Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 1.43
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.43.1
देवदेवे गते तस्मिन् सोऽङ्गुष्ठाग्रनिपीडिताम् ।
कृत्वा वसुमतीं राम वत्सरं समुपासत ॥ १.४३.१ ॥
O Rāma, nachdem der Gott der Götter fortgegangen war, übte er, nachdem er die mit der Spitze seines großen Zehs niedergedrückte Erde gefestigt hatte, ein Jahr lang Askese.
1.43.2
अथ संवत्सरे पूर्णे सर्वलोकनमस्कृतः ।
उमापतिः पशुपती राजानमिदमब्रवीत् ॥ १.४३.२ ॥
Als das Jahr vollendet war, sprach Umāpati Paśupati, von allen Welten verehrt, diese Worte zum König.
1.43.3
प्रीतस्तेऽहं नरश्रेष्ठ करिष्यामि तव प्रियम् ।
शिरसा धारयिष्यामि शैलराजसुतामहम् ॥ १.४३.३ ॥
O Bester der Menschen, ich bin mit dir zufrieden; ich werde deinen Wunsch erfüllen. Die Tochter des Bergkönigs werde ich auf meinem Haupt tragen.
1.43.4
ततो हैमवती ज्येष्ठा सर्वलोकनमस्कृता ।
तदा सातिमहद्रूपं कृत्वा वेगं च दुःसहम् ॥ १.४३.४ ॥
Da nahm Haimavatī, die älteste Tochter des Himālaya, von allen Welten verehrt, eine gewaltige Gestalt an, und ihre Wucht wurde unerträglich.
1.43.5
आकाशादपतद् राम शिवे शिवशिरस्युत ।
अचिन्तयच्च सा देवी गङ्गा परमदुर्धरा ॥ १.४३.५ ॥
O Rāma, sie fiel vom Himmel auf Śivas Haupt. Und die Göttin Gaṅgā, überaus unbezwingbar, dachte so.
1.43.6
विशाम्यहं हि पातालं स्त्रोतसा गृह्य शङ्करम् ।
तस्यावलेपनं ज्ञात्वा क्रुद्धस्तु भगवान् हरः ॥ १.४३.६ ॥
»Ich werde in die Unterwelt eindringen, indem ich Śaṅkara mit meinem Strom ergreife« — so dachte sie. Als der erhabene Hara ihren Hochmut erkannte, geriet er in Zorn.
1.43.7
तिरोभावयितुं बुद्धिं चक्रे त्रिनयनस्तदा ।
सा तस्मिन् पतिता पुण्या पुण्ये रुद्रस्य मूर्धनि ॥ १.४३.७ ॥
Da beschloss der Dreiäugige, sie zu verbergen. Jene heilige Gaṅgā fiel auf das heilige Haupt Rudras.
1.43.8
हिमवत्प्रतिमे राम जटामण्डलगह्वरे ।
सा कथंचिन्महीं गन्तुं नाशक्नोद् यत्नमास्थिता ॥ १.४३.८ ॥
O Rāma, in der Höhle jenes verfilzten Haarknotens, gleich dem Himālaya, vermochte sie, obwohl sie sich mühte, auf irgendeine Weise nicht zur Erde zu gelangen.
1.43.9
नैव सा निर्गमं लेभे जटामण्डलमन्ततः ।
तत्रैवाबभ्रमद् देवी संवत्सरगणान् बहून् ॥ १.४३.९ ॥
Doch sie fand keinen Ausgang aus dem verfilzten Haarknoten, und die Göttin irrte dort viele Jahre umher.
1.43.10
तामपश्यत् पुनस्तत्र तपः परममास्थितः ।
स तेन तोषितश्चासीदत्यन्तं रघुनन्दन ॥ १.४३.१० ॥
Als er sie dort wieder erblickte, war er, der in höchster Askese verweilte, über sie überaus erfreut, o Freude der Raghus.
1.43.11
विससर्ज ततो गङ्गां हरो बिन्दुसरः प्रति ।
तस्यां विसृज्यमानायां सप्त स्रोतांसि जज्ञिरे ॥ १.४३.११ ॥
Dann ließ Hara die Gaṅgā zum See Bindu hin; und während sie entlassen wurde, entstanden sieben Ströme.
1.43.12
ह्लादिनी पावनी चैव नलिनी च तथैव च ।
तिस्रः प्राचीं दिशं जग्मुर्गङ्गाः शिवजलाः शुभाः ॥ १.४३.१२ ॥
Drei von ihnen, die Hlādinī, die Pāvanī und die Nalinī, zogen zur östlichen Himmelsrichtung, die Gaṅgās mit heilsamen, reinen Wassern.
1.43.13
सुचक्षुश्चैव सीता च सिन्धुश्चैव महानदी ।
तिस्रश्चैता दिशं जग्मुः प्रतीचीं तु दिशं शुभाः ॥ १.४३.१३ ॥
Sucakṣus, Sītā und der große Fluss Sindhu – diese drei glückverheißenden Flüsse zogen nach Westen.
1.43.14
सप्तमी चान्वगात् तासां भगीरथरथं तदा ।
भगीरथोऽपि राजर्षिर्दिव्यं स्यंदनमास्थितः ॥ १.४३.१४ ॥
Der siebte Fluss folgte ihnen und dem Wagen Bhagīrathas; und auch der königliche Weise Bhagīratha stand damals auf dem göttlichen Wagen.
1.43.15
प्रायादग्रे महातेजा गङ्गा तं चाप्यनुव्रजत् ।
गगनाच्छङ्करशिरस्ततो धरणिमागता ॥ १.४३.१५ ॥
Der überaus strahlende Bhagīratha zog voran, und die Gaṅgā folgte ihm; vom Himmel kam sie durch Śaṅkaras Haupt auf die Erde.
1.43.16
असर्पत जलं तत्र तीव्रशब्दपुरस्कृतम् ।
मत्स्यकच्छपसङ्घैश्च शिंशुमारगणैस्तथा ॥ १.४३.१६ ॥
Dort strömte das Wasser mit wildem Tosen dahin, begleitet von Scharen von Fischen und Schildkröten und von Schwärmen von Delfinen.
1.43.17
पतद्भिः पतितैश्चैव व्यरोचत वसुंधरा ।
ततो देवर्षिगन्धर्वा यक्षसिद्धगणास्तथा ॥ १.४३.१७ ॥
Die Erde leuchtete von den fallenden und gefallenen (Wesen). Dann kamen auch die Götterweisen, Gandharvas, Yakṣas und Scharen der Siddhas dorthin.
1.43.18
व्यलोकयन्त ते तत्र गगनाद् गां गतां तदा ।
विमानैर्नगराकारैर्हयैर्गजवरैस्तदा ॥ १.४३.१८ ॥
Von dort aus betrachteten sie sie, die vom Himmel zur Erde herabgestiegen war, sitzend in himmlischen Wagen von der Gestalt von Städten, auf Pferden und auf vorzüglichen Elefanten.
1.43.19
पारिप्लवगताश्चापि देवतास्तत्र विष्ठिताः ।
तदद्भुतमिमं लोके गङ्गावतरमुत्तमम् ॥ १.४३.१९ ॥
Dort standen auch die Götter, die auf den Himmelswegen wandelten; in der Welt war dieser erhabene Abstieg der Gaṅgā wunderbar.
1.43.20
दिदृक्षवो देवगणाः समीयुरमितौजसः ।
सम्पतद्भिः सुरगणैस्तेषां चाभरणौजसा ॥ १.४३.२० ॥
Aus Verlangen zu sehen kamen die Scharen der Götter von grenzenloser Herrlichkeit zusammen; und vom Glanz der Schmuckstücke der herabsteigenden Götterscharen wurde der Himmel erfüllt.
1.43.21
शतादित्यमिवाभाति गगनं गततोयदम् ।
शिंशुमारोरगगणैर्मीनैरपि च चञ्चलैः ॥ १.४३.२१ ॥
Der wolkenlose Himmel strahlte, als hätte er hundert Sonnen; mit Scharen von Śiṃśumāra-Krokodilen, Schlangen und unruhigen Fischen war er geschmückt.
1.43.22
विद्युद्भिरिव विक्षिप्तैराकाशमभवत् तदा ।
पाण्डुरैः सलिलोत्पीडैः कीर्यमाणैः सहस्रधा ॥ १.४३.२२ ॥
Da war der Himmel, als wäre er voller verstreuter Blitze, durch die weißen Wassermassen, die sich drängten und tausendfach zerstreut wurden.
1.43.23
शारदाभ्रैरिवाकीर्णं गगनं हंससम्प्लवैः ।
क्वचिद् द्रुततरं याति कुटिलं क्वचिदायतम् ॥ १.४३.२३ ॥
Der Himmel schien übersät mit Herbstwolken und Schwanenschwärmen; bald eilt er sehr schnell, bald windet er sich, bald breitet er sich weit aus.
1.43.24
विनतं क्वचिदुद्भूतं क्वचिद् याति शनैः शनैः ।
सलिलेनैव सलिलं क्वचिदभ्याहतं पुनः ॥ १.४३.२४ ॥
Bald neigt er sich, bald steigt er empor, bald zieht er langsam dahin; bald stößt Wasser auf Wasser und wird wieder gestoßen.
1.43.25
मुहुरूर्ध्वपथं गत्वा पपात वसुधां पुनः ।
तच्छङ्करशिरोभ्रष्टं भ्रष्टं भूमितले पुनः ॥ १.४३.२५ ॥
Immer wieder den aufsteigenden Weg nehmend, fiel es erneut auf die Erde; jenes Wasser, vom Haupt Śaṅkaras gefallen, stürzte wieder auf den Boden.
1.43.26
व्यरोचत तदा तोयं निर्मलं गतकल्मषम् ।
तत्रर्षिगणगन्धर्वा वसुधातलवासिनः ॥ १.४३.२६ ॥
Da strahlte jenes Wasser, rein und frei von Makel; dort waren die Scharen der Weisen und Gandharvas, die auf der Oberfläche der Erde wohnen.
1.43.27
भवाङ्गपतितं तोयं पवित्रमिति पस्पृशुः ।
शापात् प्रपतिता ये च गगनाद् वसुधातलम् ॥ १.४३.२७ ॥
Sie berührten jenes Wasser, das vom Körper Bhavas gefallen war, da sie es für heilig hielten; und auch jene, die durch einen Fluch vom Himmel auf die Erde gefallen waren, berührten es.
1.43.28
कृत्वा तत्राभिषेकं ते बभूवुर्गतकल्मषाः ।
धूपपापाः पुनस्तेन तोयेनाथ शुभान्विताः ॥ १.४३.२८ ॥
Nachdem sie dort gebadet hatten, wurden sie sündenfrei; und dann, da das Wasser ihre Sünden abgewaschen hatte, wurden sie von Segen erfüllt.
1.43.29
पुनराकाशमाविश्य स्वाँल्लोकान् प्रतिपेदिरे ।
मुमुदे मुदितो लोकस्तेन तोयेन भास्वता ॥ १.४३.२९ ॥
Wieder in den Himmel eingetreten, kehrten sie in ihre eigenen Welten zurück; und die Welt, erfreut, freute sich über jenes strahlende Wasser.
1.43.30
कृताभिषेको गङ्गायां बभूव गतकल्मषः ।
भगीरथो हि राजर्षिर्दिव्यं स्यन्दनमास्थितः ॥ १.४३.३० ॥
Nachdem er im Gaṅgā gebadet hatte und sündenfrei geworden war, bestieg der königliche Weise Bhagīratha einen göttlichen Wagen.
1.43.31
प्रायादग्रे महाराजास्तं गङ्गा पृष्ठतोऽन्वगात् ।
देवाः सर्षिगणाः सर्वे दैत्यदानवराक्षसाः ॥ १.४३.३१ ॥
Der große König schritt voran, und die Gaṅgā folgte ihm von hinten. Die Götter, die Scharen der Weisen und alle Daityas, Dānavas und Rākṣasas folgten.
1.43.32
गन्धर्वयक्षप्रवराः सकिन्नरमहोरगाः ।
सर्वाश्चाप्सरसो राम भगीरथरथानुगाः ॥ १.४३.३२ ॥
O Rāma, die vornehmsten Gandharvas und Yakṣas, mit den Kinnaras und großen Schlangen, und alle Apsarasen folgten dem Wagen Bhagīrathas.
1.43.33
गङ्गामन्वगमन् प्रीताः सर्वे जलचराश्च ये ।
यतो भगीरथो राजा ततो गङ्गा यशस्विनी ॥ १.४३.३३ ॥
Alle Wassertiere folgten der Gaṅgā ebenfalls voller Freude, denn durch König Bhagīratha war die ruhmreiche Gaṅgā gekommen.
1.43.34
जगाम सरितां श्रेष्ठा सर्वपापप्रणाशिनी ।
ततो हि यजमानस्य जह्नोरद्भुतकर्मणः ॥ १.४३.३४ ॥
Die beste der Flüsse, die Vernichterin aller Sünden, zog weiter. Dann, zum Opfer des Opferherrn Jahnu, des Vollbringers wunderbarer Taten...
1.43.35
गङ्गा सम्प्लावयामास यज्ञवाटं महत्मनः ।
तस्यावलेपनं ज्ञात्वा क्रुद्धो जह्नुश्च राघव ॥ १.४३.३५ ॥
Die Gaṅgā überflutete den Opferplatz des Hochherzigen. O Rāghava, als Jahnu von diesem Überlaufen erfuhr, wurde er zornig.
1.43.36
अपिबत् तु जलं सर्वं गङ्गयाः परमाद्भुतम् ।
ततो देवाः सगन्घर्वा ऋषयश्च सुविस्मिताः ॥ १.४३.३६ ॥
Er trank das gesamte, überaus wunderbare Wasser der Gaṅgā. Da waren die Götter, mit den Gandharvas und den Weisen, tief verwundert.
1.43.37
पूजयन्ति महात्मानं जह्नुं पुरुषसत्तमम् ।
गङ्गां चापि नयन्ति स्म दुहितृत्वे महात्मनः ॥ १.४३.३७ ॥
Sie ehrten den großmütigen Jahnu, den besten der Menschen, und nahmen auch Gaṅgā als Tochter jenes großen Geistes an.
1.43.38
ततस्तुष्टो महातेजाः श्रोत्राभ्यामसृजत् प्रभुः ।
तस्माज्जह्नुसुता गङ्गा प्रोच्यते जाह्नवीति च ॥ १.४३.३८ ॥
Da erschuf der Herr von großer Strahlkraft, erfreut, Gaṅgā aus seinen Ohren; daher wird Gaṅgā, Jahnus Tochter, auch Jāhnavī genannt.
1.43.39
जगाम च पुनर्गङ्गा भगीरथरथानुगा ।
सागरं चापि सम्प्रप्ता सा सरित्प्रवरा तदा ॥ १.४३.३९ ॥
Gaṅgā zog weiter, dem Wagen Bhagīrathas folgend, und dann erreichte jener vortrefflichste aller Flüsse das Meer.
1.43.40
रसातलमुपागच्छत् सिद्ध्यर्थं तस्य कर्मणः ।
भगीरथोऽपि राजार्षिर्गङ्गामादाय यत्नतः ॥ १.४३.४० ॥
Zur Vollendung jener Tat stieg Gaṅgā in die Unterwelt hinab; und auch der königliche Weise Bhagīratha, der Gaṅgā sorgfältig mit sich nahm, ging dorthin.
1.43.41
पितमहान् भस्मकृतानपश्यद् गतचेतनः ।
अथ तद्भस्मनां राशिं गङ्गासलिलमुत्तमम् ।
प्लावयत् पूतपाप्मानः स्वर्गं प्राप्ता रघूत्तम ॥ १.४३.४१ ॥
Als er seine Ahnen zu Asche verbrannt sah, verlor Bhagīratha die Besinnung; dann überflutete das erhabene Wasser Gaṅgās jenen Aschenhaufen, und, o Bester der Raghus, ihre Sünden wurden fortgespült, und sie erreichten den Himmel.