வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 1.43
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.43.1
देवदेवे गते तस्मिन् सोऽङ्गुष्ठाग्रनिपीडिताम् ।
कृत्वा वसुमतीं राम वत्सरं समुपासत ॥ १.४३.१ ॥
ராமா, தேவதேவன் சென்ற பின், அவன் கால்விரல் நுனியால் அழுத்தப்பட்ட பூமியை நிலைநிறுத்தி ஒரு வருடம் தவம் செய்தான்.
1.43.2
अथ संवत्सरे पूर्णे सर्वलोकनमस्कृतः ।
उमापतिः पशुपती राजानमिदमब्रवीत् ॥ १.४३.२ ॥
பின்பு ஓராண்டு நிறைவடைந்தபோது, எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கப்படும் உமாபதியான பசுபதி அரசனிடம் இவ்வாறு கூறினார்.
1.43.3
प्रीतस्तेऽहं नरश्रेष्ठ करिष्यामि तव प्रियम् ।
शिरसा धारयिष्यामि शैलराजसुतामहम् ॥ १.४३.३ ॥
நரசிரேஷ்டனே, நான் உன்மீது மகிழ்ந்தேன்; உனக்கு விருப்பமானதைச் செய்வேன். மலையரசனின் மகளை நான் என் தலையில் தாங்குவேன்.
1.43.4
ततो हैमवती ज्येष्ठा सर्वलोकनमस्कृता ।
तदा सातिमहद्रूपं कृत्वा वेगं च दुःसहम् ॥ १.४३.४ ॥
அப்போது எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கப்பட்ட இமவானின் மூத்த மகள் (கங்கை) மிகப் பெரிய உருவம் கொண்டாள்; அவளுடைய வேகமும் தாங்க முடியாததாயிற்று.
1.43.5
आकाशादपतद् राम शिवे शिवशिरस्युत ।
अचिन्तयच्च सा देवी गङ्गा परमदुर्धरा ॥ १.४३.५ ॥
ராமா, அவள் வானிலிருந்து சிவனின் தலையின் மேல் விழுந்தாள். அந்த தேவி கங்கை, மிகவும் அடக்க முடியாதவளாக இருந்தவள், சிந்தித்தாள்.
1.43.6
विशाम्यहं हि पातालं स्त्रोतसा गृह्य शङ्करम् ।
तस्यावलेपनं ज्ञात्वा क्रुद्धस्तु भगवान् हरः ॥ १.४३.६ ॥
'நான் சங்கரனைத் தன் வெள்ளத்தில் பற்றிக்கொண்டு பாதாளத்தில் புகுவேன்' என்று எண்ணினாள். அவளுடைய அந்த செருக்கை அறிந்து பகவான் ஹரர் கோபமடைந்தார்.
1.43.7
तिरोभावयितुं बुद्धिं चक्रे त्रिनयनस्तदा ।
सा तस्मिन् पतिता पुण्या पुण्ये रुद्रस्य मूर्धनि ॥ १.४३.७ ॥
அப்போது முக்கண்ணன் அவளை மறைத்துவிட எண்ணினார். அந்தப் புனிதமான கங்கை ருத்திரனின் தலையில் விழுந்தாள்.
1.43.8
हिमवत्प्रतिमे राम जटामण्डलगह्वरे ।
सा कथंचिन्महीं गन्तुं नाशक्नोद् यत्नमास्थिता ॥ १.४३.८ ॥
ராமா, இமயம் போன்ற அந்தச் சடைமுடியின் குகையில், அவள் எப்படியோ பூமிக்கு இறங்க முயன்றும் முடியவில்லை.
1.43.9
नैव सा निर्गमं लेभे जटामण्डलमन्ततः ।
तत्रैवाबभ्रमद् देवी संवत्सरगणान् बहून् ॥ १.४३.९ ॥
அவளுக்குச் சடைமுடிக்குள்ளிருந்து வெளியேறும் வழி கிடைக்கவில்லை; அந்தத் தேவி அங்கேயே பல ஆண்டுகள் அலைந்து திரிந்தாள்.
1.43.10
तामपश्यत् पुनस्तत्र तपः परममास्थितः ।
स तेन तोषितश्चासीदत्यन्तं रघुनन्दन ॥ १.४३.१० ॥
அவளை அங்கே மீண்டும் கண்டு, உயர்ந்த தவத்தில் நிலைத்திருந்தவர் அதனால் மிகவும் மகிழ்ந்தார், ஓ ரகுநந்தனா.
1.43.11
विससर्ज ततो गङ्गां हरो बिन्दुसरः प्रति ।
तस्यां विसृज्यमानायां सप्त स्रोतांसि जज्ञिरे ॥ १.४३.११ ॥
பின்னர் ஹரர் கங்கையை பிந்துசரஸ் நோக்கி விடுவித்தார். அவள் விடுவிக்கப்பட்டபோது ஏழு ஓடைகள் தோன்றின.
1.43.12
ह्लादिनी पावनी चैव नलिनी च तथैव च ।
तिस्रः प्राचीं दिशं जग्मुर्गङ्गाः शिवजलाः शुभाः ॥ १.४३.१२ ॥
ஹ்லாதினி, பாவனி, நளினி என்ற மூன்று கங்கைகளும், சிவமங்கலமான நீருடன் கிழக்குத் திசையை நோக்கிச் சென்றன.
1.43.13
सुचक्षुश्चैव सीता च सिन्धुश्चैव महानदी ।
तिस्रश्चैता दिशं जग्मुः प्रतीचीं तु दिशं शुभाः ॥ १.४३.१३ ॥
சுசக்ஷு, சீதை, பெரிய நதியான சிந்து ஆகிய இம்மூன்று மங்கல நதிகளும் மேற்குத் திசையை நோக்கிச் சென்றன.
1.43.14
सप्तमी चान्वगात् तासां भगीरथरथं तदा ।
भगीरथोऽपि राजर्षिर्दिव्यं स्यंदनमास्थितः ॥ १.४३.१४ ॥
ஏழாவது நதி அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து பகீரதனின் தேரைத் தொடர்ந்தது. அப்போது ராஜரிஷி பகீரதனும் தெய்வீகத் தேரில் ஏறியிருந்தான்.
1.43.15
प्रायादग्रे महातेजा गङ्गा तं चाप्यनुव्रजत् ।
गगनाच्छङ्करशिरस्ततो धरणिमागता ॥ १.४३.१५ ॥
மகாதேஜஸ்வியான பகீரதன் முன்னே சென்றான்; கங்கையும் அவனைப் பின்தொடர்ந்தாள். ஆகாயத்திலிருந்து சங்கரனின் தலையின் வழியாக அவள் பூமியை வந்தடைந்தாள்.
1.43.16
असर्पत जलं तत्र तीव्रशब्दपुरस्कृतम् ।
मत्स्यकच्छपसङ्घैश्च शिंशुमारगणैस्तथा ॥ १.४३.१६ ॥
அங்கே நீர் கடும் ஓசையுடன் முன்னே பாய்ந்தது; மீன்களும் ஆமைகளும் கூட்டமாகவும், சுறா-டால்பின்களின் கூட்டங்களுடனும் அது சென்றது.
1.43.17
पतद्भिः पतितैश्चैव व्यरोचत वसुंधरा ।
ततो देवर्षिगन्धर्वा यक्षसिद्धगणास्तथा ॥ १.४३.१७ ॥
விழுந்துகொண்டிருந்தவையும் விழுந்தவையுமாக இருந்த உயிரினங்களால் பூமி ஒளிர்ந்தது. பின்னர் தேவரிஷிகளும், கந்தர்வர்களும், யக்ஷர்களும், சித்தர்களின் கூட்டங்களும் அங்கு வந்தனர்.
1.43.18
व्यलोकयन्त ते तत्र गगनाद् गां गतां तदा ।
विमानैर्नगराकारैर्हयैर्गजवरैस्तदा ॥ १.४३.१८ ॥
அவர்கள் அங்கிருந்து, வானத்திலிருந்து பூமிக்கு இறங்கிய அவளைக் கண்டனர் — நகர வடிவ விமானங்களிலும், குதிரைகளிலும், சிறந்த யானைகளிலும் அமர்ந்து.
1.43.19
पारिप्लवगताश्चापि देवतास्तत्र विष्ठिताः ।
तदद्भुतमिमं लोके गङ्गावतरमुत्तमम् ॥ १.४३.१९ ॥
அங்கே வானவழியில் சஞ்சரித்த தேவர்களும் நின்றிருந்தனர்; உலகில் கங்கையின் இந்த உயர்ந்த இறங்குதல் மிகவும் அற்புதமாயிருந்தது.
1.43.20
दिदृक्षवो देवगणाः समीयुरमितौजसः ।
सम्पतद्भिः सुरगणैस्तेषां चाभरणौजसा ॥ १.४३.२० ॥
காண விரும்பி அளவற்ற ஒளியுடைய தேவகணங்கள் கூடின; இறங்கி வரும் சுரர்களின் ஆபரணங்களின் ஒளியால் (வானம் நிறைந்தது).
1.43.21
शतादित्यमिवाभाति गगनं गततोयदम् ।
शिंशुमारोरगगणैर्मीनैरपि च चञ्चलैः ॥ १.४३.२१ ॥
மேகமற்ற வானம் நூறு சூரியர்களைப் போல் ஒளிர்ந்தது; சிம்சுமாரங்கள், பாம்புக் கூட்டங்கள் மற்றும் துள்ளும் மீன்களால் (அது அழகுற்றது).
1.43.22
विद्युद्भिरिव विक्षिप्तैराकाशमभवत् तदा ।
पाण्डुरैः सलिलोत्पीडैः कीर्यमाणैः सहस्रधा ॥ १.४३.२२ ॥
அப்போது வானம் சிதறிய மின்னல்களால் நிறைந்தது போல் ஆயிற்று; ஆயிரம் வகையாகச் சிதறும் வெண்மையான நீர்ப்பெருக்குகளின் அழுத்தத்தால் (அது ஒளிர்ந்தது).
1.43.23
शारदाभ्रैरिवाकीर्णं गगनं हंससम्प्लवैः ।
क्वचिद् द्रुततरं याति कुटिलं क्वचिदायतम् ॥ १.४३.२३ ॥
வானம் சரத்கால மேகங்களாலும் அன்னப்பறவைக் கூட்டங்களாலும் நிறைந்தது போல் இருந்தது; சில இடங்களில் மிக விரைவாகவும், சில இடங்களில் வளைந்தும், சில இடங்களில் விரிந்தும் அது செல்கிறது.
1.43.24
विनतं क्वचिदुद्भूतं क्वचिद् याति शनैः शनैः ।
सलिलेनैव सलिलं क्वचिदभ्याहतं पुनः ॥ १.४३.२४ ॥
சில இடங்களில் அது வளைந்து, சில இடங்களில் உயர்ந்து, சில இடங்களில் மெல்ல மெல்லச் செல்கிறது; சில இடங்களில் நீர் நீரிலேயே மோதி மீண்டும் (எழுகிறது).
1.43.25
मुहुरूर्ध्वपथं गत्वा पपात वसुधां पुनः ।
तच्छङ्करशिरोभ्रष्टं भ्रष्टं भूमितले पुनः ॥ १.४३.२५ ॥
மீண்டும் மீண்டும் மேல்வழியாகச் சென்று அது மீண்டும் பூமியில் விழுந்தது. சங்கரனின் சிரசிலிருந்து விழுந்த அந்த நீர் மீண்டும் பூதலத்தில் விழுந்தது.
1.43.26
व्यरोचत तदा तोयं निर्मलं गतकल्मषम् ।
तत्रर्षिगणगन्धर्वा वसुधातलवासिनः ॥ १.४३.२६ ॥
அப்போது அந்த நீர் தூய்மையாகவும் பாவமற்றதாகவும் ஒளிர்ந்தது. அங்கே பூதலத்தில் வாழும் முனிவர்களும் கந்தர்வர்களும் இருந்தனர்.
1.43.27
भवाङ्गपतितं तोयं पवित्रमिति पस्पृशुः ।
शापात् प्रपतिता ये च गगनाद् वसुधातलम् ॥ १.४३.२७ ॥
பவனின் உடலிலிருந்து விழுந்த அந்த நீரை 'புனிதமானது' என்று அவர்கள் தொட்டனர். சாபத்தால் வானிலிருந்து பூதலத்தில் விழுந்தவர்களும் (அதைத் தொட்டனர்).
1.43.28
कृत्वा तत्राभिषेकं ते बभूवुर्गतकल्मषाः ।
धूपपापाः पुनस्तेन तोयेनाथ शुभान्विताः ॥ १.४३.२८ ॥
அங்கே நீராடியவர்கள் பாவமற்றவர்களானார்கள். பின்னர் அந்த நீரால் பாவங்கள் நீங்கி, மங்கலம் பொருந்தியவர்களானார்கள்.
1.43.29
पुनराकाशमाविश्य स्वाँल्लोकान् प्रतिपेदिरे ।
मुमुदे मुदितो लोकस्तेन तोयेन भास्वता ॥ १.४३.२९ ॥
மீண்டும் வானில் புகுந்து அவர்கள் தங்கள் தங்கள் உலகங்களை அடைந்தனர். அந்த ஒளிரும் நீரால் மகிழ்ந்த உலகம் களித்தது.
1.43.30
कृताभिषेको गङ्गायां बभूव गतकल्मषः ।
भगीरथो हि राजर्षिर्दिव्यं स्यन्दनमास्थितः ॥ १.४३.३० ॥
கங்கையில் நீராடி பாவமற்றவரான ராஜரிஷி பகீரதன் தெய்வீகத் தேரில் ஏறினான்.
1.43.31
प्रायादग्रे महाराजास्तं गङ्गा पृष्ठतोऽन्वगात् ।
देवाः सर्षिगणाः सर्वे दैत्यदानवराक्षसाः ॥ १.४३.३१ ॥
மகாராஜா முன்னே சென்றார்; கங்கை அவரைப் பின்தொடர்ந்தாள். தேவர்களும், ரிஷிக் கூட்டங்களும், அனைத்து தைத்தியர், தானவர், ராட்சசர்களும் பின்தொடர்ந்தனர்.
1.43.32
गन्धर्वयक्षप्रवराः सकिन्नरमहोरगाः ।
सर्वाश्चाप्सरसो राम भगीरथरथानुगाः ॥ १.४३.३२ ॥
ராமா! சிறந்த கந்தர்வர்களும் யக்ஷர்களும், கிம்புருடர்களும் பெரும் நாகங்களும், அனைத்து அப்சரஸ்களும் பகீரதனின் தேர் பின்தொடர்ந்தனர்.
1.43.33
गङ्गामन्वगमन् प्रीताः सर्वे जलचराश्च ये ।
यतो भगीरथो राजा ततो गङ्गा यशस्विनी ॥ १.४३.३३ ॥
மகிழ்ச்சியுடன் நீர்வாழ் உயிரினங்கள் அனைத்தும் கங்கையைப் பின்தொடர்ந்தன. அரசன் பகீரதன் காரணமாக, புகழ்மிக்க கங்கை இங்கு வந்தாள்.
1.43.34
जगाम सरितां श्रेष्ठा सर्वपापप्रणाशिनी ।
ततो हि यजमानस्य जह्नोरद्भुतकर्मणः ॥ १.४३.३४ ॥
நதிகளில் சிறந்தவளும், அனைத்துப் பாவங்களையும் அழிப்பவளுமான கங்கை சென்றாள். அப்போது அற்புத செயல்கள் செய்த யஜமானன் ஜஹ்னுவின்...
1.43.35
गङ्गा सम्प्लावयामास यज्ञवाटं महत्मनः ।
तस्यावलेपनं ज्ञात्वा क्रुद्धो जह्नुश्च राघव ॥ १.४३.३५ ॥
கங்கை மகாத்மாவின் யாக மண்டபத்தை வெள்ளத்தில் மூழ்கடித்தாள். ராகவா! அந்த வெள்ளப்பெருக்கை அறிந்து ஜஹ்னு கோபமுற்றார்.
1.43.36
अपिबत् तु जलं सर्वं गङ्गयाः परमाद्भुतम् ।
ततो देवाः सगन्घर्वा ऋषयश्च सुविस्मिताः ॥ १.४३.३६ ॥
கங்கையின் அந்த அற்புதமான நீர் முழுவதையும் அவர் குடித்துவிட்டார். பின்னர் தேவர்களும், கந்தர்வர்களும், ரிஷிகளும் மிகவும் வியப்படைந்தனர்.
1.43.37
पूजयन्ति महात्मानं जह्नुं पुरुषसत्तमम् ।
गङ्गां चापि नयन्ति स्म दुहितृत्वे महात्मनः ॥ १.४३.३७ ॥
மகாத்மாவான ஜஹ்னுவையும், புருஷர்களில் சிறந்தவரையும் அவர்கள் போற்றினர்; மகாத்மாவின் மகளாகவும் கங்கையை அவர்கள் ஏற்றுக்கொண்டனர்.
1.43.38
ततस्तुष्टो महातेजाः श्रोत्राभ्यामसृजत् प्रभुः ।
तस्माज्जह्नुसुता गङ्गा प्रोच्यते जाह्नवीति च ॥ १.४३.३८ ॥
அப்போது மகாதேஜஸ்வியான பிரபு மகிழ்ந்து, தம் காதுகளிலிருந்து (கங்கையை) படைத்தார்; ஆகவே ஜஹ்னுவின் மகள் கங்கை 'ஜாஹ்னவி' எனவும் அழைக்கப்படுகிறாள்.
1.43.39
जगाम च पुनर्गङ्गा भगीरथरथानुगा ।
सागरं चापि सम्प्रप्ता सा सरित्प्रवरा तदा ॥ १.४३.३९ ॥
பின்னர் கங்கை பகீரதனின் தேரைப் பின்தொடர்ந்து சென்றாள்; அப்போது அந்த நதிகளில் சிறந்தவள் கடலை அடைந்தாள்.
1.43.40
रसातलमुपागच्छत् सिद्ध्यर्थं तस्य कर्मणः ।
भगीरथोऽपि राजार्षिर्गङ्गामादाय यत्नतः ॥ १.४३.४० ॥
அந்தச் செயலின் நிறைவுக்காக கங்கை பாதாளத்திற்குச் சென்றாள்; ராஜரிஷி பகீரதனும் கங்கையை முயற்சியுடன் அழைத்துக்கொண்டு (அங்கு சென்றான்).
1.43.41
पितमहान् भस्मकृतानपश्यद् गतचेतनः ।
अथ तद्भस्मनां राशिं गङ्गासलिलमुत्तमम् ।
प्लावयत् पूतपाप्मानः स्वर्गं प्राप्ता रघूत्तम ॥ १.४३.४१ ॥
(பகீரதன்) தன் பாட்டன்மார்கள் சாம்பலாக்கப்பட்டிருப்பதைக் கண்டு உணர்விழந்தான்; பின்னர் கங்கையின் உயர்ந்த நீர் அந்த சாம்பல் குவியலை நனைத்தது; ஓ ரகுக்களில் சிறந்தவனே, அவர்களின் பாவங்கள் கழுவப்பட்டு அவர்கள் சுவர்க்கம் அடைந்தனர்.