13
खन्यमाने ततस्तस्मिन् ददृशुः पर्वतोपमम् ।
दिशागजं विरूपाक्षं धारयन्तं महीतलम् ॥ १.४०.१३ ॥
அந்நிலம் தோண்டப்படுகையில், அங்கே மலைபோன்ற விரூபாக்ஷன் என்ற திக்கு யானை பூமியின் பரப்பைத் தாங்கிக் கொண்டிருப்பதை அவர்கள் கண்டார்கள்.
1.40.14
सपर्वतवनां कृत्स्नां पृथिवीं रघुनन्दन ।
धारयामास शिरसा विरूपाक्षो महागजः ॥ १.४०.१४ ॥
ரகுநந்தனா, மலைகளும் காடுகளுமாக முழுப் பூமியையும் விரூபாக்ஷன் என்ற அந்தப் பெரிய யானை தன் தலையில் தாங்கிக் கொண்டிருந்தது.
1.40.15
यदा पर्वणि काकुत्स्थ विश्रमार्थं महागजः ।
खेदाच्चालयते शीर्षं भूमिकम्पस्तदा भवेत् ॥ १.४०.१५ ॥
காகுத்ஸ்தா, அந்தப் பெரிய யானை இளைப்பாறுவதற்காக, களைப்பினால் தன் தலையை அசைக்கும்போதெல்லாம் பூகம்பம் உண்டாகிறது.
1.40.16
ते तं प्रदक्षिणं कृत्वा दिशापालं महागजम् ।
मानयन्तो हि ते राम जग्मुर्भित्त्वा रसातलम् ॥ १.४०.१६ ॥
ராமா, அவர்கள் அந்தத் திக்குக் காப்பாளரான பெரிய யானையை வலம் வந்து, அவனை மதித்தவர்களாய், பூமியைப் பிளந்து பாதாளத்திற்குச் சென்றார்கள்.
1.40.17
ततः पूर्वां दिशं भित्त्वा दक्षिणां बिभिदुः पुनः ।
दक्षिणस्यामपि दिशि ददृशुस्ते महागजम् ॥ १.४०.१७ ॥
பின்னர் கிழக்குத் திசையைப் பிளந்து, மீண்டும் தெற்குத் திசையைப் பிளந்தார்கள்; தெற்குத் திசையிலும் அவர்கள் ஒரு பெரிய யானையைக் கண்டார்கள்.
1.40.18
महापद्मं महात्मानं सुमहत्पर्वतोपमम् ।
शिरसा धारयन्तं गां विस्मयं जग्मुरुत्तमम् ॥ १.४०.१८ ॥
மகாபத்மன் என்ற, மகாத்மாவான, மலைபோன்ற மிகப் பெரிய யானை, தன் தலையில் பூமியைத் தாங்கிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டு அவர்கள் மிகுந்த வியப்படைந்தார்கள்.
1.40.19
ते तं प्रदक्षिणं कृत्वा सगरस्य महात्मनः ।
षष्टिः पुत्रसहस्राणि पश्चिमां बिभिदुर्दिशम् ॥ १.४०.१९ ॥
அவர்கள் மகாத்மாவான சகரனின் அந்த யானையை வலம் வந்தனர்; அறுபதாயிரம் மகன்கள் மேற்குத் திசையைப் பிளந்தனர்.
1.40.20
पश्चिमायामपि दिशि महान्तमचलोपमम् ।
दिशागजं सौमनसं ददृशुस्ते महाबलाः ॥ १.४०.२० ॥
மேற்குத் திசையிலும் அந்த மகாபலசாலிகள் மலைபோன்ற பெரிய திசையானையான சௌமனசனைக் கண்டனர்.
1.40.21
तं ते प्रदक्षिणं कृत्वा पृष्ट्वा चापि निरामयम् ।
खनन्तः समुपक्रान्ता दिशं सोमवतीं तदा ॥ १.४०.२१ ॥
அவனை வலம் வந்து, நலம் விசாரித்து, அப்போது தோண்டிக்கொண்டே சோமவதி திசையை நோக்கி முன்னேறினர்.
1.40.22
उत्तरस्यां रघुश्रेष्ठ ददृशुर्हिमपाण्डुरम् ।
भद्रं भद्रेण वपुषा धारयन्तं महीमिमाम् ॥ १.४०.२२ ॥
ரகுசிரேஷ்டனே! வடக்குத் திசையில் பனியைப் போல் வெண்மையான, மங்கள வடிவோடு இந்தப் பூமியைத் தாங்கும் (யானையை) அவர்கள் கண்டனர்.
1.40.23
समालभ्य ततः सर्वे कृत्वा चैनं प्रदक्षिणम् ।
षष्टिः पुत्रसहस्राणि बिभिदुर्वसुधातलम् ॥ १.४०.२३ ॥
பின்னர் அனைவரும் அவனைத் தொட்டு, வலம் வந்து, அறுபதாயிரம் மகன்கள் பூமியின் தளத்தைப் பிளந்தனர்.
1.40.24
ततः प्रागुत्तरां गत्वा सागराः प्रथितां दिशम् ।
रोषादभ्यखनन् सर्वे पृथिवीं सगरात्मजाः ॥ १.४०.२४ ॥
பின்னர் கிழக்கு-வடக்கான புகழ்பெற்ற திசைக்குச் சென்று, சகரனின் மகன்கள் அனைவரும் கோபத்தால் பூமியைத் தோண்டினர்.
1.40.25
ते तु सर्वे महत्मानो भिमवेगा महबलाः ।
ददृशुः कपिलं तत्र वासुदेवं सनातनम् ॥ १.४०.२५ ॥
அந்த மகாத்மாக்கள் அனைவரும், பயங்கர வேகமும் பெரும் வலிமையும் உடையவர்கள், அங்கே சனாதனரான வாசுதேவ கபிலரைக் கண்டனர்.
1.40.26
हयं च तस्य देवस्य चरन्तमविदूरतः ।
प्रहर्षमतुलं प्राप्ताः सर्वे ते रघुनंदन ॥ १.४०.२६ ॥
அந்தத் தேவரின் அருகிலேயே மேய்ந்து கொண்டிருந்த குதிரையையும் கண்டனர். ரகுநந்தனா, அவர்கள் அனைவரும் அளவற்ற மகிழ்ச்சியடைந்தனர்.
1.40.27
ते तं यज्ञहनं ज्ञात्वा क्रोधपर्याकुलेक्षणाः ।
खनित्रलाङ्गलधरा नानावृक्षशिलाधराः ॥ १.४०.२७ ॥
அவனை யாகத்தைக் கவர்ந்தவன் என அறிந்து, கோபத்தால் கலங்கிய கண்களுடன், மண்வெட்டியும் ஏரும் ஏந்தி, பல்வேறு மரங்களையும் கற்பாறைகளையும் ஏந்தியவர்களாக (அவர்கள் வந்தனர்).
1.40.28
अभ्यधावन्त संक्रुद्धास्तिष्ठ तिष्ठेति चाब्रुवन् ।
अस्माकं त्वं हि तुरगं यज्ञियं हृतवानसि ॥ १.४०.२८ ॥
முழுக் கோபத்துடன் அவர்கள் அவனை நோக்கி ஓடினர்; "நில், நில்!" என்று கூவினர். "எங்கள் யாகக் குதிரையை நீ திருடிவிட்டாய்."
1.40.29
दुर्मेधस्त्वं हि संप्राप्तान् विद्धि नः सगरात्मजान् ।
श्रुत्वा तद्वचनं तेषां कपिलो रघुनन्दन ॥ १.४०.२९ ॥
"மதியற்றவனே, நாங்கள் சகரரின் மைந்தர்கள் வந்திருக்கிறோம் என்று அறிந்துகொள்." ரகுநந்தனா, அவர்களின் அந்தச் சொற்களைக் கேட்ட கபிலர்—
1.40.30
रोषेण महताविष्टो हुंकारमकरोत् तदा ।
ततस्तेनाप्रमेयेण कपिलेन महात्मना ।
भस्मराशीकृताः सर्वे काकुत्स्थ सगरात्मजाः ॥ १.४०.३० ॥
மிகுந்த கோபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு அவர் அப்போது ஹுங்காரம் செய்தார். அப்போது அந்த அளவிட முடியாத மகாத்மா கபிலரால், காகுத்ஸ்தா, சகரரின் மைந்தர்கள் அனைவரும் சாம்பல் குவியல்களாக ஆக்கப்பட்டனர்.